3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 juli 2017 (245)
25 juli 2017 (13495)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1961 Dinsdag 27 maart 2012  -  Ik heb 'm!

Maandag 26 maart een bijzondere datum? Voor mij wel, want die dag lag MDNA in de winkel; de nieuwste CD van Madonna. Dus ik sprong in mijn groene Beetle op weg naar de Best Buy.

Ik heb er lang op moeten wachten. Ruim 3 jaar. En... ze stelt niet teleur!!! Vergeet niet (want niet alleen ik, maar ik ga er vanuit dat iedereen fan is, toch?) de deluxe edition te nemen, want dan krijg je vijf extra nummers erbij, die de moeite waard zijn.

1960 Dinsdag 27 maart 2012  -  Bakken, bakken en nog eens bakken...

Ik wilde er lang niet aan geloven om me hier in mijn grote keuken uit te gaan leven met bakken... Al die cream cheese, mierzoete frosting, kleurstof in de meest felle kleuren, marshmallows, gum-paste (zit daar eigenlijk smaak aan??) en candy-melts... Daar zag ik tegenop. Ik ben meer van de marsepein, banketbakkersroom en goede pure chocolade.

Maar ja, ik begin het toch te missen. En Ilse (nog heel eventjes uit Houston) stak mij ook aan met de prachtige foto's van haar bakcreaties op hun website. Nou zal ik me niet zo snel meten met Ilse (haar zus kan er trouwens ook wat van), want zij heeft dat echt in haar vingers zitten. De laatste keer dat we in haar prachtige achtertuin zaten, duwde ze weer wat geweldig leuke bak-boeken in mijn handen en eenmaal weer thuis ben ik die ook maar gaan bestellen bij Amazon.


Dus ga ik binnenkort ook maar eens een poging wagen. Ik heb me intussen tot de tanden bewapend met een arsenaal aan bakspullen. Maar volgens mij vergeet ik nog 1 ding! Oh ja. Er mee aan de slag gaan. Nou ja, Pasen komt er ook snel weer aan, dus dat is een goede reden toch?!









Ik zal mijn baksels op de website zetten, en ik dacht eerst eens aan de slag te gaan met cake-pops en cupcakes.

Tsja. En zo word ik toch nog iets van een "american wife in my big kitchen with candy melts and betty crocker whipped creamcheese frosting". Maar geen zorgen hoor. Ik heb ook een mandje (met dank aan opa & oma) met koetjesreepjes staan en een zak dropkoppen in de kast.

1959 Zondag 25 maart 2012  -  Het heen-en-weer naar Houston

De drie weken voor de ouders van Manuela zitten er al weer op; ze gaan weer terug naar het frisse Holland. Opstap-plaats voor de terugvlucht: Houston international airport.

Ik ben dan ook vroeg met ze vetrokken om ze naar Houston te brengen. Wederom een rit van meer dan 4 uur. Die rit is bijzonder mooi (sorry, geen foto's, ik had geen camera bij me), want overal staan de "Texas wildflowers" in bloei, zoals de Bluebonnets. En alle bermen en weilanden zijn dan ook geel, rood of blauw gekleurd, en dat is heel mooi om te zien. De rit verloopt heel soepel, want het is rustig op de weg op deze zondag. We drinken koffie onderweg in Buffalo, eten nog één keertje bij de IHOP in Huntsville, en rond half twee 's middags zijn we op het vliegveld.

De check-in op het vliegveld nam even wat tijd in beslag - maar wat wil je ook met een Boeing 747 van de KLM; daar stond een aardige rij. Maar met zo'n 30 minuten waren we daar ook weer doorheen, en heb ik afscheid van ze genomen.

Om niet meteen weer vier en een half uur naar huis te moeten rijden, ben ik ingecheckt in een hotel, zodat ik de volgende morgen uitgerust terug kan rijden naar Dallas. De hotel-overnachting was gratis; ik had genoeg punten verdiend met vorige hotel-overnachtingen, zodat ik gratis mocht logeren. De kamer die ik echter kreeg bleek niet gereed te zijn, en ik kreeg alsnog een "upgrade" naar een suite, ook voor niks.

De volgende ochtend bleek het ontbijt in het hotel een dramatisch dieptepunt te hebben bereikt: De toast was gewoon niet lekker - oud melig brood. De "scrambled eggs" waren er gewoon niet. Er lagen vettige hamburgers, die er niet lekker uit zagen. En de yoghurt bleek hard bevroren te zijn. Wie dit "exquise" (ahum!) ontbijt heeft samengesteld, moet zich in een hoekje diep gaan staan schamen. Veel verder dan een waterig glaasje "orange juice" en een banaaan ben ik niet gekomen deze ochtend. Een gratis hotel-overnachting heeft zo te merken toch ook z'n nadelen.

De Sleep Inn in Houston aan de Airtex Boulevard 222. Gratis en voor niks; maar ook een ontbijt van niks.


