3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 mei 2017 (2918)
25 mei 2017 (4478)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1762 Vrijdag 25 februari 2011  -  Afrijden

Nou .... Vandaag is de dag van het afrijden en helaas gieren alleen al bij het woord examen mij de zenuwen door de keel. Ik ben zelf de laatste die verwacht had, dat ik er na 9 rijlessen klaar voor zou zijn.

In Nederland had ik allang besloten, dat ik er niet aan ging beginnen (ik was al een klungel op de fiets). En ik kon lopen, fietsen, de trein pakken of bij Michel in de auto stappen, dus waarom voor een rijbewijs gaan???

Eenmaal in Texas begreep ik ook, dat ik er niet meer onderuit kon, en je bent hier zonder auto dan ook letterlijk aan huis gebonden. Ik heb de onvermijdelijke rijlessen dan ook ruim twee jaar weten te rekken en ook voor mijn online theorie cursus nam ik alle tijd .. geen haast, rustig aan.

De zenuwen die ik ook had voor mijn eerste rijles waren echt vreselijk !!!! Maar gelukkig was Terry heel erg goed in het mij op mijn gemak stellen en was het ook ontzettend gezellig met haar, tijdens de 2 uur durende rijlessen.

Wat ook ontzettend helpt is, dat je hier gewoon mag oefenen in je eigen auto, zolang je maar iemand naast je hebt zitten, die wel al een aantal jaar zijn of haar rijbewijs heeft.

En vandaag is het dan zover ... Helaas om 3 uur 's middags, want dat geeft mij teveel tijd om me nerveus te voelen. Ik weet dat ik het kan, daar gaat het niet om. Maar als ik nerveus ben, dan lijkt het soms of mijn hersens ver te zoeken zijn en totaal niet meer willen meewerken; ook wel een blackout genoemd.

En daar ben ik nou zo bang voor!!! Het moment dat ik mijn beurt afwacht in de rij voor mijn examen en Michel mij toch echt in de auto moet gaan verlaten, vond ik niet prettig. Er komt een man langs, die je vraagt je blinkers links en rechts aan te doen, en de brake en horn te testen en kort daarna stapt er een soort van moedeloze examinatrice in... (Getsie, toch raar, ineens een wildvreemd persoon naast je in de auto). Ze doet zuchtend haar verhaaltje, dat je de wet niet mag overtreden, dat je ten alle tijden moet luisteren naar haar, dat je de snelheid niet mag overschrijden, enzovoort .... Dit verhaaltje doet ze volgens mij al jaren, en dan ook nog eens 100 keer per dag.

Intussen begin ik te zweten, mijn hart te bonken, voel ik me lichtjes misselijk worden en weet ik mijn eigen voornaam niet meer ..... En dan beginnen we met .... jawel, dat leuke parallel parking (het moeilijkste van alles). Vervolgens ga je dan blijkbaar toch op een soort van automatische piloot en lukt het, hoewel ik het zonder zenuwen beter had gedaan en het volgens Michel (die van een afstand toekeek) kantje boord was (ik reed ook af in die grote bak van ons, de Dodge Grand Caravan).

Daarna rijden ... Links, Rechts ... Op je snelheid letten, de full stop maken, zachtjes over de speedbumps heen, goed kijken, een stuk achteruit rijden en voor ik het wist waren we weer terug .... En zei de examinatrice heel zuchtend en saai: "You're passed" en *POEF*, weg was ze.

Maar dat was voor mij genoeg ... "You're passed"! De zenuwen hadden zeker invloed en ik had mooier, beter en netter gereden zonder, maar ik wist het gelukkig genoeg in bedwang te houden om te slagen.

Wat een opluchting!
1761 Vrijdag 25 februari 2011  -  YES!!!!!!

GESLAAGD!!!!
Wat zijn we supertrots op Manuela; die rijdt gewoon in één keer af hier in Texas - en dat ondanks al haar zenuwen!

