3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

28 mei 2017 (1626)
27 mei 2017 (3901)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
525 Dinsdag 30 maart 2010  -  Donald & Katrien


524 Maandag 29 maart 2010  -  De enige echte

Je ziet hier met regelmaat Dutch apple-pie in de winkels en de restaurants. Dat klinkt hoopgevend, maar vergeet het meteen maar. Het lijkt voor geen ene meter op Hollandse appeltaart. Appeltaart bakken, dat kunnen ze hier niet. Überhaupt zijn taarten hier niet om over naar huis te schrijven, met hier en daar een paar uitzonderingen.

Ik heb 1 keer geprobeerd om een appeltaart te maken, op z'n Hollands, met Amerikaanse ingrediënten. En het was wel aardig gelukt, maar het was het toch niet helemaal. Dat deeg is hier heel anders, het lukt gewoon niet om de ECHTE Hollandse appeltaart daarmee te maken. Daar hebben we gelukkig een oplossing voor gevonden: Hencks Black Forest Bakery, een Nederlands-Duits winkeltje in Dallas, waar ze de ECHTE Koopmans mix voor appeltaart verkopen. God-zij-dank!

Om onze overburen ook eens te laten proeven hoe een ECHTE Hollandse appeltaart nou smaakt, hebben we ze een pak Koopmans mix kado gegeven. Maar vreemd genoeg: ze snappen de ingrediënten, de maten en de bereidingswijze niet. Zal wel iets te maken hebben met het feit dat het er in het Nederlands op staat. Dus Manuela aan de slag om een Engelse vertaling te maken van het recept voor ECHTE Hollandse appeltaart. Zie hier het resultaat:

The REAL Dutch apple pie recipe

Required:
  • 1 box of "Koopmans Appeltaart?" mix (you can get it at www.henksblackforestbakery.com)
  • one and a half stick of butter
  • 1 egg
  • around 6 apples (a little over 2 lb)
  • 2 oz of brown cane sugar
  • two and a half oz raisins
  • cinnamon
  • lemon juice or 1 lemon
  • a spring form of about 10 inch diameter
How to make the dough: You mix the dough mix from the box with the butter and two thirds of the egg (beat the egg first).

Then knead dough with your hands. If the dough gets too sticky add some flour to it.


Take two thirds of the dough (put the rest aside for later) and put it on the bottom and the sides of your spring form.


Cut the apples into pieces, remove the cores and put it in a bowl (use firm and the sourest apples). I always leave the peel on the apples because it adds more flavor, but it's optional.

Squeeze out 1 lemon over the apple pieces (it adds flavor and prevents the apple pieces from getting brown). Then mix the apple pieces with cinnamon powder, brown cane sugar and raisins (It's better if you let the raisins soak in water for 10 minutes). You can leave it like this, but I always love to add pecans and/or dried cranberry fruit to the mix.

Carefully stir the apple pieces with the rest (the raisins, cinnamon, etc.) and put it on the dough in your spring form.

Then roll the rest of your dough flat and cut some stripes from it and lay it kris cross on your unbaked pie.


Then cover the pie with the rest of your raw egg to give the piecrust a nice brown color when it bakes in the oven.

Then put the pie in the oven on 350 degrees for 60 to 75 minutes.

And enjoy your delicious real Dutch apple pie. (even more delicious with some whipped cream on top!)

1598 Maandag 29 maart 2010  -  Verbouwing bij de buren

Hier wat fotootjes om te laten zien wat er gaande is bij de buren. Onze nieuwe buren wel te verstaan. We kennen ze nog niet. Maar ze komen er aan. We weten tot nu toe alleen dat ze een two-story huis laten bouwen (we hebben stiekum staan gluren in de bouwtekeningen, slordig achtergelaten door de Mexicanen).


Verkocht ja. Da's wel duidelijk. Men is zo te zien bezig met de afvoer aan te leggen.


We weten nog iets van onze nieuwe buren: hun huisnummer!
Huisnummers die ik hier overigens nog altijd niet begrijp. We wonen aan een straat waar ongeveer 10 huizen aan passen. Hoezo dan nummer 5313?! En wij zijn nummer 5309. Zijn ze van plan om nog een huis tussen ons en de buren in te bouwen? Dacht het niet. Gaat niet passen hoor. Ik snap er niks van.


En ze hebben in ieder geval 1 toilet!
Dit staat bijzonder "chique", zo midden in de straat.


Meestal is het gras altijd groener aan de overkant. Nu even niet. Nu is het vooral 1 grote blubber-zooi.
Ze hebben gelukkig wel een hekje tussen ons huis en deze bouwput gezet, zodat mijn pas gemaaid gras ongeschonden blijft.
523 Maandag 29 maart 2010  -  Tingeling! De ijsco-man!

Omstreeks een week geleden hoorden Manuela en Damian een vreemd muziekje buiten. Maar waar het nou vandaan kwam?! Het leek wel achter de schutting vandaan te komen. Maar hoe ze ook keken... niets te vinden. En de ene keer was het muziekje hard, de andere keer weer zacht. Raar. Was-dat-nou-weer?!

Tegen de tijd dat ze eindelijk door hadden wat dat vreemde (en ietwat irritant herhalende) muziekje nou was, was het al te laat: Het was de ijsco-man! Ja, nu is-ie al voorbij, boe-hoe! En dat had best lekker geweest, want het is hier in Texas al weer lekker warm buiten. Jammer!!!

We spoelen nu even een weekje vooruit: Ik heb net een hele nacht werken achter de rug en vandaag de hele dag vrij gekregen om uit te rusten. Dat was heerlijk! Rond de 25 graden buiten, een prachtig zonnetje, en we hebben samen met z'n tweetjes geluncht op het terras van een heuse Engelse pub in Downtown McKinney. Dat is genieten!

Dezelfde middag horen we hetzelfde riedeltje weer. DE IJSCOMAN! Ik spurt samen met Damian de voordeur uit; gris nog net even mijn portemonnee mee, en ik weet 'm nog net op tijd te stoppen! En Manuela komt er achteraan, met foto-camera, om dit memorabele moment vast te leggen:


Nou, is dat niet ouderwets gezellig? Een ijsco-man voor je deur!




Net thuis van school en dan in de achtertuin met een regenboog-snowcone! Life = good!
522 Maandag 29 maart 2010  -  To-go box

Die gekke Amerikanen toch. Afgelopen donderdag had ik een lunch van mijn werk bij de Olive Garden. Zeg maar 'n goeie Italiaan. Dat gaat hier ongeveer als volgt:

Men bestelt een hoofdgerecht. Daar krijg je dan vanzelf al brood, grote glazen drinken en soep of salade vooraf bij. En als je meer wilt, dan kan dat. Nog een bord soep? Dat kan. Meer brood? Tuurlijk! Is je glas half leeg? Er komt al een nieuwe aan. Geen wonder dat veel Amerikanen te dik zijn. Het gevolg van dit tafereel: tegen de tijd dat het hoofdgerecht wordt geserveerd, zit bijna iedereen al vol. Er was zelfs iemand bij die 3 borden soep vooraf nam (was nog weinig, hij vertelde dat hij soms wel 5 borden soep neemt). Al heel snel wordt er hier dan ook om een "to-go box" gevraagd. Zo'n piepschuim ding waar je dan je eigen eten in moet scheppen en je het dezelfde avond dan nog thuis kan opwarmen. Dat zie je in Nederland toch niet gebeuren in restaurants. Er was ook iemand die zelfs 3 to-go boxen wilde: 1 voor het hoofdgerecht, 1 om de salade in te scheppen, en 1 om het resterende brood mee naar huis te nemen. Vreemd vind ik dat maar. Het hoofdgerecht is nog geen 3 minuten geserveerd of de waiters staan al vele to-go boxen uit te delen.

