3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 juli 2017 (252)
25 juli 2017 (13495)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1789 Woensdag 30 maart 2011  -  En weer terug naar Texas

Onze reis terug naar Texas in 11 foto's:


's Ochtends op Schiphol in vertrekhal 3.


Say Cheese!


Nog een beetje Tax Free shopping.


Klaar voor vertrek.


Netjes op tijd vertrokken.


Altijd goed te eten bij de KLM.


Heel wat films te kijken in 10 uur tijd!


Ergens boven Noord-Canada, waar alleen maar sneeuw te zien is.


Bewolkt boven Texas.


Wirwar van wegen in Texas.


En veilig geland!

Yes, we zijn weer terug in Texas. We hadden een rustige en soepele vlucht. Dit keer geen bomvol vliegtuig, geen lange rijen bij het inchecken, geen rij bij de gate. We konden overal zo doorlopen, en hadden zelfs tijd over voor ontbijt op Schiphol en een beetje Tax-free shopping. Da's wel zo prettig.

Tijdens onze 10 uur durende vlucht heb ik al onze visa-papieren weer door zitten werken, en bij de paspoort-controle werden we dan ook zo weer toegelaten. Het enige wat we fout hadden gedaan, was, dat we onze oude I-94 kaart niet afgegeven hadden bij ons vertrek uit de VS; dat hadden we dus wel moeten doen, maar wij hadden geen idee waar of bij wie dat moest. Foei! Voor de volgende keer: zorg ervoor dat je de I-94 afgeeft bij het inchecken. Maar goed, ze hebben 'm alsnog uit onze paspoorten gehaald, en zo was het weer in orde.

En toen we eenmaal weer thuis aankwamen, was het enerzijds weer een beetje vreemd, maar ook weer vertrouwd om weer thuis te zijn. We hebben hier tenslotte toch wel een erg prettig huis. Manuela en Damian gingen gelijk naar bed om bij te slapen, en Michael en ik zijn nog even weg geweest om de boodschappen te gaan doen; weer terug in het oude ritme! De kids moeten morgen meteen weer naar school, en ik meteen weer aan het werk.
1788 Dinsdag 29 maart 2011  -  Terug naar Nederland

Vandaag moesten we weer terug naar Nederland. Ons vliegtuig vertrekt op woensdag-ochtend van Schiphol, om ons weer terug te brengen naar Texas.

In het Novotel hadden we weer gedoe met het raam. Regelneef had het de dag hiervoor heel vakkundig geregeld, dat het raam wagenwijd open kon, maar na ons bezoek aan Eurodisney gisteren, was ons raam weer op slot gedaan door de house-keeping. Handig, maar niet heus. Met vier personen in 1 hotel-kamer, en een airconditioning van "lik-me-vestje", loopt de temperatuur hard op in de kamer. Dus ik kon weer naar de balie, met de vraag of het raam weer van het slot af mocht. Dit keer bleek dat niet zo gemakkelijk. De persoon die er nu was, had geen flauw benul hoe dat moest, of welke sleutel er precies in paste, en zelfs na 10 minuten pielen aan het raam, met een bos van tig sleutels, kreeg ze het slot er nog niet vanaf. We moesten helemaal op de house-keeping wachten om het raam weer van het slot af te halen, voordat we weer konden ademen in de kamer. Waarom ze toch in hemelsnaam die ramen op slot gooien, het zal ons een raadsel wezen.

Het ontbijt in het Novotel was wel weer uitstekend, en hierna zijn we terug gegaan naar Nederland, van Parijs naar Lille, naar Antwerpen, en bij Hazeldonk de grens over. Een best ritje van zo'n 6 uur. We hebben in Nederland nog één laatste keer gegeten van de snackbar, want dat moeten we toch zeker weer een hele tijd gaan missen. En ik vond in de supermarkt ook nog warempel een bakje rode bessen. Nog zoiets wat totaal niet verkrijgbaar is in de VS. Goh, die waren echt zaaaaaaalig!!


De laatste... boe-hoe-hoe!


Echt zalig!

We hebben de nacht doorgebracht in het Van der Valk hotel, langs de A4. Naar onze smaak een veels te luxe (en ook veels te muf) hotel, maar goed, het is in de buurt van Schiphol, en het heeft wel heel erg ruime hotelkamers, zodat we eens goed de kans hadden om onze koffers weer eens helemaal goed in te pakken. We nemen zelfs een extra koffer mee terug naar de VS, aangezien we zoveel etenswaar hebben opgeduikeld tijdens onze vakantie, dat onze koffers anders te zwaar zouden zijn. En een extra koffer kost 44 euro om mee te nemen; en daarvoor verstuur je niet 20 kilo aan etenswaar van Nederland naar de VS, toch?! Het duurde zeker toch half één 's nachts voordat we alles goed hadden ingepakt; en dan bedoel ik zodanig, dat we denken dat al het etenswaar de vlucht zal gaan overleven.


Nooit begrepen waarom een "Van der Valk" hotel nou een "Toekan" als logo heeft". Shell heeft toch ook een schelp als logo? Had het niet "Van der Toekan" moeten heten?
1787 Maandag 28 maart 2011  -  Op een maandag in maart

"Wie reist er nou op een maandag in maart naar Amsterdam?"

Ik hoor het me nog zeggen. Toch zat het vliegtuig bomvol. Zaten er misschien gratis tickets bij een pakje boter? In ieder geval niet bij onze boter.

Ik kan er nog eentje aan toevoegen:

"Wie gaat er nou op een maandag in maart naar Disneyland Parijs?"

Nou, in ieder geval wij. En nog een gigatische massa. We zijn ook veels te veel verwend. In de Efteling was het super rustig en hadden we de Efteling praktisch voor ons zelf. Disneyland was ietsjes drukker. Nadat we van een geweldig ontbijt bij Novotel hadden genoten, zijn we naar Eurodisney gereden, en konden we aanschuiven in de rij voor... de kassa. En dat duurde, en dat duurde, en na slechts 45 minuten hadden we entreekaartjes voor het park. Blijkbaar is het vakantie-tijd in Frankrijk, want het was er wel heel erg druk. Een beetje jammer, want daar hadden we niet op gerekend... op een maandag in maart.

Het park is overigens wel erg leuk, maar als ik heel eerlijk ben, vind ik de Efteling wel leuker, en gezelliger. Waarschijnlijk omdat het gewoon veel "Hollandser" is, en ons dat op dit moment gewoon meer aanspreekt. Disneyland is een beetje te commercieel. Er zijn wel heel erg veel winkels, terwijl we komen voor de atrracties, en niet het zoveelste winkeltje met Disney-mokken. En met de hoeveelheid attracties die dicht waren wegens renovatie, hadden ze best wel wat korting op de entree-prijs mogen geven.

We zijn gestart bij Main Street USA, door het kasteel gegaan naar AdventureLand, en door naar FrontierLand, om daarna FantasyLand te bezoeken en te eindigen in DiscoveryLand. Bij FrontierLand moet ik even stil staan in deze weblog. Nadat we daar het spookhuis hadden bezocht, stonden we naar Big Thunder Mountain te kijken. Het is een achtbaan, maar het leek allemaal niet zo snel te gaan - met de nadruk op "leek", zo toekijkend van een afstandje. We zijn dan ook in de rij beland voor Big Thunder Mountain. Laten we zeggen, dat ze die naam, Big Thunder, niet voor niets aan de achtbaan hebben gegeven. De achtbaan was behoorlijk heftiger dan we dachten, en duurde ook behoorlijk lang. Nou vindt het mannenvolk van ons gezin dat over het algemeen geen probleem, maar Manuela heeft het niet zo op achtbanen. Ze heeft er niet veel van meegemaakt, want ze heeft nagenoeg de hele rit met haar ogen dicht gezeten, en toen we er eenmaal weer uit waren, en ik vroeg hoe het met haar ging, liet ze haar handen zien, en die trilden helemaal.


Ondanks dat we hier wel om konden lachen, want zo hadden we Manuela nog niet eerder meegemaakt, hebben we hierna maar wat rustigere attracties ondernomen om te doen in Disneyland.

Op een gegeven moment liepen we in de buurt van Pirates of the Caribbean, een attractie die overigens ook al dicht was. Daar viel het ons op dat er een klein meisje huilend voorbij liep. We hadden eigenlijk meteen al door, dat zij haar ouders kwijt was. Want we zagen haar voorbij lopen, en vervolgens weer omkeren en weer huilend teruglopen. Da's zo zielig, zo'n klein meisje, alleen in de mensen-massa in Disneyland, daar moesten we wat aan doen. Dus ik ben naar haar toegelopen, en ik heb haar aangesproken. Dat was niet eenvoudig, want ze sprak Frans, en ik kom niet veel verder dan in het Frans 2 popcorn bestellen ("Deux de popcorn s'il vous plait!"). Maar ze pakte mijn hand, en toen moesten we op zoek naar een oplossing. Gelukkig kwam er bijzonder snel iemand van het park voorbij, die we aangesproken hebben, en haar vervolgens heeft meegenomen, om er voor te zorgen dat ze haar ouders weer terug zou vinden. We hopen maar dat het goed gekomen is.

En zo vlak na de parade, toen de mensen-massa opgetrokken was, kwamen we dit stel tegen:


We hebben dit zo eens zitten bekijken, al zittend op het randje van de stoep, in de veronderstelling dat de parade nog een keer langs zou komen. Maar die parade kwam helemaal niet voor een tweede keer langs. Mensen kijken is soms nog leukerder dan een parade, want je ziet de gekste figuren. Deze vrouw, een soort tiger-woman, viel nogal op, niet alleen door haar kleding, maar ook haar gedrag, en was duidelijk niet gekomen naar Disneyland voor de attracties, maar om foto's van haar zelf te laten maken door haar ietwat sullige man. De hele tijd dat wij daar op het randje van de stoep zaten, waren ze bezig foto's te maken; zij poseerde in alle houdingen denkbaar. Die mensen moeten aan het eind van de dag zeker 600 foto's van haar tijger-pak hebben. Wat ze daar vervolgens mee gaan doen, geen idee, misschien op een weblog plaatsen?

