3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 april 2017 (2303)
25 april 2017 (5855)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1188 Zaterdag 31 januari 2009  -  The curious case of Benjamin Button

In de hektiek van het inpakken en regelen, vinden we vanavond even tijd om nog 1 keer pizza te eten bij Costa Smeralda in Den Helder, en ook nog een filmpje te pakken in Schagen bij CineMagnus.

1185 Vrijdag 30 januari 2009  -  Ik zeg het nog maar even een keer!

Nog even een herinnering aan ons afscheids-"feestje":


Iedereen is welkom op 3 februari 2009 vanaf 19.00 uur.
Lokatie: Veerburg, Sportlaan 21 in Anna Paulowna.

Voor koffie en cake wordt gezorgd; alle andere dranken zijn voor eigen rekening.

1187 Donderdag 29 januari 2009  -  Inpakken en regelen

Druk, druk, druk. Enerzijds zoveel spullen om in te pakken. Anderzijds nog zoveel te regelen... Ik hang regelmatig aan de telefoon, om alles voor elkaar te krijgen. Maar het begint zijn vruchten af te werpen: Met enige gepaste trots presenteer ik hierbij ons nieuwe adres:

6530 Virginia Parkway, apt. 1222
McKinney, TX 75070, USA


Het is voorlopig een apartement. Niet echt wat we willen, maar goed, we huren het voor drie maanden. Ondertussen gaan we proberen daar een huis te kopen. En de hoop is dat dat binnen die drie maanden gaat lukken, zodat we snel over kunnen naar ons eigen huis (en dus ook weer een nieuw adres).

Nou moet je vooral niet denken, dat we meteen klaar zijn met dit apartement. Ik moest ook achter de electric service aan. Want tenslotte, wat is een apartement zonder stroom? Oh, en ik heb ook inboedel- en aansprakelijkheids-verzekering nodig. En de katten moeten eerst even naar een pet resort, omdat we zelf eerst nog in een hotel gaan, omdat in ons apartement nog geen bedden staan. Dus we moeten nog wel eerst even bedden gaan kopen. Maar voor het "pet resort" hebben de katten wel weer de juiste inentingen nodig. Oh, en je kan wel proberen een contract voor de electric service af te sluiten, maar dan heb je een social security number nodig. Die je natuurlijk alleen pas kan aanvragen, zodra je zelf daadwerkelijk in de VS aanwezig bent. Of anders een Texas driver license. Maar die heb ik ook nog niet. Hoe kom ik dan in godsnaam aan stroom in ons apartement??!?!

Na een opmerking van de dame aan de andere kant van de telefoonlijn, dat ze echt een government issued id nodig had, kwam ik op het brilliante idee om te vragen of een visum voor de VS (tenslotte uitgegeven door de Amerikaanse ambassade) ook goed was. En dat was goed! En zowaar, ik heb stroom in ons apartement. Wow. Zo zie je maar weer: de aanhouder wint.

Door naar het volgende: hoe kom ik aan een wasmachine en droger in ons apartement?!
1186 Woensdag 28 januari 2009  -  KLM afscheid

Vandaag voor de laatste keer naar de KLM. Niet meer om te werken, alleen maar om vlaai uit te delen. 13 jaar en 4 maanden heb ik er gewerkt. Ja, best lang. En ik heb het er altijd bijzonder naar mijn zin gehad! Leuke omgeving om te werken, gezellige mensen, altijd wel iets uitdagends te doen, flexibele werktijden, veel vrijheid, en altijd weer nieuwe dingen die daar op je pad komen.

Ik had een e-mail uitgestuurd naar veel collega's om hen uit te nodigen voor vlaai. Maar de opkomst was absoluut meer dan ik had mogen hopen. Goh, wel leuk hoor, als zoveel personen je nog even gedag komen zeggen! (Of zouden ze alleen op de vlaai afkomen?!)


Uit handen van mijn manager nog wat KLM kadootjes!

KLM kent een soort standaard afscheids-kit: Een model KLM-vliegtuig, een KLM-mok en een KLM-muis. Ja, echt leuk, zo'n KLM-computer-muis, in de vorm van een vliegtuig, met vleugeltjes eraan, en zelfs verlichting erin. Een collectors-item! En natuurlijk direct ingepikt door Manuela om aan haar computer te hangen. Daar gaat mijn collectors-item.