Afgelopen vrijdag gingen we zelf uit eten, nu bij de Macaroni Grill. Ook een hele goeie Italiaan. Wij waren slim: we nemen GEEN voorgerecht, maar ALLEEN een hoofdgerecht. Dat scheelt. Dan zit je niet zo bomvol van je eten. Maar ja, ze hebben ook wel heel erg lekkere toetjes tegenwoordig. Een schaaltje rood fruit, met wat citroensap en acacia-honing erover heen. Mmmm!! Maar die chocolate cake ziet er ook geweldig uit. Ook Mmmmm!! Manuela's oplossing: een to-go box voor de chocolate cake en het fruit-toetje bestellen.


Zeg nou zelf. Dit ziet er zo lekker uit. Dat moet je wel mee naar huis nemen!

En zie daar: het is zover. We zijn ge-brain-washed. Wij ver-Amerikaniseren nu ook. We zijn niet meer te redden: we verlaten het restaurant met onze allereerste to-go box. Maar wel lekker de volgende dag, chocolate cake!
521 Maandag 29 maart 2010  -  Toxic


Nou, daar ben ik weer mooi klaar mee. Nu Perot Systems opgeslokt is door Dell, blijk ik voor een niet-mileu-verantwoord bedrijf te werken! Sterker nog, Manuela heeft een Acer laptop, en ik.... een Dell.
Die van haar is "groen", en die van mij is giftig!

(Tussen 2 haakjes: Ik vind het wel ontzettend goed wat Greenpeace hier doet.
Als het zonder die giftige stoffen kan; doe het dan ook!)
519 Woensdag 24 maart 2010  -  Er is er 1 jarig...


Ja, jij daar! Precies 1 jaar oud vandaag! Hoera!


We betrappen hem af en toe op ons bed...


... of bij het gluren naar de buren.
520 Dinsdag 23 maart 2010  -  Welcome To Old Navy

Al een jaar lang vraag ik aan verschillende personen: "Waar kun je nou een beetje leuke kleding kopen?" En ik ben naar elke winkel gegaan die mij werd aangeraden, maar helaas moet je echt als een scharrelkip het leukste eruit zien te vissen, want de rest zou mijn oma ook nog leuk staan.

Men loopt naar mijn idee hier wel wat achter op Europa. Totdat we dachten, laten we Old Navy nou eens binnenstappen... En wat een verademing zeg... Leuke frisse kleding voor het hele gezin voor super redelijke prijzen! We gingen met tassenvol de deur weer uit en we gaan er zeker vaker komen.

"Waarom zijn we daar nou niet eerder binnen gestapt?", vraag ik mij nu af...

Toch raar dat niemand mij ooit de Old Navy heeft aangeraden. En mocht je denken: "Hmmm. Old Navy. Waar heb ik dat eerder gehoord?", dan bekijk je dit fragment uit Meet Dave maar eens.

507 Maandag 22 maart 2010  -  Een gewone maandag

Om 8 uur 's ochtends gaat de telefoon al. De display van de telefoon verraadt dat de "Doctors Network" ons belt. Ken ik niet. Toch maar opnemen. En dat ging ongeveer als volgt:

"Hi! This is blah blah blah, ratel, ratel, Chiropractic, ratel, kwebbel, ratel nog wat meer, blah, blah. When can you come in for an appointment?"



(momentje van stilte, aangezien ik zojuist telefonisch ben overvallen, en mijn brein op deze vroege ochtend uit deze spraakwaterval moet ontcijferen wat er zojuist tegen mij gezegd is)



- "I don't have an appointment for any chiropractic."

"Yes, I know. When can you come in for an appointment?"

- "Ehhh..." (nog steeds geen idee wat me zojuist is overkomen) "Sorry, what is this for?"

"You can come in for free, and this is a great way to get acquited with our service!"

- "No, thank you! I'm not interested."

Oke. Dit is nieuw. Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Een chiropractic (Is dan een fysio-therapeut? Ik weet het eigenlijk niet eens zeker!) belt dus op, zomaar uit het niks, om mij uit te nodigen voor een afspraak. Waar gaat dit heen met deze Amerikaanse toestanden? We hebben al een tandarts in de buurt, waar je een PlayStation 3 kan winnen als je daar maar patient wordt, en dat vind ik al bizar, maar dit is nog veel bizarder. Artsen (en andere kwakzalvers) zitten hier blijkbaar zo om klanten verlegen, dat ze het maar op zo'n manier gaan doen.

Telefoonterreur noem ik dit. In de week dat we weg waren hadden we 17 gemiste oproepen. Hebben we zoveel vrienden, die niet zonder ons kunnen? Welnee. Het is allemaal reclame, en onze voicemail stond vol met die onzin. Maar er is ook nog zoiets als deurterreur.

Dezelfde dag bonkt iemand hard op de deur bij ons thuis en treft Manuela thuis. Binnen de korste keren werd zij ook overvallen met een spraakwaterval en stond ze met haar handen vol gedouwd met... peep-holes. Kijkgaatjes voor in je deur. Toen Manuela liet merken niet geïnteresseerd te zijn, was deze man ook bijzonder snel weer weg. In eerste instantie zijn ze altijd razend vriendelijk, en zodra ze door hebben dat er geen buit binnen valt te halen, zijn ze nog steeds razend, maar niet meer vriendelijk. Eerder razend-snel verdwenen.

Trouwens... Gisteren lag er dus sneeuw - tot onze grote verbazing. Vandaag sloeg het weer nog een keer om en was het: Zonnig en 20 graden Celsius buiten. Heerlijk. De sneeuw verdween letterlijk voor de zon. Da's maar goed ook, tenminste, voor de Mexicanen naast ons huis. Men heeft nu eindelijk besloten om naast ons huis ook te gaan bouwen, en het is een komen en gaan van Mexicanen. Eigenlijk wel jammer. We hebben nu zo'n mooi uitzicht vanuit ons keukenraam, en aan het eind van de middag mooie zon-inval door het raam. Dat zal binnenkort wel verdwenen zijn.


Poes houdt de vorderingen buiten nauwlettend in de gaten.


Om ons weer een beetje op te vrolijken, kwam vandaag een nieuwe doos binnen uit Nederland. Vol met lekkere Hollandse dingen. Roze koeken! Dropjes! Croky bolognese chips. Een nieuwe Suske en Wiske en de laatste Donald Duck. Met dank aan Manuela's ouders!
506 Zondag 21 maart 2010  -  Lente in Texas

Lente in Texas... Heerlijk, de red cardinal vliegt weer rond (rode vogel), de bomen die grijs en dood leken, komen weer prachtig in bloei en ook de terrasjes zijn weer gezellig gevuld en onze jassen hangen alweer een poosje in de kast.