Ondanks de massale opkomst in Disneyland hebben we ons toch goed weten te vermaken, en zat ook het weer wederom mee; het was zelfs af en toe een beetje te warm. We hebben rond 8 uur 's avonds het park weer verlaten, en we zijn nog een keer gaan eten bij de pizzeria, waar we gisteren ook al aten, want het eten was er tenslotte erg lekker.

1786 Zondag 27 maart 2011  -  Hotel perikelen

Tot nu toe ging het heel redelijk: Een hotel vinden voor de volgende nacht. Dat wil niet zeggen dat het altijd goed gaat. Iedere avond/ochtend zit ik weer te neuzen op booking.com om een hotel te vinden voor de volgende nacht. Dat is ons al een paar keer heel lastig gemaakt, doordat er geen Internet was. De Internet verbinding is soms zo waardeloos in hotels, of je moet je er een belachelijke prijs voor betalen.

Dit keer was het gelukt. We hebben weer een Campanile hotel geboekt, dit keer in Parijs. Het Campanile hotel in Antwerpen van bijna een week geleden, wat goed, dus vandaar. Maar klein probleempje: We moeten er nog wel even naar toe rijden.

Met pijn in ons hart (en ook "pijn" in onze portemonnee) verlaten we het Stirrups Country House Hotel. Wist je dat een "Strirrup" een stijgbeugel is van een zadel? Dat heeft vast iets te maken met het feit dat we hier vlak bij de Ascot racecourse zitten, waar geregeld paarden-races worden gehouden. Onze hotel-sleutel-sleutelhanger was dan ook zo'n stijgbeugel, wat natuurlijk voor geen meter in je jaszak past, want dat was veels te groot. Maar goed. Nog één keertje een heerlijk ontbijtje bij Stirrups. Dit keer een cooked breakfast. De jongens kregen allebei een complete vis - met graten - geserveerd; da's nog eens wat anders voor het ontbijt. Ik koos zelf voor een traditioneel English breakfast en Manuela ging voor de zalm met ei. Damian wilde eigenlijk ook de "salmon", maar de serveerster verstond "same", en daarom kreeg Damian precies dezelfde vis als wat Michael besteld had. Niet helemaal zijn ding; zo'n vis met graten op je ontbijtbord, maar bij het hotel waren ze zeer snel om Damian alsnog zalm te serveren.


Uitzicht vanuit onze hotel kamer.


Stirrups.


Je moet soms aardig je best doen als ouders om het grut in bedwang te houden.


Ontbijt bij Stirrups.

We zijn van Windsor naar Folkestone gereden, waar we nagenoeg op tijd aankwamen. Michael heeft de laatste tijd echt een grote hoeveelheid buitenlands geld bij elkaar weten te verzamelen, en het begint een aardige hobby van hem te worden. En hij had dan wel een briefje van 10 pond, maar het zag er niet uit. Zo gekreukeld als maar kon. In Folkestone hadden we bij de Eurotunnel mooi de kans om eens bij een wisselkantoor te vragen of ze ook een nieuw biljet van 10 pond voor 'm hadden. En na de nodige grapjes (of Michael het echt niet zelf had uitgeprint), kreeg hij een redelijk nieuw biljet in zijn handen. Mooi geregeld!




We nemen weer plaats in de trein, en ondergaan weer de wat saaiige treinrit naar Calais, en rijden vanaf Calais door naar Parijs. Da's nog best een aardige rit van zo'n 3 uur. Onderweg zijn we nog even in een slaperig Frans dorpje gestopt. Eigenlijk op zoek naar een bakkertje of leuk cafeetje. Maar dat dit ging overduidelijk niet lukken in Frankrijk. Alles zit hier op zondag pot-dicht. Niets open. Zelfs pompstations zijn hier en daar gesloten. Da's wel even een verschil met de VS, waar op zondag gewoon alles nog open is.


Zelfs de luiken voor de ramen zitten dicht.


Er raast nog wel een TGV door het ingeslapen dorpje.


Geen kip op straat.

Tegen het eind van de middag waren we dan bij het Campanile hotel in Parijs, nou ja eigenlijk in Marne-La-Vallée, in de buurt van Parijs. En we zagen het eigenlijk al meteen: Het hotel zag er niet uit. Zo-ie-zo al de locatie. Tussen allemaal andere hotels in. Je kan je echt voorstellen dat het hier in de vakantie-periodes het hier bomvol zit met toeristen. En in plaats van hotelkamers is het (om in Manuela-termen te praten) een "ophok". Net als kippen in een hok. We zijn toch maar naar binnen gewandeld bij het Campanile hotel, en de receptie zag er wonder-boven-wonder heel netjes uit. Van binnen duidelijk veel mooier, dan hoe het er van buiten uit zag. Dus toch maar ingecheckt. Maar eenmaal op onze kamer, wist ik het direct. Hier ga ik niet slapen. Zeker niet voor dik 100 euro per nacht. De kamers waren klein. Heel klein. Dit lijkt op een kamer van een Etap-hotel. Ook zo klein. Maar daar betaal je geen 100 euro per nacht voor. Ik had geen idee hoe ik hier 4 koffers in kwijt zou moeten.

Terug naar de receptie, en direct mijn geld teruggevraagd. De slecht Engels sprekende dame achter de balie liet ik totaal verbouwereerd achter. Ik heb het gewoon gezegd zoals ik het vond. Te duur voor zo'n kleine kamer, en we vertrekken weer.

Maar ja. Dan heb je ook meteen geen slaap-plek meer. Wij zijn naar het Novotel in de buurt gereden. Daar hebben we een paar jaar geleden geslapen, en we weten nog dat dat goed bevallen was; zeker het ontbijt. Dat hotel had ik dit keer niet geboekt, omdat het eigenlijk te prijzig was. Toch maar eens proberen. Uiteraard kreeg ik aan de balie meteen een hotelkamer aangeboden die veels te duur was. Maar ik heb inmiddels zoveel hotel-ervaring opgebouwd, dat ik gewoon vraag of ze misschien nog een lager tarief kunnen bieden. Werkt altijd. Gewoon onderhandelen of het voor minder kan. Et voila, het was ineens mogelijk voor een lager tarief, inclusief ontbijt, om een kamer te krijgen voor twee nachten. Nog goedkoper dan het Campanile hotel.

Nou was de kamer bij het Novotel ook weer niet overdreven goed, zeker nadat we zo verwend zijn bij Stirrups, maar het was in ieder geval een stuk beter dan het Campanile hotel. Omdat we al meer dan genoeg gereden hadden, zijn we aan de overkant van het hotel bij een Del Arte pizzeria gaan eten. Het zag er wederom van de buitenkant niet uit, maar het eten was erg goed.

Daarna zijn we alvast even naar de Disney Village gereden. We zitten uiteraard in Parijs, omdat we naar Disneyland willen gaan. En het is er weer heel leuk om rond te kijken.


Disney Village.




De Rainforest Café in de Disney Village. Daar hebben we nog leuke herinneringen aan, alleen maar doordat Damian daar een paar jaar geleden een alcoholische cocktail bestelde, alleen maar omdat het er zo kleurrijk uit zag, en hij dacht dat het limonade was.

Terug in de hotelkamer, was het er wel heel erg warm. De verwarming doet het, maar de airco des te minder; die blies alleen maar een klein beetje lucht. En het raam kon niet open, terwijl het buiten zo lekker koel was. Ja, het raam kon op een klein kiertje, maar verder ook niet, want het zat op slot. Blijkbaar zijn ze bang dat hotelgasten uit het raam springen of zo. Dus ik terug naar de receptie. Gewoon om de sleutel van het raam vragen. Weer een verbouwereerde hotel-medewerker. Maar wel de sleutel meegekregen, en het raam helemaal open gegooid. En we hebben nog nooit zo lekker geslapen.

Manuela gaf me dan ook meteen de ere-titel "Regelneef". Ik heb eerder deze week onze strijkbout weten op te blazen (had iets te maken met het verschil tussen 110 volt in de VS en 220 volt in Europa), dus ik moest elke ochtend bij ieder hotel een strijkbout zien te regelen, maar het is gelukt. En ik heb voor ons iedere keer toch weer een redelijk hotel weten te regelen, en ik weet nu ook weer het raam open te krijgen in een veels te warme kamer. Dus ja, ik ben een ware regelneef.
1785 Zaterdag 26 maart 2011  -  Bath


Het Stirrups Country House Hotel; we hebben er weer een heerlijk ontbijt gehad!


Waar de Hyacinten al prachtig bloeien...


We zijn via de M4 motorway gereden naar Bath, in de buurt van Bristol.


Het is een stadje wat nog stamt uit de Romeinse tijd, en het is prachtig om te zien, met allemaal gezellige straatjes en leuke winkeltjes, en eeuwenoude gebouwen.










En in Bath zijn de Roman Baths, waar heet water vanzelf uit de grond omhoog borrelt.


Binnen bij de Roman Baths.


Jouw badwater is toch ook altijd groen?!


Het is er best wel druk, zo op een zaterdag-middag.


Hoe het er vroeger uit gezien moet hebben. Alleen het middelste gebouw is nog over, en zelfs daarvan is het dak verdwenen.




Nou heb ik op de VWO ooit Latijn gestudeerd, maar da's te lang geleden om hier nog wat van te kunnen lezen.


Hier komt het warme water spontaan uit de grond stromen.




Nadat we de Roman Baths hadden bezocht en het museum van voor naar achter hadden bekeken, hebben we een hapje gegeten, en zijn we nog even door de winkeltjes gaan struinen. Hierboven de lokale Thorntons chocolade winkel, waar Manuela haar hart kan ophalen.


Kaas? Nee, dit is zeep! Ik zei toch dat er leuke winkeltjes zijn?


In de Waitrose supermarkt: een lekker eitje voor op brood.


Vanaf Bath zijn we terug gaan rijden naar Windsor, maar dit keeer door de "countryside". Hier een leuk kasteeltje onderweg.
Onderweg kwamen we langs het plaatsje Lullington ... en de jongens op de achterbank veerden gelijk op, want hier kan je natuurlijk prachtig grappen over maken!!! Of je nou 12 of 16 bent, dit soort dingen blijven leuk. We kregen er op een gegeven moment ook vreselijk de slappe lach van.