Wow! Een KLM-muis! 't Is goed dat-ie niet "wireless" is, want hij zou zo weg vliegen!

En zo, na een toespraak, wat vlaai eten, al je collega's nog een keer de hand schudden en nog wat napraten, is het dan echt tijd om te gaan. En dan rij je voor de laatste keer van Schiphol terug naar huis (meteen weer in de file, verdorie!!). Wel weer een raar gevoel dit. Dit heb ik zo vaak gereden (en zo vaak in de file gestaan; dat ga ik zeker niet missen). Ongeveer net zo veel als bijna 11 keer de wereld rond: 440.000 kilometer. Alleen maar heen-en-weer tussen Anna Paulowna en Schiphol. Toch goed dat ik altijd een lease-auto had, en niet zelf voor de brandstof hoefde op te draaien. Maar goed, dat doet er niet toe. Waar het om gaat: het is een raar gevoel om dit achter te laten. Zoiets vertrouwds.

Nou ja. Kop op! We gaan iets heel nieuws ondernemen, met weer nieuwe kansen!!
1184 Dinsdag 27 januari 2009  -  Pinkeltje

Pinkeltje. Welke Hollander kent 'm niet? Ik heb vroeger alle delen van deze boeken voorgelezen aan Michael en Damian. Alle 30 boeken! En leuk dat dat was! Zulke leuke korte gezellige verhaaltjes. Altijd grappig en vrolijk. En zo bij het uitruimen van Damian's kamer, kwamen deze boeken ook weer boven water.

Gek is dat eigenlijk. Je begint op zolder. Allemaal lekker veilig, want daar ligt de zooi die je meestal toch niet meer gebruikt. Maar ja, de zolder is nu wel leeg, en ook de andere spullen moeten nu uitgezocht, weggegooid of ingepakt worden. En dan wordt het toch moeilijker. Want hoe meer je afzakt in je eigen woning, hoe dichterbij de "spullen" komen, waarmee je "iets" hebt.

En dan met "iets" bedoel ik: Onze kinderen zijn nu 10 en 14. Er bestaat absoluut geen kans meer dat ze ooit nog Pinkeltje gaan lezen. Nou misschien, als ze zelf volwassen zijn en kinderen hebben, maar voorlopig in ieder geval voor een lange tijd niet. Dus wat doe je dan met een complete collectie aan Pinkeltje boeken? Meenemen naar Texas? Weggooien? Weggeven? Toch wel leuk die boeken, dan toch maar meenemen? Of naar de kringloop? Toch wel zonde van die set boeken! Pffff. Moeilijke beslissing hoor. En geen tijd om lang sentimenteel stil te blijven staan bij ieder ding wat je tegenkomt in je huis.

Het is de kringloopwinkel geworden. Daar is vast nog wel iemand te vinden die die boeken weer leuk vindt. Maar ja, we konden het natuurlijk niet laten om toch wat plaatjes te schieten van de Pinkeltje boeken, gewoon voor old times' sake.







1182 Zondag 25 januari 2009  -  Boswandeling

Damian & Ryan mee op boswandeling in Petten met opa & oma:





1183 Zondag 25 januari 2009  -  Kennel-training

De kennel-training begint nu al zijn vruchten af te werpen. Okee, we hebben wel wat aangedrongen bij de katten, door gewoon hun manden weg te halen, en te vervangen door een (vol met stickers geplakte) kennel met hun eigen kussentje erin. En ziedaar, het resultaat:



1181 Zaterdag 24 januari 2009  -  Armbandje van Ryan

Ik heb laatst een prachtig armbandje van Ryan gehad. Dat is mijn vriend. Ik heb hem leren kennen op de bassisschool. Hij heeft het gegeven als afscheids kado. Ik ben er heel erg blij mee. Hij is gehaald bij de juwelier. En hij is van echt zilver!!! Op de voorkant staat: Damian. En op de achterkant staat: Van Ryan. Ryan heeft er zelf ook één met zijn naam en geboorte datum.