We kopen allevier nieuwe zomerkleding en de jongens lopen alweer in t-shirt en korte broek. En er komen zelfs alweer de eerste BBQ geuren uit sommige tuinen. En ook ons perenboompje en Redbud komen mooi in de knop.

Ook de hele week in New Orleans lopen we in zomerkleding en genieten we van de zon. Zaterdag rijden we terug naar huis, we verlaten ons laatste hotel met zon en stappen zomers gekleed en met slippers aan onze voeten de auto in. Onderweg betrekt het en begint het stevig te regenen, als we aankomen bij het Pet Paradise om Snowball en Mickey op te halen (lees: "redden uit hun krappe hokkie") is de temperatuur van rond de 20 graden Celsius naar het vriespunt gegaan.

Het is nu zondagochtend. Ik sta op en heb gelijk 2 katten om mijn benen hangen met honger en dorst en terwijl ik naar de kast loop om de zak met brokjes te pakken, open ik de luxaflex in de keuken en ik kijk stomverbaasd naar buiten... Het heeft gesneeuwd en niet zo zuinig ook! Er ligt werkelijk een dik pak sneeuw buiten. Alles is wit en het sneeuwt nog steeds...

Dit is bizar naar Texaanse maatstaven, dit is echt bizar...


Oostenrijk. Fout. Zwitserland dan? Nee! Texas!


D'r ligt ook niet een klein beetje sneeuw.


Snowball vindt het wel leuk. Maar ja, daar is zijn naam ook naar.
(Trouwens... ook katten kunnen het koud krijgen. We hebben Snowball vandaag voor het eerst zien rillen van de kou).


Redbud in de sneeuw.


Maar... wel een Redbud in de knop!
505 Zaterdag 20 maart 2010  -  Naar huis

De Econo Lodge snel achter ons laten! We gaan terug naar huis. Via Internet had ik onderweg nog een alligator-park weten te vinden, dus we ondernemen een tweede poging. Maar dit keer gooien de weergoden roet in ons eten. Van een zonnig weertje bij de Econo Lodge (het enige wat daar goed was), sloeg het om naar koud en nat weer in Texas. Een gator-park bezoeken in de stromende regen, was nou ook niet helemaal ons plan, dus er ging weer een park aan ons neus voorbij.


Grappig bordje op de foto gezet, onderweg bij een pompstation.

We kwamen dus eindelijk een stuk vroeger aan in McKinney dan gepland, en besloten dan ook maar om onze katten te bevrijden uit het Pet Paradise Resort. Die waren wel blij om ons te zien. Ze zijn toch een heel huis gewend, en bij het "resort" zaten ze in een wel heel erg krappe ruimte. Beide katten zijn niet heel erg blij om in een kennel mee te moeten in de auto (ze janken er op los!), maar dat moest natuurlijk even. Eenmaal thuis ging het een stuk beter met ze.

Het was thuis bijzonder koud. Sterker nog.... zag ik daar nou sneeuw vallen?
504 Vrijdag 19 maart 2010  -  Natchitoches

Het is inmiddels weer tijd om terug te gaan rijden naar Texas. Van New Orleans naar McKinney is zeker negen en een half uur rijden, en spring break is maar een week vakantie, vandaar.

Allereerst maar eens New Orleans uitrijden. Dat deze stad midden in een moeras is gebouwd, dat wordt wel duidelijk als je via Interstate 10 de stad uit rijdt. In een moeras is het lastig wegen aanleggen, zonder vaste grond. Daar heeft men wat op gevonden:


Yep; het is eigenlijk gewoon 1 lange brug. Sterker nog: de langste brug ter wereld is in... New Orleans!


Zo ziet dat er vanuit de lucht uit. Deze brug is toch zeker zo'n 27 kilometer lang.

Na een uur of 4 rijden, belanden we uiteindelijk in Natchitoches, in het noorden van Louisiana. De bedoeling was eigenlijk dat we hier op bezoek zouden gaan bij Bayou Pierre alligator park. Maar toen we er eenmaal waren, werd ons duidelijk (via de borden die langs de weg stonden) dat het park voor de winter gesloten was. Daar ging onze kans om de alligators van dichtbij te zien. Da's nou jammer.

Nou ja. Volgende keer dan maar weer. Op zoek naar een hotel! We hadden nog geen hotel van te voren geboekt; we zouden onderweg wel ergens een hotel aandoen, al naar gelang waar we het uiteindelijk zat waren om nog verder te rijden. Natchitoches was niet de meest handige plek om dit te proberen. De Holiday Inn Express: vol. De Best Western: vol. De Hampton Inn: vol. De Econo Lodge: daar had men nog kamers. Waarom dat zo was, daar kwamen we snel achter. Dat "Econo" in de naam Econo Lodge slaat ook op "goedkoop". De kamers waren waarschijnlijk ergens in de jaren 70 ingericht en sindsdien niet meer opgeknapt. Hetgeen wat men wel opgeknapt had, was op een hele slechte manier gedaan. Gaten in de muur en vreemde verfplekken hier en daar. Oh, en ook een doordringende rooklucht in het hotel. Tegenover het hotel stond de Huddle House, waarvan ik op Internet reviews wist te vinden dat mensen er wel eens voedselvergiftiging hadden opgelopen. En het ontbijt in het hotel de volgende ochtend was ronduit dramatisch. Er was al niet veel, maar datgene wat er wel was, was gewoon niet lekker. Kortom: de volgende keer maar weer even van te voren een hotel opzoeken en boeken EN voortaan met een GROTE BOOG om de Econo Lodge heen rijden.

's Avonds zijn we bij een steakhouse een hapje gaan eten, en zijn we een stukje door Natchitoches gaan rijden. De omgeving is er wel mooi. Veel bos, een hoop oude "plantation-style" huizen (Natchitoches is de oudste nederzetting in heel Louisiana) en een hele grote universiteit.
503 Donderdag 18 maart 2010  -  Going down the bayou... met een Airboat!

Je kan eigenlijk niet naar New Orleans gaan, zonder ook daar het moeras bezocht te hebben. De "swamp". We hadden gisteren al een klein voorproefje gehad met ons bezoek aan de Barrataria Preserve, en dat smaakte naar meer. Ze adverteren hier heel veel met "swamp tours". En je kan dat eigenlijk op 2 manieren doen: een rustig bootje.... of een airboat. Zo'n groot ding met een propellor achterop. Dat laatste klonk veel indrukwekkender, dus we hebben voor vandaag gereserveerd bij Jean Lafitte Swamp Tours om mee te gaan op een airboat.




Zelfs de alligators dragen hier kettingen.




Dat is nou een airboat.


