3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

28 april 2017 (3782)
27 april 2017 (2812)
13:17 Claudia
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1215 Zaterdag 28 februari 2009  -  Feestje met Avery

Damian had al een uitnodiging gekregen voor een verjaardagsfeestje, van Avery, uit zijn klas. We hadden niet verwacht dat zoiets zo snel zou gebeuren, maar het is wel erg leuk voor hem. Damian had er ook zeker zin in! Het feestje werd gehouden bij Main Event in Plano, een soort groot Entertainment Center, waar de kids aan de slag gingen met lasertag (ongeveer hetzelfde als lasergame) en bowling. We kregen meteen de kans om de ouders van Avery te ontmoeten en hele leuke gesprekken met ze aan te knopen.

Main Event is helemaal om gek van te worden. Luide muziek, allemaal apparaten die rinkelen en geluiden maken, televisies aan, laser-verlichting en bowling-geluiden. Alles door elkaar. Niet een echt heilzaam oord om tot rust te komen. Maar goed, de kids vonden het prachtig.


Schieten in de arcade-hal!

En ook wij mochten een stukje taart mee eten, want de ouders van Avery hadden meer dan genoeg taart meegenomen. Taarten zijn hier echt anders. Hoe gekker de kleuren, hoe beter! We kregen dan ook een stuk volledig knal-blauwe taart voorgeschoteld, met plastic baseball-players erop. Zoveel kleurstof erin, dat onze tongen de rest van de dag blauw waren.
1214 Vrijdag 27 februari 2009  -  Minshew Family Winter Dance

Op de lagere school van Damian, Minshew Elementary, organiseren ze af en toe wel heel erg veel. Allemaal in het kader van fund-raising. Vanavond: De Minshew Family Winter Dance, bedoeld om geld bij elkaar te sprokkelen voor de reis van de 5th grade naar Sky Ranch.


Een DJ in de sportzaal; wat leuke lichtjes erbij; pizza verkoop ernaast in de cafetaria, en gewoon een hele hoop mensen bij elkaar. Et voila!, je hebt een family dance en je kunt geld ophalen. Iets minder was de rook-machine, die bedoeld was om een beetje sfeer te maken op de dance. In plaats daarvan ging het brand-alarm er door af, en moest iedereen subiet het gebouw verlaten om buiten in de kou (met pizza erbij) te staan wachten op de brandweer. :-)
1213 Donderdag 26 februari 2009  -  Kijk, dat heb ik nou nodig!


Nee, dit bestaat helaas niet. Maar het is wel goed ge-photoshop-ped!
1212 Donderdag 26 februari 2009  -  Parallel parking

Ik heb dertig dagen hier in de VS om een rijbewijs te halen. Heel vreemd eigenlijk. Als je als toerist in de VS komt, mag je 90 dagen rondrijden met je Hollandse rijbewijs, maar als je als inwoner komt, dan ineens heb je maar 30 dagen. Raar. Maar goed, ik moest dus rij-examen gaan doen, en daar had ik deze ochtend voor gereserveerd.

Rij-examen doe je hier gewoon met je eigen auto. Je komt 's ochtends bij de DMV, je maakt een afspraak voor dezelfde dag en je kan afrijden. Ik moest 2 uur wachten voordat ik aan de beurt was.

Kathy, mijn examinatrice, stapt in, legt me even uit hoe het in zijn werk gaat en we kunnen beginnen. Ik wuif nog even met mijn Nederlandse rijbewijs, en roep ook nog dat ik al 13 jaar auto rij, maar ze is niet onder de indruk ervan. Stap 1: Doe eens even parallel parking (achteruit inparkeren). NEE TOCH?! Notabene, DE enige maneuvre die ik het liefst zo veel mogelijk vermijdt, want ik vind het alleen maar lastig, dat achteruit inparkeren.

Nou, dat ging dus hopeloos verkeerd. Net een nieuwe (en GROOOTE) auto, en dan in een klein vak inparkeren. Ze hebben er een speciaal vak voor, waar zowel voor en achter het vak een paaltje staat, en natuurlijk rij ik met mijn grote bak tegen het achterste paaltje aan. Het examen was ook direct weer over. Failed.

Balen, joh! Verdorie. Overal grote hoeveelheden asfalt in heel Amerika, met mega-pakeertereinen, en dan word je gevraagd om in een klein vak te gaan inpakeren. Waar heb je dat in gods....!$?*??!@ voor nodig?!

Nou, ja. Gelukkig mag ik voor die 24 dollar die ik heb betaald voor zowel het theorie-examen en het rij-examen het binnenkort nog twee keer proberen om af te rijden. Alleen jammer dat je iedere keer twee uur moet wachten voordat je aan de beurt bent. Eerst in het weekend nog maar eens oefenen, om die auto in dat parkeervak te krijgen.

1211 Woensdag 25 februari 2009  -  Gezellig een loopje

Nadat ik Damian van de schoolbus had opgehaald en we thuis wat hadden gedronken, besloten we met het mooie weer, een stukje te gaan lopen. Nog maar net onderweg, loopt het zweet ons al van de rug en belanden we bij Starbucks voor iets kouds te drinken en genieten we van de airco die daar aanstaat.

Daarna lopen we verder, het is een mooi stukje lopen, en zelfs de makelaars en advocaten zitten in de mooiste gebouwen. We ontdekken 2 tunneltjes en proberen die uit. Ze gaan onder de weg door, de rechtse tunnel komt uit bij de Panda Express (eettentje) en het linkse tunneltje bij de Walgreens (soort grote Kruidvat).

Als je door zo'n tunneltje loopt, ben je ook meteen veilig aan de overkant, want anders moet je een behoorlijke drukke weg oversteken. Het is wel te doen, maar soms sta je lang te wachten totdat je over kan en het heeft ook iets gevaarlijks. We vonden het jammer dat we ons fototoestel niet mee hadden, dus de volgende dag, die nog warmer was wij weer op pad, deze keer de Walgreens bezocht en Michael meegenomen.


In dit gebouw zit het makelaars- en advocatenkantoor.


Dit is de achterkant ervan.






Eén van de twee tunneltjes, die we ontdekten.


Michael maakt vrienden in Amerika!


Boos paas-konijn bij Walgreens.
1210 Zondag 22 februari 2009  -  Rodeo op de Stockyards

Vandaag naar de Stockyards, na eerst 5 uur op michel gewacht te hebben (dat levert dan ook wel weer een prachtige auto op). Het is een eindje rijden, ongeveer een uur, maar dan ben je ook ergens. De Stockyards is het oude gedeelte van Texas waar men in de hoogtij-dagen vee verhandelde.

Als we er nog maar net zijn, gaat Damian op de foto op een echte Texas Longhorn. Daarna gaan we de wild west cowboy winkeltjes bekijken. Damian is gek op de echte Texaanse sfeer en wil dolgraag een cowboyhoed kopen, die hij dan ook met trots draagt. De mevrouw van het winkeltje waar we de hoed kopen wenst ons nog een geweldige eerste keer rodeo toe en geeft ons advies waar we het beste kunnen gaan zitten om alles goed te volgen.

In Nederland zou hij bekeken worden, maar niet bij de Stockyards, waar bijna elke man en jongen met zo''n hoed loopt. Daarna gaan we bij een soort saloon Texaanse chili eten. Er loopt daar een man binnen, totaal in wild west kleding. Damian was helemaal onder de indruk! De man maakt kort een praatje met ons en geeft de jongens zijn visitekaartje, wat Damian geweldig vond.

We vinden in een kruiden- en thee-winkeltje kruiden wat erg ruikt als kruidenboter, wat men hier niet kent (We hebben het inmiddels met boter gebruikt en het is heerlijk, net echte kruidenboter!).

Daarna gaan we, om de avond goed af te sluiten, op weg naar de rodeo. Dat was super leuk om mee te maken (zie filmpje onderaan). Daarna weer naar huis en we vonden de zaterdag zeer geslaagd!


Welkom op de Stockyards in Fort Worth!


Het station waar vroeger alle vee werd ingeladen.


Damian bovenop een echte Texas Longhorn!




Ja, dit vindt-ie wel wat: Een beetje de echte cowboy uithangen!




Pappy, de waarzegger!


Iedere cowboy MOET zo'n lamp op zijn nachtkastje hebben staan!


Volledig verbijsterd over een ECHTE M&M's monopoly!


We found gold! (Maar niet heus; het is snoep).




Een corndog eten in het Cowtown Colliseum.


De opening van de avond met de Amerikaanse vlag!

En dan nu.... een filmpje van de rodeo!

1209 Zaterdag 21 februari 2009  -  Een auto aso-bak - deel 3

Vijf uur. Zolang heeft het geduurd bij de dealer vandaag. Om de hele koop rond te maken. Manuela was thuis gebleven, en vroeg zich (terecht) al af waar ik toch in hemelsnaam bleef. Maar ja, er was ook zoveel papier-werk te tekenen. En nog een auto-verzekering regelen, en ook nog de huur-auto inleveren. Daar was ik toch wel een stief kwartier mee bezig. Maar ja, daar is-ie dan, onze spiksplinternieuwe auto:


Dodge Grand Caravan SE 24G Sandstone.


Een heuse 7-zitter! Precies dezelfde als wat we de afgelopen weken al hebben gehuurd.
Hier past met gemak een compleet bankstel achterin!



Wie zegt dat Amerikanen niet aan het milieu denken? Kijk, hij kan ook op Ethanol rijden!


Goh. Eigenlijk onze eerste echte volledig nieuwe EIGEN auto. Altijd lease-auto's gehad. Maar deze is VAN ONS! Met toch wel wat leuke toeters-en-bellen erop. Zo zijn de schuifdeuren aan de zijkant, en zelfs de achterklep volledig automatisch te bedienen. En er zit ook een remote start op. Je kan de auto al 15 minuten van te voren laten starten. Erg handig in de hete Texaanse zomers, als je wilt dat de airco de auto alvast even op temperatuur brengt!
1208 Vrijdag 20 februari 2009  -  Een auto - deel 2

Het is de ochtend van "Donuts with Dads" op Minshew Elementary. Vaders mogen samen met hun kinderen donuts komen eten op school, in alle vroegte. Vreemde situatie, om samen met allemaal andere vaders en kinderen in de bibliotheek van de school donuts te zitten eten, maar het is toch wel leuk.


De bibliotheek van Minshew Elementary, gevuld met vaders, kinderen en donuts.

Ik moest deze ochtend een nieuwe horde nemen: Je kan wel een auto willen kopen, maar het moet ook nog ergens van betaald worden. Terug naar Advancial en informeren naar de mogelijkheden voor een financiering. En ik kan in 1 keer alle verhalen over hoe moeilijk het is om een lening te krijgen in de VS omdat wij geen credit score hebben, van de tafel vegen, want zonder slag-of-stoot keurt men mij goed, en mag ik gaan shoppen. Ik krijg ook nog een hele goede rente, omdat ik al dik 13 jaar voor Perot Systems werk. Zo! Kon niet makkelijker. Na 5 minuten sta ik weer verbouwereerd (maar blij!) buiten het bank-kantoor. Weer een probleem opgelost.