Tegen de tijd dat ik terug-rit aanvaard, zijn de ouders van Manuela al weer lang en breed in Nederland; da's eigenlijk wel een vreemd idee. Onderweg naar huis maar even gestopt in Old Town Spring bij de Little Dutch Girl. Het is een winkeltje met Hollandse spulletjes en etenswaren. Ik heb daar het nodige aan drop en kroketten ingeslagen. We hebben een week later die kroketten gefrituurd, en we zijn zwaar onder de indruk van de kwaliteit. Die kroketten waren echt bijzonder lekker. Zelfs mijn eigen gemaakte bitterballen vallen volkomen hierbij volkomen in het niet. Dit was zalig. Ze zijn gemaakt door een oud Duits vrouwtje in de Little Dutch Girl. Wat precies een Duits-talig oud vrouwtje doet bij een Hollands winkeltje in Texas, is me nog een beetje raadselachtig. Maar het maakt ook niet uit, want ze maakt perfekte kroketten, en dus mag ze dit van mij lang blijven doen. Toch jammer dat ik er zo weinig van heb meegenomen. Eigenlijk ook wel weer een goed excuus om ooit weer eens opnieuw naar Houston af te reizen.

De verdere terug-reis verloopt wederom heel soepeltjes. Weinig drukte op de weg. Onderweg een "fried pie" gegeten, een perzik-cake op de kop getikt, en twee dozen "Krumballs" gekocht voor vrouw-lief:

1958 Zaterdag 24 maart 2012  -  Clark's Outpost

Vandaag ondernemen we een ritje naar Clark's Outpost, een gammele BBQ tent in Tioga, een mooi plaatsje waar je de echte Texaanse sfeer kunt opsnuiven, en verdraaid goed BBQ vlees kunt eten.
Onderweg naar Tioga, zien we 2 schildpadden midden op de weg. Snel gestopt om ze even naar de berm te helpen, want het is levensgevaarlijk daar midden op de weg.
Veilig in de berm.
Aangekomen in Tioga.
Ah, een moderne cowboy, al leunend over zijn pickup-truck. Waarschijnlijk dromend over al die Ferrari's die daar geparkeerd staan.
Er stonden werkelijk wel 40 Ferrari's geparkeerd in dit kleine gehucht. Allemaal op bezoek bij Clark's Outpost; zo populair is dit BBQ restaurant.
De luxe entree.
Binnen bij Clark's Outpost.
Binnen bij Clark's Outpost.
Tegenover Clark's Outpost is een soort antiek winkeltje.
Bijzonder mooie tuin-decoratie op z'n Texaans.
Weer terug in McKinney zijn we toe aan een yoghurt-ijsje - Het is al weer bijzonder warm buiten!
's Avonds gaan we uit eten bij Tapas restaurant Malaga in McKinney, midden tussen de bomen.
Heerlijk weertje om buiten te eten, compleet met live muziek erbij.
Een Spaanse kaas-fondue.
Restaurant Malaga by night - leuk, al die lampjes!


1957 Vrijdag 23 maart 2012  -  Adriatica

Manuela heeft met haar ouders een wandeling gedaan bij Adriatica. Het is een mooi gebied, waar je heel leuk kunt rondlopen. Ze hebben er grootse plannen, want men is er een compleet Kroatisch dorp aan het nabouwen. Maar het heeft in de afgelopen jaren vooral stil gelegen, omdat de huizen die ze er bouwen heel duur zijn, en omdat het economisch niet zo goed ging. Maar inmiddels begint de economie weer een beetje aan te trekken, en wordt er ook weer verder gebouwd:

1956 Maandag 19 maart 2012  -  Performance Review

Voor het tweede opvolgende jaar scoor ik het hoogste van het hele team bij Dell. Dus ik kan het niet laten om even in deze weblog te laten zien wat mijn manager over mij geschreven had tijdens mijn "performance review":

Michel is a shining light on a very competent and well regarded team of UNIX administrators. As such, we have asked him to take on more and more responsibilities. With each ask, he delivers ten fold.

Not only has he stabilized the NAH account, he has taken that experience and has been steadily applying his lessons learned from that account to others like JHSMH, DOC and Medstar. Everywhere he goes he garners the respect and admiration of Leaders and co-workers alike.

Michel should be made a Consultant or Senior Manager (in my opinion) at the first available opportunity.
1955 Maandag 19 maart 2012  -  Maar weer eens naar de DMV

Nu we onze nieuwe visa binnen hebben, zijn we ook verplicht om nieuwe Texaanse rijbewijzen te gaan halen. Die verlopen namelijk min of meer tegelijk met onze visa. Dus we moesten weer naar de DMV. De "Department of Motor Vehicles". Dezelfde DMV waar altijd hordes mensen langdurig staan te wachten, vaak tot buiten aan toe. En dezelfde DMV waar je altijd het gevoel krijgt dat je van "hero" naar "zero" gaat. Je wordt er streng behandeld; er is altijd gesodemieter of we wel de juiste papieren bij ons hebben; en om de een of andere reden komen we altijd weer in discussie over de achternaam van Manuela.