Weet je, zo'n boot gaat pittig hard. Ze gaan gemakkelijk 70 kilometer per uur over het water. Leuk! We zullen je even een idee geven hoe hard dat precies is, en hoe de "swamp" er ongeveer uit ziet:


Lou, onze schipper, neemt ons mee in zijn domein. Het stuk grond, of eigenlijk, het stuk moeras is eigendom van zijn familie en hij woont er al jaren. Als klein kind kampeerde hij al in dit gebied. En Lou is dan ook een aardige verteller die veel weet over de omgeving, en waarop we moeten letten. Zo is het bijvoorbeeld leuk om, als je even goed kijkt, vissen af en toe uit het water te zien springen, of om schildpadden op een drijvende boom te zien zitten. De plaatjes die we hier maken zijn dan ook heel bijzonder:


De bomen hangen hier vol met "Spanish Moss". Dat groeit niet aan de boom, het hangt alleen in de boom. Het is een zogenaamde "airborn" plant. Het waait gewoon van de ene boom naar de andere en groeit daar verder. Het is heel zacht om aan te voelen, en vroeger gebruikte men het ook in kussens.


Dat is nou waar we voor kwamen: Om krokodillen... eh, pardon, alligators te zien. Hier de eerste die we ontdekken. Een beetje lekker in het zonnetje drijvend.






Zoek de schildpad!








De "marsh", net iets buiten de "swamp".
















Lou haalde vervolgens iets te voorschijn wat we niet hadden verwacht. Een echte alligator. En we mochten 'm zelfs vasthouden. Een kleintje, en toch al een jaar oud.




Niet op mijn haar letten. Dat krijg je als je met 70 kilometer per uur door de swamp heen sjoeft.




Dit was een hele bijzondere tour; dit hadden we zeker niet willen missen!
497 Woensdag 17 maart 2010  -  New Orleans

Plaatjes van een dagje New Orleans. Klik op een foto om een uitvergroting te zien en de bijbehorende tekst te lezen.
Ah. De "wrought iron" balkonnetjes waar New Orleans beroemd om is. Die kwamen we al snel tegen toen we het "French Quarter" inreden van New Orleans.
En dat ziet er best wel gezellig uit. Heel anders dan de gemiddelde saaie Amerikaanse stad.
Ook leuk zo met al die beplanting erop.
Je kan hier een ritje maken met de koets door het "French Quarter". Die naam "French Quarter" heeft dit deel van de stad gekregen in de tijd dat New Orleans nog Nouvelle Orleans was, en onderdeel van een Franse kolonie. Heel Louisiana is zelfs vernoemd naar 1 van de vele koningen van Frankrijk, genaamd "Louis".
New Orleans is wel een behoorlijk drukke stad. Veel toeristen. Zeker op de dag dat wij er waren, want het was ook nog eens "St. Patricks Day". Nog meer reden voor veel toeristen om dat hier te vieren.
Aan de Mississippi rivier. Geen klein miezerig riviertje, met een breedte van een halve mijl.
De bruggen in Louisiana zijn echt indrukwekkend. Ze zijn vaak heel hoog (zodat grote schepen er onderdoor kunnen) en ook nog behoorlijk lang (wat wil je met een rivier van zeker 800 meter breed?).
"Lucky Dogs hot dogs; A New Orleans tradition".
Deze man stond Antilliaans-klinkende muziek te spelen (en heel goed ook!).
De "oak trees" zijn hier ook heel indrukwekkend.
De "Louisiana hot sauce". Erg lekker; als je van "heet" houdt. We hebben bij het Jackson square een PO-boy gegeten. Dat kon nog net, want we hadden om 1 uur een afspraak in New Orleans (kom ik later op terug).
Nog maar eens een plaatje van de balkons. Blijft leuk om te zien.
Ook de bordjes die onder de balkons hangen bij alle winkels en restaurantjes zijn ook zo ontzettend leuk.
Dit is waar wij om 1 uur 's middags een afspraak hadden, bij "Reverend Zombie's Voodoo shop".
Zo ziet de voodoo shop er uit (jammer van die enorme grote Amerikaanse bak voor de deur, anders had je het veel beter kunnen zien). Wij kwamen niet bij de voodoo shop voor een "reading" of om voodoo poppetjes te kopen, maar om een "Cemetary tour" te doen. Jawel, een tour door een begraafplaats. Gezellig.
Tour-guide Ernie neemt ons mee op een wandeling door de stad, waar zelfs de lantaarn-palen er leuk uit zien.
Kijk. Daar kwamen we nou voor. Saint Louis cemetary 1. Begraafplaatsen zijn hier heel bijzonder. New Orleans ligt aan de zee, en als je gaat graven in de grond, kom je binnen de kortste keren water tegen (New Orleans ligt net als Nederland onder het zee-niveau). Zouden ze de doden onder de grond begraven, dan is het niet ongewoon, dat doodskisten op een gegeven moment weer naar boven komen, en bij overstromingen van de zee of de Mississippi zelfs door de straten gaan drijven. Dus, daar heeft men wat op gevonden: we begraven de doden "boven" de grond!
Eerst nog even langs het "visitor center" in New Orleans, waar je dit prachtige schilderij kunt zien, van hoe de kust van New Orleans er uit ziet.
En dan de begraafplaats op. Het zijn bijna huisjes hier.
Ernie legt ons het principe van de "Oven Vaults" uit. Zo midden in de stad is er weinig ruimte om de doden te begraven. Ook daar heeft men een oplossing voor: Ze schuiven de doden met kist en al hier in de muur. Die kist blijft daar een jaar staan. Binnen in de muur wordt het, dankzij het warme weer in deze streek, gemiddeld zo'n 105 graden Fahrenheit (rond de 40 graden Celsius). Ernie vertelde dat, als je wilt weten hoe een lijk er uit ziet na een jaar in deze warmte te staan, dat je een kalkoen moet kopen, en deze een jaar lang in je oven moet zetten op 105 graden. Daar is niet veel meer van over. Na een jaar haalt men de kist er weer uit. En alles wat er nog over is, doet men in een zak. Daarna gaat de zak nog een keer terug in de muur, of - als er ruimte is - verhuist de zak naar 1 van de huisjes op de begraafplaats. Het is dan ook niet ongewoon dat er soms in 1 huisje wel 20 mensen "begraven" liggen.
Sommige huisjes zijn al honderden jaren oud. Velen daarvan blijven "in de familie" en worden keer op keer gebruikt voor nieuwe familie-leden die overlijden. Anderen raken in verval omdat er niemand meer is om voor te zorgen.
Sommige graf-plaatsen zijn werkelijk kunst-werken gemaakt van marmer.
Sommige graf-plaatsen hebben zelfs deuren erin. Ernie klopte op de deur en zei erbij: Als iemand antwoord, moet je maken dat je wegkomt.
Gezellig paadje.
Het graf van "voodoo queen" Marie Laveau. Mensen zijn nogal bijgelovig hier. Iedere keer wordt dit graf ondergekalkt of worden de vreemdste voorwerpen als offer hier achtergelaten. Het idee is dat als je hier 3 dezelfde dingen achterlaat (of 3 X'en tekent) dat ze dan een wens van je in vervulling laat gaan. Dit graf wordt jaarlijks 2 keer geverfd.
Nog een gezellig paadje.
Sommige graven zijn zelfs in de vorm van een piramide.
Op tijd de begraafplaats verlaten, want het gaat om 3 uur dicht.
Het beeld van "Saint Expedite". Ze hebben hier ooit een beeld neergezet in een kerk, waarvan ze niet wisten wat de naam was. Op de kist stond alleen maar "expedite", dus dachten ze dat het wel "Saint Expedite" moest zijn. Pas toen het beeld er eenmaal stond (met braaf de naam ingegraveerd) kwam men er achter dat "expedite" alleen maar betekende dat de kist snel verstuurd moest worden. "Welcome to New Orleans", zei Ernie nog maar een keer.
We wandelen nog wat verder door de stad, langs Bourbon Street, waar karakteristieke mensen - al etend - luisteren naar de muziek die in de straat wordt gespeeld.
Een band in de straat muziek aan het maken.
Dit ziet er ook heel gezellig uit; leuke kleine terrasjes achter mooie hekwerken, tussen de huizen in.
Met bewaking erbij!
Ook veel te zien in de straten: levende standbeelden.
En dit is bijna als Parijs, allemaal schilderijtjes te koop. Met echte Franse prijzen (875 dollar per schilderij).
Dit is ongeveer het logo van de staat Louisiana; je ziet het overal.
De kathedraal in het centrum van het "French Quarter".
Dat hier veel muziek is, dat is wel duidelijk.
De "Natchez"; een hele klassieke boot waarmee je een rondvaart kunt maken.
De "Natchez"; aangemeerd aan wal.
Hollander tussen de palmbomen. Over "Hollanders" gesproken. We komen een Hollandse vrouw tegen, die in een juwelen-winkeltje werkt hier in New Orleans, en zelf ook nog maar net een jaar met haar familie in de VS woont. Grappig.
De "Natchez" nog maar een keer.
Mensen in New Orleans hebben iets met -goedkope- kettingen. Iedereen loopt er mee rond, en ze worden zelfs op straat uitgedeeld. Sommigen behangen hun hele huis ermee, zoals hier aan Magazine street.
En sommige huizen zijn hier gewoon volkomen overwoekerd door de natuur.
En de volgende foto's zijn genomen in het "Barrataria Preserve". Een stuk moeras waar je door heen kunt wandelen. Leuk om te doen zo tegen zonsondergang.
Dit zijn de paden die ze door het park hebben gemaakt. En die paden zijn nog verdraaid lang. We zijn op een gegeven moment maar weer teruggekeerd omdat het echt donker begon te worden, en we niet midden in het pikke-donker in het moeras wilden lopen. Ook komen 's avonds de muggen in actie, dus het is wel prettig om niet al te lang in het moeras te blijven rondhangen.