Wel wat tips meegekregen voor het opbouwen van een goede credit score. Dat is hier om de één of andere reden mega-belangrijk, dus ik schrijf het hier gewoon even op, om het niet meer te vergeten (mocht je dit voor geen meter interesseren, dan zou ik zeggen, sla het over!):
  • Neem een "secured loan", zoals een auto-lening (die is "secured" omdat er een onderpand, zoals een auto, tegenover staat).
  • Neem ook een "un-secured loan", zoals een credit card (je moet namelijk een goede balans tussen "secured" en "un-secured" credit hebben).
  • Betaal altijd netjes je rekeningen op tijd.
  • Betaal je credit card aan het eind van de maand altijd af.
  • Advancial rapporteert bij Experian. Er zijn nog 2 andere credit score buro's in de VS.
  • Neem het liefst nog een credit card ergens anders, die bij een andere credit score buro rapporteert.
  • Vraag niet te vaak je credit score op (maximaal 3 keer per jaar!).
  • En voor je het weet heb je een score van hoger dan 720 (De zogenaamde Tier-1 score. Daaronder noemen ze het een Tier-2 of Tier-3 score), en krijg je betere rentes op je leningen of krijg je gemakkelijker een hypotheek toegewezen.
Zo. Weten we dat ook weer! Gemakkelijk, toch?! Pfff....

Gisteravond zijn we bij de Dodge-dealer op bezoek geweest. Een auto kopen gaat hier heel anders. Als je in Nederland een auto wilt kopen, dan haal je eens een brochure, en aan de hand daarvan bestel je de auto die je wilt hebben. En dan (met een beetje mazzel) heb je na een paar maanden de auto die je wilt hebben. In de VS heeft iedere dealer gewoon auto's op voorraad. Grote parkeertereinen vol met nieuwe auto's. Wil je een auto? Zoek er maar eentje uit met de juiste kleur, en de juiste opties. En als-ie bevalt, kan je 'm zo meenemen (Nou ja... "zo" ?!?! Da's ook weer niet helemaal waar, maar het gaat in ieder geval stukken sneller dan in Nederland).

We zijn dus gisteravond samen met de new car sales langs allemaal auto's gelopen, net zolang tot we er eentje vonden die we willen hebben. Rondje er mee gereden in het donker, en alle mogelijkheden van de auto gezien. We zijn om. Deze auto willen we! (Ook hier een kleine nuance: we wilden nog wel een mooiere auto, met nog meer leuke toeters-en-bellen eraan, maar ja, dat werd weer te duur, dus we moeten ergens een grens trekken).

We slapen er nog even een nachtje over, en ik spreek af morgen weer terug te komen bij de dealer! Wordt vervolgd.
1207 Donderdag 19 februari 2009  -  Een auto - deel 1

We rijden al enige tijd rond in een huur-auto. Dat is een wat prijzige hobby, kan ik je zeggen, dus het begint tijd te worden om zelf een auto te gaan kopen. Ik had hier en daar al wat geïnformeerd bij wat dealers, en het werd mij zeer duidelijk dat een auto kopen zonder Social Security Number OF zonder een Texas Driver's license niet zal gaan lukken.

Ik heb de Social Security Administration maar weer eens gebeld (al meerdere keren gedaan deze week), en warempel, men heeft een nummer voor mij. Ik mag 'm op komen halen! Dezelfde middag zit ik voor de derde keer in de wachtrij, en na weer een uur wachten krijg ik eindelijk een print-out van mijn SSN.

Ik laat er geen gras over groeien, en ik rij meteen door naar de DMV (Department of Motor Vehicles). Zonder ook maar 1 keer het driver's license handbook door te lezen, schrijf ik mij direct in voor een rij-examen, en betaal ik de benodigde 24 dollar (ja, werkelijk, een rij-examen kost hier MAAR 24 dollar; dat is ongeveer 17 euro!). Het rij-examen bestaat ook hier uit twee delen: Theorie en praktijk. De theorie mag ik meteen doen en ik krijg 30 vragen voor mijn kiezen op een computer, uiteenlopend van super-eenvoudig (bijvoorbeeld of je harder of zachter moet gaan rijden bij werk aan de weg...) naar irritant moeilijk (hoe hoog de boete is, als je met drank op gaat rijden...). In slechts 10 minuten had ik het hele examen er doorheen gejast, en ben ik geslaagd! Nu nog afrijden! Maar dat kon niet meer, want het was al te laat op de middag, dus daar moet ik op een andere dag voor terug komen.

Met een SSN in de pocket en een half rijbewijs op zak, maak ik vandaag met een gerust hart voor de volgende dag een afspraak bij de dichtst-bijzijnde Dodge dealer om eens een auto uit te gaan zoeken.
1206 Woensdag 18 februari 2009  -  Squeegee

Damian zijn haar zit nou niet bepaald goed meer, dus tijd voor de kapper. Ik wist dat er eentje op loopafstand was van ons appartement en nadat ik Damian had opgehaald van de schoolbus liepen we die kant eens op. Ik was toch wel weer even onzeker: Verstaan ze mij wel en ik versta ik alles wel? Ik liep naar binnen en vroeg of er plek was voor Damian. Dat was er wel, de kapster begon gelijk over mijn T-shirt van Madonna, die ze nogal mooi vond en vroeg of ik naar haar concert in Dallas was geweest. Ik zeg "wel geweest, maar dan in Amsterdam". Wauw, zei ze, helemaal in Amsterdam, wat cool. Uhhh, ik woonde in Nederland tot 2 weken geleden, dus vandaar. Verbazing alom, omdat ze totaal niet hadden gehoord dat ik uit Nederland kwam en ze mij heel goed Engels vonden spreken.

Damian was aan de beurt en de kapster vroeg hoe hij het wilde hebben. Ik antwoorde: lang blond haar met krullen! Nou, dat kon geregeld worden, zei ze. Ik heb verder de hele tijd grapjes met de kapsters zitten maken en we hebben best gelachen. Ik vroeg of in de zomer met de hitte de airco wel lekker hoog zou staan, maar ze verzekerde dat ze mij praktisch in zouden gaan vriezen.

Ik kwam ook nog in gesprek met een moeder, die op haar zoon zat te wachten, en we kletsten lekker over de verschillen tussen Nederland en Amerika/Texas. Soms met veel verbazing. Dat wij afgelopen november hier in Texas buiten hadden gezwommen, dat kon men zich werkelijk niet voorstellen. Veeeeels te koud, terwijl voor ons gevoel de mussen dood van het dak vielen. En alles per fiets doen, zoals de boodschappen, vonden ze ook verbazingwekkend.

Bij het afrekenen kreeg ik nog een blaadje mee waarop ze namen van winkels hadden geschreven waar ik kleding kan kopen en meer van dat soort dingen met hints en tips. Ook vertelde ik dat ik maar geen "trekkertje" kon vinden om de ramen eens te lappen. En na het voor gedaan te hebben op de spiegel bleek het om een squeegee te gaan. Ik werd verwezen naar de Wal-Mart en mijn ramen zijn inmiddels weer lekker schoon.

Ik vroeg hoeveel fooi normaal was om te geven bij de kapper. Ik kreeg te horen dat het duizend dollar was. Ik zei "oke, ik schrijf wel een check uit", waarop de kapster weer zei dat ze gelijk haar vakantie ging boeken, als ik weg was, maar dat 2 dollar fooi ook goed was.

Damian was weer fris geknipt, modelletje "texas sporter": kort, plat, met een omhoogstaand kuifje van voren, en de kapsters zeiden dat ze ons gezellig vonden.

En terwijl Damian en ik de zaak uitliepen, hoorden we ze nog zeggen, "Oh, what a cute little boy was that! He was so nice!" en Damian had bij vertrek dan ook wel 2 snoepjes gehad.

1205 Dinsdag 17 februari 2009  -  Dinsdag

Bankrekening

Op 't werk vandaag een bankrekening en een credit card geregeld. "Op 't werk"? Ja, inderdaad. Er zit een bank-kantoor van Advancial Federal Credit Union op de campus van Perot Systems. Ik kan dus gewoon tijdens het werk langs de bank lopen. Echt handig. Deze bank werkt ook samen met Perot Systems. En dit maakte het voor mij heel gemakkelijk om te regelen dat wij een bankrekening en een nieuwe credit card gaan krijgen. Moet wel, want van onze Rabobank hadden we te horen gekregen dat we eigenlijk daar de rekening moeten gaan opheffen, nu we naar het buitenland zijn verhuisd.

Mrs. Chandonia

Ze geeft les op Michael's school, over computers. Ze viel nogal op, omdat Michael een brief mee naar huis kreeg: Policies & Procedures in Mrs. Chandonia's class. Vier pagina's lang helemaal vol met regeltjes hoe kinderen zich behoren te gedragen in haar klas. Ja, je leest het echt goed: VIER PAGINA'S!!! Geen enkele andere leraar die zoiets doet, maar zij wel. We hebben het gelezen, en het lijkt wel een militair strafkamp. We werden er boos van. Kinderen moeten rustig naar hun plek lopen, kinderen mogen niet afgeleid worden als iemand de klas in wandelt, kinderen mogen niet dit, kinderen mogen niet dat. We begrijpen dat een docent orde in de klas moet handhaven, maar dit is wel heel bizar. En op pagina 5: Of we hier even voor willen tekenen. Nee, dus. We tekenen niet. We vinden dit zwaar overdreven. We negeren voorlopig deze papieren, want we hebben wel even wat beters te doen. Als ze er in de toekomst naar gaat vragen, dan gaan we even babbelen op school (Michael vond het al behoorlijk streng op school, maar dit sloeg echt alles!).


Een stukje uit haar "Policies & Procedures", volledig te lezen op haar website www.technofilez.com.

Internet

Joehoe! Lewis van Time Warner Cable kwam vanmiddag langs, onze installateur van de TV, telefoon en internet. Hij zou tussen 2 en 5 's middags komen, en kwam om half 6. Daar nam ik dus de middag voor vrij.... Maar goed, we kunnen eindelijk weer op Internet, en dat is een verademing. Ongelovelijk zeg, hoe je zoiets kunt missen!


"Blazing Fast Internet"... 't zal wel, maar het was zeker geen "Blazing Fast Service"!
1204 Maandag 16 februari 2009  -  De eerste keer

Mijn eerste dag op het werk, en Michael's eerste dag op school. Damian afgezet bij zijn school en met Michael op zijn school. Maar veel tijd om te kijken hoe het met Michael gaat op school, heb ik niet, want ik moet zelf op tijd op mijn werk zijn. Dus ik laat hem achter bij een Assistant-Principal van de Cockrill Middle School, en ik rij zelf door naar Perot Systems.


Het logo van Cockrill Middle School.

Mijn eerste dag op 't werk was meteen druk. Mijn nieuwe baas moet ook meteen op dienstreis, dus die zie ik de rest van de week niet meer. Samen met de huidige teamlead (wiens rol ik over ga nemen), lopen we van alles door en wordt mij veel uitgelegd over hoe de computer systemen in elkaar steken. Tussen de middag eten we samen bij de Tex-Mex, en de rest van de middag (en zo later blijkt, de rest van de week ook) zit vol met het invullen van papierwerk, het voor elkaar krijgen dat ik overal toegang toe krijg, snappen hoe de copier werkt, waar de kantine is, en hoe ik van het ene gebouw naar het andere kom, en filmpjes kijken over allerlei procedures en processen hier op het werk.

