3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 juli 2017 (301)
25 juli 2017 (13495)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
2165 Woensdag 30 januari 2013  -  House for sale

Nou, het is zo ver. Het huis gaat de verkoop in. Na een flinke tijd van voorbereidingen om het hele huis weer tiptop in orde te krijgen, kwam vandaag de makelaar langs, compleet met fotograaf.


Het "for sale" bord is de voortuin in gegaan, de foto's zijn gemaakt, het contract met de makelaar is getekend. Alleen nog heel even wachten tot dat ons huis ook daadwerkelijk op Internet te koop staat, maar dat zal niet lang meer duren.

Ik moest eigenlijk wel een beetje lachen om de fotograaf. We moesten van haar allemaal wegwezen, zodat zij de foto's kon maken. Maar onze 3 katten laten zich niet zo maar weg sturen, en waren mateloos gefascineerd door wat er allemaal gaande was. Terwijl wij beneden aan het wachten waren, hoorden we haar regelmatig zuchten boven, als er maar weer eens een kat door de foto liep. En de katten weghalen had weinig nut, ze renden net zo hard weer terug naar boven.

En nu is het gedaan met onze privacy. Er hangt een blauw kastje aan de voordeur - daar zit een deursleutel in - en iedere makelaar kan daarmee de voordeur openmaken, om ons huis te laten bezichtigen. Ja, ze zullen ons heus wel van te voren een belletje geven. De makelaars maken gebruik van een zogenaamde "showing service" die de afspraken regelen. Maar toch, we kunnen ieder moment gebeld worden. En het is hier in de USA wat meer de gewoonte om met een makelaar de hele dag rond te rijden om huizen te gaan kijken. Hollanders zijn toch wat meer doelgericht en zullen alleen huizen gaan bekijken, als men ook echt geïnteresseerd is. Amerikanen willen er nog wel eens een dagje vermaak van maken. Gewoon leuk, huisjes kijken. En wij maar iedere keer de boel binnen recht trekken en uit het huis gejaagd worden als er kijkers komen.

Nou ja, gewoon een periode waar we door heen zullen moeten. Wat wel erg leuk en interessant was, was dat de vrouw van onze makelaar mee kwam. Zij schrijft de teksten die op Internet komen, en wilde ook het huis even van binnen zien. Ik was eigenlijk wel benieuwd om eens een mening te krijgen van een Amerikaanse vrouw. Manuela vertelde me al dat meestal de vrouw toch de doorslag geeft of een huis gekocht gaat worden, dus hoe zou een Amerikaanse vrouw over ons huis denken?! En ze was uitzonderlijk positief; ze vond zelfs dat ons huis er als een volledig nieuwe woning uit zag, en dat ze echt niets had om aan te merken. Ze vond zelfs dat onze vraagprijs wat verder omhoog moest.

Wat ook wel erg goed is, is dat we hier toch nog altijd in een groei-gebied zitten - heel veel mensen trekken naar Dallas toe. En tegelijkertijd zijn de kosten voor materialen en mankracht hier behoorlijk gestegen, waardoor de bouwers van nieuwe huizen serieus meer geld vragen voor een nieuwe woning; wat de kans op het verkopen van onze woning weer wat groter maakt, want het prijsverschil tussen onze woning en een nieuwe woning is in de laatste jaren een stuk groter geworden.

We zullen het zien. Ondertussen hebben we nog geen flauw benul waar we naar toe moeten als we wel het huis weten te verkopen. Nog even een paar klusjes in huis afhandelen, en dan daar maar eens de aandacht op gaan richten, om iets bewoonbaars in Nederland te vinden.
2164 Dinsdag 29 januari 2013  -  Lady Gaga - Born This Way Ball

Wat een geweldig concert!! We zaten redelijk bovenaan, maar konden het heel erg goed zien. En we hadden die hele rij voor onszelf (en de 2 rijen voor ons), dus dit keer geen irritatie van drankvolk, zoals bij Madonna. 1 jonge dame had haar kaartje voor nop gekocht, want vanwege de drank moest ze met een brancard afgevoerd worden! Gezellig he, naar een concert gaan!? Ik zal dit wel nooit begrijpen (maar ja de American Airlines Center stimuleert dit zelf door bijna niets anders dan drank te verkopen).

