3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 juli 2017 (289)
25 juli 2017 (13495)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1749 Vrijdag 28 januari 2011  -  Sentimenteel

Ik word altijd wat sentimenteel van jeugdfoto's... Ook als ik naar jeugdfoto's van onze jongens kijk, en dan ineens 2 grote mannen in wording de trap af zie komen van 12 en 16... Eens keken ze tegen ons op en waren we helden. Nu vinden ze ons maar oud en sullig (heerlijk toch die puberteit).

Ik kan wel uren staren naar dat kleine 2 jarige meisje met dat piekhaar en haar varkensslofjes... Ben ik dat?? Was ik ooit zo klein en onschuldig?? Is het zo maar opeens 36 jaar later??


Ben ik tevreden over mijn leven? Is alles in grote lijnen gegaan, zoals ik het hoopte??

Dat kleine meisje op die grote hond weet nog van niks van wat er komen gaat en er zijn zomaar 38 jaar ingevuld, met hoogte- en helaas ook diepte-punten.

Ik wil even de foto instappen om haar in te fluisteren, op te passen met wat je eet, want voor je het weet, ben je erg ongelukkig met jezelf. Dus snoep niet teveel, ook al weet ik dat je er zo van houdt (je ging 's nachts zelfs stiekum je bed uit, om de kopjes van je poppenserviesje te vullen met hagelslag en gestampte muisjes, om dat vervolgens onder de dekens op te snoepen; denk maar niet dat ik dat niet weet !!!!!).

En ik wil haar zeggen niet te bang te zijn voor het leven... Geloof in jezelf, maak er wat van !!!

Deze foto was aan het vergaan en Michel heeft de foto ingescand en opgelapt, zodat ik 'm opnieuw kan laten afdrukken. Ik wil graag dat de foto met dit meisje blijft bestaan, zodat ik er nog eens naar kan kijken, omdat ik haar zo leuk en schattig vind.
1748 Donderdag 27 januari 2011  -  Cannon, TX

Als je voor het eerst in Amerika komt, dan valt 1 ding je eigenlijk direct op, zeker als je buiten de grote steden komt: De achtergelaten en vervallen huizen. Dat zie je eigenlijk overal wel. In sommige Amerikaanse staten wat meer dan in andere, maar toch wel overal. Als je een half uurtje naar het noorden gaat rijden bij ons vandaan, kom je het ook tegen.


Welkom in Cannon, Texas. Ooit een plaats met 400 inwoners; nu woont er nog een handjevol mensen.


Waar de huizen voorzien zijn van een badkuip op de porch.


Niet alle huizen staan even recht, maar ze staan tenminste nog.
Met een beetje TLC (Tender, Love and Care) valt hier best nog wat van te maken.



De tuin moet nog een beetje opgeruimd worden.


Er is een kerk om de hoek, alhoewel die ook een likje verf kan gebruiken.


En de kerk is nog ingericht ook, maar de vloer begint wel weg te schimmelen.


Nou... Hier linksaf dan maar?!


Boom te koop.

Dit soort plekken zie je in Nederland toch totaal niet. Iets wat zo op instorten staat, is al lang weggehaald in Nederland, of is opgeknapt en tot monument verklaard. Hier duidelijk niet. Eigenlijk is het ook wel weer leuk dat je dit soort dingen tegen komt hier. Je kan zo nog wat van de geschiedenis van Amerika zien, en je kan je een voorstelling maken, van hoe het vroeger geweest zou moeten zijn.
1747 Donderdag 20 januari 2011  -  Wat eten we vanavond?

Witlof? Kennen ze hier praktisch niet. Ik heb het, geloof ik, twee keer hier in de winkel gezien, onder de naam "Belgian Endive". Belgische Andijvie? Hoezo is dat nou ineens Belgisch? Het was echt gewoon witlof, hoor! En echte andijvie? Dat valt hier helemaal niet in de winkel te vinden. Dat kennen ze hier echt niet. Dat zouden we graag weer eens willen eten.

