3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 april 2017 (2277)
25 april 2017 (5855)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1312 Woensdag 29 april 2009  -  Celsius en Fahrenheit

Hier is een gemakkelijk dingetje om "graden Fahrenheit" om te rekenen naar "graden Celsius", en vice versa. We lopen hier nog dagelijks dit om te rekenen om een idee te krijgen hoe warm het nou precies is hier, en dit maakt ons leven een stukje gemakkelijker:
Vul een getal in, in 1 van de velden, klik daarna buiten de text box. 
Fahrenheit:
Celsius:
1311 Dinsdag 28 april 2009  -  Fire Ants

Er zitten Fire Ants hier vlak bij ons appartement. Deze minuscule en op het eerste gezicht onschuldige miertjes, blijken een groot probleem te zijn hier in Amerika. Ten eerste: deze mier hoort hier eigenlijk helemaal niet thuis, maar komt van origine uit Azië. Maar deze mieren hebben het hier zo goed, dat ze zich massaal verspreiden. Een beetje mieren-koningin zorgt voor 1500 nakomelingen per dag, en de meeste kolonies hebben meerdere koninginnen. En... ze bijten. Je kan er dagenlang last van hebben, dus het is aan te raden ze te vermijden (of uit te roeien).


Een kolonie van fire ants.
1310 Dinsdag 28 april 2009  -  Bedankt, mam!

We ontvingen gisteren een pak "Kip Tandoori" per post vanuit Nederland. Lekker! We konden het niet laten om meteen dezelfde avond de boel nog klaar te maken en op te eten. Het is tenslotte een gerecht wat we in Nederland wel vaker aten. Dit is de eerste "Kip Tandoor" die 8000 kilometer heeft gevlogen om bij ons op tafel te belanden.

1309 Dinsdag 28 april 2009  -  Ontmoeting

Ik had vanochtend een training bij Perot Systems. De training werd gegeven in Mexico. Ik hoefde hiervoor niet naar Mexico toe, maar ik kon gewoon op een computerscherm meekijken en via de telefoon meeluisteren wat zich afspeelde in een cursuslokaal op het kantoor van Perot Systems in Guadalajara. Grappige technologie tegenwoordig.

Wat opvallend was, dat iedereen daar in Mexico met mondkapjes op zat. Dat ziet er raar uit. Maar ja, men doet het omwille van de uitbraak van varkensgriep in Mexico.

Maar goed, toen de training voorbij was en het tijd was om te gaan lunchen, liep ik naar de cafetaria van Perot Systems. Onderweg kwam ik Ross Perot tegen. Eindelijk eens niet omringd door vele andere mensen, maar helemaal in zijn uppie. Dus ik greep mijn kans om eens mijzelf voor te stellen en wat met hem te kletsen.

Voor zijn bijna 80 jaar nog een opmerkelijk actieve man. Hij is elke dag nog op het werk, en praat graag en enthousiast met iedereen. Wat die man ook allemaal niet in zijn leven gedaan heeft, dat is zeer indrukwekkend en inspirerend. Vele gangen hier op het kantoor hangen vol met foto's en allerlei andere dingen die hij in zijn leven heeft verzameld. Zo heeft hij ooit in de marine gezeten en de hele wereld rondgevaren. Hij heeft prijzen gewonnen met paarden-dressuur, en hij heeft twee keer een gooi gedaan naar het president-schap, en ondertussen ook nog even twee bijzonder grote bedrijven gestart.

De gekste dingen hangen dan ook hier op het kantoor, zoals Wyatt Earp's Six-shooter (pistool), een complete ruimte-parachute uit Rusland, dollar-biljetten uit de tijd dat Texas zelf een eigen republiek was, de wandelstok van Bin Laden, een stukje van de Berlijnse muur, foto's van George Bush, veel (heel erg veel) awards, authentieke zwaarden, chineze vazen, en ga zo maar door. Een heus museum. Het schijnt zelfs, zo gaan de geruchten, dat hij een complete opslagplaats van 300.000 square feet bezit, vol met van alles wat hij verzameld of gekregen heeft.

Ik heb hem verteld dat ik blij was met de kans die ik gekregen heb via Perot Systems om vanuit Nederland naar Amerika te verhuizen. En hij vond dat ik bijzonder goed Engels praat, maar bij lange na nog niet praat als een Texaan.

Na een kort gesprek, sloot-ie af met "We're glad to have you here, buddy!".
1308 Dinsdag 28 april 2009  -  Boswandeling

Afgelopen zaterdag hebben we een boswandeling gemaakt bij Wilson Creek, een park in McKinney:








Beestje!