1759 Woensdag 23 februari 2011  -  To Hell And Back

Slechts een kleine 3 maanden later, is Manuela er al klaar voor: het rij-examen. Da's best snel, al zeg ik het zelf. Ik krijg het nog regelmatig ingewreven, dat ik zelf 5 examens en 150 lessen nodig had om een rijbewijs te halen. En hoe lang ik daar in hemelsnaam over gedaan heb, dat weet ik eigenlijk niet eens meer, maar het zal best lang geweest zijn. In ieder geval veel langer dan 3 maanden.

Nou hebben we alleen nog één klein dingetje te regelen: een afspraak maken voor het rij-examen. Eerst maar eens gebeld met de Department of Motor Vehicles. Een afspraak maken online of via de telefoon, dat zou natuurlijk te gemakkelijk zijn... Nee, je moet persoonlijk langs komen voor het maken van een afspraak.

Nou. Dat heeft even geduurd.

We gingen vanochtend heen naar de DMV en er stond een rij buiten, en zelfs helemaal om de hoek. In mijn telefoongesprek met de DMV had men al verklapt dat "als er minder dan 100 mensen staan te wachten, dat ze dan een goede dag hebben". Wat al die mensen daar precies moeten doen, het is ons een raadsel. Maar de ruime meerderheid komt absoluut niet om af te rijden voor een rijbewijs. De DMV is eigenlijk een soort burgerlijke stand. Zonder een rijbewijs in Amerika ben je niets, want het rijbewijs is het identiteitsbewijs in de VS, en zonder een rijbewijs kan je niet eens een video'tje huren bij de Blockbuster (zo hebben we zelf ervaren).

Na ruim een uur wachten stonden we nog buiten - te wachten. Ik ben maar even uit de rij gestapt en naar de Starbucks gelopen voor koffie; zo houden we het nog wat langer uit. Eenmaal binnen, hebben we nog eens anderhalf uur zitten wachten, voordat we eindelijk aan de beurt waren.... om een afspraak te maken.

Maar het is gelukt! Aanstaande vrijdag, om 3 uur 's middags (da's 10 uur 's avonds in Nederland) mag Manuela het gaan wagen. En ik heb het volste vertrouwen erin dat ze het gaat halen, want ze rijdt heel soepeltjes, ze kijkt heel goed, stopt netjes bij alle stop-borden en de auto is nog heel. Over die auto gesproken; die heb ik speciaal voor de gelegenheid maar even door de wasstraat gehaald en ook van binnen even uit laten soppen, zodat-ie er weer piekfijn uit ziet.

Dus bij deze even een oproep aan al onze lezers: Wens Manuela even succes!!
1757 Woensdag 23 februari 2011  -  Oma gespot!

Heeee.... Wie zit daar helemaal rechts bij "Tijd voor MAX"?! De oma van Manuela!

1758 Maandag 21 februari 2011  -  Jury Duty

Er zat vandaag een brief van "Jury Services" in de post. Oh-oh! Jury Duty! Ik ben opgeroepen om te verschijnen in de rechtzaal op 16 maart om in de jury te gaan zitten voor een rechtzaak. Iedere Amerikaan moet er aan geloven op een dag. Want iedereen (nota bene in "The Land Of The Free") is verplicht om deel te nemen aan Jury Duty.

Dat het niet helemaal snugger was om mij op te roepen voor "Jury Duty", bleek al snel bij het doorlezen van de brief. Want alleen "US Citizens" komen in aanmerking voor Jury Duty. En dat zijn wij niet. Wij zijn "Legal Aliens", helaas zonder UFO. Dus nadat ik online even alles had ingevuld, bleek al snel dat ik gediskwalifeerd ben.