Ryan en ik doen veel met afscheid zoals: Slaap feestjes, de Efteling (*Zie: Een dagje Winterefteling*). En we spelen natuurlijk vaak met elkaar. Ook hoop ik natuurlijk veel nieuwe vriendjes te krijgen in Amerika. Ik heb het er soms best wel moeilijk mee. Maar dan denk ik weer: Meilink Goes U.S.A!!!!
1180 Zaterdag 24 januari 2009  -  Afscheid met de meiden

Ik had gister een soort afscheids uitje met de meiden, en met de meiden bedoel ik Bianca en Patricia. Ik heb ze 25 jaar geleden leren kennen doordat er een nieuw pleintje met huizen werd gebouwd (de Franshalsplantsoen) in Anna Paulowna waar wij 3en tegelijk met onze ouders gingen wonen. En Patricia zat ook bij mij in de klas op de Meerpaal, en Bianca zat later weer bij mij in de klas op de Nobelschool in Schagen.

Ik zat nog niet in de auto gisteravond of ze probeerden mij wijs te maken dat ik in een smurfenpak moest lopen, en ja hoor Bianca stopt ondertussen bij mensen die zij kent en komt even later de auto weer in met een.....smurfenpak!

Natuurlijk heb ik hevig geprotesteerd (zelfs Michel mobiel gebeld of hij er wat vanaf wist) waardoor er flink gelachen werd door Bianca en Patries en ik ook meteen de naam moppersmurf kreeg.

Daarna heerlijk gegeten bij pizzaria Costa Smeralde in Den Helder, waar Mies en ik (en later met de jongens) al meer dan 20 jaar komen. De mensen van de pizzaria wensten mij een hele fijne tijd toe in Texas en het eten met de meiden was echt ontzettend gezellig, en nee ik zat niet in een smurfenpak te eten maar mij dat laten denken en mijn luid geprotesteer achter in de auto was al genoeg lol voor de meiden.

Daarna richting bioscoop en terwijl Bianca de kaartjes aan de kassa betaalt begon Patricia erover dat films in Amerika veel eerder in de bios draaien dan in Nederland. Ik zeg, "Ja dat klopt, want ik heb die film met die dieren (ik kwam niet op de titel van de film) al een maand eerder in Texas gezien" (ik bedoelde Madagascar 2).

Patricia vond die film met "die dieren" nogal vaag en barstte werkelijk in lachen uit, terwijl wat ik zei nou echt niet zo hilarisch was. Maar vanaf dat moment was de boot aan en hebben we met z'n 3n zo achterlijk hard en veel gelachen, zoals we in maanden niet meer gedaan hadden. Echt letterlijk schuddebuikend en de tranen die over je wangen rollen.

En ook nog zoiets, omdat Patries en ik al stonden te gieren van de lach bij de kassa, hadden we niet opgelet naar welke zaal we moesten. Dus Bianca zegt heel droog dat het zaal 7 is. Wij de trappen op naar boven en dat ging nogal traag omdat we bomvol van de pizza zaten en buikpijn hadden van het lachen. Opeens waren we Bianca kwijt en ook zaal 7, sommige trappen gingen naar iets wat doodliep of één of andere vage deur maar geen zaal 7.

"Bel Bianca met je mobiel", riep Patricia, want we zijn niet alleen zaal 7 maar ook Bianca kwijt. Intussen stond Bianca ons allang te bekijken, verscholen om het hoekje van zaal 5, want 7 bestaat daar helemaal niet.

Het eten was heerlijk en de film was ook ontzettend leuk (Seven Pounds), maar ik wil de meiden vooral bedanken voor het ontzettende lachen van die avond, het was echt zo leuk en gezellig en ik heb echt in maanden niet meer zo volkomen dubbel gelegen.

Lieve Bianca en lieve Patricia, bedankt voor de geweldige avond!

Liefs van jullie vriendin Manuela.
1179 Zaterdag 24 januari 2009  -  Kennels voor de poesjes

Gisteren onze verhuizer op bezoek om alvast wat spullen af te leveren. Grote palletboxen, waar al onze spullen in moeten (dat wordt nog even een klus). En twee kennels voor onze katten. Want die gaan natuurlijk ook mee in het vliegtuig. De jongen die het af kwam leveren, was zeer geïnteresseerd in waar wij naar toe gaan verhuizen. En wat blijkt? Hij heeft zelf ook 2 jaar in Amerika gewoond. Tssss. Bizar hoor. We hebben al zoveel mensen ontmoet die wel eens in de VS hebben gewoond. Maar goed, terug naar de kennels:


Kijk! Er staat in de beschrijving van de kennels, dat je katten moet trainen om er alvast aan te wennen.
Dus hup, hun voer in de kennels, zodat ze wel naar binnen moeten!
1177 Vrijdag 23 januari 2009  -  Slaapfeestje