Bij thuiskomst, moeten we allemaal even bijpraten: Michaels eerste dag op school, vond hij wat minder. Veel strenger dan wat hij gewend is op het GSG. Iedereen zit op een eigen tafeltje in iedere les, en tijdens de lunch mag je niet eens opstaan. Enerzijds vinden we dit wel iets beter, wat meer discipline op school, aan de andere kant snappen we wel dat Michael liever wat meer vrijheid-blijheid wil op school, zoals hij gewend was. Michael heeft wel leuk contact met een leraar, die net als hem, ook van Star Trek houdt, en hij heeft ook regelmatig leuk contact met andere kinderen in de kantine, die de gekste vragen stellen als: "Wat voor taal spreken ze in Nederland?" Er zitten ook meteen belangrijke toetsen aan te komen, want Michael zit in 8th grade, en dat is het laatste jaar van de Middle School, en moet dus examen gaan doen om door te mogen naar de High School, de zogenaamde TAKS-test. Michael loopt natuurlijk meteen al achter, zeker op het gebied van Amerikaanse geschiedenis, dus hij zal wat bijgespijkerd moeten gaan worden.

Damian heeft nog iets heel anders, wat er aan zit te komen: Hij mag mee naar Sky Ranch, een soort summer camp, wat gaat plaats vinden, vlak voor Spring Break (een vakantie in maart). Ze gaan dan zo'n 100 mijl verderop ergens in Texas (in het plaatsje "Van") drie lagen lang kamperen, zwemmen, trails lopen, dingen over de natuur leren, kompas leren lezen, en noem het maar op. Geweldig hoor! Damian heeft er al helemaal zin in! Het is natuurlijk ook een prachtige kans voor Damian om wat vrienden te krijgen.


Sky Ranch in "Van", Texas.
1202 Zondag 15 februari 2009  -  We lopen achter

We weten het. De weblog loopt inmiddels ernstig achter. We doen ons best om het bij te houden, maar ja: druk, druk, druk (en nog eens "druk"). Emigreren zorgt ervoor dat er heel wat te regelen is, en aan het eind van de dag zijn we iedere keer zo moe, dat de weblog er helaas bij inschiet. Maar wees gerust; zodra we weer even de tijd hebben, dan werken we de website weer bij!
1203 Zondag 15 februari 2009  -  Inwood Hills

Vandaag ein-de-lijk een wat meer normale dag, na alle hectische dagen van afgelopen week. Gewoon even ons appartement nog eens goed schoonmaken, en de koffers toch maar eens uitpakken. Daar waren we in de afgelopen week gewoon nog niet eens aan toegekomen. En allemaal rondslingerende koffers met kleding hier-en-daar, dat werkt niet zo goed. Nu is alles netjes opgeruimd in de inloopkasten, en dat scheelt een stuk.

's Middags nog een keertje koffie gedronken bij Saxby's. En we doen inkopen bij de Wal-Mart, zodat we eindelijk weer eens gewoon thuis kunnen koken en eten. En... we vinden stomtoevallig "Inwood Hills". Dat is de locatie van nieuwbouw-woningen, die we afgelopen zaterdag probeerden te vinden, maar toen niet konden vinden. En nou hebben we het in de weblog al een paar keer gehad over de woningen van D.R. Horton. Dat is een bouw-bedrijf wat hier in de buurt aan het bouwen is, en prachtige huizen bouwt, waar we graag een huis willen kopen. "Inwood Hills" is iets soortgelijks, maar dan nu van een ander bouw-bedrijf (Mercedes Homes), en daar vielen onze monden ook van open. Ook super, wat ze daar aan het bouwen zijn.

We vonden er een woning, wat bijna gereed is, en nog te koop is. Met een veranda eraan, en een schitterend uitzicht over een weiland met paarden erin. Wow. We hebben dus weer iets om over na te denken, want zoiets willen we eigenlijk ook wel heel graag.


Ja, het ziet er zo niet heel bijzonder uit. Maar we kunnen ons wel voorstellen hoe het is om straks daar op die veranda te zitten, uitkijkend op de paardjes in de wei.


En ze komen ook bij het hek kijken, als je ze roept. Leuk, toch?!


Zo lief, het paard slobbert graag Michael onder.


Het weiland achter het huis. De oplettende kijker ziet zelfs ook nog emoe's rondwandelen.
1201 Zaterdag 14 februari 2009  -  Valentijnsdag

Het is valentijndag! Ik heb Manuela een doos met bonbons van Garfield gegeven. Er wordt hier duidelijk meer aan Valentijnsdag gedaan. Kijk maar eens wat we allemaal in de winkel zagen liggen.







1200 Zaterdag 14 februari 2009  -  The Heard, huizen kijken, TV'tje kopen

't Was zo langzamerhand echt even tijd geworden voor een beetje ontspanning. We zijn zo druk met alles regelen, dat we ook even iets anders willen. En om daar wat aan te doen, zijn we vandaag naar The Heard gegaan, een zogenaamde "Wildlife Refuge", hier in de buurt bij McKinney.


Eerst even langs een park hier in McKinney, waar opvallend veel ganzen zitten.


Ganzen, overigens, die niets moeten hebben van pubers!

"The Heard" stelt eigenlijk niet zoveel voor. Je kan er door een bos lopen, maar het is er allemaal een beetje dor en droog. Ze hebben er ook wat dieren in kooien, maar een deel zijn ze aan het renoveren, en verder zijn er eigenlijk niet zoveel dieren. Dan is er ook nog een Science Center, maar dat was gesloten.

We zijn een trail gaan lopen, en ondanks dat het park niet zoveel voorstelde, hadden we wel lol met elkaar. Dat hadden we zo langzamerhand wel even nodig. Althans.... vrouw-lief en de kids hadden vooral lol om mij in de maling te nemen. Het was eigenlijk best wel koud vandaag buiten. Een beetje te koud om een trail te gaan lopen, maar goed. Het is hier echt wisselvallend. De ene dag is het koud, de andere dag is het ineens 10 graden warmer.


Bij een uitzichtpunt in "The Heard". Het enige wilde dier wat we hier echt tegenkwamen, en wat eigenlijk wel bijzonder is, is de "Northern Cardinal", een volledig fel-rode vogel!


Een "trail" in "The Heard".


Deze boom heeft last gehad van de "sapsucker", een "woodpecker", die gaatjes maakt in een boom, om vervolgens te drinken van het sap van de boom.


Een bloempje tussen alle dorre bomen in het bos.


(Uit)Lachen om papa.




Vader en zoon. Zoek de 10 verschillen.




De "sapsucker" aan het werk in een Sycamore tree.


Helaas, kapot. Dan maar 20 kilometer omlopen.


's Middags waren we weer op zoek naar een huis, een koopwoning wel te verstaan. Iemand op de school van Damian had een opmerking gemaakt dat bij ons in de buurt ook nog ergens huizen worden gebouwd, en dat dat er mooi uit ziet. Maar waar dat precies zou zijn, ja, dat wist hij niet meer. Dus we hebben rondgereden in onze buurt, maar we konden het niet vinden. Ja, we vonden inderdaad meerdere plaatsen waar gebouwd wordt, en we hebben huizen kunnen bekijken, en het zag er schitterend uit. Van die huizen met een eigen bioscoopzaal, zonne-panelen op het dag en een balustrade van binnen. Heel mooi. Maar te duur.

Lekker gemaakt door de thuisbioscoop, stonden we tegen het eind van de dag weer bij Fry's, de electronica-winkel. En niet veel later hadden we een TV en een DVD-speler gekocht. En niet zomaar een TV, maar een mooie 42 inch plasma TV. Dat kan je nog eens in je woning zetten! En dat voor een belachelijke prijs van ongeveer 681 dollar (520 euro!). Ik weet niet wat zoiets in Nederland moet kosten, maar dat het hier een stuk goedkoper is, dat is wel duidelijk! Dezelfde avond zitten we dan ook prins-heerlijk een DVD'te te kijken (TV is tenslotte nog niet aangesloten, dus er valt ook niet veel anders te kijken). Een probleem wat nu hebben met de TV en de DVD-speler, is dat het allemaal in een ander formaat is. In Nederland hadden we het PAL systeem, en nu ineens een NTSC TV. En in Nederland een DVD speler met regio 2, en nu ineens regio 1. De DVD speler wil dus doodleuk niet onze Nederlandse DVD's afspelen. Wrong region!, klaagt dat apparaat. En onze Nederlandse Wii kunnen we wel op de TV aansluiten, maar een PAL signaal op een NTSC TV doet het niet zo goed. We hebben nu een streperige zwart-witte uitvoering van Mario Wii Kart (en zelfs dan nog, speelt Damian het gewoon; hoe bedoel je "verslaafd"?!). We zien het ook aankomen dat onze DVD-recorder (die nu ergens rondhangt in een palletbox in de haven van Rotterdam), het straks ook niet goed gaat doen. Ook een PAL geval. Je zou denken dat men de TV's tegenwoordig wel zo maakt dat ze allebei de systemen aankunnen, zowel PAL als NTSC. In Europa is dat ook zo. Maar de Amerikanen kennen blijkbaar niets anders dan hun eigen systeem, en er is nergens PAL te vinden. Dus we moeten weer op zoek naar één of andere converter om het signaal om te zetten. Maarrrr... die zijn illegaal in de VS, dus vind je ook nergens in de winkel. Shoppen op Ebay dan maar.

Damian voelde zich vandaag wat minder. We hadden gisteravond gegeten bij een soort pizza buffet, en hij heeft daar blijkbaar wat verkeerds gegeten. Dus hij zat in de lappenmand. Manuela ging bijna onderuit bij een trapje van slechts 2 treden (het was ook moeilijk te zien, hoor!), bij hetzelfde pizza buffet. Dus heel "veilig" pizza eten, nee, dat was het gisteren niet.


Kijk. Hier lacht hij nog, niet wetend dat hij zich de volgende dag ziek zou voelen.


Nog een prachtige zonnige foto van Mickey, die we vandaag wisten te maken.
1199 Vrijdag 13 februari 2009  -  Happy Valentine's Day!

Damian vanochtend naar school gebracht voor zijn tweede dag op school. Wel nog een beetje raar zo, om Damian een hele dag achter te laten op school. Thuiskomen tussen de middag, daar doen ze hier niet aan. Maar we spreken wel weer af om tussen de middag weer mee te komen lunchen, want dat vindt Damian nog wel even prettig.

Ik doe daarna maar weer een poging om een Social Securiy Number (SSN) te bemachtigen bij de Social Security Administration. Dezelfde norse agent herkent mij al, en ik mag opnieuw in de wachtrij. Na "slechts" anderhalf uur wachten ben ik aan de beurt, en krijg ik eindelijk mijn kans om het aan te vragen. En dat lukt... ten dele. Nu kreeg ik te horen dat ik te vroeg was. Blijkt dat de Department of Homeland Security (zeg maar de "douane") nog niet alle informatie over onze aankomst in de VS in de computer heeft gezet, waardoor men bij de Social Security Administration nog niet kan controleren of alles in orde is. En dus krijg ik geen SSN. Maar... als ik nou volgende week woensdag of donderdag even bel, dan weten ze wel of ik een nummer krijg toegewezen, en daarna mag ik opnieuw langskomen voor een print-out, met daarop het nummer. En de echte daadwerkelijke Social Security Card, tja, dat kan wel 4 tot 6 weken duren, voordat ik die thuis ga ontvangen. Pfffff.

Enerzijds is het vreselijk moeilijk om (snel) een SSN te krijgen, aan de andere kant, zodra je ook maar iets probeert te regelen hier in de VS, zoals electriciteit in je woning, of een kabel-aansluiting, dan vraagt men direct naar een SSN. Een soort kip-en-het-ei probleem dus.