Eigenlijk wel jammer. Ik had het, in tegenstelling tot veel Amerikanen, die absoluut geen trek hebben in Jury Duty, het best wel eens interessant gevonden om deel te nemen in een jury. Maar ja. Het mocht niet zo zijn.
1760 Donderdag 17 februari 2011  -  Jeopardy

Ik had een uitnodiging gekregen van IBM om in het Magnolia theater in het centrum van Dallas 's avonds even langs te komen. Voor iets te eten, en een spelletje Jeopardy. In Nederland is dit spelletje niet zo heel erg bekend, maar het gaat erom om de juiste vraag te zeggen bij het antwoord wat getoond wordt. 't Is al jaren in de VS op de TV.

IBM heeft 4 jaar lang aan een computer gewerkt, die dit spel ook kan spelen. Vroeger had men al eens een computer schaak-grootmeester Kasparov laten verslaan, en nu wilden ze een stapje verder; kijken of een computer van willekeurige vragen een goed antwoord kan geven. En daar heeft men niet zomaar even een computertje voor gebruikt, nee, men gebruikte negentig Power750 systemen, van rustig 100,000 dollar per stuk. En dat alles zodat Watson, want zo heet deze computer, in staat is om binnen 3 seconden een antwoord te geven.


Het is uiteraard een soort publiciteits-stunt van IBM, en ik was uitgenodigd omdat wij hier bij Dell zelf ook met Power7 systemen gaan werken. En... de computer heeft daadwerkelijk gewonnen, van de twee allerbeste menselijke Jeopardy-spelers ooit!
1756 Woensdag 16 februari 2011  -  Lost

We hebben iets te bekennen en hopen dat familie en vrienden niet teveel zullen schrikken maar... Michel en ik zijn beide verslaafd !!!!!

Zo. Het hoge woord is eruit. We hopen dat we ons gezin en de kinderen niet teveel hiermee belasten, want we zijn namelijk niet van plan om af te kicken. Tenminste... voorlopig nog niet. We zijn namelijk verslaafd aan de serie LOST. Met maar liefst 6 seizoenen. En dat zijn dus 121 afleveringen van 3 kwartier!!!

Ik zat een poosje terug Koffietijd te kijken en ik hoorde Loretta zeggen, dat ze treurig was, omdat het nu echt voorbij was! En ze had het over de Amerikaanse serie LOST. Dat maakte mij nieuwsgierig en Michel ging gelijk downloaden.


Het begon met 1 aflevering per avond (lekker ontspannen met de laptop op bed). Toen werden het er twee. En nu kijken we er drie per avond, en gaan er ruim op tijd voor naar bed. Maar ja. Wordt er 1 mysterie opgelost, dan komen er 10 bij. We zitten nu in seizoen 2 en hebben er dus nog 4 te gaan!!! Gretig doorkijken dus.

En wie weet, voelen we ons bij aflevering 121 ook wel net zo treurig als Loretta... Maar zo ver is het nog niet. En als die tijd komt, dan moeten we wel afkicken. Cold turkey...!
1755 Dinsdag 15 februari 2011  -  Blij met deo

Goh, wat kun je blij zijn met iets simpels als een deo. Hier in Amerika heb je 2 varianten: de plakkerige deostick of een mega spraybus, die een dikke laag poeder onder je oksel achterlaat, inclusief de irritante witte strepen op je kleding!

Geen Rexona... Geen Vogue... Geen Nivea... enzovoort...

Afgelopen zaterdag zijn we naar een Starbucks gereden in de buurt van het vliegveld van Dallas. We hadden daar met een Nederlands stel afgesproken, wat ontzettend leuk en gezellig was. En toen we weer richting huis wilden gaan, wipten we nog even bij de German Deli langs, want die zit daar vlak om de hoek.

En ik had de Rexona daar wel vaker zien staan, maar ik had er aldoor geen 8 dollar 49 voor over. Maar na 2 jaar "aanmodderen", dacht ik: "Dit keer gaat de Rexona toch mooi het karretje in!"

En wat is het heerlijk om 's morgens gewoon weer normaal deo op te kunnen spuiten... Heerlijk, ik ben letterlijk weer okselfris.