Onderweg ook leuke boerderij-winkels met allemaal streek-producten.


Waar de varkentjes rond rennen!


Onderweg naar Windsor brak de regen los. Dat was voor de eerste keer in onze vakantie, dus we mogen ons gelukkig prijzen. En onderweg komen we in de buurt van Salisbury, waar Stonehenge is.


Ruim 5000 jaar oud: Stonehenge - in de regen.
Hoe ze die stenen ooit op elkaar hebben gekeregen?


Schaapjes in Engeland ook in de regen.
1784 Vrijdag 25 maart 2011  -  Op de thee bij "Her Majesty The Queen"

We weten eigenlijk niet wat we meemaken. De zoveelste dag al met een stralend zonnetje aan de hemel als we wakker worden. Is dit echt wel maart? Wij hadden veel en veel slechter weer verwacht, maar het valt alles mee. En om dan zo wakker te worden met een stralend zonnetje, in een heel gezellig Country House Hotel in Zuid-Engeland, dat beviel prima. We waren daar gisteren eigenlijk al achter, en ik had al meteen een extra nacht bijgeboekt in het zelfde hotel. Even niet weer alle koffers opnieuw in te moeten pakken en in de auto te moeten proppen. Maar gewoon even de boel de boel laten. Heerlijk!

Wij hebben een continental breakfast genomen bij Stirrups. In de meeste hotels stelt dat niets voor, en staat continental synoniem met "toast met jam", maar bij Stirrups is een continental breakfast heerlijk en uitgebreid genoeg. Men weet zelfs vers afgebakken croissants op de tafel te toveren voor ons; net warm uit de oven!

Met een goed gevulde maag gaan we dan ook op stap, met als doel vandaag, om Windsor te bezoeken. De eerste twee zakenreizen die ik ooit deed, terug in 1998 en 1999 waren naar Windsor. Ik had toen twee cursussen in Ascot (niet ver er vandaan) bij Open Systems Management en een hotel in Windsor, en dat gaf me ook genoeg tijd om Windsor te bekijken; een beetje de toerist uit te hangen. En Windsor is een heel erg mooie plaats. Heel erg Engels. Moet ook wel, want "Her Majesty The Queen" woont er ook, in Windsor Castle.

We reden van ons hotel in Winkfield naar Windsor toe, om onderweg een prachtig kerkje tegen te komen. En dan zie je dat hier een hoop geschiedenis is, want er bleek al zo'n 1000 jaar daar een kerk te staan; Dat zal vast niet al die tijd dezelfde kerk zijn geweest, maar aan de grafstenen te zien voor de kerk (waarvan sommigen uit 1705) staat de kerk er al een tijdje.


De kerk in Winkfield.


Met zo te zien een oud en een nieuw gedeelte.


Tegenover de kerk, een echte Engelse pub, The White Hart.


Grafstenen van lang geleden.


Met een zeer indrukwekkende boom ervoor, en, ik zei het al, een prachtig zonnetje.

Natuurlijk kon ik het niet laten, om toch even te proberen of we ook binnen in de kerk konden kijken. En jawel, de deur was gewoon open, en er was niemand thuis. En we zien weer hoe kerken horen te zijn. In Amerika heb je alleen maar geldbeluste mega-kerken, waar op z'n minst 4000 mensen in kunnen. Hier gewoon een klein, gezellig kerkje. Zoals het hoort. En met zeer indrukwekkende glas-in-lood ramen:






Windsor is slechts een kwartiertje rijden verderop, iets voorbij Legoland. Parkeren is er even een uitdaging. Niet vanwege de ruimte, maar vanwege het gebrek aan munt-geld. Ik moest eerst een geldautomaat zien te vinden, en dan nog eens het briefgeld weer ergens zien te wisselen, want de apparaten accepteren geen briefgeld, en geen credit card. En je moet ook genoeg kleingeld hebben, want parekeren is er niet bepaald goedkoop. En uiteraard, vooraf betalen. We worden door "locals" ook gewaarschuwd beter een ander parkeeerterrein op te zoeken, aangezien de parkeerplaats die wij hadden uitgezocht, berucht stond om het plaatsen van wielklemmen, als je maar eventjes te lang geparkeerd staat, wat vervolgens weer 120 pond kost om te laten verwijderen. Dus we konden meteen weer door naar een nabijgelegen parkeerplaats.

Nadat dat eindelijk geregeld was, zijn we naar Windsor Castle gewandeld. Een wel heel erg imposant kasteel, wat meer dan duizend jaar oud is, en waarin op z'n minst 450 klokken en 300 open haarden zijn. En je kan daar ook een tour nemen door het kasteel, en op die manier een idee krijgen hoe Queen Elisabeth woont. Dat ze thuis is, is duidelijk te zien aan de Royal Standard die wappert op de Round Tower.


Windsor Castle aan de buitenkant.


Keurig gemaaid hoor!


Gezellige Engelse winkeltjes en restaurantjes in Windsor.


Voor het kasteel.






De Round Tower.


Tuintje. Genoeg om een hovenier even bezig te houden.


Als je t-shirt nou geel zou zijn geweest, dan had het je waarschijnlijk gelukt om daar te verstoppen,
maar da's nu niet het geval, hoor.





Uitzicht op Windsor vanaf het kasteel.


Zelfs de lantaarnpalen hebben hier kroontjes.




Dit plaatje lijkt zo gestolen uit een Harry Potter film.
Of is het misschien andersom? Dat ze dit nagemaakt hebben in de film?



The Queen heeft ook haar eigen kerk op de kasteel-gronden.
Hoeft ze niet zo ver te lopen op zondag.



Dit konden we gewoon niet laten.


Even een serviesje uitzoeken hier.
Moet je wel met een zak geld komen, want alleen al een beker is 35 pond per stuk; een kleine 40 euro.



En de winkeltjes zijn hier vergeven van de "William-and-Kate" spulletjes. Hier nog zo'n bekertje van 35 pond. Maar dan heb je ook wel echt porselein. En dat natuurlijk allemaal voor de aanstaande "Royal Wedding" van prins William.


Eén van de winkeltjes van het kasteel.


Engelsen hebben een vreemde kijk op de wereld.

Het bezoek aan het kasteel was heel indrukwekkend. Je mag er zelfs ook binnen kijken (maar niet foto's maken), en de ene kamer is nog bijzonderder dan de andere. Grote collecties van wapens en serviezen binnen te zien, en een wel heel groot en perfect doll house, waarvan zelfs de miniatuur badkamers voorzien zijn van toiletten die echt doorspoelen en miniatuur toiletpapier.

We hebben gezellig een pizza gegeten in het centrum van Windsor; met een tafel voor een groot raam dat uitzicht bood op Windsor Castle. Mocht je er zelf ooit zijn, pas dan op voor de Calabrese pizza; dat was overduidelijk de heetste pizza op het menu. We zijn hierna nog even Windsor in geweest. Chocolaatjes halen bij Thorntons (waar Manuela al jaren fan van is). Rondkijken in de Marks & Spencer, en ouderwetse snoepwinkeltjes bezoeken. Of zoals Manuela dat altijd zegt: "Te leuk!". Er is gewoon veels te veel leuk daar.


Zelfs de brievenbussen zijn hier leuk.


Thorntons. Te leuk - en te lekker.


Bloemenstalletje op Peascod street. Leuk!


Snoepwinkeltje. Leuk - en ook erg lekker.


Geef nou toe! Dit is toch leuk? Een Mr. Potato Head van chocola.
Ehm.... Hoort-ie dan niet Mr. Chocolate Head te heten?



En Michael toont u... Danny Duck.
Alleen al die naam, daar moesten de kinderen al van lachen.



The Crooked House of Windsor.


En leuke kleine steegjes.

En als dit allemaal nog niet leuk genoeg is, dan heeft de Queen ook nog een parkje bij haar kasteel, Great Windsor Park, van maar 20 vierkante kilometer. Dwars er door heen is één groot pad met de toepasselijke naam "The Long Walk".


The Long Walk. Te leuk! Maar ook te lang.


Het kasteel aan de achterkant.

Dit is een geweldige omgeving hier. Zo heerlijk echt Engels. Leuke huisjes. Knusse restaurantjes. Koffie weer gewoon echt in een kopje (en niet in een papieren beker, zoals in de VS), en een koekje of een chocolaatje erbij. Zo moet het. We vinden het zo leuk hier; we hebben nog maar een nacht extra in het Stirrups hotel geboekt.
1783 Donderdag 24 maart 2011  -  London is (soms) the place to be!

Een term die we vorig jaar tijdens de zomervakantie hebben uitgevonden is "freestylen". We zijn op vakantie, maar we plannen gewoon helemaal niks. We weten niet eens waar we de volgende avond in een hotel zullen zitten, of eigenlijk wat we de volgende dag zullen doen. Dat werkt de ene dag uitstekend en we belanden op die manier af en toe op vreemde (en leuke) locaties, de andere dag... moeten we toch wat voorzichtiger zijn. We vonden het gisteren al bijzonder druk in Londen, en om te voorkomen dat we nog een chaostische dag tegemoet zouden gaan, was onze dag in Londen volledig gepland. Van uur tot uur. Geen freestylen. En geheel zeker waar we de volgende nacht zouden overnachten.

10:00 uur: Het brandalarm gaat af in onze hotelkamer. Welke malloot monteert er nou een brandalarm vlak voor de badkamer deur??!! Neem 4 personen die allemaal even willen douchen en voor je het weet hangt er een behoorlijke waterdamp in de badkamer, en gaat het brandalarm af! Voor ik het wist, stonden er 2 moeilijk verstaanbare Indiase hotel-medewerkers voor onze hotelkamer: "Roken op de hotel kamer mag niet". Huh? Wat!? Word ik daar zojuist beschuldigd van roken?!?! Dat zouden we nooit doen! Geen denken aan! Ik moest ze even duidelijk maken dat het hun eigen schuld is dat het alarm af gaat, als ze zo'n brandalarm pal voor de badkamer monteren. Nou willen we helemaal graag weg van dit hotel!