We zaten aan de zijkant bij de trap, dus ik ging regelmatig onderaan die trap zitten voor nog beter zicht. Maar wat heeft ze toch een stem, wat kan die vrouw toch goed live zingen. En met een concert van 2 en een half uur krijg je wel waar voor je geld. En wat ook zo leuk is, is dat Lady Gaga haar publiek er zo enorm bij betrekt. Dat zie je tegenwoordig niet zo veel meer bij de grote sterren.


En we keken onze ogen weer uit naar de uitgedoste mensen die ook dachten dat ze Lady Gaga waren. Maar wat een geweldige show, wat een spektakel... Echt een super aanrader!

2163 Zaterdag 19 januari 2013  -  Stukkie rennen

Michel en Michael hebben vanochtend van het mooie weer genoten (ja, het is echt winter, maar het is hier prachtig weer) door een stukkie te gaan rennen samen, en dit is waar ze mee thuiskwamen: Goed gedaan heren!!!!!





Dit zijn de medailles van de Resolution Run, een 10 kilometer wedstrijd van de Stonebridge Racers club. Ik heb mijn eigen persoonlijk record verbeterd met ruim een minuut. Nu onder de 50 minuten gefinisht op 49:24; Daarnaast ook als tweede geëindigd in mijn leeftijdsklassement (en dus een medaille gewonnen - want er waren alleen medailles voor nummers 1, 2 en 3). Michael was dit keer ook sneller dan zijn vorige 10 km "run", en nu ook onder een uur geëindigd, als derde in zijn leeftijdsklassement (en dus ook voor hem een medaille!). Ik was overall nr 23 van 116 deelnemers en Michael 64e. De resultaten zijn hier te bekijken. Nu op naar de volgende race, de Cowtown marathon in Fort Worth over 35 dagen...

2583 Woensdag 16 januari 2013  -  Papierwerk

Vandaag 4 uur besteed aan papierwerk om ons huis te gaan verkopen. Pffff; ik kan even geen papieren meer zien. Maar wel goed dat de boel nu opgestuurd is naar de makelaar; dan kan hij tenminste aan de slag.
2162 Dinsdag 15 januari 2013  -  Nieuwe Beetle voor Manuela

Manuela's nieuwe New Yorkse gele (speelgoed) Beetle:


Hier zit een klein verhaaltje aan vast. Toen we in New York waren, hadden we dit autootje gezien in een souvenir-winkel. Geinig. Manuela heeft zelf een Beetle, dus zij wilde deze wel meenemen als leuk souvenirtje uit New York. Maar ik heb dat op de 1 of andere manier niet goed begrepen, en ik heb 'm braaf weer terug gezet in de winkel.

Een paar dagen na de vakante, vroeg Manuela aan mij: "Goh, waar is die Beetle eigenlijk gebleven?". Eh, nou, die staat dus nog in New York in de winkel! Ik heb maar eens even rondgekeken op Ebay en het blijkt dat je ze daar ook gewoon kunt kopen - van iemand die in New York woont. En zo hebben we toch nog dit souvenirtje uit New York.
2161 Dinsdag 15 januari 2013  -  Sneeuw in Texas

Ik werd wakker en dacht: "ik zie het niet goed!" Nog maar een keer in mijn ogen gewreven... Ja toch! Alweer sneeuw in Texas!
Joepie, sneeuw! En vrij van school!


2160 Zondag 13 januari 2013  -  Tom pouce

Messy eating! Gewoon lekker rommelig zelf een tom pouce in elkaar geflanst; maar jongens, wat was-ie lekker!! Warme chocomel erbij, even de jongens van boven erbij roepen en gewoon gezellig een uurtje met elkaar samen zitten.





2159 Zaterdag 5 januari 2013  -  Eten uit Nederland

Mijn verrassing, die ik ruim op tijd besteld had en dus voor Kerst was bedoeld, is aangekomen terwijl wij in New York zaten. Michel heeft het net opgehaald bij het postkantoor en gelukkig zijn de mannen er evengoed erg blij mee. Het was een doos met kerst chocolaatjes van de Baronie, roze koeken, kerstboomkoeken van Bolletje, een Unox rookworst, een pak (echte) Chocomel een pak Yogho Yogho voor Damian, ragoutbakjes met 2 blikjes Albert Heijn ragout, een mixpak voor appel beignets, 3 pakken hollandse afbak broodjes en nog wat dipsaus mix voor als we gaan fonduen of gourmetten. Wat zullen we lekker eten vanavond! En dan missen er nog steeds 6 kerstkadootjes die nog ergens vast zitten in de post!