Tsja, wat zal ik dan eens voor groente mee nemen voor vanavond?


Ehmmm..... Wat dacht je van.... Cactus? 't Is niet duur.


Of anders.... Aloe Vera? Misschien lekker met een sausje?

Nou... Zeg het maar! Wat is lekkerder? Cactus of Aloe Vera? Enne.. zijn dat eigenlijk wel groentes?
1746 Dinsdag 18 januari 2011  -  Stiekum op de foto gezet

Toch handig, zo'n camera in een mobiele telefoon. Dan kan je Manuela even stiekum op de foto zetten tijdens haar rijles met instructrice Terri:


Trouwens, dat rijden gaat al behoorlijk goed! Manuela is al meerdere keren de snelweg op geweest, zelfs al helemaal naar Dallas aan toe. Ze zijn nu bij onderdeel "achteruit inparkeren" aanbeland, wat altijd de grootste uitdaging is om goed te doen op een rij-examen (Ik kan het weten, ik ben er hier in Texas een keer op gezakt!), maar ook dat schijnt Manuela al heel aardig af te gaan. We geven haar nog een maandje rijles, en dan kan ze een examen gaan proberen!
1745 Dinsdag 18 januari 2011  -  Voor het eerst buiten

We hebben het inmiddels wel geleerd hier, het is eigenlijk niet mogelijk om de katten buiten te laten. Er is gewoon een te grote kans dat het fout gaat, en dat we onze katten niet meer terug zien, en dat willen we graag voorkomen. Tegelijkertijd willen we onze katten ook weer niet opgesloten binnen houden.

De oplossing die we er voor hebben gevonden is een cat enclosure; eigenlijk gewoon een doorzichtige tent. Zo kunnen ze toch nog buiten zijn, en raken we ze ook niet kwijt. En het is grappig om te zien hoe beide katten verschillend hun eerste keer buiten ervaren:

1744 Dinsdag 18 januari 2011  -  Nog wat winter foto's

Het is hier toch zeker een week lang bitter koud geweest. 't Had nog even langer moeten duren, en ze hadden hier een elf-steden-tocht kunnen organiseren, met elke dag rond -7 graden Celsius.

Kan dat in Texas? Ja, zo langzamerhand geloven we dat elk weer-type mogelijk is in Texas.

Daarom nog even een paar kouwe foto's:


Ik kon de kinderen niet meer zo ver krijgen dat ze nog even op onze met pegels versierde trampoline gingen springen.


Goed gevulde bakjes voor de vogeltjes!


Pegeltjes aan het dak!
1743 Dinsdag 18 januari 2011  -  Sign Spinners

We verbazen ons er altijd over dat er mensen voor te vinden zijn: Om langs een weg te staan met een reclame-bord in je handen. Het is een fenomeen wat hier vaak te zien is, en bekend staat als "sign spinners". Een vast reclame-bord langs de weg zetten mag blijkbaar niet, of kost gewoon te veel, dus dan huren bedrijven gewoon iemand in om met een bord in zijn handen langs de weg te gaan staan. Werkt ook.

Na wat rondneuzen op Internet, blijkt dat het nog beter verdient, dan wanneer je bij de Wal-Mart zou gaan werken, dus dan begrijp ik het nog wel. Maar het wordt wat anders wanneer de temperatuur dik boven de 40 graden stijgt; wat hier in de zomer nog wel eens voor komt. We hebben vlakbij ons huis weekend na weekend midden in de zomer een verpieterde Mexicaan langs de weg zien staan, midden in de hitte, van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, met een reclamebord van een bouw-bedrijf in zijn handen. Hoe die het vol houdt? Geen idee.