De laatste keer dat mijn moeder mij een setje deo opstuurde, kreeg ze het ook mooi weer terug, want vloeibaar mag niet meer over de post.

En als mijn deo op is, ga ik er weer lekker 8 dollar 49 tegenaan gooien, want wat een simpel plezier is het toch weer iedere ochtend. Alhoewel???? Ik kan ook binnenkort zelf weer deo inslaan in Nederland, want ik mag het wel in de koffer mee terug slepen. Wanneer wij naar Nederland gaan???? Voor jullie een vraag en voor ons een weet en daar laat ik het bij.

Zien jullie me al staan? Overgelukkig aan de kassa van de Kruidvat met mijn armen vol deo???
1754 Dinsdag 15 februari 2011  -  Hoe lang was dit ook al weer onderweg?

We zijn wel wat gewend inmiddels. De post vanuit Nederland naar de VS toe, is ongelovelijk onbetrouwbaar. De andere kant op is het niet veel beter. De ene keer is het er binnen 3 dagen, de andere keer duurt het maanden. Ja, echt waar, soms duurt het maanden. Ik zou wel eens willen weten waar die post allemaal naar toe gaat, voordat het bij ons daadwerkelijk op de deurmat belandt. Gaat het eerst naar China toe, om daar 4 weken bovenop een plank te liggen in een stoffig postkantoortje, voordat iemand door heeft dat het eigenlijk naar de VS gestuurd moest worden? We zullen het wel nooit weten.

Neem nou onze laatste bestelling. We hebben wat strip-boeken besteld bij De Strip-Aap in Nederland. Stripboeken hier in Amerika gaan allemaal over hetzelfde: superhelden (Marvel en dat soort). En daar is geen snars aan. Geef ons maar gewoon leuke Hollandse strip-boeken, zoals de Donald Duck of Claire. Ja, zelfs Donald Duck strip-boeken zijn hier schaars. Nog zoiets wat we nooit zullen begrijpen. Donald Duck was toch ooit bedacht door een Amerikaan?!

Maar goed. We hebben dus strips besteld bij De Strip-Aap op 31 december, en deze eerst maar laten opsturen naar de ouders van Manuela, omdat versturen naar het buitenland onmogelijk is voor strip-apen. De ouders van Manuela hebben het op hun beurt op 6 januari naar ons op de bus gedaan. Zes januari. En het kwam vandaag aan. Bijna zes weken later. En dan kijk ik naar de verpakking, en dan verwacht ik stickers en stempels er op te zien van over de hele wereld vandaan, want hoe kan zo'n pakket er anders zes weken over gedaan hebben om hier te komen?! Het was notabene een aangetekend pakket. Maar niets te zien op het pakket.

Nou ja. We zijn al blij dat het eindelijk is aangekomen. Niet alle post komt namelijk aan. Wij hebben ook wel eens dingen opgestuurd, waarvan we weten dat het nooit is aangekomen in Nederland. Dat ligt vast nog op dezelfde plank in het stoffige postkantoortje in China, verder weg te stoffen. En de kerstkaart van de oma van Manuela? Die hebben we ook nog steeds niet binnen.

Maar als we toch nog iets beter kijken naar het pakket, dan valt ons toch 1 ding op: de postzegels!


Verbazingwekkend!! Er zit een postzegel op van Koningin Juliana. Hoe lang geleden was zij ook al weer koningin? Ik heb het maar eens gevraagd aan de alwetende Google-storthoop, en deze postzegel blijkt uit 1971 te zijn. Da's mijn geboorte-jaar. Welke Strip-Aap plakt dat in hemelsnaam op een pakket?! En waar hebben ze die überhaupt vandaan gehaald? En er zitten ook postzegels uit 1993 en 1997 op. Het lijkt wel of dit pakket een tijdreis gemaakt heeft!