Afbakbroodjes van de Albert Heijn.


Heeeeeeerlijk die zaadjes erop. Waarom kunnen ze dit nou niet in Amerika?


Hier een broodje uit de oven met ham en brie. Eindelijk weer eens een ontbijtje met "echt" brood. En ook al zijn het dan maar afbakbroodjes, dit is al 100x beter dan het Amerikaanse brood. Helaas dat dit maar voor 1 ochtend is.


Grappige tekst van Bolletje op de verpakking van de kerstboom koeken: "samen eten is leuker" en dat is waar!


Voor een Nederlander die ook in Nederland woont is het moeilijk voor te stellen hoe wij als 4 kleine kinderen hebben zitten genieten van een roze koek met Chocomel en Yogho Yogho. We hebben er echt even de tijd voor genomen om dit goed te proeven. Wat was dit lekker!


2158 Zaterdag 5 januari 2013  -  Kermit op de operatie tafel

Werkelijk... Michel, die soms zo ontzettend serieus kan zijn, zie ik opeens in de keuken boven de prullenbak hangen om de poten van Kermit de Kikker bij te knippen, want er hingen wat losse draadjes aan... Wonderlijk.

2154 Vrijdag 4 januari 2013  -  Weer naar huis

We zijn 's ochtends uitgecheckt uit het krappe hotel in Downtown Manhattan. Alles was superklein, maar we hebben er goed kunnen slapen. We halen de auto weer op uit de parkeergarage, en Manuela haalt ondertussen nog even chocolaatjes bij de Godiva.

We besluiten eerst om naar Brooklyn te rijden, om daar op de Brooklyn Heights promenade foto's van het uitzicht te gaan maken. Maar het is er compleet volgeparkeerd, en we krijgen met geen mogelijkheid de auto kwijt; dus ik parkeer maar even verkeerd, en Manuela schiet een paar plaatjes. Daarna keren we weer terug naar Central Park, om daar op 72nd street bij Le Pain Quotidien even lekker te lunchen.

Daarna is het voor ons al weer echt tijd om naar Newark airport te gaan, de auto weer in te leveren, en weer terug te gaan vliegen naar Texas. De vlucht vertrekt mooi op tijd, en met wat turbulentie komen we ook prima op tijd aan. Het wachten op de koffers duurde wel erg lang, en pas drie kwartier later waren we weer in onze eigen auto op weg naar huis, om onderweg nog even iets te eten bij Jason's Deli.

We zijn blij om weer thuis te zijn; hier in Texas is er weer rust en ruimte - alles lijkt ons nu dubbel zo ruim en rustig, na net in New York geweest te zijn.
Uitzicht vanaf Brooklyn Heights.
Nog 1 keer het vrijheidsbeeld als stipje in de verte.
Het lijkt wel een spookhuis.
Het lijkt wel een spookhuis.
De ijskoude straten van New York.
Over de Brooklyn Bridge.
Uitzicht over de Hudson.
Even opwarmen met een chocolademelk.
Grappig, je krijgt de melk en de chocola apart.
Lekker!!! Hier heb ik wel even wat van meegenomen om lekker van te genieten.
Gezellig wat eten.
Ik had van alles wat.
En de mannen een kaasplankje.
Tijd om terug te gaan naar Texas.
Bye, bye, New York!
Hallo, Texas!
Heerlijk om weer thuis te zijn... en wat een RUIMTE en RUST weer in Texas.


2157 Donderdag 3 januari 2013  -  Laatste volle dag vakantie in New York

We verlaten ons hotel in Scranton en gaan wat ontbijten in een leuk koffietentje (The Northern Light). Wat ons wel altijd opvalt, is dat zulke tentjes nauwlijks iets warm serveren. Al hun broodjes, wraps en panini's liggen ijskoud in doorzichtig plastic bakjes in de koeling (er is ook geen oven of magnetron aanwezig). En dat terwijl het buiten vriest en sneeuw ligt. Brrrrr... Ik zou een moord doen voor een warme tosti brie/salami, maar het wordt een groot chocolate chip cookie met een toasted marshmallow coffee.