Bewapend met een groot pakket aan papieren, die ons bestaansrecht in Amerika moeten bewijzen, gingen we maar weer eens heen. Maar het ging uitermate soepeltjes. Er was inderdaad discussie over Manuela's achternaam, maar dat konden ze wel even netjes aanpassen op het rijbewijs. En van het lange wachten, kwam ook niet veel terecht. We waren heel snel aan de beurt, bij een heel vriendelijke dame die alles even snel voor ons regelde. Voor we het wisten, stonden we weer buiten. Klaar! Wow. Het kan dus toch - snel klaar zijn bij de DMV, en met een goed gevoel weer buiten staan.
1954 Zaterdag 17 maart 2012  -  Cheescake Factory

Aaahhhh. Bezoekje aan de Cheesecake Factory. Heerlijk dineren op het terras. Nu kan dat nog - straks is het weer veels te heet, om buiten te kunnen zitten, maar nu is het precies goed.

Er stond een wat vreemd type bij de "Valet Parking". Ik heb mijn auto zelf maar geparkeerd, want het leek me niet verstandig om deze jongen (nog altijd zonder rijbewijs) er in te laten rondrijden.




Dit is bij "Watters Creek" - een heel mooi gebied met allemaal winkeltjes en restaurants.






Het is toevallig St. Patricks Day. Genoeg reden voor mensen om zich groen aan te kleden en je in een trekkertje rond te laten rijden.


We hebben de dag afgesloten met wederom een bezoek aan de bioscoop, dit keer naar A Thousand Words, met Eddy Murphy; een hele leuke film!
1953 Vrijdag 16 maart 2012  -  Fossil Rim

We werden in het hotel ruw gewekt om 4 uur 's nachts door een brand-alarm. God-allemachtig, wat maakte dat ding een ongelovelijk herrie. Een hoge piepende toon, waar niemand door heen kan slapen. Het was vals alarm. Uiteraard krijg je dat pas te horen als je aangekleed beneden staat. Het duurde daarna ook zeker een uur voordat we weer in slaap waren gevallen - dit was heel storend.

Het hotel had nog meer voor ons in petto - tijdens het ontbijt. Geen zitplaatsen meer (weliswaar een ontbijtzaal die groot genoeg was, maar gewoon veels te weinig tafels). En gekookte eieren die er vreemd uitzagen en glibberig waren. Nog vreemdere harde jam, en boter die zo'n bizarre kleur vertoonde, dat je het ook niet meer vertrouwt. Het lijkt wel, hoe vaker we in hotels in Amerika overnachten, hoe slechter het ontbijt wordt. En ja, ook dit was echt een mooi en modern en zeker niet het goedkoopste hotel, maar op de 1 of andere manier weten ze altijd het ontbijt te verprutsen in Amerikaanse hotels.

We zijn deze dag naar Fossil Rim gegaan; een wildpark in Glen Rose. Ik had gelukkig al kaarten met korting in het hotel geregeld - toch nog iets goed aan het hotel. Er was een hoop drukte bij Fossil Rim vanwege de spring break. De rit door het park duurde echt heel lang; vooral bij de giraffen stond een complete opstopping. Maar gelukkig hebben we het wel heel erg naar ons zin gehad, en genoten van de dieren en de prachtige natuur. Hieronder de foto's van ons dagje wildpark:

1952 Donderdag 15 maart 2012  -  Binnendoor naar Glen Rose

En weer terug naar het noorden. Niet via de snelweg dit keer. Maar via een binnendoor weg. Heel leuk eigenlijk, want het was wel een veel mooiere route, dwars door de natuur, en langs ingeslapen plaatsjes. Onderweg komen we langs Dutchman's Hidden Valley, en langs het Billy the Kid museum in Hico, en eindigen we bij dinosaurus sporen in een kreekje achter een hotel. Kijkt u weer even mee?
The Dutchmans Hidden Valley. Kwamen we onderweg tegen. Als Hollander kan je het natuurlijk niet laten om daar even te stoppen. Het is een combinatie van een restaurantje en een winkel met de gekste (vooral ouderwetse) dingen. Toen we eenmaal binnen waren, en we er broodjes bestelden voor de lunch, raakte ik in gesprek met de dame achter de balie, en zij vertelde mij "Dutchman" een "slang" woord is in Texas; een soort dialect. Het betekent "Deutsch man", en dus eigenlijk Duitser, maar het is verbasterd naar Dutchman; het heeft dus niets met Nederland te maken.
Er staat een grote bizon voor de deur.
Grote hoeveelheden snoep hier.
En ook ontzettend veel chocolaatjes.
Stix? Grote harde blokken gekleurd suiker.
Warme pinda's.
Er is ook een "candy factory", waar een oud vrouwtje snoep aan het maken is.
Er zijn hier allerlei gekke dingen te koop.
Ik wou 'm nog meenemen voor Manuela, maar het leek me uiteindelijk verstandig dit toch maar niet te doen.
Heel veel verschillende soorten sauzen en jam.
Fuzzy Navel jam?! We hebben het meegenomen voor mee naar huis - toch eens proberen.
Net gebakken broden staan er even af te koelen. En ja, de indianen zijn hier ook te koop.
Dit vind ik een hele goeie uitspraak.
Als je hier koffie wilt drinken, kan je je eigen mok uitzoeken.
We rijden verder naar Hico, een klein, ouderwets plaatsje, waar een museum is over Billy the Kid.
Je ziet hier nog veel oude gebouwen, met oude schilderingen op de muren.
Binnen in het Billie the Kid museum. Hier staat de "jail" van Hico, wat nog tot 1969 in gebruik is geweest.
Oude kranten van vroeger.
Het is klein en grappig museum. Je hoeft er geen entree te betalen, maar je mag een donatie doen, als je het leuk vindt. De mensen zijn hier heel vriendelijk - heel opvallend; een stuk vriendelijker als in de stad.
Verganie glorie; een hotel uit 1896. Het is wel jammer om te zien dat dit soort plaatsjes zo verpauperen.
Naast het museum is een rommelig winkeltje met een atlas uit 1935 in de etalage. En Michael die gek is van atlassen, heeft hem gekocht. Het blijkt dat ze hier spullen verkopen afkomstig uit oude huizen uit de omgeving. Michael vraagt of er ook oude bankbiljetten zijn (Michael verzamelt deze), en dat is ook zo. De dame moet deze uit haar huis gaan halen, en na 5 minuten is ze terug, met biljetten uit Bolivia, en zelfs uit Japan van de 2e wereld-oorlog. Voor 30 dollar mogen we alles meenemen - Michael ook weer blij!
Aangekomen bij ons hotel in Glen Rose, zien we dit bord staan.
Echt vlak achter het hotel heeft men dinosaurus-sporen gevonden. Zoek de voetstap!
Er loopt een kreekje achter het hotel, wat men aan het uitgraven is. Allemaal handwerk. De paleontoloog die daar bezig is legt ons uit dat de kreek onlangs was omgelegd, omdat men een nieuw waterpark daar in de buurt wil gaan bouwen, en toen zijn ze deze dinosaurus sporen tegen gekomen.
Hier nog maar eens een voetstap - nu wat duidelijker gemarkeerd.
Hier zie je, hoe pal men achter het hotel deze ontdekking heeft gedaan.


1951 Woensdag 14 maart 2012  -  Dagje San Antonio

We zitten op het zuidelijkste puntje van onze reis, in San Antonio. We hebben weer een Sleep Inn hotel weten te vinden in deze stad. En het ontbijt 's ochtends is er een complete chaos. De zaal voor het ontbijt blijkt veels te klein te zijn voor alle mensen in het hotel die er wat willen eten. Lange rijen mensen, en iedere keer als je wat te eten wilt halen, is eigenlijk alles direct al weer op. Het hielp ook niet echt dat iedereen voor 9 uur (in een vakantie-week nota bene) al ontbeten moest hebben, want om 9 uur was het ontbijt al weer voorbij.

Uiteindelijk hebben we toch nog iets te eten weten te "scoren", en kunnen we vervolgens weer op pad. Omdat het licht regende, zijn we in eerste instantie naar (het overdekte) El Mercado gegaan; de grootste Mexicaanse markt buiten Mexico zelf. Iedere keer als we weer in San Antonio zijn, valt het toch weer op hoe Mexicaans en spaanstalig hier alles aan doet. In "El Mercado" is het een bonte verzameling van Mexicaanse prulletjes. Het is grappig om door heen te lopen. We eten er "Churros", een soort van Mexicaanse kaneel-stengel, en we vertrekken uiteindelijk met een beeldje van "Lupita", die inmiddels prachtig bij ons op de keuken staat.

Het park voor El Mercado.


Winkeltje in El Mercado.


Allemaal hangeschilderde Lupita's. Ik heb het, zo goed als dat ging, gevraagd aan het oude vrouwtje in het winkeltje, maar Lupita beeldt de werkende Mexicaanse vrouw uit.


Grappige T-shirts hier te koop.



Churros! Best lekker.






Erg leuk voor aan de muur!



Buiten bij El Mercado; de regen is gelukkig mooi opgehouden.




El Mercado zit niet ver van het centrum af, dus het was voor ons slechts een klein stukje verder om in het centrum van San Antonio uit te komen, en een bezoek te brengen aan de Alamo; beroemde locatie uit de Texaanse geschiedenis. Zo in de spring break stikt het er van de mensen, en er staat een lange rij om in de Alamo een kijkje te kunnen nemen. Wij wandelen gewoon de tuin van de Alamo in, en lopen gewoon via de achterkant naar binnen; dat werkt ook, en we vermijden zo lange tijd in de rij in de warmte buiten te staan.