11:00 uur: We parkeren de auto bij Westfield Shopping Center; niet al te ver van het centrum van Londen. Op die manier voorkomen we een lang eind met de Underground te moeten reizen. We ontbijten ook meteen even bij een leuk restaurantje in het winkelcentrum, en we nemen de subway naar Lancaster Gate, om daar vandaan Hyde Park door te wandelen. Hyde Park heeft een bijzondere betekenis voor ons; het is daar waar ik Manuela ten huwelijk heb gevraagd; dus daar gaan we graag altijd nog eens naar terug, en zeker zo vandaag als het zonnetje zo lekker schijnt.


Hyde Park.




Alle vogels poseren voor ons!


Van alles al in bloei in Hyde Park.






Zielig rietkipje met een manke poot.

13:00 uur: We zitten in een café in Harrods aan de Brompton Road. Een gebakje kost al 7,50 pond, dus we laten dat maar even zitten, en houden het bij een cappuccino. Die ene lamp van 8,500 pond en het perzische kleed van 10,950 pond laten we ook maar zitten. Uiteraard niet om het geld, maar gewoon omdat het onze smaak niet is. Toch?!


Brompton Road.


Harrods.


De visafdeling van Harrods.


Gebakjes en chocola!


Ik wil wel een teddybeer van 1900 pond!

14:00 uur: We nemen de metro naar Baker Street. Op de koffie bij Watson in het Sherlock Holmes museum. Klein, maar heel erg lollig.










Sherlock Holmes' woonkamer.


Op de foto met Watson.


15:00 uur: We nemen de Circle Line metro naar Tower Hill, in de buurt van de Tower of London en natuurlijk Tower Bridge. We lopen daar naar een restaurantje, Café Rouge, waar we een Croque Monsieur eten. Heel Brits, maar niet heus.


16:30 uur: We doen de Tower Bridge Exhibition, om de Tower Bridge van binnen te kunnen bekijken, en hoe het vroeger gebouwd is.


Tower of London.


The Tower Bridge.




In de Tower Bridge op de bovenste verdiepining.




In de Engine Room, waar vroeger met kolen gestookte machines er voor zorgen dat de brug open kon gaan.

18:00 uur: We nemen de metro terug naar Shepherds Bush. Dat was erg druk, want het was precies in de spits, maar we zijn er door heen gekomen. Afgepeigerd van al het wandelen door Londen, hebben we de auto weer opgehaald, en we zijn gaan rijden naar Windsor, naar Stirrups Country House Hotel, midden in de country-side van Engeland. Weg van de chaos! Het was wat moeilijk te vinden, zeker zo in het donker, al rijdend aan de linkerkant, en met een GPS die "Maidens Green" niet wist te vinden. Ik heb het hotel op moeten bellen voor wat meer route-informatie. En dan merk je toch dat het verdraaid handig is, dat we inmiddels zo goed Engels kunnen praten. Het gaat nu van een leien dakje, om zo de weg te vragen, en we reden er vervolgens zo op af. En dit country house hotel was fantastisch. Echt zo'n typische Engelse herberg, midden in wat zo een "Pieter Post" dorpje had kunnen zijn. Met heel erg mooi ingerichte hotelkamers, waar flesjes water en koekjes al klaar staan, en waar je 's avonds gezellig nog eens een kopje koffie kan drinken. Niet Londen, maar Stirrups is the place to be!
1782 Woensdag 23 maart 2011  -  Van rust naar chaos

We hebben geleerd van ons verleden: We hebben één keer in een hotel in Calais gezeten, en dat was diepe droevenis. Dat doen we nooit meer. Zo'n treurig stadje, Calais, en dan een nog treuriger hotel, daar willen wij niet meer heen. Het probleem is echter... Voor een oversteek naar Engeland, moet je daar wel zijn, want daar is de Eurotunnel. Om die reden had ik een Bed & Breakfast in Wierre-Effroy gevonden, zo'n 20 kilometer ten zuiden van Calais. Veel, en veel beter dan een grijs, saai hotel in Calais.

We kwamen dinsdag-avond rond 8 uur 's avonds aan bij Alex Factory. Het ligt aan een straat die onze TomTom totaal niet kende, maar gelukkig stonden op de website van Alex Factory de GPS coordinaten, dus we reden er toch zo op af. Toen wij er aan kwamen was het al helemaal donker, en bij de Bed & Breakfast stond alleen een telefoonnummer op de deur. Die maar eens gebeld, en in het Frans-Engels uitgelegd gekregen dat Alex er zo aan komt, en dat onze vakantie-woning de stal is, genaamd L'ecurie, en dat die gewoon open is, en wij er al naar binnen konden.


L'Ecurie, de stal!

Wij hebben de stal al vast verkend, in afwachting van Alex, en alhoewel het inderdaad vroeger een stal was, is het nu een prachtige vakantiewoning. Met twee verdiepingen, een ouderwetse haard-oven, en een heel originele inrichting. Alex kwam inderdaad 5 minuten later aan; stak de open haard voor ons aan, en bracht ons een verse pot thee. Prachtig! En terwijl wij 's avonds laat nog even de e-mail zaten te lezen, werd ik gebeld vanuit de VS door mijn manager, voor mijn performance review, die bijzonder goed was. Da's altijd goed om te horen, dat ze blij met mij zijn!


Naast de vakantie-woningen van Alex Factory, staat een groot landhuis, waar de ouders van Alex wonen.


Het grasveld voor het landhuis.

We hebben dan ook prima geslapen in de stal, en de volgende ochtend scheen het zonnetje (volgens Alex voor het eerst in lange tijd), en stond er een heerlijk ontbijt voor ons klaar, compleet met croisssants, echt lekker brood, brie, gekookte eitjes, thee, jus d'orange en huis-gemaakte jam.




Met eitjes van hun eigen kippen, in een alleraardigst eierdopje.


Lekker ontbijten in het zonnetje.


Het suikerpotje!


Uitzicht met ochtendgloren in Noord-Frankrijk.


En er lopen twee poezen rond!


't Is bijna jammer om deze plek weer te moeten verlaten, want het ligt er echt heel mooi, zo tussen de heuvels, en de gezellige kleine plaatsjes met allemaal boerderijen.


Boerderij-dieren bij de Bed & Breakfast.


Oprijlaan.


Het is zo lekker weer buiten, dat Michael net zo graag buiten staat te poetsen.


Het keukentje in L'Ecurie.


De slaapkamer in de stal.


De badkamer.


De haard-oven, en een pot thee!


Origineel keuken-kastje!


Michael en Damian op "hun" slaapkamer in L'Ecurie.




We zijn naar Calais toegereden, naar de Eurotunnel. We kwamen zonder boeking, en kregen te horen bij het loket, dat we meteen moesten aangeven op welke datum en tijd we weer terug zouden gaan naar Frankrijk. Nou, dat haalt de flexibiliteit er lekker uit, dat je zoiets direct op moet geven. Als je dat niet doet (de terugreis-datum en tijd opgeven), dan moet je een "enkeltje" kopen, wat bijna net zo duur is als een "retour", en dat is heel onlogisch. Alsof ze liever geen klanten willen bij de Eurotunnel. We hebben maar even snel een datum uitgekozen, en zo alsnog een retour geboekt.

Na wat vreemde bochten en wegen te hebben gereden, en nog even wachten voor de volgende trein, konden we met de auto de trein in rijden. Da's wel wat vreemd, om je auto zo de trein in te rijden, maar het past.


De Eurotunnel-trein, gereed voor vertrek.


De trein zelf lijkt ook wel tunnel!

De trein-rit naar Folkestone in Engeland ging bijzonder snel. In iets meer dan een half uur sta je aan de overkant van het kanaal. Wij dachten zelf dat we de auto uit zouden moeten in de trein, en dan naar een passagiers-gedeelte zouden moeten gaan, maar je moet dus gewoon in je eigen auto blijven zitten, gedurende de reis. Heel spannend is de rit dan ook niet, zo in het donker. Maar goed, je bent wel heel snel in Engeland. En het was al weer even wennen om te moeten schakelen in de auto, maar het is nu ook weer even wennen om links te rijden, maar het lukte heel aardig.

We hadden vanochtend bij Alex Factory geen Internet-verbinding meer, dus we zijn in Engeland bij een wegrestaurant in Maidstone gestopt, om daar even gebruik te maken van de Free Wi-Fi om nog ergens een hotel te boeken. Het hotel wat we geboekt hadden, bleek echter geen gelukkige keuze. Het Eurotraveller hotel in South Harrow (in de buurt van Londen) zat op een nogal drukke en lelijke locatie, en parkeren was er een uitdaging (tot we door hadden dat ze ook nog een paar plekken achter het hotel hadden). Er zat geen ontbijt inbegrepen, en zelfs 3 uurtjes op Internet kostte al 5 pond in het hotel, als je het al aan de praat kreeg. Ik kon het hotel ook nog eens niet op de GPS vinden (handig hoor, zo'n apparaat!), dus ik moest het hotel bellen voor wat hulp om het te vinden, en uiteraard, zoals heel normaal in Engeland, krijg je weer een Indiaas persoon aan de lijn, die heel moeilijk verstaanbaar is. Oh, en we kregen een invalide-kamer, wat wel bijzonder kil was ingericht. Nou.... dat was wel even een verandering na ons idyllisch bezoekje aan Alex Factory.


Manuela geniet van een "Flake Latte" bij het wegrestaurant in Maidstone.

Vanaf het hotel namen we de "Underground" metro naar het centrum van Londen. Dat bleek wel 16 haltes reizen te zijn. In de drukte, en in de herrie. Wederom een flinke verandering ten opzichte van het rustgevende Noord-Frankrijk. In het centrum van Londen, waar het ongelovelijk druk was, op Leicester Square hebben we, zoals wel vaker, een hapje gegeten bij Garfunkels, wat bijzonder goed smaakte.


Damian en "zijn" Bangers & Mash bij Garfunkels!