Vorige week had Damian nog een slaapfeestje. Echt heel erg leuk om te zien wat er nog georganiseerd wordt in de laatste dagen van onze aanwezigheid! Damian mocht samen met wat vrienden bij Jordy blijven slapen. Van slapen is niet veel gekomen (er gaan geruchten dat ze pas om half 3 zijn gaan slapen...), maar ze hadden het zeker erg naar hun zin!! En Damian kreeg nog een hele mooie ingelijste foto mee als afscheid:

1178 Vrijdag 23 januari 2009  -  Nog wat zaakjes afhandelen

Er zijn zo, op het laatste moment, nog wat zaken af te handelen voor ons vertrek naar het buitenland.

Punt 1: De tandarts. Beter nu nog even gaan, dan dat we meteen in de VS al op zoek moeten naar een nieuwe tandarts. Dat dat slim was, weet ik nu wel: Ik bleek 4 nieuwe vullingen nodig te hebben. Vandaag heb ik een marteling mogen ondergaan op de tandarts-stoel van anderhalf uur. Ja, ik was verdoofd, en ik heb de halve dag verder rondgelopen met een hang-lip (zo sexy...). Wel goed van onze tandarts trouwens dat hij helemaal speciaal op zijn vrije dag, dit nog even voor mij deed. Hij was eigenlijk al helemaal volgeboekt, maar toen hij wist dat wij binnenkort gaan emigreren, mocht ik op zijn vrije dag terugkomen. Dus als je nog een goede tandarts zoekt: Tandarts Boon in Warmenhuizen!

Punt 2: Een bekeuring! Ach ja, dat kan er ook nog wel bij. Deze snelheidsduivel heeft weer de Nederlandse wet overschreden op schandalige wijze: 5 Kilometer te hard op een 80 kilometer-weg. Ja, ze hebben gelijk, dat moet direct bestraft worden, dit belachelijke gedrag!!! En daar gaat weer 25 euro de deur uit. Joepie. Het hele station mag bij ons gevandaliseerd en gesloopt worden, en daar wordt niks aan gedaan. Maar de gestresste emigrant, ja die pakken we nog even, op 5 kilometer te hard. Zucht.
1176 Woensdag 21 januari 2009  -  Afscheid op 3 februari

We willen graag nog een kans voor alle vrienden, kennissen en familie en natuurlijk voor onszelf om van elkaar afscheid te nemen, nu wij gaan emigreren naar de VS. Aangezien iedereen welkom is, en ons huis netjes moet blijven voor de verkoop, hebben we besloten dit te organiseren op een andere lokatie:


Iedereen is welkom op 3 februari 2009 vanaf 19.00 uur.
Lokatie: Veerburg, Sportlaan 21 in Anna Paulowna.

Voor koffie en cake wordt gezorgd; alle andere dranken zijn voor eigen rekening.


Dus, als je het leuk vindt om te komen, kom dan ook! 't Maakt niet uit of je familie of een kennis bent; we vinden het hoe dan ook leuk als je even langs komt!!! Op 6 februari stappen we dan echt daadwerkelijk in het vliegtuig naar Dallas.

1175 Vrijdag 16 januari 2009  -  Australia


Australia, the movie.
"Weer naar de film geweest?", vraag je je vast af. Ja. Inderdaad, weer naar de film geweest!
Dit is een heel andere film dan normaal, maar wel ontzettend mooi en fascinerend. Zeker de moeite waard.
1174 Vrijdag 16 januari 2009  -  De vloek van nummer 20

En weer kijkers vandaag voor ons prachtige en gezellige huis. Weer het hele huis picobello in orde gemaakt. Gezellige lampjes aan, lekker luchtje. Bloemen op tafel en de fruitmand gevuld. Alle persoonlijke spullen weg en de kat meegenomen (Sorry, Teddy, je moest echt even mee, want zo'n wilde kat in ons huis achterlaten als er kijkers komen, dat kan niet. We noemen haar wel eens "Torpedo Teddy", omdat ze af en toe als een torpedo door het kattenluik naar binnen schiet (met een harde klap tegen het luik aan) en ons met grote schrik achterlaat).