We gaan weer richting New York rijden, een rit van ruim 2 uur. Als we in New York aankomen leveren we bij een parkeergarage onze huurauto in en lopen naar het hotel in Manhattan. Alles in het hotel is krap en vooral smal!! En ook de kamer is hutje mutje. Maar het voldoet goed genoeg.

We gaan naar buiten en lopen wat rond en bekijken het World Trade Center en het Vrijheidsbeeld als vaag silhouet in de verte. Het eiland waar het Vrijheidsbeeld opstaat, is in reparatie, dus is de boel gesloten. Je kunt er voor 100 dollar de boot naar toe nemen om een close-up foto te maken, maar we besluiten het over te slaan en pakken de taxi naar Times Square. We winkelen wat en willen nog de mooie kerst-etalages van Macy's bewonderen, maar helaas waren die net leeggehaald.

Tussendoor eten we een broodje, lekker maar niet bijzonder. De Joodse medemens denkt daar blijkbaar anders over en stoort zich niet aan de kille inrichting of de weinige keus in broodjes, want het stikt er van de keppeltjes.

We gaan de Harry Potter Exhibition maar eens van binnen bekijken (even uit de kou van buiten). We moeten wel even op Michael inpraten, want hij vindt het maar niks. Er mochten helaas geen foto's gemaakt worden en daar werd ook wel op toegezien. Jammer, want ik vond het prachtig!! Je kon heel veel kostuums en spullen uit de films bekijken. Ze hadden een stuk "verboden bos" nagemaakt met de bijbehorende "bewoners" van dat bos, zoals de reuzenspin of de centaur. Hagrids hut was prachtig nagemaakt, en een stuk van de "great hall" ... teveel om op te noemen, maar het was ontzettend mooi en sfeervol gedaan, je kreeg de sfeer van de film weer helemaal te pakken. Ik koop een boek van de tour en laat het daarbij, want de prijzen zijn sky high!!!!!

We eten wat bij de McDonalds, waar het een redelijk gekkenhuis is. We wilden graag ergens anders eten, maar het was niet te doen, afgeladen restaurants en ze waren ook of veels te duur of de wachtijd in de massa was veel te lang. Dan maar de Mac!! Na ons geweldig diner bij le McDonalds is het tijd om naar het New Amsterdan theatre te gaan voor Mary Poppins.


We zitten hoog, heel hoog, maar we kunnen het tot onze verrassing prima zien. De stoelen zijn echter zo krap, dat als je zit, dan zit je ook, klem zeg maar!! Ik moest mijn sjaal, winterjas en handtas echt opgepropt op mijn schoot houden. Ik probeerde me voor te stellen hoe een "dik" persoon kaarten koopt en dan naar binnen gaat en wil gaan zitten. Volgens mij houdt dat dan op, want dat kan met geen mogelijkheid.

We zitten nog niet of de voorstelling begint, en dat was wel heel erg de moeite waard, want dit was zo mooi en geweldig!!! Mary Poppins kijken op Broadway... Nou, je kunt het slechter treffen. Twee uur en drie kwartier lang genieten we (hoewel... Michael moesten we ook hier weer met moeite naar binnen kletsen). Ik koop de CD en het boek, zodat ik thuis in Texas nog kan nagenieten.

Eenmaal weer buiten, hebben we binnen 3 tellen een taxi te pakken, die ons zo weer voor het hotel afzet.

Morgen weer naar huis, aan de ene kant heerlijk en ook mis ik zoals altijd Rosa, Brownie en Tommie heel erg, maar aan de andere kant zie ik er ook tegen op!!! We gaan de drukte en het geregel in van de verkoop van ons huis en de terugkeer naar Nederland... Er gaat heel veel op ons afkomen, en ik zie daar als een blok beton tegenop.