We moesten natuurlijk ook nog weer eens helemaal terug met de metro naar het hotel, en toen was ik spontaan alle vier de metro-kaartjes kwijt. Die ben ik vast ergens verloren, en er zat dan ook niets anders op, dan nieuwe kaartjes te kopen. Zonde van het geld, zeker omdat de metro in Londen toch al niet zo goedkoop is. Eenmaal weer terug in South Harrow, moesten we ook nog terug lopen naar het toch al niet zo mooie hotel, en werd Michael bij het oversteken, op een haartje na gemist door een voorbij razende (en toeterende) auto. Dat had niet veel anders moeten lopen, of we hadden in een ziekenhuis gezeten.

Welkom in de chaos van Londen!
1781 Dinsdag 22 maart 2011  -  België

Na ons bezoek aan de Efteling zijn we dezelfde avond doorgereden naar België. We wilden eigenlijk een nachtje in het Efteling hotel gaan slapen, maar de prijzen voor een familie-kamer was waanzinnig hoog, dus we zijn uiteindelijk bij het Campanile hotel in Antwerpen beland. Ook goed. En een veel betere prijs. Zo-ie-zo zijn we eigenlijk in de VS verwend met lage hotel-kamer-prijzen. Alle hotels in Europa zijn een stuk duurder. Maar ja, eigenlijk is alles in Euro's gewoon een stuk duurder, dan wat wij gewend zijn.

Het Campanile hotel in Antwerpen was zeer goed. Er zat een leuk restaurantje bij, waar we dezelfde avond nog heerlijk weer eens een echte schnitzel hebben gegeten. Lekker, en heel gemakkelijk, want wij hoefden niet zoeken waar we iets konden eten. Dus we zijn, na een prachtige dag Efteling en een uitstekende schnitzel, moe, maar zeer voldaan, gaan slapen.

De volgende ochtend zijn we dan doorgereden naar Brussel. In Strombeek-Bever, iets ten noorden van Brussel, zijn we bij een bakkerij gestopt, en hebben daar heerlijke belegde broodjes gehaald. Ook in België snappen ze wat echt goed brood is; Dat is overduidelijk. Konden we zulk soort brood toch maar in de VS krijgen. We hebben de broodjes meegenomen naar het Atomium, om ze daar in het park op te eten.


Michael met een baguette Wild-paté. Ik zelf had een baguette "balleke", met een gehaktbal erop!


Het Atomium.

We zijn het Atomium weer eens in geweest; en dat is eigenlijk altijd wel grappig om te doen. Het geeft je een leuk uitzicht over Brussel, en de tentoonstelling daar binnen, geeft je een goed idee van de wereldtentoonstelling van 1958 (waarvoor het Atomium ooit gebouwd is). We hebben ook nog even wat gedronken in het Atomium. Dat is ook zo grappig, want terwijl je daar zit, voel je het hele Atomium langzaam heen en weer wiegen; waarschijnlijk gewoon van de wind.


Uitzicht vanuit de bovenste bol van het Atomium.








We hebben de toeristen bij het Atomium achtergelaten, om andere toeristen in het centrum van Brussel op te zoeken, op de Grand Place. Dat is zo'n prachtig plein, zo in het centrum van Brussel, met schitterende gebouwen er om heen. Er zitten allemaal leuke winkeltjes in de buurt: We hebben dan ook een beetje door de straatjes daar gebanjerd, langs alle mossel-restaurantjes, een honing-winkeltje, de kuifje-winkel en natuurlijk vooral veel chocolade-winkels.






Leuk, klein, chocolade-eitje!


Chocolade-winkels!




Kuifje-chocolaatjes!


Straatje met allemaal mossel-restaurantjes.






Honing-winkeltje.


Manneken Pis kan natuurlijk niet ontbreken.


Grand Place.








Kuifje-winkel.


Uiteindelijk zijn we Grieks gaan eten, vlakbij het Grand Place, waarna we weer verder moesten naar Noord-Frankrijk, waar we een Bed & Breakfast hadden geboekt in de buurt van Calais, maar dat was toch nog even 3 uur rijden, zeker zo met alle files in de buurt van Brussel erbij.
1780 Maandag 21 maart 2011  -  Efteling

We zijn vandaag naar de Efteling geweest. En we hadden het eigenlijk niet beter kunnen wensen. Het was echt prachtig weer, en het zonnetje scheen volop. Het was heel fijn om daar weer eens te zijn. Er is zo'n fijne sfeer in dit oer-Hollandse park. En het was er heel rustig, zo op deze maandag in maart. Er waren absoluut geen wachtrijen, en we konden overal direct in.

Michael en ik hadden veel plezier van de Vliegende Hollander, waar we nog nooit eerder in was geweest. Ook was ik helemaal blij met het broodje Unox, wat geweldig smaakte. Natuurlijk hebben we ook de trekmuur niet overgeslagen, want snacks horen er ook helemaal bij op zo'n dag. We hebben er over nagedacht, om de hele trekmuur er uit te slopen, en mee te nemen naar Texas.

Michael stond aan de luikjes te trekken van de trekmuur, en trof er eentje die zonder te betalen gewoon open ging, en zo had Michael een gratis kipcorn. De dame erachter vulde het meteen weer aan, waarna Damian hetzelfde luikje vrolijk nog een keer gratis open kon trekken, en ook nog een gratis kipcorn te pakken had; daar hadden beide heren veel lol van.

Manuela was helemaal in haar nopjes met vier nieuwe Senseo-kopjes, die we vonden in de Efteldingen winkel. En in de attracties Fata Morgana en Droomvlucht is een lekker luchtje te ruiken, en dat verkopen ze nu ook in de winkels ... het luchtje van de attractie! Zo kunnen we thuis nog de Efteling ruiken!

En tot slot... de Bossche Bol smaakte uitstekend!

1778 Zondag 20 maart 2011  -  Landgoed Hoenderdaell

Een bezoekje aan Landgoed Hoenderdaell. Het is heerlijk weer buiten, en zo tussen alle visites door, is het hard nodig om een frisse neus te halen. We genieten ook echt van het Hollandse weer, en we vinden het heerlijk om lekker buiten te zijn.










We waren duidelijk niet de enige die van het zonnetje genoten.













1779 Zondag 20 maart 2011  -  De Chinese Muur

Vanmiddag zijn we op bezoek geweest bij mijn ouders, voor mijn vaders verjaardag, waar mijn broers ook waren. We hebben Roberts vriendin, Jeannie, kunnen ontmoeten en dat klikte heel goed. Het was ook heel leuk om onze nichtjes, Ise en Mylene, weer eens te zien.

Adriaan's vrouw, Petra, heeft professionele foto's van ons gemaakt in de Donkere Duinen, en we zijn heel benieuwd hoe die zijn geworden. 's Avonds zijn we uit eten geweest bij restaurant de Chinese Muur in Den Helder, en dat smaakte zeer goed, en het was heel gezellig om weer eens bij te kletsen en te lachen. Wat ons betreft een geslaagde dag!
1777 Zaterdag 19 maart 2011  -  Op 't strand

Wat we ook absoluut even een keertje gedaan wilden hebben in Nederland, was een strandwandeling. Tenslotte zat onze vakantiewoning op een steenworp afstand van de duinen in Julianadorp. En het was heerlijk om even uit te waaien op het strand met z'n viertjes, om daarna wat te eten bij Paal Zes.

1776 Zaterdag 19 maart 2011  -  Bedankt, meiden!




Meiden, ontzettend bedankt voor de gezellige middag. Ik heb weer net zo heerlijk gelachen met jullie als toen met het afscheid met het etentje en de bios. Ik ga jullie weer missen in Texas.

Liefs, Manuela

P.S. We hebben een logeerkamer...
1774 Zaterdag 19 maart 2011  -  En-toen-en-toen-en-toen

Eén ding wat ik geleerd heb op de basisschool is, dat een verhaal vooral geen "en-toen-en-toen-en-toen" verhaal moet zijn. Wij mochten vroeger op de basisschool op maandag-ochtend in de klas vertellen wat we gedaan hadden in het weekend, en "toen" kregen we vaak dat soort "en-toen-en-toen-en-toen" verhalen: En toen gingen we ..... en toen deden we .... en toen liepen we .... Dat is niet interessant. Althans, dat vond onze meester. Je moet het een beetje leuk weten te brengen; mensen weten te boeien!!

Dik 30 jaar later zit je dan achter de laptop, te proberen wat te schrijven voor een weblog, en nu moet ik hier aan denken. De afgelopen 4 dagen in Nederland stonden namelijk bol van de visites, en als ik daar over ga schrijven, krijg ik al heel snel een "en-toen-en-toen-en-toen" verhaal. Vind je vast niet interessant om te lezen. Dus eens kijken of ik dat anders aan kan pakken.

Dezelfde school, waar ik ik deze wijze les heb geleerd, de Regenboog school in Breezand, is er niet meer. Althans, het oude gebouw niet meer. We reden deze week langs mijn oude school, en het hele gebouw is weg, en men is er, goh, hoe origineel, appartementen aan het bouwen. Raar om te zien hoor. De plek waar je vroeger elke dag op school zat, waar je buiten speelde, waar de zandbak stond, die is er niet meer. Platgewalst. Foetsie. Dat vind ik in het algemeen jammer van Anna Paulowna. Het is lang zo mooi niet meer als vroeger. De gemeente heeft blijkbaar alleen nog maar oog voor veel huizen bouwen, of een duur gemeentehuis, en het onderhoud in de gemeente lijkt totaal verdwenen.

Over scholen gesproken: We waren donderdag op de oude basisschool van Damian, de Meerpaal. Zijn oude groep, wat nu inmiddels groep 8 is, was er nog steeds, dus voor hem een hele goeie kans om iedereen weer eens te zien. Dit was een heel bijzonder bezoek. We hadden Amerikaans snoep meegenomen, wat Damian uit kon delen, en hij mocht van Juf Elly allemaal vragen beantwoorden over hoe het is om in Amerika te wonen. Echt schitterende vragen als "Waarom ben je zo lang geworden?" en "Ken je al onze namen nog?". Prachtig! We waren er maar een half uurtje, maar het was een highlight van die dag (zie: www.obsdemeerpaalap.nl). Het viel Damian ook meteen op hoe gezellig het was op de Meerpaal. Het is lang zo strict niet als op een Amerikaanse school, en dat maakt het leuk. Dit soort dingen moeten ze koesteren in Anna Paulowna. Dit is wat een gemeente echt leuk maakt, een leuke, niet al te grote, gezellige school.