Als ik weer terug ben, wordt inmiddels ook eindelijk de wasmachine geleverd, die we hebben gehuurd. 't Valt wel op, zo langzamerhand, dat de spaanstalige mensen hier vooral het zware werk doen. Ook zo bij het afleveren van de wasmachine. De man was helemaal alleen, maar weet op raadselachtige wijze heel snel de wasmachine een verdieping hoger bij ons in het appartement te tillen. Hoe-ie het gedaan heeft? Geen idee, want we hebben het niet gezien. Maar 't is een pittig zwaar ding, en hij was zo boven. Wow.... Het is een eenvoudige wasmachine, die we wel eens eerder hebben gezien tijdens onze vakantie in de VS in 2007. Een vreemde bovenlader met - zeg maar - een trommel op zijn zij. Okee, het wast, maar het is ook geen schoonheidswonder. Het langste programma op deze wasmachine is 18 minuten. En bij de eerste poging om wat te wassen, zijn twee handdoeken volledig gerafeld, en zat alles onder de witte pluis (van de witte handdoeken). We gebruiken voortaan de "gentle" stand van deze wasmachine, om het "op-eten" van onze kleding te voorkomen. Nou ja, we kunnen in ieder geval wassen (je verbaast je echt hoeveel kleding je als gezin in een week al vies weet te krijgen, dus zo'n wasmachine is echt een noodzaak).

We lunchen weer samen met Damian op school, en alles gaat lekker. We kletsen ook weer met de juf van Damian, en ze nodigt ons uit om te komen kijken op de Valentines Party op school (een dagje eerder dan normaal, gewoon omdat 14 februari toevallig op een zaterdag valt). We wisten al dat dit er aan zat te komen, en we hadden een leuke valentijnskaart gehaald voor Damian, om aan Samantha te geven, het meisje dat hem zo goed had geholpen op zijn eerste dag.

We kijken eerst weer even buiten mee tijdens de pauze. En kijk, dat is nou tenminste een schoolplein, waar je goed kunt spelen:




Damain rent hier weg met de American football.

Hierna, de Valentines Party op school. Veel ouders hadden allemaal lekkere dingen meegebracht naar school voor de kinderen. We mogen er bij zijn, en we ontmoeten heel veel andere ouders van de kinderen uit de klas. We worden er ook meteen bij betrokken om te helpen met het uitdelen van de bordjes en de servetten in de klas.

De kinderen mogen dus, als een soort buffet, allemaal lekkere dingen eten; Ze houden een valentijnsbingo, en ze mogen Valentines uitdelen.


Aanvallen op de tafel!


En wat staat daar op het bord?! Iemand uit de klas had helemaal uitgezocht wat de Nederlandse vertaling is van "Happy Valentine's Day". Geinig, he?


Kijk eens wat voor "Valentines" Damian allemaal kreeg van zijn klasgenoten!


De juf van Damian leek het wel een goed idee, om een groepsfoto te maken van Damian's klas. We hebben de foto inmiddels doorgestuurd naar de Meerpaal, zodat ook zijn oude klas kan zien, dat hij hier goed terecht is gekomen.


En nu allemaal een gekke bek trekken!

Aan het eind van deze schooldag, nog 1 ding om te doen: De allereerste keer met de schoolbus naar huis. Het gaat mij lukken om voortaan Damian naar school te brengen met de auto. Maar terug, tsja, dan zit ik op mijn werk, dus dan kan ik hem niet ophalen. Dus moet Damian met de schoolbus naar huis. Zo'n echte bekende gele schoolbus. Om dat te oefenen, hebben we vandaag Damian op de bus naar huis gezet. En dat ging uitstekend (het is ook maar een ritje van een paar minuten).


's Avonds zijn we toch nog maar een keer naar de Ikea geweest; even het bankstel halen voor in ons appartement. Kunnen we eindelijk weer eens ergens in neerploffen! Dankzij die asociale grote bak die we hebben gehuurd (een Dodge Grand Caravan), konden we de bank nu zelf meenemen. De hele bank van 222 cm lang, paste precies in onze auto! Dan zijn die grote auto's waar iedereen hier in rondrijdt, toch nog ergens goed voor!
1198 Donderdag 12 februari 2009  -  Damian's eerste dag op school

Deze dag startte heel moeilijk: Damian had er he-le-maal geen zin in. Hoe we ook praatten met hem, hij zag het niet zitten, die nieuwe school. We vonden het zelf eigenlijk ook niet leuk meer. We willen hem niet tegen zijn zin in naar een "enge" school brengen, maar we wisten, dat als we het nu niet zouden doen, dat de barriere om te gaan alleen maar veel groter zou worden. Met veel moeite kregen we hem in de auto, en gingen we met hem naar school. Maar op een koud parkeerterrein bij de school, wilde Damian absoluut niet naar binnen, en veel liever weglopen. Hij moest er ook van huilen. Echt heel zielig voor hem, en niet leuk voor ons, want dit wilden wij ook niet voor hem. Godzijdank kwam tegelijkertijd de principal met haar dochter aan (die toevallig in dezelfde klas zit als Damian). Nog altijd super-aardig, vertelde ze hoe de kinderen in Damian's nieuwe klas al helemaal bezig waren geweest over Nederland, en dat ze ongelovelijk nieuwsgierig zijn naar de nieuwe jongen uit dat verre land in hun klas. Haar eigen dochter, Samantha, had zelfs een opstel gemaakt over Nederland, wat ze aan Damian liet zien.

Met veel pijn en moeite weten we Damian binnen te krijgen in de school. En toen ging het langzaam aan wat beter. We waren erg vroeg, dus we hadden meteen mooi de kans om in zijn nieuwe klas te kijken, zonder dat er nog andere kinderen bij waren, en dat was echt geweldig! Een heel leuk klas-lokaal, waarin de kinderen overal met kaartjes de Engelse namen van dingen hadden opgehangen, zodat Damian precies zou weten dat een stoel een "chair" is, en de vloer de "floor". En in het lokaal hebben ze vissen, een slang en zelfs een leguaan. Samantha liet aan Damian de leguaan zien, genaamd Spike, en Damian mocht 'm zelfs vasthouden.


Ik werd ondertussen vakkundig weggelokt uit het lokaal, terwijl Manuela praatte met de nieuwe juf van Damian, Ms. Bates. Terwijl ik de inschrijvings-papieren van Damian sta te regelen, lokt de principal ook Manuela weg uit het lokaal, onder het motto van, je moet even wat tekenen (waar natuurlijk niets van waar was, maar ze dacht dat het goed was als Damian even zonder ons zou zijn).

Ook hier bij het inschrijven weer hetzelfde gedoe: Damian heeft niet de juiste inentingen, en we moeten dat direct gaan regelen. Zucht.

Als de inschrijving eenmaal afgerond is, ontmoeten we Damian weer op de hall-way, samen met de counselor, en Damian ziet er inmiddels TIEN keer beter uit. De counselor heeft hem rustig laten ademen, en dat gaat heel erg goed! Hij is alweer super-rustig geworden. Samen met de counselor en haar babbelende intern (stagiaire), gaat Damian met ons ontbijten. En dat ontbijt was lekker, en Damian begint het helemaal leuk te vinden hier op school! Iedereen zo aardig, zo'n mooie klas, en zo'n lekker ontbijt!

Na het ontbijt worden we er op uit gestuurd om de inentingen te gaan regelen. We nemen Michael ook meteen maar mee, om ook zijn inentingen te verzorgen. En niet veel later zitten we in een gebouw van de County Health Care aan de andere kant van McKinney, in een wachtruimte. En we wachten, en we wachten. En een zuster komt even vragen in welke taal precies onze inentingspapieren zijn, en verdwijnt weer. En we wachten weer, en we wachten. En na een tijdje, word ik gevraagd om even wat assistentie te verlenen bij de vertaling van de inentingspapieren. En ik begrijp waarom we zo lang moesten wachten: Ten eerste is alles in het Nederlands, en ten tweede zijn de meeste zaken in standaard dokter-hane-poten geschreven, waar niemand wijs uit kan worden. Samen met de zuster ontcijfer ik precies alle inentingen, wat ze betekenen, en wanneer de kinderen hun prikken hebben gehad.

Damian krijgt uiteindelijk twee inentingen, en Michael eentje. En dat gaat snel en bijna pijnloos. En met prachtige uitdraaien uit de computer met daarop alle inentingen en prik-data (wel even het wachten waard), keren we weer terug naar Minshew Elementary. Damian had er inmiddels zin in: hij wilde graag zijn nieuwe klas ontmoeten (want dat was vanochtend nog niet gebeurd)! De klas heeft net "Art" als we arriveren, en de "Art-teacher" stelt Damian aan de klas voor. Wij verlaten ondertussen de school, en spreken af, om voor de lunch terug te keren.

Bij Saxby's Coffee handelen we - met een kop koffie erbij - weer eens wat email af, en updaten we de website; maar dat blijft moeizaam. We kunnen lang niet alles doen wat we willen: we kunnen wel mail ontvangen, maar versturen dat gaat maar moeilijk. We kunnen zo langzamerhand niet meer wachten totdat we eindelijk weer zelf Internet hebben in ons appartement. Goh, wat moet je tegenwoordig toch zonder Internet?! (Ik noem dit altijd het "Magnetron-effect": Als je nooit een magnetron hebt gehad, dan mis je 'm ook niet. Maar als je 'm eenmaal ooit in je keuken hebt gehad, kan je niet meer zonder....).

De lunch op school bij Damian was gezellig: Damian begrijpt toch behoorlijk wat van wat er op school wordt gezegd, en het gaat heel leuk in de klas. De counselor en haar intern zitten er weer bij, en ze weten ons te vertellen dat ze de andere jongens uit de klas hebben horen zeggen dat ze bang waren dat Damian er met alle meisjes vandoor zou gaan, omdat hij een apart accent heeft. Echt geinig! Na de lunch is het meteen tijd voor recess (buitenspelen), en Damian speelt vrolijk mee met American Football met de andere jongens. Bijzonder om te zien hoe snel dat gaat.


Na de lunch proberen we nog maar eens een keer een SSN op te halen bij de SSA (Social Security Administration). Een grote norse agent houdt daar de wacht; geeft ons weer eens wat formulieren om in te vullen, en we mogen weer wachten op de 20 mensen voor ons. Maar de wachtrij gaat wel heel erg langzaam; zelfs zo langzaam dat we al weer vroegtijdig weg moeten om Damian van school op te halen. Dat schiet dus niet echt op. Weer geen SSN.

Het ophalen van de kinderen op school, gaat ook heel anders als in Nederland. Ze laten niet zomaar de kinderen allemaal tegelijkertijd naar buiten lopen, nee-ee, dat gaat als volgt: Iedere auto van de ouders krijgt een grote kaart met een nummer daarop (wij hebben 305!). Die kaart zet je achter je windshield (voorruit), en je parkeert je auto in een lange rij. Vervolgens komt er een juf met walkie-talkie langs de auto's lopen en noemt de nummers van de auto's op, waarna de bijbehorende kinderen (de kinderen moeten dus wel weten welk auto-nummer bij hun hoort) naar buiten mogen, en zelfs worden geholpen bij het instappen in de auto door de oudste kinderen. En zo worden 6 auto's per keer, als een soort roller-coaster, afgehandeld. Dan schuift de rij auto's door naar voren, en herhaalt het zich weer, totdat alle kinderen opgehaald zijn. Geen enkel kind gaat dus zonder begeleiding naar huis. Het is net als bij het binnenkomen in de school zelf: Je kan de school ook niet zomaar binnenwandelen. Nee, je moet eerst aanbellen, waarna men voor je opendoet, en je je eerst moet identificeren in de "office", zodat ze precies weten wie wanneer binnenkomt en met wat voor reden. Veiligheid ten top.