Na een uur nog geen telefoontje van de makelaar. Na 2 uur ook nog niet. "Ze zouden toch nu wel een keer het huis hebben bekeken?" Zelf maar gebeld. En toen kregen we een verhaal dat we even niet leuk vonden.

Er staat nog een woning bij ons in de straat te koop. Nummer 20. Nog maar net overigens. Precies hetzelfde soort huis. En de 'kijkers' van woensdag hebben dat gekocht! Aaarrrgh! Nee toch?! Dat huis was notabene 20 duizend euro duurder! Zuurrrrr. Dat is het. Oke, dat huis is wat meer gerenoveerd dan de onze en de tuin is wat groter, maar toch. Wij proberen al anderhalve maand lang de woning verkocht te krijgen en vijf huizen verderop verkopen ze het even binnen een week! Bizar. Al onze theoriëen over hoe kopers denken, konden in één keer in de prullebak.

En de kijkers van vandaag? Die waren eigenlijk meer geïnteresseerd in nummer 20, maar wilden ons huis ook zien. En ze hebben eigenlijk ook eerst hun eigen woning nog te verkopen, voordat ze zelf kunnen kopen. Dus daar hoeven we niet echt snel een bod van te verwachten. En daarnaast, zo hoorden we van de makelaar, ook nog even ons huis afkraakten. Zelfs de badkamer vonden ze niet mooi en zouden ze willen vervangen. Die mooie Sfinx badkamer met Grohe kranen, designradiator, bad en zwevend toilet! Grrrrr!

Dus met enige des-illusie hang ik weer op. We kunnen er niet bij. 20 duizend euro goedkoper. We hebben een heel gezellige woning, en zo'n steriel wit pand (ja, "pand", ja, ik weiger het nog langer een huis te noemen) als nr. 20 vliegt over de toonbank. Niet veel later weer een telefoontje: Volgende week weer kijkers. Okeeeee.... We gaan er maar weer voor!
1173 Donderdag 15 januari 2009  -  Kijkers!

Na onze advertentie (met prijsverlaging!) in de zondagskrant, kregen we spontaan meerdere keren de makelaar aan de telefoon. Kijkers! Jaaah, we vermoedden het al. Na de slappe december-maand en nu iedereen het bla-bla in de media over de kredietcrisis behoorlijk zat begint te worden, bestaan er weer kijkers. Potentiele kopers! Heerlijk ook om meteen meerdere kijkers op bezoek te krijgen. Hoe meer kijkers, hoe meer vreugd!

Woensdag moesten we er aan geloven: de eerste kijkers. Dat legt wel enige druk op je, want het huis moet nu brandschoon en opgeruimd zijn. Nog even de laatste dingen naar de vuilstort te brengen, het hele huis doorwerken om het perfect schoon te krijgen, en nog een waslijst van dingen afhandelen voordat het huis geschikt is om te bezichtigen. En dan maken dat je op tijd weg bent uit het huis, want je wil er niet bij aanwezig zijn als vreemden door je woning heen wandelen.

En dan nerveus zitten wachten op het telefoontje van de makelaar: En dat telefoontje was redelijk positief. Gelukkig! Nu op naar vrijdag, voor de volgende kijkers! Oh, we hopen zo, dat ons huis op de valreep nog even verkocht wordt!

1170 Zondag 11 januari 2009  -  IJspret

't Blijft maar vriezen, en 't Oude Veer is inmiddels volledig dichtgevroren. Mooie kans om nog eens op 't ijs te staan en wat mooie plaatjes te schieten.







1167 Zondag 11 januari 2009  -  Nog maar een keer proberen dan

"Heb je al kijkers gehad?" Een veelgestelde vraag, de laatste tijd. Ik moet helaas iedere keer antwoorden met "Nee, helaas niet". Ik weet niet wat het is, maar soms lijkt het of ze niet meer bestaan, kopers. Kredietcrisis, zucht. Eén grote gekmakerij is het, die hele krediet-crisis. Soms zit ik te turfen hoe vaak het woord "crisis" voorbij komt op de radio. Laatst op radio 1: 16 keer in een half uur. Tsja. Als je gek gemaakt wordt door de media, wat moet je dan nog als doodgewone burger geloven. Dan zal er wel een crisis zijn, toch? Alhoewel. Er is onlangs een huis bij ons in de buurt verkocht, dus dat beurt ons weer een beetje op. "Ze zijn er dus toch, die kopers!"