Ze waren hier een ouderwets ring-werp spelletje aan het doen.




Wat helemaal bijzonder is aan San Antonio, en je echt nooit mag missen als je er ooit bent, is de River Walk. Als je gewoon rond rijdt in San Antonio, zie je het praktisch niet, maar als je vanaf de weg een trap naar beneden neemt, wat eigenlijk bijna overal in het centrum kunt doen, kom je bij de rivier uit, waar ontzettend leuke terrasjes zijn langs de hele rivier, en waar je een boot-tocht kunt maken.



1 van de vele toer-boten op de rivier.







Overal stroomt wel water.





Mariachi's!!










Het was nog "winter", toen we in San Antonio waren, maar het is buiten al zo dermate warm, dat Manuela bijna wegdoezelde tijdens het boot-tochtje over de rivier. Tijd om even een beetje af te koelen, en dat doen we in de St. Joseph kerk - altijd lekker koel in een kerk. Het is heel apart, want het is een Duits-talige kerk; de Duitsers waren vroeger een hele grote groep mensen die naar Amerika emigreerden, dus je komt hier ook nog heel veel Duitse dingen tegen. Ik raakte in de kerk in gesprek met een aardig oud vrouwtje, met duidelijk een Duits accent, die zich behoorlijk druk maakte over de moslim-i-sering van Duitsland. Dat had ik ook niet verwacht tegen te komen in San Antonio.







Tot slot zijn we naar Mi Tierra gegaan om Mexicaanse Tamales te gaan eten. Maar dan ook ECHT op z'n Mexicaans; dit is een heel mooi restaurant. Ooit in 1946 begonnen als cafeetjes met 3 tafeltjes; nu heel groot, en met 5 miljoen gasten per jaar; en compleet een bakkerij erbij.



Versiering aan het plafond.





En voor 6 dollar per liedje, kun je Mariachi's aan je tafel laten zingen!


Er lopen zoveel muzikanten rond in het restaurant, dat je, voor je het door hebt, alweer een nummer voor je gezongen wordt - Erg leuk!


Natuuuuurlijk hebben we daar even een filmpje van gemaakt:

1950 Dinsdag 13 maart 2012  -  Dagje in Austin

We hadden vandaag nog een paar zaken op de planning om te doen in Austin: 's Ochtends eerst een bezoek aan het State Capitol, midden in het centrum van Austin. Hier mag je gewoon vrij door heen lopen, en wat een heel mooi gebouw is om te zien, en waar ook een heel mooi park voor ligt. En, zo bleek, waren hier mensen aan het demonstreren voor de rechten van de vrouw. Gevolgd door, na een overheerlijke lunch (*kuch*) bij de McDonalds, een bezoek aan Bob Bullock's Texas State History museum. Een leuk museum met een hoop informatie over de geschiedenis van Texas. En daarna - door rijden naar San Antonio, nog anderhalf uur verder naar het zuiden.

The State Capitol of Texas - met een prachtig park er voor.


Close-up.


Met helemaal bovenop: The Goddess Of Liberty.


Ook de Texaanse en Amerikaanse vlaggen bovenop het State Capitol.


De toren van binnen - met aan de muur allemaal schilderijen van de gouverneurs van Texas.


Als je nou tussen alle mensen in op de grond gaat liggen en naar boven een foto neemt; krijg je dit effect.


Oma schiet ook plaatjes.



Vergaderzaal in het State Capitol.


Stelsel van gangen hier!


Het Capitol Visitor Center.


Overal in het park lopen eekhoorntjes rond.


Hier zijn we aanbeland bij het Texas State History museum, waar we geen foto's mogen maken - nou ja, op de penny machine na dan.


Damian zorgt voor platgewalste muntjes.


Opa en Oma poseren onder de reusachtige ster voor het Texas State History museum.



Onderweg naar San Antonio, even gestopt bij de Shell voor iets te drinken.

1949 Maandag 12 maart 2012  -  Naar Austin!

Spring break in Texas - zeg maar voorjaarsvakantie voor de kinderen. En Opa en Oma op bezoek. Voor ons een goeie reden om er op uit te gaan. Je kan een week thuis gaan zitten, maar 't is natuurlijk veel leuker om een midweek te gaan rondreizen. Vandaag het eerste stuk van deze trip: naar Austin toe.

Nog maar net vertrokken, en meteen gestopt bij het pompstation, voor... Whoopie Pies!


't Is best even een stukje naar Austin. Je rijdt er snel 4 uur over. Dwars door Dallas, voorbij Waco, voorbij Round Rock (waar het hoofdkantoor van Dell zit), en tenslotte naar Austin. Onderweg even stoppen, bij wat voorheen Willie's Place was - maar tegenwoordig een Petro pompstation:

Brandstof-prijzen mogen dan verdubbeld zijn in Amerika, maar we lachen jullie in Nederland nog steeds uit, want het is nog altijd de helft van wat jullie betalen voor benzine.