Een variatie op dit fenomeen, zijn de sign spinners in pak. Verkleed als pizza punt, Uncle Sam, of als koe, om de lokale Chick-Fil-A restaurant te promoten (excuus voor de slechte foto, deze foto ging even snel vanuit mijn auto met mijn mobiel):


En dan moeten ze vaak ook nog kunstjes doen, of staan te dansen met het bord in hun handen. Kan je je dat voorstellen, midden in de zomer bij 40 graden?! Ik niet. Wat ik me wel kan voorstellen, is dat zo'n pak van binnen ongelovelijk stinkt naar zweet.
1742 Zondag 9 januari 2011  -  Blij met sneeuw!

Je weet hier af en toe niet wat je moet verwachten van het weer. De ene dag warm... de andere dag... sneeuw! Maar we zijn er wel blij mee! Michael en Damian werden opgehaald door Alyssa, die schuin achter ons woont, om gezellig buiten te spelen, en samen met haar warme chocolade-melk te gaan drinken.

1741 Vrijdag 7 januari 2011  -  Blij met nog een bakker

Heb ik net geklaagd over het Amerikaanse gebak... Nou, lekker brood staan ze hier ook niet bekend om!!! Probeer maar eens één geëmigreerde Hollander voor mij te vinden, die Amerikaans brood lekker vind.

Het is slap sponsig brood met veel te veel suiker erin. Nou heeft Henks wel lekker brood, maar ja, dat is niet het buurtsupertje op de hoek, maar Dallas op en neer (uur heen en een uur terug).

In hotels liggen er altijd bagels, het is een wat zwaar broodje, wat erg veel op een donut lijkt qua vorm. En de bagel naturel is dan ook niet spannend en redelijk smaakloos.

Maar laatst waren we bij Einstein Bros en daar hadden ze allerlei bagels to go liggen met kaas, knoflook, chili, en van alles en nog wat.

Ik heb er laatst een aantal van mee genomen en in de vriezer gedaan. En als ik trek in brood heb, pak ik er 1 uit. Even de oven in, cream cheese erop (zalm of galic herb)... Heerlijk! En ook al mis ik het Nederlands brood nog heel erg, deze bagels verzachten dat een klein beetje.

1740 Vrijdag 7 januari 2011  -  Blij met de bakker

Toen Michel en ik laatst naar Plano reden, om daar eens te gaan gluren bij de DMV (Department of Motor Vehicles), waar ik op een dag moet gaan afrijden, zagen we vanuit onze ooghoek een international supermarket. Hmmm... zou dat wat zijn?? Toch maar even gluren. Maar toen we er op af reden, zagen we dat de supermarkt leeg stond en het buurtje er om heen was nou ook niet echt geweldig. We zagen ook een Indiase supermarkt, die wel open was en daarnaast zat een bakkerij, genaamd Mozart. Hee??? Een heuse bakkerij in Texas??? Hmmm. 't Zal wel weer niks zijn, of een vitrine vol met die geëikte muffins of van die mierzoete creme met kleurstoftaarten.

Michel parkeerde de auto en gluurde even naar binnen (vanwege de felle zon en hitte in Texas zijn winkelruiten getint). Hij dacht te zien dat het best nog wel aardig was, dus wij naar binnen.


En wat een aangename verassing was dat! Ondanks de Oosterijkse naam Mozart, werd de bakkerij gerund door Koreanen. En de Koreanen hebben duidelijk iets met zoetigheid, want ze beheren hier in Texas ook alle frozen yoghurt en donut zaken. Alleen ze snappen het veel beter dan de Amerikanen en weten het wel echt lekker te maken.

Bakkerij Mozart heeft heerlijk gebak en het ziet er allemaal prachtig uit. Ook waren we blij met de krentenbollen, de heerlijke koekjes en de macaron's (schuimkoekjes met vulling).










Eindelijk weer echt gebak met goede ingrediënten, want de Amerikanen gebruiken maar 3 ingrediënten voor iedere taart die men bakt:
  1. een emmer mierzoete creme
  2. cake
  3. zoveel kleurstof, dat de rest van de dag je snaveltje rood, blauw of felgroen is!!!!
En smaak zit er eigenlijk niet aan.