Misschien is dat wel de oplossing van het post-mysterie. Onbezorgde post ligt niet in China weg te stoffen, maar bevindt zich vast en zeker in een andere tijd en in een andere dimensie. En het is maar sterk de vraag of het daar ooit nog van terug zal keren.
1753 Zondag 13 februari 2011  -  Kat in de zak

1752 Zondag 6 februari 2011  -  Twee jaar

We hebben een wat vreemd jubileum vandaag. We zijn vandaag precies twee jaar in de VS. Vieren we dit jubileum? Of is het überhaupt de moeite niet waard om bij stil te staan? Geen idee, eigenlijk. Op de één of andere manier moet ik het toch even in de weblog vermelden.

Ik zit zelf ook nog maar eens twee jaar terug door onze eigen weblog te bladeren en te lezen; het blijft toch enorm leuk dat we deze weblog hebben, en zo nog weer eens kunnen terug kijken op dingen die we gedaan of meegemaakt hebben.
1751 Vrijdag 4 februari 2011  -  Er kan nog meer bij!

Na een paar dagen van aangevoreren ijs op de wegen, waardoor het bijna praktisch onmogelijk was om te rijden, kwam er vandaag nog eens een dik pak sneeuw bij!
Het eerste wat we zagen toen we de voordeur open deden. De hobbels daar onder de sneeuw, dat zijn nog de pompoenen die er liggen sinds Halloween.
Even een stukje rijden, voor zover dat gaat, om te zien hoe het er verderop uit ziet.
Met nog een laag ijs van de dagen tevoren onder de sneeuw, was het een echte uitdaging om hier te rijden.
In de plaats Prosper, waar de kinderen op school zitten, en waar de koeien in de sneeuw staan.
Doe dat maar eens na!
Een Texas Longhorn in de sneeuw.
Een echte wilde uil!!
Dit zagen we geregeld; auto's die vast stonden in de sneeuw. Met name al die grote stoere trucks die iedere man van over de 40 hier moet hebben, die staan massaal vast in de sneeuw.
Schat? Je hebt toch wel de kraan uit gezet?!
Even opwarmen bij de Starbucks.
Bij Adriatica is een prachtige heuvel om met je slee te glijden.
En er staat maar weer eens iemand vast in de sneeuw.
Dit zijn centimeters, geen inches, maar toch een dikke laag sneeuw!
Damian en Alyssa gezellig buiten spelen in de sneeuw.
Ook Michael doet even mee met sneeuwballen gooien.
Michael en zijn vrienden.
Een verwarde man, verdwaald in de sneeuw.
Rosa ook voor het eerst in de sneeuw. Ze wilde snel weer weg, want het was veels te koud!


1750 Dinsdag 1 februari 2011  -  Lente! Winter!

Afgelopen zaterdag zijn we weer een keertje in The Heard geweest; Een leuke plek om eens lekker te wandelen. Want het was zo lekker weer! Ik zat 's ochtends al samen met de katten buiten met zo'n 23 graden Celsius. Op zo'n dag in Holland zou half Nederland al aan het strand zitten. En Manuela zei nog tegen me: "Het is januari!". En da's inderdaad wel vreemd. We zaten eind november ook al eens lekker buiten te eten in San Antonio, en nu is het januari, en zitten we weer lekker in de zon in de tuin.

Maar goed, voordat ik verder afdwaal, we gingen dus naar The Heard. Hieronder een paar fotootjes van ons uitje, waar je ook dinosaurussen kunt tegenkomen:


Je ziet het; Het was heerlijk weer.

En dan spoelen we nu even een paar dagen vooruit, naar de dinsdag daarop om precies te zijn. Laten we zeggen, dat het weer om sloeg. Onweer, regen, hagel, ijzel, met dit tot gevolg:


Jawel. Van 23 graden naar min 11. De wegen zijn bedekt met een dikke laag ijzel, waar eigenlijk niet meer op te rijden is, want het is één grote glijbaan.

Datum: 26 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016