Even een bezoekje aan het Dr. Pepper museum in Waco.



ECHTE MANNEN bestuderen de kaart zorgvuldig!


Volgende stop: Onderweg bij een drive-thru Starbucks buiten koffie drinken.

We komen steeds zuidelijker, want hier groeien de palmbomen weer (bij ons in Dallas wil het 's winters nog wel eens vriezen, en daar kunnen ze niet tegen; dan vriezen ze dood - vandaar dat je ze in Dallas niet ziet - ookal is het er in de zomer dik boven de 40 graden).


Star Bucks Drive Thru. Maar dat kan je zelf ook wel lezen.


Bestelt u maar aan het raampje.


Heerlijk op het terras - met (minder) uitzicht op de snelweg.


We zijn ingecheckt in een Sleep Inn hotel in Round Rock. Een hotel in Austin zelf vinden bleek onmogelijk. Er is een groot muziek-festival (South by South West) gaande in Austin, en werkelijk alles zit volgeboekt. Nou ja, misschien op de 500-dollar-per-nacht kamers na dan. We zijn tegen de avond door gereden naar het centrum van Austin. Op naar de Congress Ave bridge, om de vleermuizen te gaan kijken. Ik heb het al een paar keer eerder in deze weblog beschreven ('t is niet de eerste keer dat we in Austin zijn), maar er wonen vele duizenden vleermuizen in Austin, in een brug, midden in het centrum van Austin. En ze vliegen 's avonds (rond zonsondergang) met z'n allen uit, op jacht naar insekten.

Congress Ave bridge, met uitzicht op downtown Austin.


Er is een grasveld naast de brug, speciaal om naar de vleermuizen te kunnen kijken.


In de zomer is het een kolonie van anderhalf miljoen vleermuizen.



Op het grasveld komen we Batman tegen; een dove man die hier zijn brood probeert te verdienen met de verkoop van buttons. Ondanks dat hij doof is, weet hij ons uit te leggen hoe laat precies de vleermuizen zullen uitvliegen, en waar we het beste kunnen gaan staan om te kijken. Een bijzonder leuke en enthousiaste man. Let ook op wat hij op z'n petje heeft zitten.


De bewuste brug.


Een foto van de onderkant van de brug. Daar in de randen, daar zitten alle vleermuizen in.



Mensen op de rivier in kano's gereed om de vleermuizen te bekijken vanaf het water.


Batman achtervolgt ons ook op de brug.


De zon gaat bijna onder...


Nu komen ook de toer-boten op de rivier om de vleermuizen te bekijken.


Probeer die maar eens goed op de camera te krijgen - ze zijn razendsnel.


Hele wolken vleermuizen gaan er vandoor.


Na het schouwspel op de brug, gaan we een hapje eten bij TGI Fridays in het Radisson SAS hotel. Het is daar, geheel tegen de verwachting in, bijzonder rustig, dus we zitten er heerlijk!
1948 Zaterdag 10 maart 2012  -  Okada

Toen ik er achter kwam dat Manuela's moeder nog nooit eerder Sushi had gegeten, moesten we deze avond hoognodig naar de Japanner, om dit eens uit te proberen, gevolgd door een Hibachi-style dinner. En dat smaakte zeer goed!

Sushi!


Onze kok googelt met het eten.



Een vulkaan van uien-ringen.

1947 Vrijdag 9 maart 2012  -  The Lorax

We zijn vanavond, samen met de ouders van Manuela, uit eten geweest bij Macaroni Grill, gevolgd door een bioscoop bezoek, om The Lorax te bekijken. En het is een geweldig leuke film; een absolute aanrader.

1946 Zondag 4 maart 2012  -  Gekkenwerk

We zijn vandaag naar Houston gegaan. De ouders van Manuela ophalen van het vliegveld aldaar. KLM vliegt niet meer direct van Amsterdam naar Dallas (pas vanaf 30 april weer), en dus vliegen zij naar Houston. Aangezien ze geen overstap wilden maken, hebben aangeboden om ze in Houston ophalen. Maar dat is toch een rit van 4 uur. Over een saaie lange weg. Eigenlijk gekkenwerk, en dit is ook de enige keer dat ik zoiets doe.

We waren mooi op tijd bij het vliegveld van Houston, waar we de Boeing 747 van KLM net zagen aan komen vliegen, terwijl wij de parkeer-garage binnenreden. Maar het duurde al met al nog 2 uur voordat we Manuela's ouders konden begroeten - het gaat allemaal zo lekker snel bij de Amerikaanse douane...