We vliegen morgen pas in de middag terug naar Texas, dus we hopen nog even het Empire State Building mee te pikken, maar dat zien we wel. Straks weer lekker slapen na alle indrukken.
Er lag wat oud brood op de grond voor de duifjes.
We gaan weer van Scranton naar New York, een rit van ruim 2 uur.
Hoe meer we de kant van New York oprijden, hoe minder de sneeuw wordt.
Nog even van de sneeuw genieten, voordat we morgen weer naar Texas gaan.
De Holland tunnel.
Wall street.
World Trade Center; een halve kilometer hoog.
Het vrijheidsbeeld in de verte. Je kon er voor 100$ naar toe varen, het eiland en het beeld zelf zijn dicht voor reparatie werkzaamheden, vanwege storm Sandy. We besloten het maar over te slaan.
Pietje de meeuw.
De boot die langs het vrijheidsbeeld vaart.
De Harry Potter exhibition; Je mocht er helaas geen foto's maken, maar het was prachtig en ontzettend leuk!!!
Minder, maar nog steeds erg druk.
Nog even terug naar de Disney Store. Deze 40 jarige vrouw moest weer zo nodig een knuffel kopen. :)
Werkelijk!!!!! Koopt Michel nou ook een knuffel?!! Ja hoor... Hij koopt Kermit de Kikker. Da's ook nieuw voor mij.
Figuur uit de film Frankenweenie; een ontzettend leuke en aandoenlijke film over een jongen en de liefde voor zijn hond.
Om deze hond gaat het in de film.
Grappig; ik zie mezelf een foto maken van dit scherm op het scherm. Goed kijken, ik sta links onderaan in een witte jas en Michel staat naast me in een zwarte jas.
Reclame.
En nog eens reclame.
En nog meer reclame.
We besluiten die avond de musical "Mary Poppins" te gaan kijken (was geweldig !!!!!!!!!!!!!).
Theater aan de de overkant van het theater, waar wij Mary Poppins gingen kijken.
Tot hier mocht je foto's maken - verder niet.


2156 Woensdag 2 januari 2013  -  Dag 6 Canada/Amerika

Vandaag de dag begonnen met een ontbijtje bij de Red Coach Inn. Het avondeten was ons de avond daarvoor zo goed bevallen, dat we er ook graag wilden ontbijten. We hebben er relaxed gezeten, het ontbijt was heerlijk en we hadden het enorm gezellig met z'n viertjes. En dan weer even overwippen van Amerika naar Canada. Eerst weer even de paspoorten laten zien en een streng vragenvuur ondergaan, want je mag niet zomaar binnen!!!

We gaan gelijk weer naar de supermarkt, waar we gisteren ook waren, want Damian (onze rommelkont) was weer zijn tandenborstel en 1 handschoen kwijt, dus moesten we dat weer even "aanvullen".

We hebben vandaag een aardige rit voor de boeg van zo'n 4 en een half uur. Het is de bedoeling dat we weer richting Scranton in Pennsylvania gaan om de dag erna weer in New York te belanden. Maar eerst willen we nog even een kijkje nemen bij de watervallen. Maar dan nu vanaf de andere (minder mooie) kant en wat rondlopen bij de winkeltjes en vermaak-straten.

Het is vandaag wel bijzonder koud, en al snel voelen we onze ledematen niet meer zo goed en besluiten een kop koffie te gaan drinken bij de Rainforest Café... Fout!!! Ik zal eerst even uitleggen dat we vaker koffie hebben gedronken bij het Rainforest Café, maar dan in Europa en met name in Frankrijk. Je kunt er dan een heerlijke kop koffie bestellen met lekkere zoete dingetjes erbij. Maar ja, Frankrijk is Frankrijk en dit is Canada.

We melden ons aan en zeggen dat we gezellig voor een kop koffie komen. We zien de jongen bij de ingang duidelijk schrikken en hij begint tegen ons te praten of we een soort van debiele buitenlanders zijn. Of wij wel snappen dat dit een restaurant is. Jaaaaa, zegt-ie, we heten wel Rainforest CAFé, maar dat zijn we niet!! Zal ik u maar aan de drankenbar zetten dan?? Nee, niks ervan, we willen gewoon een tafel en gewoon kofie met gewoon een stukkie gebak of iets erbij. Zijn ogen worden groot en hij vraagt of we wel eens eerder bij een Rainforest Café zijn geweest. Ja, zeg ik, dat zijn we zeker, en in Frankrijk is koffie met wat erbij geen probleem hoor!! Hij probeert ons nog weg te krijgen en raadt ons andere koffietentjes aan. Kunnen we hier nou koffie drinken of niet?! Ja dat kan. Nou, kom op dan en breng ons naar een tafel.