Dus we proberen het vandaag nog een keer in de krant. Nieuw jaar, nieuwe kansen. Nu voor 10.000 euro minder. In dezelfde straat is sinds kort nog een woning te koop gezet, voor wel 20.000 euro meer; dus ons huis moet absoluut een uitstekend koopje zijn. Grijp die kans!

1169 Zaterdag 10 januari 2009  -  Yes Man!

Ik heb de gekke gewoonte om films die we in de bioscoop hebben gezien, in deze weblog te zetten. Hier is er weer één!

1168 Vrijdag 9 januari 2009  -  Fiets weg

Onze oudste komt thuis met de mededeling dat zijn fiets weer is gestolen. Weer op het station. Nog wel die fiets die we hadden geleend, om het even uit te zingen tot aan ons vertrek naar de States, omdat zijn andere fiets ook al op het station was gestolen. Dus met lood in mijn schoenen bel ik maar op dat de fiets helaas weg is, en dat we 'm niet meer kunnen terug geven. Lullig vind ik dat.

Ach ja. We hebben hier in Anna Paulowna een gemeente-bestuur die het zo te merken het veeeeeel belangrijker vind om voor zichzelf een nieuw gemeentehuis van 6 miljoen euro neer te zetten, dan dat ze eindelijk eens het probleem van diefstal en vandalisme op het station gaan oplossen. Onlangs heeft men het station wat opgeknapt. Nieuwe bestrating, nieuwe boompjes erin. Maar het mocht niet lang duren: De boompjes zijn alweer vernield en de ruiten weer ingegooid. En zo te merken verdwijnen fietsen er ook bij bosjes. Jaaaa, als de gemeente wat krap bij kas zit (wat wil je als je 6 miljoen aan een volledig onnodig gemeentehuis spendeert) dan is veiligheid in de gemeente ook ineens geen prioriteit meer. De boel mag verloederen, als meneer de burgemeester maar in een mooi nieuw gebouw zit.
1165 Vrijdag 9 januari 2009  -  De visa zijn binnen!

Ja, hoor! Ze zijn binnen, onze visa. Vreemd genoeg kwam het in twee gedeeltes. Eerst de visa van de kinderen op donderdag, en pas op vrijdag werden onze visa per aangetekende post bezorgd door een ietwat griebelige TPG-post bezorger.


De oplettende lezer zal doorhebben dat sommige getallen op mijn visum niet kloppen. Ik ga natuurlijk niet al mijn persoonlijke gegevens op Internet zetten, dus ik heb het visa hier en daar wat aangepast. Dus wees gerust: Ik mag dan al wat grijze haren hebben, maar ik ben zeker niet 237 jaar oud...
1166 Woensdag 7 januari 2009  -  iMaze opgeheven

Nu we goedkeuring hebben om naar de VS te mogen verhuizen, kunnen we echt dingen gaan regelen. De eerste actie van vandaag was om mijn eenmanszaak op te heffen bij de Kamer van Koophandel. Ik heb het altijd met veel plezier gedaan, webdesign, maar het is nu tijd voor iets nieuws, en ik heb het nu ook veel te druk om me nog bezig te houden met het bouwen en onderhouden van websites. En zo komt er na 2 jaar een einde aan iMaze WebDesign.

1164 Dinsdag 6 januari 2009  -  Consulaat

Mega-belangrijke dag vandaag. Want vandaag we hadden onze afspraak op het Amerikaanse consulaat in Amsterdam, aan het museumplein.

We hebben de kinderen weer een dag van school gehaald, want ze moesten mee. Althans, Michael moest mee (iedereen 14 jaar en ouder moet zelf verschijnen), en Damian wilde graag mee. Onze afspraak was om kwart over twee 's middags, en Amsterdam is maar een uurtje rijden, maar we waren al om half twaalf weg. De wegen waren hier en daar spiegelglad omdat het zo gevroren had, dus we namen maar het zekere voor het onzekere, om niet te laat op onze afspraak te komen opdagen.