Om niet meteen nog eens 4 uur weer terug te moeten rijden naar Dallas, hadden we een hotel geregeld. Een Holiday Inn in Webster. Maar er zijn twee Holiday Inns in Webster, een "gewone" Holiday Inn, en een Holiday Inn Express. En mijn GPS kent er maar eentje. Die stuurde me uiteraard naar de verkeerde van de twee. Dus ik naar binnen bij de "gewone" Holiday Inn, om de route te vragen naar de Holiday Inn Express. Daar naar toe gereden, om daar (uiteraard met alle koffers in de hand) er achter te komen, dat ik helemaal geen reservering had bij dat hotel, maar juist bij de "gewone" Holiday Inn. Ik had duidelijk niet goed opgelet bij het reserveren online. Dus de koffers weer in de auto gepropt, en terug naar het eerste hotel, om daar de balie-medewerker, die me zojuist de route had uitgelegd naar het Express hotel, weer lachend te ontmoeten. Ja ja, deze sufferd weet niet eens bij welk hotel hij heeft geboekt.

's Avonds zijn we op zoek gegaan naar een restaurant. De Olive Garden had zichtbaar een grote rij wachtende mensen, en zijn we dus maar meteen voorbij gereden. Carrabbas had ook veel wachtenden voor ons, en voorspelde ons een wacht-tijd van 45 minuten voor een tafel. We zijn daarom maar terug naar het hotel gegaan, om daar in het hotel-restaurant te eten. Die volkomen leeg was. Dat had vast iets te maken met de kwaliteit van het restaurant:

Er stonden in dit restaurant 2 televisies tegen elkaar in te bleren. Toen de serveerster even weg was, ben ik naar 1 van de TV's gelopen om het geluid uit te zetten. Zo konden we elkaar weer verstaan aan tafel. Waarop even later de serveerster weer voorbij komt en doodgewoon het geluid van de TV weer aan zet, zonder dat ook maar iemand naar die TV aan het kijken was. Ik heb haar daarop maar even aangesproken of alsjeblieft dat geluid uit kon. Waarom ze überhaupt het geluid weer aan zette, is me nog steeds een raadsel. Dat ze zelf niet gek wordt van 2 door elkaar blerende TVs.

Ik had pizza besteld. En dit was het allereerste restaurant die de pizza op tafel serveerde .... in een doos. Alsof iemand van de keuken zojuist naar de afhaal-pizzeria was gerend, een pizza had besteld, en deze met doos en al voor mij op tafel presenteerde. Heel vreemd. En de pizza was nog niet eens lekker.

Na dit slechte restaurant hebben we de (schoon)ouders met jetlag eerst maar eens laten slapen. De volgende ochtend hebben we maar niet in het hotel ontbeten. Ik durfde het niet meer aan na de ervaring van de avond daarvoor, en zijn we bij IHOP gaan eten.


Vervolgens zijn we op bezoek geweest bij Daan en Ilse voor koffie met appelgebak. Lekker Hollands! Nog even op de koffie bij hun, voordat ze weer terug verhuizen naar Nederland in april. Het is prachtig weer, en we zaten heerlijk in de achtertuin bij het zwembad, en konden zo weer eventjes helemaal bij-kletsen.

De rest van de middag besteden we om dat hele eind van Houston naar Dallas weer terug te rijden. En dan te bedenken dat we ze over drie weken weer terug moeten brengen naar Houston...
1945 Zaterdag 3 maart 2012  -  Weer terug in originele staat

Herinnert u zich deze nog?


Nou, we hebben bij de Wal-Mart nog precies 1 zo'n pot weten te scoren:


En nou maar hopen dat poes het niet nog een keer in zijn malle koppie haalt om de pot om te gooien!
1944 Zaterdag 3 maart 2012  -  Pasen in aantocht

Pasen is al duidelijk weer in aantocht, zo is te zien in de winkels:

Gezellige opblaas-hazen bij de Albertsons.



Rijen met paas-snoep.




En de girl-scouts zitten ook weer bij de deur van de supermarkt, om hun koekjes te verkopen.




Heerlijk geurende lente-kaarsen van Bath & Body Works.


Marsch-mallow bunnies!

1943 Zaterdag 3 maart 2012  -  Tijdens het hardlopen

Zo 's ochtends vroeg zie je nog wel eens wat, als je aan het hardlopen bent. Neem nou deze prachtige boom, een "flowering pear", die hier al in de winter in bloei staat:




Zulke bomen blijven overigens niet lang wit; ze bloeien maar eventjes en worden daarna al snel groen. We hebben zelf ook zo'n boom in de achtertuin; maar ik heb 'm niet eens in bloem zien staan, en hij is inmiddels al groen.

Nog een interessante foto:


Hmmm... een kogelgat in deze brievenbus. En ik heb wel vaker lege hulzen langs de kant van de weg zien liggen. Het is mij wel duidelijk dat hier zo af en toe wel eens geschoten wordt.
1942 Zaterdag 3 maart 2012  -  GPS

Mijn nieuwe sport horloge voorzien van een GPS is binnen, de Garmin Forerunner 405 CX. Ik moest en zou 'm natuurlijk meteen eens uitproberen. En ik heb zaterdag-ochtend vroeg meteen ruim 13 mijl hard gelopen. Dat moest ik wel bekopen met een blessure aan mijn voet; dat was iets minder fijn, en het voelt nu nog stijf aan.