Hij pakt zijn portofoon en roept iemand op. De "ober" komt ons halen en we lopen langs tientallen lege tafels, maar worden neergezet in de drukte!! Tijdens het loopje gaat de ober mij uitleggen (alsof ik een klein kind ben) dat er nepolifanten in het restaurant zijn die geluid kunnen maken en dat er door de speakers soms ook onweer geluid komt... nou ik vind het best hoor!!

Hij wijst ons de tafel en zegt zo terug te komen voor onze bestelling. Het is er enorm warm binnen en de tafels staan zo krap op elkaar dat Damian en ik haast niet kunnen zitten. We zitten zo krap, dat we met onze buik tegen de tafel opgeduwd zitten. Oke; de maat is vol en we vertrekken dan maar naar de Starbucks.

Eenmaal bij de starbucks bestel ik toch maar weer wat kouds, want buiten mag het dan sneerend koud zijn, binnen weten ze het overal zo op te stoken dat het zweet me weer uitbreekt. We winkelen wat en lopen nog een ondersteboven huis tegen het lijf. Wat grappig, we zijn zo nieuwsgierig naar hoe het er van binnen uitziet dat we bereid zijn de te hoge entree te betalen. Het is lollig en daarna willen we weer naar de auto gaan, om aan de rit naar Scranton te beginnen. Michael wil nog even ergens iets in een winkel bekijken, maar ik besluit in de auto te wachten. Het steeds koud buiten, heet binnen, heeft een raar efect op mijn voorhoofd en het voelt aan als een brainfreeze. Er steekt dan ook spontaan een flinke koppijn op en ik wil echt naar de auto toe. Ik wacht daar wel op ze.

De rit is lastiger dan gehoopt, want het begint flink te sneeuwen onderweg en de weg wordt glad en het zicht steeds minder en minder. Het is vermoeiend rijden voor Michel en verdomd opletten. Gelukkig wordt het later een stuk beter en om 4 uur 's middags is het al volledig donker.

Als we eindelijk in Scranton, Pennsylvania aankomen, vinden we een leuk italiaans restaurantje, waar we een heerlijke pasta eten. Ik ben nog steeds niet lekker (maar aan de beterende hand) en ik heb het wel weer gehad voor vandaag.

Ik zit nu heerlijk op bed met een kop kamille thee dit verslag te tikken, terwijl Michel in het hotel een wasje draait en een hotel voor morgen in New York uitzoekt. En dan morgen de laatste volle dag van onze vakantie. We willen nog graag het vrijheidsbeeld zien; en nog de andere kant van Central Park. En Michael wil nog graag het Empire State Building zien. En er schijnt nog ergens een mooi uitzicht punt te zijn; en er is nog een museum van Harry Potter, en we kunnen ook een musical gaan kijken, enzovoort, enzovoort. Kortom, we komen dus gewoon tijd te kort.
Michael kreeg zijn ontbijt in een pannetje.
Bagel met zalm en aardappels voor ontbijt... in Amerika kan het! :)
Vreemd gebouw naast de Red Coach Inn.
Het lijkt net een gezicht.
En weer even over de grens naar Canada gewipt, waar je altijd eerst weer even streng ondervraagd wordt. We zijn weer in de buurt van de watervallen.
Vermaak op elke hoek.
Michel kust liever een koude kikker dan zijn pruttelende verkouden vrouw.
We lopen weer even naar de watervallen.
De vlag van Canada.
Het is idioot koud buiten en ik wilde erg graag een hete kop koffie bij Starbucks, maar eenmaal binnen staat de verwarming dan weer zo hoog dat ik spontaan weer voor iets kouds met ijsklontjes ga.
Leuke Starbucks mok van de Niagara Falls.
Oh oh, de Canadese politie met een ietwat stijf geposeerde Michael ernaast.
Coca Cola store.
De Hershey store.
Hershey kisses.
Leuke ingang.
En weer terug bij het vermaak.
Lijkt me koud om hier in te gaan, ik krijg zowat een brainfreeze van het buiten zijn.
King Kong smijt even een heel gebouw om.
Het onderstebovenhuis. Ze vragen veel te veel entree, maar ja, we waren nou eenmaal nieuwsgierig hoe het er van binnen uitzag!!!
Ondersteboven tuin.
Ondersteboven keuken.
Ondersteboven eethoek.
Ondersteboven keukenblad.
De zithoek.
En zelfs de TV speelt ondersteboven de film "Home Alone" af.
Slaapkamer.
Kinderkamer.
Als je goed kijkt, zie je de jongens in de spiegel! :)
Badkamer.
Toilet die ook nog kon doorspoelen.
Schiettent.
Onderweg naar Scranton (4 en een half uur rijden), werden we overvallen door sneeuw.
Even stoppen voor koffie.
Heerlijk, ik heb de gingerbread latte genomen met een plak pompoencake.
Alles wordt weer wit buiten, en om 4 uur 's middags is het al volledig donker.