Het gaat inmiddels helemaal goed met Damian. De dag was leuk, hij heeft een leuke map meegekregen, en zelfs wiskunde-huiswerk. Als we eenmaal thuis zijn, merken we wel dat dit wel heel erg pittige wiskunde is. Dit vonden wij meer iets voor Michael met zijn 14 jaar, dan voor Damian; met vragen over breuken-vergelijkingen, verschillende soorten driehoeken, en het uitrekenen van graden in parallellogrammen. Oke, hier zijn ze al duidelijk verder met "math" dan in Nederland. We laten het huiswerk maar zitten. Veels te moeilijk, en ook nog eens in het Engels. Dat gaat niet.

's Avonds is er een chocolate fountain party bij AMLI, de verhuurder van het appartementen-complex. Veel "party" is het niet, gewoon 1 chocolade-fontijn, waar je zelf wat marshmellows, fruit of cake in kan steken, en zo wat lekkers kan eten. We hadden gedacht hier wat van de andere huurders te ontmoeten, maar dat was niet bepaald het geval.

Dezelfde avond zijn we nog een keer bij de Ikea; nog maar eens naar het bankstel kijken wat we interessant vinden. We willen hem wel meenemen, maar het gaat helaas niet passen in onze auto, doordat we er met z'n vieren in zitten. We besluiten dat we morgen met z'n tweëen het nog maar eens gaan proberen, zodat we wat stoelen kunnen wegklappen. We vinden wel ein-de-lijk een wasrek bij de Ikea, waar we al dagen naar op zoek waren. Kunnen we ook eindelijk weer eens kleding laten drogen.

We eten een hapje in de Stonebriar Mall; je weet wel, dat enorme winkel-centrum met 24-zalen-bioscoop en een ijsbaan erin, waar we een paar maanden geleden ook waren. De foodcourt is hier echt heel goed. Zoveel restaurants, zoveel keus, en je kan er ook gewoon echt normaal en gezond - en snel! - eten. Binnen een paar minuten zitten we aan een bord rijst met groenten, aardappelen en kip met barbecue-saus.

Heel erg laat op de avond gaan we nog een keer naar de Wal-mart, om maar WEER spullen in te slaan voor ons appartement. We hebben nog steeds niet alles wat we nodig hebben. Geld uitgeven, dat lukt ons de laatste tijd heel aardig!
1197 Woensdag 11 februari 2009  -  Regelen!

De afgelopen dagen stonden al in het teken van "regelen", en ook al de weken voorafgaand aan onze emigratie. We zijn er maar druk mee, en er lijkt geen einde aan te komen. Als je 1 ding probeert af te handelen, dan komen er weer 3 dingen bij. Vandaag ook weer zo "geregel"-dag.

's Ochtends eerst een afspraak op de nieuwe school van Michael, voor zijn Engelse test. We moesten er al rond half 9 zijn, zodat Michael getest kon worden op zijn vaardigheid in Engels. We ontmoeten de ESL-lerares en nog voordat zij aan de test wil beginnen, worden we onderbroken door een stem over de intercom, die begint over de "Pledge Of Allegiance". We hadden werkelijk geen flauw idee wat dat was, maar (we maken echt geen grapje): iedereen staat op, legt zijn/haar rechterhand op de borst en zegt hardop de volledige "Pledge". Een tekst waarin men trouw belooft aan de vlag van Amerika. Werkelijk! We weten echt niet wat we mee maken! En als dat af is: Nog een "Pledge" die men mee-dreunt, maar nu aan de vlag van Texas. En daarna: een minuut lang stilte. En zo blijkt dat iedere ochtend te gaan op school?!

Michael krijgt zijn test en dat gaat echt bijzonder goed. Aan het einde van de test blijkt dat hij vloeiend in Engels is. Al die Engelse boeken die hij gelezen heeft, levert toch wat op! Maar voor de zekerheid: nog een test. En ook niet bepaald een korte test. Ik wandel ondertussen mee met een andere ESL-lerares, die zelf afkomstig is uit Peru, om chocolade-melk met marshmellows te drinken. Maar zelfs na de chocolade-melk, is Michael nog lang niet klaar met zijn test. Ik besluit ondertussen maar even de inschrijvings-papieren te gaan regelen. Blijkt dat ze hier op school vinden dat Michael niet genoeg inentingen heeft gehad, aldus de school-nurse (ja, dat hebben ze echt hier op school!). Geen Hepatitus-B, geen Varicella, en oh, en hij mist een Polio-vaccinatie. Dat moet geregeld worden, VOORDAT Michael kan starten op school. Ja, kom maar op, we "houden" van dingen regelen, en dit kan er ook wel weer bij. Om zeker te zijn of dit allemaal wel klopt, bel ik even naar de dokter in Nederland. Ik leer met de minuut: Varicella is dus "chicken-pox" en dat is in Nederland de waterpokken. Die heeft Michael al gehad, dus die inenting is niet meer nodig. Scheelt er weer 1. Maar de andere inentingen zijn onverbiddelijk: ze moeten gebeuren.

Twee en een half uur later is Michael klaar met alle testen. Ondanks zijn goede Engels, komt ook Michael in aanmerking voor de ESL lessen, om toch zijn Engels te verbeteren. Met name met een vak als wiskunde, heeft Michael toch wat moeite in het Engels.

Tussen de middag drinken we een kop koffie bij Saxby's, een leuke koffie-tent met gratis Internet, hier bij ons op de Virginia Parkway. De eigenaresse hoort ons Nederlands praten, en vertelt ons meteen dat ze zelf 6 jaar in Maastricht heeft gewoond, en ze blijkt inderdaad Nederlands te kunnen praten. En zo kletsen we heel wat met haar af, met name over onze ergernissen over al een "regel"-werk. Ze is reuze-aardig, en de koffie en ham-kaas croissants (verdacht "Nederlands" naar Texaanse begrippen) smaken goed.

Na de koffie gaan we op zoek naar een meubel-zaak om ons appartement wat verder aan te kleden. Eigenlijk waren we op zoek naar een bankstel, maar dat vonden we niet. Allemaal veels te prijzig voor ons budget. Uiteindelijk komen we niet veel verder dan een dressoir en een salontafel bij Stacy's. De meubels die we zien zijn ook allemaal veels te "klassiek" naar onze begrippen. Bijna geen moderne meubels te vinden hier in de VS! Allemaal met lekker veel donker hout, veel krulwerk en heel veel versieringen eraan. Maar goed, we hebben in ieder geval 2 meubels erbij. En we besluiten dat een bankstel, wat we eerder deze week bij de Ikea hebben gezien, achteraf misschien toch wel wat voor ons zou kunnen zijn; zeker nu we wat andere meubel-zaken hebben gezien.

We proberen ons vandaag ook in te schrijven bij de gemeente. In het oude centrum van McKinney (met echt nog van die oude Amerikaanse gebouwen, en een groot court house in het midden; dat ziet er echt leuk uit), vinden we de City hall en wandelen we naar binnen. De receptioniste had geen flauw benul wat we kwamen doen. Inschrijven bij de gemeente?! Dat hoeft helemaal niet! Nee hoor, je mag hier gewoon gaan wonen, and "that's it"! Nou, okee, dat scheelt weer regel-werk. Wel vreemd, als je zelf in Nederland gewend bent dat je je behoort in te schrijven in de gemeente waar je woont, dat het hier helemaal niet nodig is. Hoe ze de burger-administratie bijhouden, is ons wel even een raadsel.

Dan maar naar de Social Security Administration (SSA) om een Social Security Number aan te vragen. Maar de SSA blijkt al dicht te zijn, dus dit gaat even niet door. Dan maar door naar de Wal-mart om weer eens wat inkopen te doen. Het is bizar om te merken, hoe veel dingen je nodig hebt, voordat je eindelijk een beetje normaal in een woning kunt leven. De gekste dingen zijn nodig, zoals een waterkoker, een strijkbout, kledinghangers, een wasmand, en ga zo maar door.


En natuurlijk: koffiemelk! Ja, geloof het of niet: Dit was de kleinste koffiemelk die we konden vinden. Ons Senseo-kopje steekt er schril bij af. Nou ja, we hebben in ieder geval voorlopig koffiemelk!

Damian maakt zich vandaag nogal druk. Morgen zijn eerste dag op school in een vreemd land, in een vreemde school, met vreemde kinderen. Geef hem eens ongelijk. Eigenlijk wil hij niet eens gaan slapen, want dan is het veels te snel donderdag, en dan moet hij naar school. We proberen hem gerust te stellen, maar dat lukt maar moeilijk. We geloven er absoluut in, dat het allemaal wel goed zal komen, maar ja, Damian blijft nerveus.
1196 Dinsdag 10 februari 2009  -  Scholen

Ons appartement was dringend aan een schoonmaakbeurt toe. Weliswaar ligt er nieuw tapijt in, en is alles fris geverfd, maar schoonmaken, nee, dat heeft men er niet echt gedaan. Met name de keuken kon echt wel even wat beter, en het kost ons aardig wat werk om dat weer behoorlijk schoon te krijgen. Wel een beetje ondankbaar werk, om de troep van iemand anders op te moeten ruimen, maar ja, we willen er wel een beetje schoon bij zitten.

We besluiten 's middags een kijkje te nemen bij de scholen van de kinderen. We waren er van het weekend al even langs gereden, maar het leek ons goed om ook alvast eens kennis te gaan maken op de scholen en wat af te spreken over wanneer de kinderen aan de slag zouden gaan op school. Als eerste gingen we naar Minshew Elementary, de nieuwe school van Damian.


De "hallway" van Minshew Elementary.

Op deze school ontmoeten we bijzonder vriendelijke mensen, die al wisten dat we zouden komen, omdat ik gisteren even gebeld had. Ze laten er geen gras over groeien en geven ons een rondleiding door de school. En dat ziet er echt bijzonder uit. Ze doen er aan "Art", waar de kinderen echt de prachtigste dingen in elkaar knutselen. En "Science", waarin de kinderen allemaal dingen leren over techniek, natuurkunde en allemaal proeven mogen doen. Natuurlijk ook "math", al behoorlijk pittige wiskunde voor 10-jarigen. Damian wordt ook meteen onderworpen aan een testje Engels, waar eigenlijk meteen al wel duidelijk wordt dat hij in aanmerking komt voor ESL ("English as a Second Language"), omdat hij nog niet genoeg begrijpt van het Engels. Hier heeft men iemand vast in dienst die kinderen helpt, die niet goed Engels praten. Heel bijzonder, en ook heel handig in een gebied waar heel veel Spaanstalige kinderen voorkomen.


De "cafetaria" van Minshew Elementary.