Maar goed, het horloge werkt prachtig. Het houdt uiteraard mijn hele route bij, de snelheid en de hoogte. En als je eenmaal weer thuis bent, en je houdt het horloge gewoon in de buurt van de computer, dan synchroniseert de boel vanzelf naar de computer toe, en kan je zelfs online de hele route online nog een keer laten afspelen:

1941 Zaterdag 3 maart 2012  -  Puzzelen

't Is effe puzzelen, maar het past allemaal tezamen in 1 mand!

1940 Vrijdag 2 maart 2012  -  Rondshoppen helpt (en je banden op tijd vervangen ook)

Onze katten hadden weer eens hun jaarlijkse inentingen nodig. Nou hoeft het van mij niet zo, die inentingen tegen van alles en nog wat voor de katten. De katten mogen tenslotte toch niet naar buiten van ons, omdat het gewoon te gevaarlijk is met coyotes in de buurt (we horen ze nog regelmatig buiten "huilen"), dus ze zullen niet zo snel met andere katten in aanraking komen, en dus ook geen vreemde ziektes oplopen. Maar de katten gaan binnenkort een keer naar de "pet resort", en daar verwachten ze nou eenmaal dat de katten netjes hun vaccinaties hebben gehad.

De eerste de beste dierenarts bij ons in de buurt opgebeld, met de vraag wat zoiets eigenlijk kost. Ik kreeg te horen dat het 97 dollar per kat was. Toen ik weer bijgekomen was van de schrik, heb ik maar eens gevraagd waarom dat zo duur is. De inentingen per kat bleken eigenlijk maar 22 dollar, maar omdat ze ook een consult per kat rekenen, werd het 97 dollar per kat. "Maar ik hoef helemaal geen consult; De inentingen is alles wat ik nodig heb!", opperde ik nog, maar men kon, naar hun zeggen, niet katten inenten, als ze de katten niet van te voren hadden onderzocht. Lariekoek! Ik heb ze verteld dat ik wel ergens anders naar toe zou gaan. Toedeloe!

Het asiel maar eens gebeld. Daar kon men wel inenten als ik met de katten langs zou komen, maar de wachttijd kan wel 4 uur zijn afhankelijk van hoeveel "walk-ins" er zouden zijn. Vier uur! Toch maar heen gegaan met de katten. En het bleek helemaal geen 4 uur te zijn. Na 30 minuten stond ik weer buiten, katten gevaccineerd en wel. Die waarschuwing van 4 uur was duidelijk alleen maar bedoeld om mij af te schrikken om zonder afspraak langs te komen. En het mooie ervan?! De kosten: 72 dollar voor 3 katten. Ik heb zojuist 219 dollar bespaard door de inentingen te regelen bij het asiel in plaats van de dierenarts.

De katten achterin de auto naar het asiel toe. Leuk dat ze dat vinden, joh, rijden in de auto?!!


Die blijheid over deze besparing verdampte in no-time, toen ik dezelfde dag mijn auto naar de garage bracht voor onderhoud. Ik dacht dat het tijd zou zijn om de remmen te vervangen. Maar dat was niet zo. Remmen nog prima in orde. Maar daarentegen zijn er wel wat andere dingen stuk en aan vervanging toe. Kosten: Ruim 1000 dollar. Nog een keer bijkomen van de schrik. De grootste kosten-post zat 'm in een lekke "heater hose", die alleen al 500 dollar zou kosten. 't Is mij nog nooit opgevallen dat er ook maar iets lekt, maar klaarblijkelijk is-ie stuk. Ze kunnen we alles wijs maken; ik heb er geen verstand van. Maar toch. 500 dollar voor een slang. Ik heb eerst maar even de hoogst noodzakelijke dingen laten doen, en de volgende dag ge-google-d en rondgebeld voor die heater-hose. En dat hielp, want een andere Dodge-dealer bood aan om dezelfde heater-hose voor tussen de 150 en 350 dollar te vervangen. Dat scheelt ook weer.

Kortom, de wijze les die ik deze week heb geleerd, is om een beetje rond te shoppen. Het scheelt echt in de kosten. En er is nog een wijze les die ik deze week heb geleerd. Dat de dealer inderdaad gelijk had, dat het de hoogste tijd is om de banden achter te vervangen!

Dit is "deja-vu" voor mij; Sta ik weer met een platte band op mijn werk!


Gelukkig heb ik een tijd geleden een pomp gekocht; die pomp is mij toch al een paar keer goed van pas gekomen! En gelukkig waren dezelfde dag nog de nieuwe banden gearriveerd bij de dealer.
Datum: 26 juli 2017 - Laatste update: 5 mei 2016