OBS de Meerpaal.


Damian vertelt over Amerika in de klas bij Juf Elly.




Amerikaans snoep uitdelen - wat niet alle kinderen lekker vonden.




In diezelfde groep zat natuurlijk Damian's grootste vriend, Ryan. Ook twee jaar niet meer gezien. Wij hadden er totaal niet bij stil gestaan, dat die twee elkaar misschien nog wel weer eens zouden willen zien. Toen (ja, hier heb je een "toen") ik op woensdag in de Bruna in Anna Paulowna stond liep ik al iemand tegen het lijf, die mij en Damian herkende, en toen (verdorie, nog een "toen") was het hek meteen van de dam, nadat ik verteld had dat we nog even op de Meerpaal langs zouden gaan komen. Het was nu bekend dat we in Anna Paulowna waren, en dit soort dingen gaan als een lopend vuurtje rond, en Ryan had dit via-via-via ook te horen gekregen. Klaarblijkelijk zat hij al de hele ochtend te stuiteren op z'n stoel, in afwachting van Damian's komst op de Meerpaal. Zo beteuterd was hij ook, zodra hij door had dat Damian maar een half uur op school zou zijn. Wij zijn na dat half uurtje op de Meerpaal weer vertrokken, en hebben geluncht en bijgekletst bij Helga. Daarna zijn we toch maar weer terug gegaan naar de Meerpaal, om Ryan op te vangen, en te vragen of hij misschien nog wel even met Damian wilde spelen. Dat was 1 gezicht wat weer helemaal opklaarde. Wij konden mooi ondertussen wat boodschappen doen, en Damian en Ryan (en Guido ook) konden samen weer eens bijkletsen. Mooi geregeld!

Het bezoekje diezelfde dag aan Helga was een oase van rust tussen alle visites door. Eigenlijk is onze hele week in Nederland vol gepland met "op-visite-gaan". En hoe leuk het ook is om mensen weer te zien na 2 jaar... tegelijkertijd zitten we in een hele vreemde situatie. Waar we in Amerika bijna geen visite meer kennen, gaan we nu zoveel op visite, dat het eigenlijk niet normaal meer is. "Bank-hangen", noemen we dat. Met heel veel koffie en gebak er bij. Bij Helga kregen we tenminste gewoon een boterham met thee en karnemelk. We krijgen ook eigenlijk een compleet verkeerd beeld van Nederland. Want zo is het dagelijks leven in Nederland niet... dat je de hele week in de belangstelling staat, alleen maar omdat je in Amerika woont en 2 jaar niet langs bent geweest. We wilden eigenlijk naar Nederland toe om gewoon weer eens te voelen hoe het is om in Nederland te zijn, maar dat gaat niet op deze manier. De meiden van Uwe en Helga waren zichtbaar blij met de kadootjes die we meegenomen hadden, dus dat was erg leuk. We begrijpen dat er inmiddels al weer 1 ding op school is gejat, dus we sturen binnenkort nog wel een keer wat extra op hoor, Wendy!

Nadat we Damian weer bij Ryan hadden opgehaald, zijn we eerst maar eens gaan zwemmen in het zwembad van Landal Greenparks. Zo in deze rustige tijd van het jaar hadden we het hele zwembad voor ons zelf. Zwemmen hebben we deze afgelopen dagen dan ook vaker gedaan. Dat is ook een vreemd gevoel. Want we zitten hier in een vakantiepark, en het lijkt net of we ergens in Duitsland op vakantie zijn, want het doet ons veel denken aan onze vakanties in Duitsland.


We hebben ook weer eens lekker ontbeten in de laatste dagen: Pompoenpittenbrood met grillworst. En karnemelk erbij. Heerlijk! Of 's middags een kroketje eten. Donderdagavond weer eens gewoon RTL4 kijken met shoarma erbij. En vrijdagavond gewoon weer eens andijvie. En zaterdagavond saucijzebroodjes. Allemaal Hollands eten dat we tijdenlang niet hebben gehad, en ons goed smaakt.

Dinsdag waren we bij de ouders van Manuela op bezoek; Woensdagochtend bij Jan en Henny, 's middags bij Lex Hairstyling bij kletsen (zodat Manuela meteen weer eens echt haar haren kon laten verven) en 's avonds bij Pizzeria Costa Smeralda voor een echte pizza. Donderdag bij Helga en op de Meerpaal op bezoek, en Damian bij Ryan op bezoek. Vrijdag bij de oma van Manuela op bezoek, waar Peter ook was. En zaterdag op bezoek bij Patricia en Tobias, waar Bianca ook was. Daar hebben we trouwens erg gelachen. Zondag dan nog even naar mijn ouders, waar mijn broers ook zullen zijn. Je merkt het, een vol schema. En je merkt het, ik kan het "toen"-woord best vermijden in zo'n verhaal. Tussendoor hebben we ook nog last van jetlag en voelde Damian zich ook nog niet helemaal lekker, want hij heeft ergens een vervelende hoest opgeduikeld. En ondertussen proberen we ook nog andere dingen te doen. Zo wilde Manuela weer eens ouderwets de stad in met haar eigen moeder. En we wilden natuurlijk zwemmen. En wat leuke foto's maken van de omgeving.


Lex Hairstyling.


Op bezoek bij Oma de Wit.


Manuela heeft een interessant gebakje bij Bakkerij Bos in Den Helder.


Lachen met Patricia en Bianca!

1775 Zaterdag 19 maart 2011  -  De omgeving

Foto's van de omgeving bij Anna Paulowna. Die hebben we eigenlijk om 2 redenen gemaakt. Enerzijds, omdat mijn collega's op het werk er naar vroegen: "Take pictures from Denmark... eh... Holland for us!". En tegelijkertijd hebben we deze foto's genomen, omdat het ons gewoon opvalt. Zoals de vogels. We hebben gewoon 2 jaar lang geen witte zwaan meer gezien, of velden vol met krokussen. Leuk om dat weer eens te zien, en om op de foto te zetten. Ik heb de volgende foto's engelstalig van teksten voorzien, zodat mijn collega's op het werk ook nog begrijpen waar ze naar kijken.
A windmill in Holland.
A field full of flowering crocuses in front of a dike on which the sheep graze.
Lots of moles in the ground!
The fields where the flowers will grow, with here and there a leftover bunker from the 2nd World War.
An entire field of flowering crocuses.
A flower shop.
A flower shop with lots of tulips!
Now, that's what Dutch people call bread.
And very delicious cakes!
One of the bakeries in the town of Anna Paulowna.
A very common moorhen, or what we like to call a rietkip.
Lots of water in the Netherlands.
The village of van Ewijcksluis on the water.
There are a lot of boats.
Beautiful sun over the water.
Lots of geese near the dike.
The lock of van Ewijcksluis.
A Grey Heron, also very common in the Netherlands.
A couple of white swans.
A new field full of flower bulbs, yet to grow.


1773 Dinsdag 15 maart 2011  -  Vreemd, maar wel lekker!

Oke. Voor die lezers onder ons die het nu nog niet door hebben (ondanks dat we meerdere hints in de weblog hadden achtergelaten): We gaan vandaag naar Nederland reizen. Na 2 jaar in Texas is het hoog tijd om weer eens naar Holland te gaan, en te kijken hoe dat aanvoelt. We missen bepaalde zaken in Nederland enorm, en we weten nog niet goed of we nu wel of niet in Texas zullen blijven, en daar moeten we toch eens een knoop gaan doorhakken, dus een reisje naar Nederland kan dan geen kwaad.

Alle voorbereidingen waren al getroffen. Ik heb vrij genomen van werk (daar was het ook hoog tijd voor, na al die drukte op mijn werk), en we hebben verlof aangevraagd voor de kinderen op school, die overigens deze week ook hun Spring Break vakantie hebben, zodat ze niet al te veel van school zullen gaan missen. We hebben vanochtend eerst onze katten weggebracht naar Amy van het Four Paws Resort, onze zeer aardige en betrouwbare oppas. Rond het middaguur zijn we vertrokken naar het vliegveld van Dallas-Fort Worth. Onderweg nog even gestopt voor lunch bij Denny's.


Op de parkeerplaats bij het vliegveld.

De check-in duurde heel lang; Er was een grote groep mensen voor ons. Je zou je kunnen afvragen, "Wie reist er nou op een maandag in maart naar Amsterdam?", maar het hele vliegtuig zit bomvol. Na een gesprek met twee Nepalese mannen voor ons in de rij, werd duidelijk dat er net een buslading passagiers voor ons op het vliegveld was gedropt, waar we eerst op moesten wachten, voordat die allemaal waren ingecheckt voor de vlucht.


Na de paspoort-controle was het eigenlijk bijna direct tijd om in te stappen. Het was een heel soepele vlucht, weinig turbulentie, en prima films om je mee te vermaken. De negen uur "vlogen" voorbij. Het was wel erg warm in het vliegtuig. Het eten aan boord van onze KLM vlucht was wel weer als vanouds goed.


Over ons eigen huis heen vliegen!


Dinsdag-ochtend vroeg om half acht zijn we aangekomen op Schiphol. Leuk om daar weer eens te zijn. Twee jaar is toch een lange tijd. Bij de paspoort-controle, werd ons gevraagd: "Waar gaat u naar toe? Naar huis?". Leuk om dan te kunnen antwoorden dat we juist van huis komen, en op vakantie gaan in Nederland! Het wachten op onze koffers duurde erg lang. Onze koffers waren de allerlaatste om op de band te verschijnen. Daarbij misten we ook nog een koffer. Ik ben naar de balie gelopen om te kijken waar de koffer blijft. En Michael is maar eens bij de andere bagagebanden gaan kijken, of de koffer misschien daar bij zat. En pas later hadden we door dat het onze eigen koffer was die nog als enige "vreemde" koffer op band 16 rondjes lag te draaien, dus we hadden voor niets zo lang zitten wachten. Het ligt vast aan de jetlag, dat we niet meer helemaal zuiver na kunnen denken, en onze eigen koffer niet eens meer herkennen.