We zien een klaslokaal voor muziek en de cafetaria, waar de kinderen niet alleen lunchen, maar ook ontbijten! We zien een reusachtige bibliotheek, de "lockers" die de kinderen hebben, een studio waar ze zelf TV uitzendingen maken, en we zien "PE" (Physical Education, oftewel gym). We zijn onder de indruk van deze school. En niet alleen van wat ze allemaal tot hun beschikking hebben, maar ook de vriendelijkheid en betrokkenheid van alle leraren, counselors en de principal. De stagiaire van de counselor is ook reuze geïnteresseerd in ons en wil weten hoe ze onze namen uit moet spreken en hoe Texas anders is dan Nederland. De principal is wel duidelijk: ze willen heel graag dat Damian zo snel mogelijk begint (The sooner, the better!), en we spreken af dat Damian donderdag voor het eerst naar school zal gaan. In de tussentijd krijgen we een stapel papierwerk mee om even in te vullen.

Door naar Cockrill Middle School (CMS), de nieuwe school van Michael. Daar hadden we niet van te voren naar gebeld, maar komen we gewoon binnen vallen. Ook hier een counselor die ons te woord staat en van alles uitlegt over de school.


De "hallway" van Cockrill Middle School.

En ook hier groeit er geen gras over. Michael krijgt meteen een "test" mee van maar 132 pagina's. Echt waar. Een dik pak papier in het Engels, met allemaal vragen. Of hij dat even kan doen. We zijn er eigenlijk een beetje verbouwereerd van. Da's wel heel erg veel. Oh, en of hij morgen-ochtend terug kan komen voor een Engelse test met de ESL-lerares.

Ook deze school ziet er zeer goed uit, en is pas in augustus vorig jaar geopend. En ook hier een pakket papier mee om in te vullen voor de registratie.

's Middags eten we eerst een hamburger; niet iets waar je lang naar hoeft te zoeken hier in Texas. Om vervolgens op bezoek te gaan bij Time Warner Cable, om maar eens te regelen dat we telefoon, internet en TV krijgen in ons appartement. Een lange rij mensen voor ons bij dit bedrijf, zorgt er voor dat we pas een uur later een keer aan de beurt zijn, om de boel aan te vragen. Maar het lukt, en vanaf volgende week dinsdag zullen we voorzien worden van onze aansluitingen (en dus eindelijk weer op Internet kunnen!). Hier ook weer hetzelfde geneuzel waar ik al een aantal keren tegenaan ben gelopen: Zodra je zoiets wilt aanvragen, vragen ze direct om je SSN (Social Security Number) of je Texaanse rijbewijs. Geen van beiden hebben we. Met als gevolg, dat ze niet kunnen uitzoeken of we wel krediet-waardig zijn. De enige manier waarop men dan bereid is alsnog de boel te regelen, is door het betalen van een deposit. En zo betalen we alweer extra geld, alleen maar als borg, omdat de bedrijven en instanties hier blijkbaar bang zijn, dat je niet zult betalen. Zucht. 't Begint hoog tijd te worden om toch maar eens een SSN te gaan regelen, of een Texaans rijbewijs te gaan halen.

Tegen het einde van de dag zijn we toch nog stiekum nieuwsgierig naar het huis wat we in november vorig jaar al gezien hebben, en wat we erg mooi vinden. Het staat nog steeds te koop. Mitch, de makelaar, zei toen al dat we snel moesten reageren, want zo'n mooi huis zou snel verkocht zijn. Maar niets is minder waar. Niemand wil het hebben. 't Doet ons vermoeden dat er best nog wel wat aan de prijs van deze nieuwbouw-woning gesleuteld moet kunnen worden. We ontmoeten Mitch vandaag ook weer, die onze namen duidelijk nog weet na drie maanden sinds ons laatste bezoek. Natuurlijk mogen we nog even kijken in de woning op 4516 Elk Springs.


4516 Elk Springs, McKinney, TX, USA.

Het is en blijft een prachtige woning in een mooie omgeving. Toch vreemd dat het zo lang te koop staat. We maken Mitch wel even duidelijk dat zolang onze woning in Nederland nog te koop staat, dat onze koop-plannen ook even op een laag pitje staan. We gaan natuurlijk ondertussen alvast wel gaan uitzoeken hoe het hier in de VS werkt met hypotheken en wat onze mogelijkheden zijn, want we willen echt niet heel erg lang in een appartement blijven wonen. Maar toch, het zou ons nu toch wel heel goed uitkomen, als we de woning in Nederland weten te verkopen (Wie maakt ons los?!), want het geld kunnen we goed gebruiken om een woning in de VS te kopen.

's Avonds breekt het ergste noodweer los, wat we tot nu toe ooit in Texas hebben gezien. Onweer en bakken met regen komen uit de hemel vallen. En op de gortdroge grond van Texas, worden dit al heel snel grote plassen en rivieren. Michael probeert wat te maken van zijn 132 pagina's tellende test, maar komt niet heel erg ver er mee. En ik stort me op alle registratie-formulieren van beide scholen. Ik doe er ruim twee uur over, voordat ik alles heb ingevuld. Nog nooit zoveel papierwerk gezien, alleen maar om een kind in te schrijven op een school.
1195 Maandag 9 februari 2009  -  Uit het hotel en in het appartement

Met enige vreugde verlaten we vandaag ons hotel. Het hotel zit in Plano, en het appartement in McKinney, en daar zit toch zo'n 30 kilometer tussen, dus we zijn het heen en weer rijden wel een beetje zat. Plus, we hebben nu een appartement waar in geslapen kan gaan worden, dus hoeven we geen hotel meer te betalen.


Heel wat koffers om mee te slepen!

We zijn nog altijd niet erg fit van de reis en zijn moe van alles wat we moeten regelen. Niet alleen hier, maar ook al van de afgelopen weken dat we bezig waren in Nederland. Gewoon zoveel te doen, niet normaal meer. Gooi daar een sausje van een jetlag bovenop, en je hebt het perfecte gerecht van futloosheid. Om ons een beetje op te peppen, wandelen we naar de Starbucks aan de overkant van de straat. Prachtig gelegen in een soort Kroatisch dorpje wat ze hier hebben nagebouwd.




En zo zitten we, midden in februari, heerlijk buiten in de zon, te genieten van een Frappucino in de VS, in een Kroatisch dorpje. Idyllisch.

We struinen ook nog even in een Albertsons (supermarkt). De Albertsons is behoorlijk duurder dan de Wal-Mart, dus daar zijn we snel van genezen. Deze Albertsons zit wel op loopafstand van ons appartement (net als de McDonalds trouwens), dus wel handig. Ook nog even gekeken in een Blockbuster, een soort videotheek. Wist je dat je hier voor een dagfilm maar $1,99 betaalt? Da's ongeveer anderhalve euro. Vergelijk dat eens met de 5 euro die je in Nederland betaalt in een videotheek!


Wel heel bijzondere taarten bij de Albertsons!

's Middags worden de bedden geleverd. Een stel Mexicanen zet in no-time alle bedden op frames in elkaar, en zowaar, we hebben iets om op te liggen.


Of zoals je ziet: ook leuk om op te DS'en.

Daarna komt RD op bezoek. Even een zijpaadje: het is nogal een aparte gewoonte in Texas om mensen te noemen bij hun initialen in plaats van hun voornaam. Geen idee waar "RD" voor staat, maar zo noemen ze hem: RD, de verzekerings-agent. RD heeft voor ons de verzekering geregeld voor het appartement en onze aansprakelijkheid. Zonder dat mogen we namelijk niet in het appartement gaan wonen, dus het was wel belangrijk dat dat vandaag ook nog even in orde werd gemaakt.

We ontdekken zelfs al post in onze brievenbus, van Bianca. Erg leuk om meteen al post te ontvangen in de States.


Goed. Een bed alleen is niet veel. Je kan er op liggen, maar je wilt ook nog wel ergens onder liggen. En zo staan we niet veel later weer te shoppen. Op zoek naar dekbedden. Maar.... niet te vinden. Dekbedden? Die kennen ze in de VS niet. Wel comforters, flat sheets, bedskirts, fitted sheets en shams. Ja, wordt daar maar eens wijs uit, waar het allemaal voor is en wat je er mee moet. Maar na een tijdje puzzelen in de winkel, lukt het aardig en kopen we voor ieder bed wat we nodig hebben.

Nog meer geregel: Nu we echt in het appartement gaan wonen, moeten de katten opgehaald worden uit het pet resort, zodat ook zij weer gewoon bij ons kunnen wonen. Met grote tegenzin gaan de katten weer mee in de kennels, waarmee ze ook gevlogen hebben. We bedanken Amy van het Four Paws Resort voor alle goede zorgen voor onze huisdieren, en Damian geeft haar nog een leuk kaartje om te bedanken. De katten voelen zich al snel weer bij ons op hun gemak, en zijn een stuk rustiger geworden. Het pet resort was handig toen wij nog in een hotel sliepen, maar we merken toch dat ze het weer fijn vinden als ze weer bij ons zijn (en dat is wederzijds).

Het avondeten was er vandaag nogal bij ingeschoten. Pas rond 9 uur 's avonds zaten we eindelijk aan een pizza van Domino's, etend boven een grote doos van de eettafel (welke nog in elkaar gezet moest worden, dus we hadden gewoon niets anders om aan te eten).


Kijk, dat kan je nog eens een "pizza-doos" noemen!
Temidden van koffers en zooi in de woonkamer, een pizza eten op een doos waar de eettafel nog in zit.
1194 Zondag 8 februari 2009  -  Shop till you drop

Zondag in Texas. Winkels dicht op zondag? Welnee, joh! Hier is alles gewoon open. En dan ook echt gewoon alles. Winkeltijden-wetten bestaan hier niet. De Wal-mart verderop is dag en nacht open. 24 uur per dag. 7 dagen per week. En vele andere winkels ook. We kunnen ons echt niet voorstellen dat mensen om 3 uur 's nachts boodschappen gaan doen, maar hier kan het.

Belangrijke opdracht van vandaag: we moeten nieuwe bedden vinden. Zonder bed kan er niet geslapen worden in het appartement, en we willen maar wat graag het hotel uit waar we nu in zitten, om gewoon in het appartement te gaan wonen. Maar ja. Waar haal je bedden? We doen eerst even een ontbijt bij Denny's. Zo lekker, zo'n Amerikaans ontbijt met pannenkoeken, bacon, ei, sausage links en hash brown!

Bedden kopen vandaag blijkt een vermoeiende taak. Niet omdat het zo moeilijk is, maar omdat we nog zo moe zijn van de reis. We besluiten eerst maar naar iets bekends te gaan: de Ikea. Ja, die hebben ze hier ook. En als je dan eenmaal binnen staat in de Ikea, weet je niet wat je meemaakt. Exact hetzelfde als in Nederland, tot de zweedse ballen in het restaurant aan toe. Je zou zo denken dat je in de Ikea in Amsterdam rondwandelt. We ontdekken er zelfs meubels die we achter hebben gelaten in ons huis in Nederland. Heel bizar om dat te zien.


We kennen dit meubelstuk!

We vinden wel bedden bij de Ikea, maar niet echt iets leuks voor de kids, en alleen iets heel duurs voor ons. Dus verder dan een kop koffie komen we niet bij de Ikea. Na wat rondrijden in de buurt, belanden we bij de Mattress Giant. Een rustige winkel, waar iemand ons helemaal uitlegt wat precies de bed-maten zijn in de VS. Dus, een "twin" is een normaal 1-persoonsbed; een "Full" is wat breder; Een "Queen" is een tweepersoonsbed; en de topper is de "King", een zeer ruim tweepersoonsbed. Deze winkel had ook hele leuke aanbiedingen in verband met President's day, een feestdag die aanstaande maandag plaats vindt.