1597 Dinsdag 16 maart 2010  -  Laura Plantation

Manuela is vandaag (gelukkig) weer wat aan de beterende hand, en we rijden dan ook door naar New Orleans. Wederom een aardig stukje rijden. Om je een idee te geven: Het rondje McKinney - Houston - New Orleans - McKinney, wat we deze week rijden; da's ongeveer 2000 kilometer.

Onderweg maken we een stop bij Laura Plantation. New Orleans en omgeving is DE plaats geweest waar vroeger veel en grote suiker- en katoen-plantages waren, en waar slaven-arbeid heel normaal was. Dat heeft hier zeker zo'n 200 jaar bestaan, en daar is een soort eigen cultuur uit ontstaan, uit een combinatie van mensen van Europese, Indiaanse en Afrikaanse afkomst, wat hier bekend staat als de Creoles of de Cajuns.


De ingang van Laura Plantation.

Het is hier alsof we bijna in Nederland zijn. Het is helemaal vlak land, en we zien zowaar dijken. Niet om de zee buiten te houden, maar de Mississippi rivier. Het is dat er af en toe een palmboom staat, dat je weet dat toch Nederland niet is. Of deze dan: een grapefruit-boom!




We herkenden het eigenlijk in eerste instantie niet eens: we hebben maar even aan iemand gevraagd wat dat toch voor boom was, en wat die vreemde gele ballen waren die daar op de grond lagen.




Een suiker-ketel. We krijgen hier een rondleiding waarin verteld werd hoe hier suiker geoogst - en gekookt - werd.


Het huis van de eigenaren van Laura Plantation.


Er staat hier werkelijk prachtige bomen. Dit is een live oak en wat daar in hangt is spanish moss.


Zo moet onze achtertuin ook ongeveer worden...


En een sinaasappelboom erbij is ook niet verkeerd.




Een rondleiding door het huis.


De achterkant van de woning, met uitzicht op de keuken (of eigenlijk: wat er van over is), en de slaven-gebouwen. Ze maakten hier per dag 200 maaltijden klaar, dus dat geeft wel een beetje een idee over hoeveel slaven hier werkten.


De tour was erg interessant. Ook weer niet om helemaal van uit je dak te gaan. Maar we hebben in ieder geval heel wat geleerd over hoe het er vroeger aan toe ging.


We vervolgen onze route naar New Orleans en proberen 's avonds Cajun food te gaan eten. Bij het hotel wordt ons een restaurant aangeraden, maar dat bleek veel meer een sea-food restaurant te zijn. We zitten hier duidelijk aan de kust, en 9 van de 10 restaurants hebben dan ook wel vis op het menu. Je zal maar in New Orleans geboren worden en niet van vis houden. Ook overal op de kaart: PO-Boys. Ik heb het maar eens gevraagd: Wat is een PO-Boy? De serveerster wist niet wat ze meemaakte. Iemand die niet wist wat een PO-Boy was. Maar het blijkt niets anders te zijn dan gewoon een broodje met iets erop. Zo simpel. Noem het dan ook een broodje in plaats van een "PO-Boy"! Tssss... Ik hoop overigens dat ze op een dag naar Nederland gaat en daar ergens aan iemand gaat vragen wat een kroket is. Krijgt ze vast dezelfde reactie.

Oh ja, en de volgende foto hebben we onderweg gemaakt bij een pompstation. Staat altijd bijzonder leuk op het dressoir: een afgehakte alligator-kop.


Ja. Ze zijn echt.
1596 Maandag 15 maart 2010  -  Foto-verslag

We zijn 's ochtends naar Johnson Space Center geweest van de NASA, waar we de tram-tour hebben gedaan langs Rocket Park en de training facilities. 's Middags zijn we verder gereden naar Galveston, om de Golf van Mexico te bekijken. Vanaf Galveston hebben we de ferry genomen de Bolivar Peninsula, en zijn we langs de kust naar het noorden gereden, langs Nederland (jawel, er ligt een plaats genaamd "Nederland" in Texas). Uiteindelijk zijn we in Lake Charles aangekomen, onze eerste keer in de staat Louisiana.

Hier een foto-verslag van deze dag:


Ons Holiday Inn hotel in Webster, Texas. Goed hotel, alleen lastig te vinden.


Johnson Space Center. Het is "spring break", dus er waren hier best veel mensen. Gelukkig waren wij er aardig op tijd, dus dat scheelde wel wat.


Space Monkeys!