Ook met de daarnaast gelegen Indiase supermarkt, waren we erg blij, want we hebben daar alle ingrediënten kunnen vinden, om thuis zelf een geweldige kip-tandoori in elkaar te zetten. Mmmmm! De slagerij-afdeling van deze supermarkt, was nou niet echt onze cup of tea zeg maar... Want wij zijn niet zo van de nieren en de koeienmagen.



1739 Donderdag 6 januari 2011  -  De pleuris is uitgebroken!

Twee dagen geleden begon er een vervelende pijn in mijn borstkas, een stekende pijn, zo ongeveer ter hoogte van waar mijn longen moeten zitten. Heel vervelend! En vooral 's nachts, wist ik eigenlijk niet hoe ik moet liggen; het doet op alle manieren zeer. Ik heb de eerste nacht er Tylenol tegen aan gegooid (een pijnstiller), en dat werkte goed, want de volgende dag was het grotendeels weg.

De nacht daarna was het echter weer terug, nog erger dan daarvoor. Zo rond half 6 's ochtends stond ik dan ook naast mijn bed, omdat de pijn niet meer te harden was. Maar eens met de nurse line gebeld. Dat is eigenlijk iets geweldigs van mijn werkgever: een telefoon-nummer wat je dag en nacht kunt bellen, waar je meteen een registered nurse aan de lijn krijgt, die je vertelt wat je het beste kunt doen. Ibuprofen innemen, was het antwoord, en dezelfde dag nog naar de dokter gaan. En die ibuprofen werkte goed; dat scheelde al een stuk.


En 's ochtends maar eens een afspraak gemaakt met de dokter. Echter.... zodra je hier naar de dokter gaat, dan wordt er wel een ongelovelijk bak papierwerk op je los gelaten. Ineens snap je weer waarom medische hulp in de VS zo prijzig is, want ik kon zes pagina's aan formulieren invullen en ondertekenen bij de huisarts. Da's me nog nooit gebeurd in Nederland.

De dokter bevestigde wat de registered nurse ook al dacht: het is pleurisy. Niet gehinderd door enige vorm van medische kennis, had ik dit thuis al eens opge-google-d, toen de nurse hierover begon. In het Nederlands heet dit Pleuritis, of, zo staat er mooi op Wikipedia, in de volksmond beter bekend als Pleuris. Maffe naam voor een aandoening. Maar het heeft te maken met een ontsteking aan de Pleura, vandaar die naam. Ik dacht altijd dat de "pleuris" alleen maar een soort zegswijze was, zo van "Daar breekt de pleuris uit!", maar het betekent ook nog werkelijk iets! En zelfs al ben je bijna 40, je kan toch nog elke dag wat leren!

Om toch het zekere voor het onzekere te nemen, mocht ik ook nog een X-Ray gaan halen bij het dichtst-bijzijnde ziekenhuis. Daar was de bureaucratie een mogelijk nog grotere ellende. Slechts twee pagina's om in te vullen, maar ik heb nog nooit een dokters-assistente zo veel (en zo snel) in de computer zien rikketikken, dingen opschrijven, uitprinten, verzekeringspasje inscannen, en ga zo nog maar even door. Ze was 15 minuten bezig met alle administratie. De X-Ray.... die duurde 3 minuten. Zover zijn we nou gekomen in Amerika. De bureaucratie is 5 keer zo erg als het echte werk. Hier is duidelijk ook de pleuris uitgebroken!

Nog even weer naar de pharmacy om mijn medicijnen op te halen, en zo was 1 dokters-bezoekje weer een dag-vullende activiteit geworden. Nou hopen dat die medicijnen snel en goed hun werk doen, zodat ik de pleuris snel achter me kan laten.
Datum: 26 juli 2017 - Laatste update: 5 mei 2016