2155 Dinsdag 1 januari 2013  -  Walking in a Winter Wonderland

Wat een nacht. Ik voel me zo doodziek, dat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Alles doet me zeer en ik ga van zweten naar rillen van de kou. Mijn handen en voeten zijn klam en ik kan bijna niet meer uit mijn ogen kijken. Mijn hele gezicht doet zeer; echt enorm zeer. Met mijn ogen knipperen of zelfs praten... het is allemaal pijnlijk en vermoeiend. En dan komt daar ook nog bij dat de drankorgel jongeren die in verschillende kamers zitten op dezelfde verdieping als wij helemaal los zijn gegaan afgelopen nacht! Ze schreeuwen, krijsen, vloeken, slaan schunnige taal uit, proberen via de tussendeur die de hotelkamers verbindt, binnen te komen en staan op de gang tegen deuren te trappen. En dit is de godganse nacht doorgegaan en pas tegen 5 uur in de ochtend vielen mijn ogen af en toe dicht.

Michel heeft twee keer telefonisch geklaagd, maar er is maar 1 keer iemand gekomen. En zodra die de gang weer uitliep, ging de feest ellende gewoon weer door. Ik voel me kapot en gebroken. Ik had al wat slechte nachten gehad, maar nu ik zo ziek ben geworden en deze ellende er gisternacht bij kado heb gekregen, ben ik echt aan het einde van mijn latijn.

En nu!!!! Buiten trekt de lucht dicht en is het gaan sneeuwen. En we weten even niet wat we met mijn situatie aanmoeten. Intussen zijn de jongeren naast ons ook weer wakker en we hebben nu zo'n hekel aan ze gekregen dat we hun stemmen niet meer kunnen aanhoren. Vanwege die stomme tussendeur kunnen we ze letterlijk verstaan en hun onderwerpen boeien mij voor geen meter.

We bespreken of ik meega met Michel en de jongens of alleen achter blijf in het hotel. Door de toestand van die nacht heeft de kamer een wat negatieve lading gekregen en buiten is het bewolkt en de kamer oogt meer dan ongezellig. Ik probeer me voor te stellen hoe Michel de deur uitloopt samen met de jongens en ik achterblijf. Bij de gedachte alleen al voel ik de tranen prikken. Ik loop naar de badkamer en kijk in de spiegel. Iemand die ik vaag herken staart terug. Ik zie dat het spiegelbeeld terugkijkt naar mij met waterige visse-ogen en wat wit hoort te zijn in een oog is knalrood. Mijn ogen schrijnen en zelfs mijn oogkassen doen zeer. Ik kan eigenlijk wel zeggen dat mijn hele schedel zeer doet, en ik heb het gevoel een soort van verstikkend benauwd masker op mijn gezicht te hebben zitten wat niet afkan. Wat is wijsheid? En toch besluit ik om mee te gaan.

Voordat we het hotel uitlopen, kaart Michel aan de balie nog even de situatie van de drank-feestende jongeren aan en dat we eigenlijk niet graag betalen voor een nacht, die we van ellende wakker hebben doorgebracht. Er wordt niet veel gehoor aan gegeven en we mogen dan wel gratis lunchen of ontbijten in het hotel als we willen. Michel besluit dat als we weer terugkomen van onze dag dat hij liever even nog met manager spreekt. En we besluiten ergens te gaan ontbijten. We zitten in een soort van overleden plaatsje. Het meeste staat leeg met planken ertegenaan getimmerd. Een rare plek met een rare sfeer. We vinden een Denny's en gaan daar eten en we kijken onze ogen uit naar de rare pluimage wat er rondloopt aan mensen. Waar zijn we beland!!??