Een grappige mok.


Damian weer helemaal "happy". Hier stonden verschillende "Penny Collector" machines. Damian heeft er wel 12 verschillende uit weten te krijgen!


Binnen in het Johnson Space Center.






De Space Vehicle Mockup Facility. Een gebouw met een exacte replica van het ISS, het ruimtestation wat rond onze aarde cirkelt. Hiermee traint men de astronauten.


Er staat zelfs een space shuttle in, nagebouwd althans. Deze heeft geen vleugels.




"Rocket Park".


Ik had mijn shirt vandaag heel goed uitgezocht, bijpassend bij het onderstel van een raket.




Een overblijfsel van de Apollo missies. Hier ligt nog een raketje.










Een kleur-rijk stel mannen.


Na ons bezoek aan NASA ging het niet zo best meer met Manuela; ze voelde zich niet lekker meer; ze werd ziek, zwak en misselijk. We dachten eerst nog dat ze gewoon even wat moest eten; dus we zijn naar Galveston gereden en hebben daar een hapje gegeten bij de Denny's, maar het werd er daarna niet beter op. Vervelend, want we hadden nog een aardige rit voor de boeg.


De ferry naar Bolivar Peninsula.


De boot op rijden; Dit is overigens een gratis ferry.






Hee! Een pelikaan!


Goh, daar zien we eindelijk weer eens meeuwen. Die hebben we een tijdje niet gezien.


Op het Bolivar Peninsula staan alle huizen op palen. Wel zo handig zo vlak bij de zee, waar vooral geen dijken staan. Het kan hier blijkbaar nog wel eens overspoelen. We zien hier ook her en der vervallen huizen en palen zonder huis. Waarschijnlijk nog overblijfsels van een orkaan die hier overheen is geweest.


De Golf van Mexico.




Een lange rechte weg langs de kust.


Er liggen hier een hoop bijzondere schelpen op het strand!


Verderop in Texas: een afslag naar Nederland!




Er staat zelfs een windmolen.


Deze foto is genomen 's avonds in ons hotel. Ergens een hapje gaan eten was er niet meer bij, nu Manuela zo ziek was, dus we zijn even in een supermarkt wat hapjes gaan halen. En dit hier werd gebombardeerd tot de "snackhoek". Er was een apart hoekje in de hotelkamer, waar de kids konden zitten en eten, uit het zicht van Manuela (die op dit moment even helemaal geen eten kon zien of ruiken). Uiteindelijk moest er nog een hele nacht aan voorbij gaan, voordat ze zich weer een beetje beter ging voelen.
1593 Zondag 14 maart 2010  -  Op bezoek in Houston!

We werden vanochtend verrast door de zomertijd. Daylight Savings Time was afgelopen nacht ingegaan, en dat waren we even vergeten. Normaal is dat helemaal geen enkel probleem; maar we hadden vandaag wat afspraken staan. De eerste afspraak was bij Pet Paradise Resort. Ja, dat klinkt heel wat, nietwaar? Een paradijselijk oord voor huisdieren! Onze twee katten, Mickey en Snowball, gaan daar een weekje logeren, omdat we zelf er tijdens de Spring Break vakantie er op uit gaan. Daar kwamen we dus ongeveer een uur later aan dan gepland.

De hokjes voor de katten bij het Pet Paradise Resort waren naar ons gevoel wel wat aan de krappe kant. En dat noemt zich dan een "Paradise Resort". We brengen de katten ook liever naar Amy van The 4 Paws Resort, want daar hebben ze een stuk meer ruimte. Maar ja. Die zat al volgeboekt, dus we moesten uitwijken naar een alternatief. Hoe dan ook, de katten zullen er wel redelijk goed zitten.

Daarna op weg -letterlijk- naar Houston over de I45. Maar 300 mijl rijden, waarvan het meeste 1 lange rechte weg. Eenmaal in de buurt bij Houston, zijn we eerst nog even Old Town Spring ingereden, waar een heus Nederlands winkeltje zit, Little Dutch Girl.


Little Dutch Girl in Old Town Spring.


Onze eigen "little Dutch girl"!


Zoveel drop hebben we nog nooit eerder bij elkaar gezien in Texas!


Mocht je je ooit hebben afgevraagd: "Wat is er toch met Flipje uit Tiel gebeurd?", dan heb je hier je antwoord: Hij is geëmigreerd naar Texas!


Dit is echt iets wat vanuit Nederland geïmporteerd moet worden: de oer-oude standaard Hollandse afwasborstel - van Albert Heijn! Een beetje Hollander kan echt niet zonder. Toch goed dat DIT hier te koop is!


En verder stikt het van de Delfts Blauw in deze winkel. Zo gek zijn we nou ook weer niet.

En dan komt natuurlijk de GROTE vraag:

Verkopen ze ook kroketten en frikandellen hier? Hier het antwoord:



Da's nou jammer. Geen frikandellen. Wel kroketten en bitterballen!

"Old Town Spring" is een grappig winkelstraatje. Er zitten nog veel meer leuke winkeltjes, die de gekste dingetjes verkopen op deze warme dag (27 graden Celsius al weer in maart!):


Echt? Kan je dat frituren?!


Oh ja, dat is natuurlijk veel eenvoudiger om te frituren!


Connie's Bath Shack. DE plaats voor alle badeendjes die je maar wilt!




Ah. Das ist das German Gift-haus!

Nog een klein ritje verder door Houston, voordat we aankomen bij Manuela's email-vriendin Ilse, onze tweede afspraak van vandaag.


En dat was echt gezellig! Bij deze dan ook veel dank aan Daan, Ilse & Jordi voor deze avond. Het was super om weer eens als vanouds in het Nederlands te kunnen kletsen, vooral over al die Amerikanen en hun bizarre gewoontes. En de koffie met appeltaart was ook heerlijk! We zijn met z'n allen gaan eten bij de Texas Road House, en dat beviel ook uitstekend. Vooral het feit dat je daar zoveel pinda's mag pakken als je maar wilt, en alle doppen op de grond mag gooien, was leuk voor de kids. Er werd dan ook heel wat gepeld en heen en weer gegooid!


Na het eten hebben Daan & Ilse ons nog even naar het Holiday Inn hotel geleid. Dat bleek jammer genoeg niet het juiste hotel te zijn, dus we hebben nog even wat rondgedoold, voordat we uiteindelijk het juiste hotel gevonden hadden. Toch fijn, zo'n nieuw hotel, die niet in je GPS te vinden is.

Damian hing vandaag de "paparazzi" uit, en maakte met zijn Nintendo DSi een hele berg foto's van deze vakantie-dag. Hier een foto-album met zijn foto's (de DSi maakt wat kleinere en onscherpere foto's dan een gewone camera, maar toch, het valt behoorlijk goed te zien):

1595 Zaterdag 13 maart 2010  -  Op een donderdag-avond


Toen het bekend werd wat voor lekkere appeltaart er gebakken wordt bij ons thuis...
stond ineens de hele straat vol met auto's!



Zelfs aan de andere kant: grote hoeveelheden auto's in de rij!
(Met overigens een vreemde lucht zo boven Damian's school).