We weten ook meteen weer waarom wij niet in een stad wonen. We moesten namelijk eerst nog even foto's halen. Gewone pasfoto's (zoals wij ze in Nederland kennen) voldoen niet aan de Amerikaanse standaarden, dus we moesten bij een fotograaf in Amsterdam even de juiste foto's laten maken. Maar een parkeerplaats vinden in Amsterdam is een uitdaging. En vervolgens een parkeer-automaat vinden waar je ook nog gewoon met munt-geld kunt betalen ook. De foto's waren zo gemaakt. We hadden expres een fotograaf uitgekozen die vlakbij het consulaat zit, en dus regelmatig mensen over de vloer krijgt die Amerikaans formaat pasfoto's willen hebben. En dat scheelt, want men had er inderdaad ervaring mee.

Omdat we zo vroeg waren vertrokken, hadden we nog ruimschoots de tijd om ergens wat te gaan eten en drinken. Niet ver van het consulaat zit Bagels & Beans, een grappig zaakje met overheerlijke bagels en uitstekende koffie. Manuela heeft zelfs wat bagels met cream cheese (lekker Amerikaans) mee genomen om thuis nog lekker op te eten.

Vervolgens de auto in de parkeergarage onder het museumplein gezet en naar het consulaat gewandeld. Een soort vesting met hoge hekken er om heen en politie-bewaking erbij.


Het US Consulate met politie-bewaking ervoor.

Via een intercom bij de ingang moesten we ons melden voor onze afspraak. Daarna langs een vriendelijke dame die ons controleerde of we geen ongewenste zaken meenamen naar binnen. We hadden van te voren al het advies gekregen zo min mogelijk mee te nemen naar binnen (zoals geen mobiele telefoons of camera's), om het soepel te laten verlopen. Omdat we met kinderen in de rij stonden - dat wil zeggen: buiten in de kou - mochten we snel naar voren in de rij en werden we al naar binnen gehaald. Een bewaker zorgde ervoor dat al onze papieren werden gecontroleerd en dat we een nummer kregen voor onze beurt. Vervolgens ook nog even een High Five gedaan met Michael.

De ruimte in het consulaat doet een beetje aan als een oud postkantoor of trein-station. Heel anders dan we hadden verwacht. Nogal ouderwets, met mensen achter loketten.

Het duurde niet lang voordat we aan de beurt waren. Een - zo te merken Nederlandse - dame nam al onze papieren aan, wilde dat ik eventjes 837 euro betaalde voor de aanvraag, en wilde onze vingerafdrukken hebben. Daarna konden we weer opnieuw wachten. Manuela was reuze nerveus, in afwachting van het interview wat zou gaan komen.

Een Amerikaanse man achter loket vier deed vervolgens het interview met ons. Dat was veel eenvoudiger dan we hadden verwacht. Gewoon wat vragen over hoe lang ik al bij Perot Systems werk en wat ik er ga doen. Dat was alles! Meer niet. We hadden de verwachting zeer kritisch aan de tand te worden gevoeld door allemaal norse mensen, maar daar bleek niets van waar. Gewoon allemaal heel vriendelijk. Niet veel later vertelde de man ons dat onze visa binnen een paar dagen zullen worden thuisgestuurd. Manuela keek me meteen aan met een hele grote glimlach, die ik niet snel meer ga vergeten!

JA! HOERA! Het is gelukt! Met een euforie-stemming stonden we na een ruim uur weer buiten het consulaat. We gaan visa krijgen! En daarmee kunnen we dan eindelijk echt naar Amerika toe!!


YES! Meilink goes USA!!
(een foto die we in augustus 2007 al op het strand bij Los Angeles maakten.)
1163 Donderdag 1 januari 2009  -  Op 't ijs

't Had zo gevroren de laatste tijd; een mooie kans om even op het ijs te staan. Zeker nu het nog kan, met een emigratie naar Texas in het vooruitzicht, waar het waarschijnlijk te warm is om ooit natuur-ijs te kunnen zien. En laat het nou net zo zijn, dat na dagen van vriezen, als wij besluiten op het ijs te willen gaan staan, dat het alweer begint te dooien?! Maar goed, we konden er nog op staan, zelfs op 't Oude Veer (alhoewel we niet erg ver op het ijs durfden). We zagen er zelfs nog een roerdomp.

Gewoon hier in het dorp konden we nog wel echt even op 't ijs staan, toen we ook anderen zagen schaatsen (ja, we zijn echte durfals, we moeten eerst andere mensen niet door het ijs zien zakken, om zeker te weten dat we echt op 't ijs kunnen staan). En daarom hier een foto van Damian op 't ijs, alhoewel het lijkt alsof-ie op 't water staat.

Datum: 26 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016