We doen nog een ritje op en neer naar ons appartement om de kamers op te meten in inches. Ook daar moeten we even aan wennen. Niks geen centimeters meer, maar inches. Ik koop dezelfde avond nog een rolmaat in inches; toch wel erg handig om te hebben. Maar goed, de bedden blijken te passen in ons appartement en we bestellen twee "Full" bedden voor de kids en één "King" bed voor ons; allemaal voorzien van een boxspring. Echt heerlijk zachte bedden om op te slapen. De winkel kan het ook nog eens de volgende dag al leveren. Helemaal perfect, want dat is de dag dat we in ons appartement willen trekken. De verkoper in de winkel vond dat Damian erg lief was geweest (meestal moet hij kinderen van de bedden afhalen, maar dat was bij Damian niet het geval) en daarom mocht Damian nog een snoepje uitzoeken.

Daarna nog een bezoekje aan Fry's (een soort electronica warenhuis van ongekende afmetingen). Hier vinden we een nieuw koffiezet-apparaat: een Senseo! Die zijn moeilijk te vinden hier zeg! We hebben er maar eentje kunnen vinden, en ook dus niet in verschillende kleuren. Komt vast doordat de gemiddelde Texaan de kopjes koffie die de Senseo zet, veels te klein vindt. We kopen er ook een laptop voor Manuela (nee Helga, geen roze, alhoewel we ze wel gezien hebben). De Fry's is zoooo groot, dat er zelfs een pianist in zit, die muziek speelt, en een complete koffie-tent erin, waar je wat kunt eten en drinken.

Klein probleempje nog: we hebben nog geen Internet in ons appartement. Vandaar ook dat jullie lang moeten wachten op updates in deze weblog, en we ook slecht reageren op onze email.


Ons commando-centrum op de hotel-kamer. Tsja. 3 laptops, maar geen Internet in ons appartement...
1193 Zaterdag 7 februari 2009  -  Appartement

Verslagen door de jetlag lagen we gisteravond om half 8 's avonds al te slapen. Nou ja, "al"? In feite was het voor ons half 3 's nachts, Nederlandse tijd. Dus ja, dan ben je wel aan wat slaap toe. Zelfs onze wekker was volslagen in de war:


Een wekker met jetlag.

De volgende ochtend na het ontbijt, belde ik even met het Four Paws Resort in McKinney. Even uitzoeken hoe het met onze katten gaat. We spreken ook meteen af om nog even te komen kijken. Amy had ze al wel horen rond-scharrelen, maar had ze niet veel gezien, want zodra ze de kattenkamer binnenkwam, verdwenen ze direct onder het bed. En dat is ook waar wij ze deze ochtend aantroffen:


Waar zijn die katten?!


Ach, de poesjes verscholen onder het bed!
Ze zien er al weer wat beter uit, maar ze zijn nog wel wat onzeker over hun nieuwe situatie.



De katten hebben hun eigen kamer, compleet met eigen bed erin, waar ze op (of dus ook "onder") kunnen liggen, een eigen kattenbak, en eigen voerbakken, en zelfs hun namen op de deur.


Ze kunnen dus wel op het bed zitten, maar dan ook echt alleen als wij ze er op zetten.
Zodra we ze los laten, sprinten ze meteen weer onder het bed.

Ja, de poezen zijn duidelijk nog niet aan hun nieuwe land gewend. Ze vinden het nog maar vreemd als ze naar buiten kijken, en een heel andere wereld om hun heen zien. Maar het feit dat ze in de zorgzame handen zijn van een lieve vrouw, stelt ons in ieder geval gerust.

We gaan eerst maar eens naar de Wal-mart, om spullen in te slaan voor de poezen. We kunnen ze natuurlijk wel mee willen nemen naar het appartement wat we hebben gehuurd, maar dat gaat niet lukken zonder kattenbak. De katten waren gewend om in Anna Paulowna gewoon naar buiten te kunnen, maar in het appartement is dat voorlopig taboe. We wonen daar dan namelijk op de eerste verdieping, en we willen ze natuurlijk niet kwijt raken.


Heb je 'n hond? Dan kun je bij de Wal-mart heel schattige kleren voor je hond kopen!

Onze volgende stop: het appartement bekijken wat we gehuurd hebben. Spannend! Het is een complex van verschillende appartementen. Iets wat je in de VS wel meer ziet. We hebben dit expres zo uitgekozen, omdat dit complex precies in dezelfde zone ligt, als de koop-woning die we op het oog hebben. Op deze manier kunnen de kinderen, als ze naar school gaan, op dezelfde school blijven, zelfs als we naar de koop-woning verhuizen. De scholen zijn hier namelijk gebonden aan de zone waar je in woont. Verhuis je ook maar 1 meter buiten die zone, dan moeten de kinderen dus naar een andere school, en dat willen wij hun natuurlijk niet aandoen. Veel keus in appartementen hadden we dan ook niet, maar goed, dit zag er niet verkeerd uit.

We gaan bij AMLI (verhuurder van de appartementen) door een flinke stapel papierwerk. Het is niet eventjes een huurcontractje tekenen, neeeee, hier slingeren ze een complete papierwinkel om je oren om te ondertekenen. Zoals ze zelf hier al zeggen: "America is sue-happy" (je wordt hier gemakkelijk voor de rechter gedaagd). Een hele papierwinkel dus, om dat te voorkomen.


Tada! Ons appartement is hier op de eerste verdieping, boven de garages.


Ons appartement-nummer op 6530 Virginia Parkway.


Inclusief balkon!


Uitzicht vanaf ons balkon.


Onze keuken. Niet helemaal onze smaak (en zoals we later merken, ook niet helemaal schoon), maar het kan er mee door.


Nieuw tapijt erin, en fris geverfd. Dat is wel mooi.

Het is een kaal appartement, dus we moeten er zelf nog wel even wat van gaan maken. Het was ook wel gemeubileerd te huren, maar dat kost 300 dollar per maand EXTRA. We besluiten het (kaal) te huren, en daarvoor moeten we eerst een Money order halen. Gek genoeg mag je de huur niet contant betalen, en ook niet met een credit card, maar alleen met een Money order. Geen idee wat dat is, maar we schijnen het bij de Albertsons (supermarkt) om de hoek te kunnen regelen. En zo staan we in de supermarkt, en laten we ons uitleggen dat een Money order niet veel meer is dan een cheque, met daaraan een bewijs van betaling. We nemen de cheque weer mee naar AMLI en zo hebben we de huur betaald.

Daarna zijn we nieuwsgierig naar de scholen van onze kids. Hoe ver is dat eigenlijk vanaf het appartement naar de scholen? Eerst naar Minshew Elementary, de nieuwe basisschool van Damian. Echt helemaal niet ver, zo'n anderhalve kilometer verderop. Natuurlijk gesloten, zo op een zaterdag, maar we gluren toch even naar binnen.


Damian bij Minshew Elementary en onze huur-auto.
Je ziet het, we hebben zelfs het Hollandse grijze weer met ons meegenomen naar Texas.

De nieuwe school van Michael wordt Cockrill Middle School; wel wat verder weg, maar lang niet zo ver als het GSG van Anna Paulowna. En vergeet niet dat alle kinderen hier met de bus naar school gaan; En er rijden bussen direct vanaf ons appartementen-complex naar de beide scholen, dus ook dat zit goed.


Cockrill Middle School

De rest van de dag besteden we door alvast wat spullen in te slaan. We kopen wat planten en een lamp bij de Home Depot, en een nieuwe tafel met stoelen en alvast wat eten bij de Wal-mart. Een beetje proberen om van het kale appartement toch iets bewoonbaars te gaan maken.


Een plantje erin doet wonderen. Ziet er meteen beter uit!
Let ook op de slippers op de grond. Manuela gaat meteen mee met de mode hier in Texas: heel veel vrouwen lopen hier continu rond op slippers!



Dit doet het ook altijd goed in een nieuw appartement: IJs in de vriezer!


En natuurlijk wat lekkers in de kast!
1192 Vrijdag 6 februari 2009  -  Afscheid

Toch wel even iets anders, dan je gewend bent. En dan bedoel ik, afscheid nemen. We zitten (nu ik dit schrijf) lang en breed op onze vlucht naar Dallas, en het gaat inmiddels wel weer. De één vond het moeilijker dan de ander, en ik had het zelf niet zo verwacht, maar ik vond het toch wel moeilijk. 't Is en blijft toch een grote stap die we gaan maken, met nog een hoop onzekerheden. En dan is het ook raar om je familie achter te moeten laten op Schiphol, terwijl we zelf 8000 kilometer verderop gaan wonen. Voorlopig komen we dus waarschijnlijk niet meer terug. Ik moest er toch wel wat tranen om laten. Maar we hebben geen spijt van onze keus! We gaan er echt voor! We wilden verandering in ons leven, en dit zal het zeker gaan worden. Dus we gaan er nog steeds voor de volle honderd procent voor.

's Ochtends vroeg moesten we weg uit Anna Paulowna. Heel vreemd om zo weg te rijden uit ons dorp, met het idee om (voorlopig?) niet meer terug te keren. Maar goed, de afgelopen weken is eigenlijk al één groot vreemd gevoel. Emoties doen gekke dingen met ons de laatste tijd.

Na het inchecken van de koffers (qua gewicht allemaal NET op 't randje, maar het mocht mee), regelen we ook nog het vertrek van onze katten. En dat duurt even, want we moesten langs 3 verschillende balies om alles geregeld te krijgen. En bij wildvreemde mannen laten we vervolgens onze wat gestresste katten achter, terwijl deze mannen ook nog grapten dat ze de katten naar Istanboel zouden sturen.

Dan nog even koffie drinken met onze ouders en schoonouders, oma en oom Peter. Maar rond half 9 moesten we er echt aan geloven en afscheid nemen van elkaar, want we hadden een vlucht te halen. Dus we nemen afscheid bij de paspoortcontrole en zwaaien nog 1 keer naar elkaar. Pas eenmaal in het vliegtuig ging het wel weer redelijk met mijzelf. Toen sloeg namelijk het verdrietige gevoel van afscheid zomaar ineens om in vreugde, toen ik me zat te bedenken dat we dit toch maar even mooi "geflikt" hadden. 't Is niet niks om te emigreren, en het is niet niks om iedereen achter te laten, maar er is ontzettend (ONTZETTEND!) veel werk in gegaan in het afgelopen jaar om dit voor elkaar te krijgen. En er zijn vele andere mensen die wij inmiddels kennen die maar wat graag naar de VS zouden willen emigreren, maar het niet kunnen. En wij gaan wel! WOW! Ik was er zomaar ineens weer helemaal blij over. Ook Damian vond het afscheid moelijk, maar ik ben er trots op om te zien hoe hij toch vol goede moed er ook voor gaat. Manuela heeft er ook zin in om te emigreren, en dat sterkt mij wel. Michael is natuurlijk de coole puber die niets laat merken, maar we weten wel beter.


In afwachting van onze vlucht, snel even alle kaarten en brieven openen, die we hadden gekregen (met de opdracht die pas op 6 februari te zullen openen).

Bijzonder waren alle brieven die we hadden meegekregen. Tijdens de vlucht hebben we ze allemaal nog eens zitten lezen. Zulke geweldig leuke brieven (en sommige ook met prachtige kadootjes erbij)! We zijn er van onder de indruk.


Besneeuwde bergen in Schotland.