Oke, okee. Het had niets te maken met de appeltaart, dat de hele straat vol stond. Er was een "open house" op school. Daarom. Maar goed, als men geweten had, hoe lekker die appeltaart bij ons thuis is, dan hadden ze vast daarvoor ook echt in de rij gestaan. Maar goed. Nu hebben we tenminste alle appeltaart lekker voor ons zelf. Maar even terug naar dat "open house": Hier een kunstwerkje van Damian, wat daar tentoongesteld werd:

1594 Zaterdag 13 maart 2010  -  Onze gargoyle


Als je bovenop een paaltje zit, dan kan je natuurlijk V E E L beter naar buiten kijken!
(en tegelijkertijd ook nog het boompje buiten zien staan).
1586 Vrijdag 12 maart 2010  -  Frank Buck Zoo

Hier nog een oud foto-albumpje. Nou ja, oud; dat valt eigenlijk ook wel weer mee; het is van bijna 2 weken oud. We zijn naar de Frank Buck Zoo in Gainesville gereden. Het stelt allemaal niet zo heel veel voor, deze dierentuin, maar 't is eigenlijk net leuk om even door heen te wandelen. Wij waren er in 50 minuten doorheen gelopen (en NEE, we hebben niet gerend!).

1592 Donderdag 11 maart 2010  -  ITIL

Mijn certificaat zat in de brievenbus! Het zijn leuke brievenbussen hier in Amerika, maar een normale A4 formaat envelop past er niet recht in. En wat doet de postbode dan? Juist. Buigen die handel. Of het nou een certificaat is of niet. Maar goed, beetje gladstrijken, en het ziet er weer heel aardig uit.

1591 Dinsdag 9 maart 2010  -  Speculaas

We hadden nog 1 pak uit Nederland geïmporteerde speculaas. En die moest er afgelopen weekend aan geloven. Heerlijk hoe dat ruikt in huis, als het net de oven uit komt!!


Wel een beetje jammer nu. De speculaas is helemaal op. En er is hier niet aan te komen. Zucht.
1589 Dinsdag 9 maart 2010  -  Boompjes

Toen we net Nachtegaallaan 10 hadden gekocht (11 jaar geleden), stond de achtertuin werkelijk helemaal vol met planten en bomen. 't Werd door de makelaar vakkundig een "wilde tuin met zitkuil" genoemd. We hebben toen nog even getwijfeld of we die woning zouden kopen, juist vanwege die achtertuin. Maar goed, toch gedaan.

Het was een enorm werk om daar een mooie tuin van te maken. De zitkuil was namelijk gemaakt van hele zware bielsen, en bleek bijzonder geliefd bij insekten; dus het was geen pretje om daar te zitten. Dus ik heb de hele zitkuil weggewerkt. En er zat ook een vijver in. Vonden we indertijd niet geschikt met jonge kinderen, die er misschien in zouden kunnen vallen, dus de vijver moest ook weg. Ook moest er veel van de beplanting verdwijnen, om überhaupt een beetje ruimte te krijgen in de tuin. Oh, en de hele tuin moest vlak worden gemaakt, en een terras moest worden aangelegd. Goh, als ik daar aan terugdenk... dat was een flinke klus die achtertuin. Maar uiteindelijk wel mooi geworden!

En dan denk je: met een hele nieuwe woning ben je beter af. Goed, de achtertuin, die staat niet vol. Geen zitkuil, geen vijver, dus dat is goed. Maar ja. Een kale achtertuin met alleen gras erin? Da's ook niks. Dus we hebben plannen opgevat om wat leuks van die achtertuin te gaan maken, en een tekeningetje gemaakt voor onze toekomstige tuin.


Stap 1: Eerst maar eens het gras verzorgen. Dat ziet er na een winter toch wel heel bruin uit. Volgens de nodige tijdschriften in de wachtkamer van de dokter, is het *nu* de tijd om te beginnen met het verzorgen en bemesten van het gras. En, omdat in Texas veel compacte klei-grond is, moet je eerst iets doen, zodat er meer lucht in de grond komt, zodat het gras beter kan groeien. De oplossing hiervoor schijnt te zijn: Gypsum. Uiteraard moest ik wel eerst 3 winkels af voordat ik dat daadwerkelijk had gevonden, en het kon uitstrooien over het gras.

Stap 2: Een paar bomen erin! De Home Depot heeft leuke bomen in de verkoop; dus we kopen er twee, laten dat achterin de auto laden en keren huiswaarts.

Dan komt natuurlijk meteen de vraag: hoe plant ik die dingen, zodanig dat ze ook nog goed gaan groeien? Je hebt inmiddels vast wel door dat ik niet gehinderd ben door enige kennis van tuinieren. Na wat rondsnuffelen op Internet ben ik er snel achter dat ik ook wel compost had kunnen gebruiken, en boomschors voor rond de boom. Oh, en een tuinslang om de bomen voldoende water te geven. Dus weer terug naar de winkel.

En afgelopen zondag, terwijl het heerlijk regende, besloot ik dan maar eens te gaan graven. Op de kaartjes aan de bomen stond aangegeven: "dig a hole twice as wide and twice as deep as the rootball of the tree". Okee. Twee keer zo breed, en twee keer zo diep graven.

De Texaanse bodem blijkt inderdaad uit behoorlijk wat klei te bestaan. Hoe je ook spit; d'r is bijna niet doorheen te komen. Tsjonge. Ik was in Nederland wel gemakkelijkere grond gewend in de tuin. Enige uren zwoegen later, is het me dan eindelijk gelukt om de boompjes te planten. Links, een Bartlett Pear, een heuse perenboom. En rechts, een Eastern Redbud, een boom uit Oklahoma die rood gaat bloeien. Volgens Manuela zijn dit "twee dooie takken in de tuin", maar goed, het moet dan ook nog groeien, en d'r zit helemaal nog niks aan. Maar ik heb er vertrouwen in, dat dit goed gaat komen.


Wat nou, dooie tak in de achtertuin? Dit is een "Eastern Redbud"!
1590 Maandag 8 maart 2010  -  Website kopen?

Ooit wel eens gehoord van de website websiteoutlook.com? Nee? Wees gerust; ik ook niet; althans tot vandaag dan. Deze website schat in wat andere websites waard zijn. Gewoon, voor het geval je een website wilt kopen of verkopen. Ach, wat leuk! Laat ik voor de gein eens kijken wat meilink.net waard is...


Asjemenou! Dat wist ik niet! Zoveel? En ik kan wel 2,46 dollar per dag aan advertenties verdienen op onze website!