Ahhhh! Croky chips! Gevulde koeken! Sultana!
... en geen Euro's op zak ...

We hebben een auto gehuurd bij Budget, wat ook al erg lang duurde, want er waren niet voldoende auto's op voorraad. Maar uiteindelijk hebben we toch een Kia Ceed toegewezen gekregen en konden we op reis. We reden weg, en we werden direct om de hoek al weer aangehouden door de Koninklijke Marechaussee. Controle!!! Geen flauw idee waarom ze wilden controleren; ik dacht dat het om een routine controle zou gaan, maar het bleek dat de kinderen geen gordels om hadden. Maar ze hadden wel degelijk hun gordels om, maar alleen om hun heup, precies zoals ze in Texas gewend zijn in onze auto (waar geen driepuntsgordels in zitten op de achterbank), maar in Nederland is het verplicht om ook op de achterbank een driepuntsgorldel te dragen. Een begrijpelijk fout van de kinderen.

Ik heb uitgelegd dat we 2 jaar niet in Nederland zijn geweest, en dat de kinderen gewend zijn in onze auto de gordel zo niet te dragen, want dat soort gordels hebben we niet in onze auto. Ik heb uitgelegd dat we een lange reis achter de rug hebben, moe zijn, en dat we deze auto net gehuurd hebben, en er niet mee bekend zijn, en dat zelfs schakelen voor mij weer even vreemd is, en dat dan zoiets als correct gordelgebruik er bij ingeschoten is.

Desondansks werd Damian alsnog bekeurd. Michael kreeg geen boete. Bij elkaar toch 50 euro. Voor zoiets knulligs. Welkom in Nederland, mensen! De agent moest ook nog even een verklaring afnemen van Damian, en vroeg hem: "Meneer, U hoeft de volgende vraag niet te beantwoorden, maar waarom had u uw gordel niet om?". Ja, hij vroeg het echt op die manier. Ik schoot direct in de lach (na alles wat we al uitgelegd hadden, om dan zoiets te vragen aan een kind) en zei dat ik dit echt idioot vond. Damian antwoordde nog dat hij het gewoon niet wist, en moest de bekeuring tekenen. Lullig dat de politie in Nederland blijkbaar niets beters te doen heeft dan kinderen van 12 jaar te bekeuren om het net niet helemaal goed dragen van een gordel, als ze net een lange vermoeiende reis achter de rug hebben. We stonden daar rustig 20 minuten, voordat de hele bekeuring uit was geschreven. "Hoe schrijft u dat, McKinney?". Het helpt ook niet echt voor de verkeersveiligheid, als je vermoeide mensen, nog langer gaat vermoeien met dit soort onzinnigheid, waar je dit ook met een waarschuwing af had kunnen doen; dat had net zo goed gewerkt, want dan had de gordel goed gezeten, en het zou veel sneller zijn gegaan dan een boete uitschrijven. En dan hadden ze ook vast geen 8 agenten nodig om toeristen op de bon te slingeren; dan had er eentje waarschuwingen uit kunnen delen, en de andere 7 "boeven" kunnen gaan vangen.

Nou ja. Eerst maar eens zien of ze daadwerkelijk een accept-giro naar de VS gaan sturen. Het zal mij benieuwen. Mochten ze dat doen, dan krijgen ze in ieder geval een bezwaarschrift van mij terug. Zelfs al heeft dat totaal geen nut; ik wil de officier van justitie toch even laten weten, wat ik hiervan vind.

We zijn naar Julianadorp gereden, en we kijken onze ogen uit. Wat is het krap allemaal! Kijk, daar rijden fietsers! He, zwanen! Er staan allemaal schapen! Wat een kleine huisjes! Alles is herkenbaar, maar tegelijkertijd ook heel vreemd om weer te zien.

We hebben bij Landal Greenparks (Ooghduyne) een huisje gehuurd. Het is klein en ouderwets ingericht, en het zal wel gaan voor een week, maar wat is ons eigen huis dan mooi en luxe. Eerst maar eens slapen, want we waren al erg lang wakker. Maar bij het huisje naast ons, was het tijd was om het terras opnieuw aan te leggen, en stond men tegels er in te stampen; dus dat schoot niet echt op om goed te kunnen slapen.


Ons "huisje" in Ooghduyne.


Met narcissen in de tuin; die zie je ook niet zo veel in Texas.

Uiteindelijk hebben we toch nog zo'n 3 uur geslapen, ons opgefrist, en zijn we naar Anna Paulowna gegaan. Dat is helemaal vreemd; als je je oude woonplaats weer in rijdt na dik 2 jaar tijd. Eerst maar eens naar bakkerij Alkemade - gebak halen! Het Amerikaanse gebak is dermate slecht, dat we weer eens zin hebben in echt gebak. Direct door naar snackbar Ben - om patat met frikandel, en weet ik veel wat nog meer, te eten! Manuela zei, dat ze weg gleed uit haar stoel, toen ze gevraagd werd of alles lekker is. En dit was ook goddelijk! Dit hebben we echt gemist in Texas. Dit zal de komende dagen ook nog wel een paar keer op het menu staan; ook al kostte het 35 euro. Vijfendertig euro! Voor patat met frikandellen; da's 50 dollar! Wat een geld. Wat is er gebeurd in die 2 jaar dat wij weg zijn? Zijn aardappels in goud veranderd?


Oh jeetje. ECHT gebak!


Wat is daar voor miniscuul glaasje naast die overheerlijke Chocomel?!? We zijn duidelijk groter glazen gewend - en slechtere chocolade-melk.


Om van uit je stoel te glijen!

Een mooi rijtje drinken.

Daarna door naar de supermarkt. Het is geweldig om weer door de Vomar te lopen. We hebben lekker eten ingeslagen. Vla! Pompoenpittenbrood! Corned-Beef! Filet Americain! Groene ranja! Dat moet een lekker ontbijt worden morgen.


Kaas!


Nog meer kaas!


En nog veeeeeeeel meer kaas! (ook al zijn deze waarschijnlijk nep; 't ziet er toch leuk uit.


En weer eens keuze uit vleeswaar.
(Amerika kent alleen maar ham, turkey en bacon).

Hierna zijn we heel langzaam (bijna genant langzaam) langs ons oude huis getuft. Eens kijken hoe dat er nu bij ligt. Niet heel veel veranderd zo te zien. Zelfs de schuurdeur (die hard aan vervanging toe was), was nog steeds niet vervangen. We zien ons buurmeisje Laura, en besluiten meteen even bij onze vroegere buren aan te bellen. Een heel erg leuk onthaal! Even een kwartiertje bijgepraat met onze oude buren. Tegelijkertijd stiekum in onze oude achtertuin gegluurd, om te zien hoe dat er nu uit ziet. En het is zo veranderd. Weg zijn alle leuke bomen die we hadden; en het heeft plaats gemaakt voor een groot tegelterras en een lelijke pergola. Maar toch doet het ons niet zo heel veel, om ons oude huis zo weer te zien. Het is ons huis tenslotte niet meer. Ons huis is nu in Texas.


Onze... ehhh... NIET onze achtertuin (meer).

Door naar Manuela's ouders. Op de koffie, uiteraard met gebak. De moeder van Manuela rende gewoon naar de deur! Het is leuk om zo ontvangen te worden, en we hebben een avondje bijgepraat.


Na deze hele lange dag, weten we nog niet goed wat we van Nederland vinden. Waar we tot voor kort dachten, dat we misschien wel terug wilden naar Nederland, hebben we nu zoiets van..... "Hmmm". Willen we dit nog wel? Het is zo krap en zo klein. We zijn duidelijk in de war. En het is allemaal nog niet helemaal onder woorden te brengen. We zijn ook volkomen verjetlagd, dus het is goed dat we nog meer dagen in Nederland gaan besteden. We zijn wel blij met alle winkels en al het Hollandse lekkers wat daar ligt. Zo blij zijn we nog nooit met een Vomar, een bakkerij en een snackbar geweest!


Kadootje van Manuela's ouders: een leuk bosje tulpen voor in ons huis!
1772 Zondag 13 maart 2011  -  Zelfstandigheid moet gevierd worden

Vorige week zondag heb ik voor het eerst een ritje met de auto gemaakt zonder Michel naast me. En daar was ik goed nerveus over. Al die tijd van het leren rijden, had ik of Terry naast me (mijn rij-instructrice) of Michel, en daar ga je toch behoorlijk op leunen. "Kan ik die lane change maken, Michel??" of "Welke kant moet ik hier op??".

Ik heb Damian meegenomen om toch niet helemaal alleen in die auto te zitten. We besloten naar zijn school in Prosper te rijden, want dat is een landelijk en rustiger stuk. Gelukkig is dat heel goed gegaan.

Gister (zaterdag) wilde ik met Damian naar de donutshop en daarna door naar de winkels... Omdat we maandag naar NL gaan vliegen, wilde ik nog goede oordopjes halen voor mijn mp3 bij de Best Buy.

Eerst naar de donutshop. Ik vertelde de Koreaanse mevrouw achter de balie dat ik het helemaal warm had van nerveusiteit en dat ik vandaag voor het eerst zonder man naast me het drukke verkeer in ging (zaterdag is hier de drukste dag) om een donut te eten en te gaan winkelen. Dat vond ze zo leuk, dat ik meteen 50% korting kreeg op ons drinken en donuts. "Zelfstandigheid moet gevierd worden", zei ze.....

En deze zin van die lieve mevrouw van de donutshop ga ik onthouden als ik weer nerveus ergens heen wil rijden zonder Michel erbij!!!!!
1771 Zondag 13 maart 2011  -  Film !!!!