Ik zit erbij als een dode vogel en kan amper, horen zien of proeven. En ik werk wat treurig mijn eten weg. Daarna naar een supermarkt over de grens in Canada. En ja hoor, waar we maar weer eens vitamine, thee, honing, aspirine en tissues halen!!! En wederom sjok ik als een dode vogel achter Michel aan. Ik zit op mijn dieptepunt en mijn ogen tranen alsof er een kraan openstaat.

We gaan richting de Niagara watervallen. We parkeren de auto en moeten nog best een stuk lopen en ondanks de kou adem ik wat beter en ben ik een stuk minder benauwd. Ik kan zowaar even genieten en leef op omdat ik het daar zo ontzettend mooi vind. We lopen nog een souvenirwinkel in, waar ik al snel weer uit wil, want buiten voel ik mij beter. Binnen slaat alles weer dicht en krijg ik het vreselijk warm.

Als we weer naar de auto lopen, zeg ik dat ik het liefst ergens wil eten waar het rustig is en absoluut niet druk. Ik herinner mij de Red Coach Inn, waar we gisteravond voorbij liepen en dat zag er erg gezellig uit. Als we daar aan komen, zijn we de eerste gasten. Heerlijk, precies waar ik op hoopte en zo versta ik Michel en de jongens ook een stuk beter met mijn verstopte oren. Gisteren op oud jaar zat de tent nog afgeladen en nu op 1 januari is alles weer lekker rustig. We zitten er knus en genieten van het eten.

En weer terug in het hotel, lopen de jongens en ik naar de kamer en blijft Michel beneden in de lobby om nog een appel te schillen met de manager. En ja hoor, hij heeft het voor elkaar gekregen om de nacht van gisteren niet te hoeven betalen. Men wist wel af van het gesodemieter en het bleek wel om 4 kamers te gaan!!!

En dat is heel mooi, want op oudejaarsavond koste de kamer 170 dollar en vandaag op 1 januari 70 dollar. Het etentje bij de Red Coach Inn was dus op kosten van het Holiday Inn. En dat verdienen we wel na die hellenacht.

Eenmaal op de kamer genieten we van de rust. Ik ben toch blij dat ik vandaag ben meegegaan; ik heb geen spijt achteraf. Bijna het hele hotel heeft vandaag uitgecheckt, dus het is nu heel rustig. Straks nog even een spelletje doen en dan genieten van een welverdiende nachtrust, want ik wil BETER worden!!!
Regenboog.
Pegels aan het stoplicht.
Wat hou ik toch van winter, sneeuw en ijs... wat is dit mooi!!!!!
Struik helemaal verstopt in het ijs.
Michel met een bonk ijs.
En Michael met een bonk ijs.
Allemaal be-ijs-te struiken in de verte.
Ongelovelijk, de kracht van het water.
Wat moet dit water ijs- en ijskoud zijn!
Mijn 3 "verzorgers" van vandaag. Dankzij hun aandacht en hulp kwam deze "doodzieke" (ik dus) de dag maar weer door!!
IJzig lampje.
Zie je nog wel wat, Damian?
14 en 18, maar wat is het nog leuk om ijs stuk te trappen.
Kom op, Michel, niet zo stijf.
Jaaaaa, veel beter!
IJs op een boomstam.
Pegels die uit de boom gevallen zijn, in iedere pegel zat wel een klein dun takje ingevroren.
De "Rainbow bridge" - de grens overgang tussen Amerika en Canada.
Een hapje eten. Ik takel, omdat het het eind van de middag is, weer aardig af en wil perse niet in de drukte eten. Gisteren op oudjaar zat de tent afgeladen en nu op 1 januari hadden we het restaurant voor onszelf!!
Warm, knus, gezellig en rustig... precies waar we naar op zoek waren.
De afsluiter, het toetje, ik at een beetje met Michael mee, want ik zat behoorlijk vol.


2153 Dinsdag 1 januari 2013  -  Gelukkig niewjaar!

Iedereen een geweldig, gezond en goed 2013 toegewenst!

Datum: 26 juli 2017 - Laatste update: 5 mei 2016