Waar haalt men dit soort informatie in hemelsnaam vandaan? Een klassiek voorbeeld van natte-vinger-werk? Even wat vergelijkende sites opgesnuffeld: websitevaluecalculator.com beweert dat meilink.net slechts 95 dollar waard is (dat geloven we natuurlijk niet), mywebsiteworth.com heeft slechts 32 dollar over voor mijn site (ja, doei!), sootle.com beweert dat meilink.net 2807 dollar waard is (kijk, da's beter!!) en tot slot, urlappraisal.net is onze absolute favoriet:


Dus.... Wie maakt ons los? Voor slechts 10.644 dollar (en 19 cent!) ben je de trotse eigenaar van www.meilink.net! (en met die 2,46 dollar aan advertentie-inkomsten per dag, ben je al na 4031 dagen uit de kosten; dat is een terugverdientijd van slechts 11 jaar!).
1588 Maandag 8 maart 2010  -  Examen techniek

Mijn 23e certificering is binnen! Ik heb vorige week een cursus ITIL gedaan. Een ongelovelijk saai onderwerp (ITIL = IT Infrastructure Library); ik zal het echt niemand aanraden. Het gaat over hoe bedrijven hun computer systemen zouden moeten beheren. Ergens in Engeland heeft men zeven dikke boeken er over volgeschreven met allemaal wollig "bla-bla". Alleen al de glossary met daarin de verschillende termen die men gebruikt in ITIL, is al 53 pagina's dik. En dan is er ook nog een lijst afkortingen van 4 pagina's. Kortom: geen aanrader, zo'n training. Maar goed; ik kon er niet onderuit komen; het is iets wat ze willen dat ik doe hier op mijn werk.

Dit was een online training. Dus achter een computer zitten; veel lezen; en na drie dagen een examen doen. In plaats van daadwerkelijk alles zorgvuldig te lezen, ben ik in een noodtempo door alle tekst heen gegaan (een soort speed-reading en veel doorklikken en overslaan), en ik heb mij uitsluitend op de examen-vragen gericht. Het meeste is toch common sense, gewoon logisch nadenken en het beste antwoord kiezen. Kan je makkelijk doen bij een multiple-choice examen, toch?!

Neem bijvoorbeeld de volgende examen-vraag:

Which element of Continual Service Improvement helps to fill the gap between what the customer wants, what they need, and what they are willing to pay for?

A) Service gap model
B) Design modeling
C) Functional testing
D) V-model


Probeer absoluut niet te begrijpen waar deze vraag over gaat; ik weet het zelf ook niet: Wat is in hemelsnaam een "V-model"? Waar het om gaat: In de vraag komt het woord "gap" voor. In de mogelijke antwoorden komt alleen bij "A" ook het woord "gap" voor. Dus het zal wel "A" zijn (en dat is nog juist ook). Door dit soort redeneringen door te voeren, kan je een heel eind komen in zo'n examen! If it walks like a duck and quacks like a duck, it's probably a duck! Deze uitspraak vat deze examen-techniek mooi samen.

Nog een vraag:

Which of the following is the term used to describe the department, group, or team of people responsible for performing the organization's day-to-day operational activities?

A) Change Management
B) Operations Management
C) Problem Management
D) Incident Management


Wederom: In de vraag komt "operational" voor; in de antwoorden heeft alleen antwoord "B" ook het woord "operations". Dat lijkt er behoorlijk op. Dus dat moet wel het goeie antwoord zijn (wederom correct!).

Na veel verschillende proef-examens en honderden vragen te oefenen, is hier het resultaat van mijn examen (met het bewijs dat deze examen-techniek werkt!):


Oke, en nu weer snel alles over ITIL vergeten; want het is echt verrekte saai.
1585 Maandag 8 maart 2010  -  Google

Anderhalve week geleden ontving ik een email van een recruiter van Google:

I just came across your profile and was impressed by your work and background. I wanted to reach out and see if you might be interested in hearing about career opportunities at Google.

Ehhh... Goh. Werken voor Google? Daar had ik nog niet eerder over nagedacht. Klinkt wel interessant. Nou, laten we maar eens kijken wat ze te bieden hebben! Hier wat video's die ik meegestuurd kreeg:

http://www.youtube.com/watch?v=aOZhbOhEunY
http://www.youtube.com/watch?v=K4FjDxa0pGc
http://www.youtube.com/watch?v=qiU2QqDrssU

Ik heb inmiddels een eerste telefoon-gesprek met deze recruiter afgerond. En ik geloof niet dat er iets serieus uit gaat komen. Dat ligt niet aan het type werk, want dat is zeer interessant; maar meer aan de lokatie. Google heeft een aantal lokaties waar ik uit kan kiezen om te gaan werken: San Francisco, Santa Monica, Seattle, New York, Pittsburgh, Dublin, Londen, Zurich en Sidney. En de verhuizing wordt door Google betaald. Goh.

Het kon mij niet ontgaan dat de Google kantoren in heel erg dure lokaties staan. In Santa Monica en San Francisco (beide in Californië) zijn huizen rustig vier keer zo duur als in Texas. New York is niet veel beter, waarschijnlijk zelfs duurder. Dublin en Londen? Ook niet de goedkoopste plekken om te wonen.

Enneh.... zijn wij überhaupt bereid om na 1 jaar in Texas al weer te gaan verhuizen naar een andere staat in Amerika? Denk 't niet. We beginnen net te wennen hier. Dan maar naar Sidney? Even verhuizen naar Australië? Zie ik ons ook zo gauw niet doen. Da's wel heel erg ver van Nederland vandaan. Naar Zurich dan? Weer een andere taal en cultuur leren? Absoluut niet! Op mijn vraag aan de recruiter of ik ook remote zou kunnen werken, werd ontkennend geantwoord.

Dat wordt dus helemaal niks; deze vacature, en ik ga het afwijzen. Gewoon gezellig bij Dell blijven; daar zit ik ook niet verkeerd, hoor! Ik verneem binnenkort van de recruiter of ze met mij verder willen. En toch ben ik stiekum een beetje nieuwsgierig wat ze van mijn CV vinden, of wat voor salaris ze bieden bij Google. Het doet tenslotte altijd goed voor je ego als een bedrijf je graag wil aannemen.

1584 Vrijdag 5 maart 2010  -  Alice in Wonderland

We waren een half uur te vroeg bij de bioscoop (om goeie plaatsen te krijgen), maar dat dachten meer mensen; en er stond al een lange rij. Desondanks is het gelukt om een goeie plek te vinden in de zaal, voor de 3D versie van Alice in Wonderland. En wat een geweldige film! Zo mooi, zo leuk! Een absolute aanrader!







1583 Donderdag 4 maart 2010  -  Is het wel verstandig om naar Alice in Wonderland te gaan?!

Alice in Wonderland gaat morgen in première! Een film waar we graag naar toe willen; zeker Manuela; die is zo-ie-zo al helemaal gek van films van Tim Burton met Johnny Depp in de hoofdrol. Dus... laten we eens even kijken hoe laat de 3D versie van deze film draait bij Cinemark:


Oke; die draait dus vaak genoeg! Maarruh... wat staat daar nou? Een waarschuwing voor een smoking caterpillar?! Een rokende rups in de film? Dat kan echt niet hoor! Dat is in Amerika zeker de moeite waard om te vermelden bij de film! Stel je voor; men zou zomaar kinderen naar deze film nemen; en dan zien ze een ROKENDE RUPS! Tsss.... Sterker nog; het gaat volgens ons nog veel verder: We hebben zelfs bewijs dat het gaat om een rokende rups bovenop een halucinerende paddenstoel:


Datum: 28 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016