Wij zijn hier groot filmliefhebber en de vrijdag is hier dan ook "dinner and movie night". Damian en ik verheugden ons afgelopen vrijdag dan ook echt op Rango. Dat leek ons een super leuke film. Maar toen we gegeten hadden en van het restaurant naar de bios gereden waren, bleek dat Rango pas over een dik uur begon. Hmmm. Wilden wij zo lang wachten? Michel en Michael opperden dat we ook naar Battle: Los Angeles konden gaan, want die begon vrijwel meteen. Nou oke dan (een film met iets over aliens in L.A.).

Maar dat werden 2 laaaaaange uren voor mij... Allemachtig, ik kan me niet heugen, wanneer ik voor het laatst zo'n slechte film heb gezien. Ik zal de film even kort uitleggen. Het begint met het Amerikaanse leger dat massaal schiet op iets van alien schepen en zo was dus twee uur lang de hele film!!!!! Het enige geluid wat ik de hele film gehoord heb is raketakkerakketakkerakketakketak (het geluid van machine geweren). Er zat niet 1 gesprek in de film. Alleen maar schreeuwende kreten door het geluid van schieten zoals "kijk uit" of "waar is de commendant?".

Ik heb de mensen in de zaal eens wat beter bekeken (goh, die meneer wordt al kaal en wat heeft zij op rij 6 nou voor vreemd truitje aan ??). Ik heb snoepjes in mijn tas zitten zoeken, ben af en toe eens kort weggetukt, en ik ben een oorbel gaan zoeken, die opeens uit mijn oor verdwenen was en ik probeerde in de schemer iedere keer op mijn horloge te kijken, hoelang die film bezig was en wanneer hij dus af is. En Damian maar lachen, als hij opzij keek, omdat ik er steeds onderuitgezakter bijzat.

Ik had het script van die film wel eens willen zien...

En Michael?? Die vondt het een topfilm. Het zal wel iets zijn, wat mij als vrouw niet uit te leggen is!!!!! Ik voelde mij overigens wel gesterkt dat de meningen op internet over deze film erg overeenkwamen met die van mij ....

Maar goed. Gister weer naar de bios. Dit keer echt voor Rango.... Zag er prachtig uit, had een goed verhaal en was ontzettend grappig. Dus ik ben weer een beetje over mij Battle: L.A. debacle heen.

1769 Vrijdag 11 maart 2011  -  MUIZEN !!!!!

We hebben last van muizen ... Ik kan geen stap verzetten, niet 1 kamer inlopen of er zit wel een muis!!! In de voorraadkast, in het washok, op en onder ons bed, achter het gasfornuis en ga zo maar door.

Nou hebben we hier de pest-control en voor een leuk bedrag gaan ze het probleem voor je te lijf, maar dat gaat in ons geval helaas niet werken vrees ik.... Het gaat namelijk over speelgoedmuizen en tevens Rosa's grootste passie en geluk ....

Ik vond haar laatst zo lusteloos en wel erg veel in haar mand slapen, totdat ik opmerkte, dat ze al haar muizen kwijt was geraakt tijdens het spelen. En ik kon ze ook 1-2-3 niet vinden. Je kon echt merken dat zonder de muizen, Rosa er geen bal meer aan vond.

De dag erna trok Michel het gasfornuis een stuk naar achter, om ook erachter eens goed schoon te maken en wat vinden we daar??? Juist. Haar muizen. Rosa weer gelukkig en ik heb er gelijk een aantal extra reserve bijgekocht.


Op de grond...


Op de bank...


Vier op het bed...


Zelfs in de koelkast...


In de oven???


Een kopje thee aan het drinken!


En snurkend in het toilet.
1767 Vrijdag 11 maart 2011  -  Golden Book Award

Oke. Het is officieel. Damian is gewoon goed in lezen. Hij leest veel en vaak en met veel plezier. Al vorig jaar behaalde hij de "1 million words club" op school. Maar het kan dit jaar nog veel beter. De huidige tussenstand van dit schooljaar is al 1167102 woorden, al ver de 1 miljoen voorbij, en dat met nog 9 weken school te gaan. Daarboven op scoorde hij ook nog eens de "Golden Book Award":


Damian is nu zelfs de beste van de klas, en dat als Nederlander tussen alle Amerikanen in.
1770 Vrijdag 11 maart 2011  -  TV-Tip

Ik zat laatst wat op uitzending gemist te struinen en zag dat Ali-B een nieuw programma had. "Ali B op volle toeren" ... Ik verwachte er niet veel van, maar klikte het toch aan.

Maar wat een goed programma is dit !!!! Je zou het misschien niet verwachten, maar het zit vol (positieve) emotie. Het is echte feel-good TV, ik word er tenminste iedere keer weer blij van.

Ali B gaat iedere keer samen met 1 of ander rapper op bezoek bij een icoon van de Nederlandse muziek, zoals Ben Kramer - Anneke Grönloh - Dennie Christan - Henny Vrienten, enzovoort. Zowel de rapper als de bekende Nederlander laten elkaar hun beste hit horen en daarna gaan ze elkaars liedje bewerken en krijgen daarbij alle vrijheid.

En dan maar hopen dat hij/zij het liedje niet verpest heeft en er iets moois van heeft gemaakt. Ik heb niet zo heel veel met Ali B en al helemaal niet met Ben Kramer en al die anderen, maar ik was heel aangenaam verrast door dit programma. En je ziet stoere rappers een traan wegpinken als blijkt dat bijvoorbeeld Willeke Alberti iets heel moois heeft gemaakt van hun liedje. De mooiste afleveringen zijn absoluut die met Henny Vrienten, Anneke Grönloh en Dennie Christian.

Een TV programma voor jong en oud, die je met een goed gevoel op de bank achterlaat. Kijken hoor!!!!!

1768 Donderdag 10 maart 2011  -  15 jaar alweer?

Ik kreeg vandaag een kadootje op mijn werk:


Enerzijds vind ik het wel leuk om zo'n "award" te krijgen, maar tegelijkertijd denk ik ook meteen "15 jaar alweer?", en ook denk ik dan altijd: "Waar is de bijbehorende bonus?", maar die komt niet. Vreemd. Toch?

En al helemaal grappig vind ik de tekst op deze "award": Distinction Comes Direct. Wat bedoelen ze daarmee? In ieder geval niet dat ze meteen een "award" uitdelen als je 15 jaar bij het bedrijf bent, want ik zat in oktober vorig jaar al 15 jaar bij het bedrijf, dus ze hebben er maar 6 maanden over gedaan om mij deze "award" te overhandigen. Zonder bonus. Nou, als dat geen waardering is voor 15 jaar trouwe dienst, dan weet ik het ook niet meer.
1765 Zondag 6 maart 2011  -  Zelf ijsthee maken

Nou was ik er in Nederland al gek op, hier is ijsthee helemaal populair. Je drinkt het hier net zo vaak (of misschien wel vaker) als een kop koffie. Er zijn ook vele varianten. Je hebt de ijsthee in flessen van Lipton met allerlei smaken, maar in restaurants krijg je vaak, als je om ijsthee vraagt, de gewone variant, dus thee zetten en af laten koelen. Deze vind ik pesoonlijk erg bitter. Mijn absolute favoriet is de Tazo thee in de glazen flesjes.

Een tijd terug waren we op de verjaardag van onze buurjongen gevraagd. En zijn moeder had allerlei lekkere hapjes klaargezet en ook een kan ijsthee die bijzonder lekker was (raspberry mint). Ze legde uit, dat je met smaken kon variëren. Je giet de kan vol met neutrale ijsthee en dan vul je een staaf die vastzit aan de deksel met vers fruit, mintblaadjes of wat je maar lekker vindt. Je zet de kan een nacht in de koelkast en de volgende dag is de smaak van het fruit in je thee getrokken.

Heerlijk voor die hete zomerdagen!!!



1766 Zaterdag 5 maart 2011  -  Shazam!

Een geweldige toepassing die ik laatst ontdekte voor mijn Blackberry is Shazam. Ik heb zo vaak dat ik ergens ben en dat ik dan een liedje hoor, maar geen flauw idee heb van welke artiest of groep het is, laat staan dat ik ter plekke goed kan verstaan waar ze over zingen.


Neem nou de allerlaatste "Stay Extraordinary" Coca Cola reclame in de bioscoop. Daar zit muziek in, waarvan ik graag wilde weten wie of wat het is. Shazam to the rescue! Gewoon even een stukje van het liedje opnemen met je Blackberry en Shazam vertelt je de artiest en de titel van het liedje. Helemaal geweldig!
1764 Donderdag 3 maart 2011  -  Lente ???

Nee... Officieel is het winter, maar daar merken wij hier al niets meer van. De bomen staan weer mooi in de bloei en in de knop, de vogels laten flink van zich horen. En zon, vooral veel zon, met een temperatuur van boven de 20 graden. De jongens lopen alweer in korte broek en de terrasjes zijn ook weer gevuld. De kledingwinkels liggen weer vol zomerkleding in vrolijke kleurtjes en in de supermarkten zie je overal vrolijk gekleurde paas snoep en chocola liggen.

* Zucht * Kon het maar altijd zo blijven.

Maar helaas komt er straks weer een deken van hitte over Texas heen, die voorlopig niet meer weggaat. Dus nu maar extra van dit heerlijke lente weer (in de winter) genieten. Gek ook om straks weer lange broeken in te moeten pakken omdat het in Nederland nog koud en regenachtig is.

1763 Woensdag 2 maart 2011  -  Einstein demo

Damian heeft in zijn Science klas de opdracht gekregen voor een zogenaamde Einstein Demo, een soort van Science Project. En dat mag eigenlijk van alles zijn, als je maar een leuke proef voor de klas kunt presenteren.

Damian had gekozen voor "Egg in Vinegar", oftewel een ei in het azijn, en hoe je een eitje kunt pellen .... zonder 'm te pellen. De azijn lost namelijk de schaal van het ei helemaal op, na een weekje dobberen in het azijn. Bekijk Damian's filmpje maar!


Mocht je je afvragen: "Is dat ei nog eetbaar?" .... Ik zou het niet aanraden, want hij stonk behoorlijk naar de azijn.
Datum: 26 juli 2017 - Laatste update: 5 mei 2016