De rest van de vlucht vermaken we ons met het "on demand entertainment" systeem in onze Airbus A330-200 van KLM. Nog nooit zo'n goed iets gezien op een vlucht! Je kan spelletjes doen, veel verschillende films kijken wanneer je maar wilt, tv series, cartoons, en ga zo maar door. Daar kwamen we de 10 uur durende vlucht wel mee door. Dat, en af en toe een beetje wegdommelen in slaap, want we zijn ook best wel moe van de afgelopen dagen.

Rond twee uur 's middags komen we aan op het vliegveld van Dallas-Fort Worth. De eerste horde om te nemen was het land zelf inkomen. Maar we treffen een heel aardige officer, die voor ons de visa in orde maakt en ons toestemming geeft om de komende 3 jaar in de VS te mogen leven. Hij vertelt wat over American Football en maakt grapjes over dat Hollanders toch allemaal in Bentley's en Rolls Royce's rondrijden?! Ook vertelde hij dat we nu aliens zijn (géén citizens, en ook géén residents, maar aliens). We zijn dus voorlopig vreemdelingen in een vreemd land. Dat is de Amerikaanse term ervoor. Ik maakte al een grapje dat we zojuist met onze UFO waren geland op dit vliegveld, waar hij wel om kon lachen.

Daarna de koffers en de katten ophalen. De koffers, dat ging snel, die hadden we direct te pakken. De katten jammer genoeg niet. We moesten er iemand bij halen om de katten te voorschijn te halen. En hoe we de katten aantroffen, dat was niet leuk. Diep teleurgesteld in de wijze hoe KLM met onze katten was omgesprongen. Ze hadden totaal geen voer of water gekregen. De bakken waren ook smerig, en aan het bloed aan de kennel van Mickey te zien was hij duidelijk in paniek geweest. Je zou toch verwachten van een maatschappij als KLM dat er wat verzorging plaats vindt bij dieren die op een vlucht gaan. Maar het mocht niet zo zijn. Erg jammer. In hoog tempo openen we de kennels en geven we de poezen wat te drinken, maar ze hebben er absoluut geen zin in. Ze zijn nog veels te gestressed. Toen moesten we ze ook nog eens door een aparte controle halen can de customs. Maar daar keken ze ook niet naar de katten om, maar alleen maar naar de papieren en het voer dat we bij ons hadden. De gezondheid van de dieren, dat interesseerde hen niet; als de papieren maar in orde waren. Zucht. Daarna snel naar het pet resort wat we gereserveerd hadden. Maar ja, "snel" doe je zoiets niet, als je ook nog met 8 koffers moet rond-zeulen. Eerst op de bus naar de rental cars, dan de huur-auto regelen, alles inladen, en naar McKinney rijden.


The Four Paws Resort.

Zo rond 5 uur 's middags kwamen we aan in McKinney bij het pet resort, The Four Paws Resort, wat prachtig afgelegen is temidden van weilanden en ranches. We treffen er een hele lieve dame aan, Amy, die ons meeneemt naar een speciale kattenkamer, waar alles al voor Mickey en Teddy klaar staat. Dit stelt ons gerust. Een rustige en goede plek voor ze om bij te komen van de reis.

Wij kunnen daarna nog maar 1 ding bedenken: Snel nog wat eten bij Denny's, daarna direct naar het hotel (weer zeulen met 8 koffers en 5 handtassen), en daarna als een blok in slaap vallen.
1191 Donderdag 5 februari 2009  -  Inpakken en wegwezen

Vanaf dinsdag-avond was het alleen maar één grote race tegen de klok om alles op tijd gedaan te krijgen. Woensdag werden onze spullen opgehaald en moest alles wat we eerder al in dozen hadden ingepakt, nog eens in palletboxen worden gedaan. En palletboxen zijn groot. Ongeveer een kuub per box. Zo groot dat ze niet door een deur passen. En als ze al door een deur zouden passen, dan krijg je zo'n gewicht (250 kilo) niet van de trapjes af bij onze woning. Een probleem dus.

De enige oplossing was om de palletboxen buiten in te pakken. Maar met het Hollandse weer van de laatste tijd, is de kans bijzonder groot dat de hele boel nat regent. En op dinsdag-avond al: een lekker pak sneeuw. Dat voorspelde niet veel goeds. Maar hoera, hoera, net op de woensdag dat onze spullen zouden worden opgehaald: een zonnetje! Wat goed! Prima weer om alles buiten in te pakken. En dat ging snel: Om 7 uur 's ochtends begonnen met inpakken, en rond half 11 was alles al ingepakt. Wow!


Maar dat betekende niet dat het rustiger werd: Nog ongeveer 6000 zaken te regelen op dezelfde dag: telefoontjes plegen, meubels verkopen, schoonmaken en ga zo maar door. Tegen de avond werden de ingepakte palletboxen opgehaald. Manuela zei al tegen de chauffeur: "Goh, ik ken u niet, maar hier is alles wat ik bezit. Alstublieft!". Raar om dat te doen. En zo zit je ineens in een (bijna) leeg huis.

Na ruim 1300 kilo sjouwen op de woensdag, ging al het werk op donderdag gewoon verder. Nog even wat op de post doen, wat schoonmaakspullen halen voor de schoonmaakster die ons huis gaat bijhouden, nog even een huurauto regelen, nog even dit, nog even dat, nog even het hele huis schoonmaken, nog even de resterende meubels leuk neerzetten ('t huis moet tenslotte nog verkocht worden), en nog even weer 6000 andere zaken regelen. Dat een mens dit nog trekt. Pffff.

Bijzonder vandaag was wel het afscheid van de kinderen op school. Moesten we ook nog even doen. Op Damian's school werd uitgebreid stilgestaan bij zijn vertrek. De kinderen hadden samen een hele koffer vol met leuke dingen en tekeningen gemaakt. Damian trakteerde op worstebroodjes, saucijzebroodjes en limonade; Er werd gezongen voor hem (in het Engels!) en veel kinderen waren verkleed voor een leuke groepsfoto. Heel erg leuk!


Iets lekkers uitdelen in de klas.


Groepsfoto maken!


Iedereen zwaait nog even als we vertrekken!


Bij thuiskomst natuurlijk meteen even in de "koffer" kijken wat er allemaal in zit!


Van Wendy!


Van Ryan.


Van Iris.


's Middags kwam Ryan nog één laatste keer langs om te "gamen" met Damian.

Ook Michael trakteerde op school, maar dan met koek. En ook hij kreeg een grote map mee met allemaal afscheidswensen van kinderen uit zijn klas. Een bijzonder aandenken, wat er erg mooi uit ziet. We waren er zelf niet bij, dus helaas geen foto's. Wel dank aan Michael's lerares Nederlands voor het organiseren van dit afscheid.

Op donderdagavond was de klok ons nog altijd niet gunstig gezind, en was er eenvoudigweg nog veels te veel te doen, om allemaal in een avondje te proppen. Op de valreep weten we ook nog de TV te verkopen. Aan... een Griek die zelf net na 8 jaar terug is gekomen vanuit de USA om in Nederland te gaan wonen. Hoe krijgen we het voor elkaar?! Van alle marktplaats-malloten die ons gebeld hebben, en vervolgens niet kwamen opdagen, ookal hadden we afgesproken, komt er iemand uit de VS, die naar Nederland is geëmigreed!? Maar goed, de TV is weg. Ruimt weer op.

We werken stevig door, en jawel hoor, rond 2 uur 's nachts was alles klaar. Huis brandschoon en alles ingepakt (8 koffers, 2 kennels en 5 handtassen!). En om half 4 moesten we weer uit bed! Want onze vlucht vertrekt helaas vroeg.
1190 Dinsdag 3 februari 2009  -  Hartverwarmend

Wij willen graag iedereen hartelijk bedanken, die vanavond ons nog gedag kwam zeggen. Het was werkelijk hartverwarmend en supergezellig!

Dus bedankt, lieve oma van Koen, bij wie altijd alles kon en niks te gek was. Bedankt Koen die jarenlang een vriend van Michael was en samen met zijn oma ook een soort tweede thuis voor Michael. Bedankt lieve Patries, 1 van mijn 2 beste vriendinnen. Ik zal nooit vergeten hoe geweldig je was bij de geboorte van Damian. Bedankt Mitchell en Brian dat jullie er ook waren; Bedankt lieve ouders voor alles, het is niet in 1 zin te vatten. Bedankt mam voor de gezellige koffie uurtjes op de vrijdag. Oma bedankt dat ik altijd zo heerlijk bij je heb gelogeerd in mijn jeugd.

Bedankt Mary en Eline voor het trouw lezen van onze weblog en het altijd leuk reageren erop. Bedankt Sonja en Mark dat jullie er waren en de Meerpaal website met Mies jaren hebt gedaan. Bedankt Hilde en Ylse voor jullie heerlijke snoep en dat jullie er waren. Bedankt lieve Helga, Uwe, Rianne, Wendy en Ylse voor jullie vriendschap (vooral Ylse bedankt voor dat ontzettend lieve kusje dat ik van je kreeg). Bedankt lieve Robert en Mylene, we gaan nog zeker mailen met elkaar. Bedankt meester Paul en echtgenote, dat jullie er ook waren, dat wordt zeer gewaardeerd. Bedankt altijd vrolijke Nicolai voor je gezellige praatje in de bakkerij, de mooie musicals, en voor je prachtige en heerlijke kadootjes die je vanmiddag kwam brengen.

Bedankt Ryan en Gebri voor het langskomen en dat jullie een soort 2de thuis voor Damian waren. Ik zal je missen Ryan met je gezellige geklets bij ons thuis en je bent een geweldige vriend voor Damian. Bedankt lieve Bianca voor je geweldige trouwe vriendschap en al je gekkigheid. Bedankt Adriaan voor het langskomen. Bedankt Bart, het was geweldig je weer te zien. Je was altijd een hele trouwe vriend toen we nog in Den Haag woonden. Super dat je er was. Bedankt lieve Carla, Laura en Lucas, onze super geweldige buurtjes.

Bedankt lieve Jan en Henny dat jullie er waren en voor het prachtige borduurwerk, Henny, waar je zoveel uren aan gewerkt hebt, en ook een plaatsje in ons nieuwe huis zal krijgen. Bedankt Cassandra en Jordy; Jordy, je bent zo'n heerlijk vrolijk joch we gaan je echt nog wel post sturen hoor en ook bedankt voor je vriendschap met Damian. Hij zal je echt gaan missen. Cassandra, bedankt voor je luisterend oor (samen met Gebri) bij Jordy's slaapfeestje, toen ik het even moeilijk had. Bedankt lieve schoonouders voor alles en het heerlijke etentje met de Kerst ieder jaar.

We zullen iedereen gaan missen, maar houd onze weblog in de gaten en we houden zeker nog contact!

1189 Zondag 1 februari 2009  -  Nog 5 dagen voor ons vertrek

  • We verkopen de tuintafel en tuinstoelen.
  • We zetten de TV op marktplaats.
  • We pakken ongeveer alles in, wat in de woonkamer staat.
  • We eten nog 1 keer patat van Ben (gaan we missen!); gewoon op de bank, want onze eettafel is al verkocht.
  • We kijken nog lekker naar Paul de Leeuw en het Nationale Song Festival.
  • We nodigen nog een oude vriend uit voor 3 februari.
  • En.... we gruwelen van het koude weer hier in Nederland (nog even volhouden, we zijn er bijna vanaf!).
Datum: 28 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016