Ach, wij Nederlanders zijn weer berucht om de "Dutch Elm Disease".


Het riviertje spoelt het zand weg bij de wortels van de boom.




Het is hier al een tijdje niet meer zo vochtig.














Gekke bekken trekken!


Manuela wordt ongemerkt van achter aangevallen!


Michael schudt hier aan wat takken van de "Cottonwood tree"!




Er stond een boom die vol hing met dit soort rare (en hele lichte) bollen.
1307 Dinsdag 28 april 2009  -  Vliegende pinguïns

Damian krijgt zo af en toe eens een iPod te leen van school. En daar staan geinige filmpjes op:

1306 Maandag 27 april 2009  -  Hypotheek-perikelen

Iets waar ik al een tijdje mee bezig ben: Hypotheken. En da's niet heel eenvoudige materie. Er zijn namelijk allemaal regeltjes omheen. Nou ja, eigenlijk is er een volkomen circus omheen opgetrokken, waar je door heen moet zien te komen, met als grote centrale attractie midden in de piste: de credit score.

We willen maar wat graag uit ons appartement vandaan. We hebben lawaaierige bovenburen (een stel jongens die graag af en toe een feestje vieren), we zitten met dubbel woonlasten, en het blijft toch huren. Als je eenmaal een koopwoning gewend bent en altijd je eigen baas bent geweest, dan wen je niet meer aan huren. Ik noem dit het magentron-syndroom: Als je eenmaal een magnetron hebt, dan kan je daar niet meer zonder. Zo is het ook met een koop-woning. Eenmaal eigen baas in huis? Dan wil je dat graag zo houden.

We zijn al een keer op de vingers getikt omdat we ons beddengoed over de balkon-reling te drogen hadden gehangen ("want dat ziet er niet mooi uit", aldus onze verhuurder "Samantha"). En tsja, dan wordt je er weer even aan herinnerd dat je niet zelf de baas bent waar je woont.

En uit dit appartement vandaan komen is niet makkelijk. Dan hebben we namelijk eerst een huis nodig. En daar hebben we een hypotheek voor nodig, en daar hebben we weer een credit score voor nodig. En wie dat toch bedacht heeft, die credit score.... Er zijn drie verschillende instanties in Amerika die allemaal credit scores maken. En dat is op basis van je betalingsgeschiedenis, hoe goed je je huur betaalt, hoe vaak je leningen hebt, wat voor leningen je hebt, of je credit cards hebt, of je vaak je credit score opvraagt of niet, en ga zo maar door. Ergens aan het eind van de rit, na een (vakkundig geheim gehouden) berekening, komt er een credit score voor je uitrollen, en die is allesbepalend. Hoe hoger de score, hoe beter. Een beetje score van 620 of meer heb je toch wel nodig om een hypotheek in de wacht te slepen. Heb je dat niet, dan ben je een "ghost in the system". En dus geen hypotheek.

En hoe kom je aan zo'n credit score? Ehhh, nou ja, door geld te lenen en uit te geven. Wat dat betreft doen we goed ons best. We hebben een mooie credit card en we gebruiken 'm regelmatig. Maar ja, dat is maar 1 credit card, en dat is bij lange na niet genoeg naar Amerikaanse maatstaven. Daar bouw je geen credit score mee op. Je hebt er meerdere nodig! Maar credit cards krijg je niet zo maar. Die ene die we nu hebben, hebben we alleen maar kunnen krijgen via de bank waar mijn werkgever mee samen werkt. En andere banken? Tsja, die geven je alleen een credit card als je een, jawel, credit score, hebt. En zie daar, een kip-en-het-ei probleem. Of een "catch-22" zoals ze dat hier noemen.

Er zijn wel truukjes omheen, maar zelfs dan, het gaat rustig een jaar duren voordat je een respectabele credit score weet op te bouwen. Na wat gesprekken met een hypotheek-adviseur van mijn bank hier, was het mij wel duidelijk. Dit gaat lang duren en daar willen we niet op wachten. En niemand kan mij echt duidelijk vertellen, hoe lang het precies gaat duren, zo'n credit score opbouwen, dus dat helpt ook niet.

De enige optie die we hebben om snel een hypotheek te krijgen, is door ons huis in Nederland te verkopen. Dan zijn we van de dubbele woonlasten af en wordt het allemaal betaalbaar. Maar ja, dat huis van ons in Anna Paulowna? We snappen er geen sikkepit meer van. Alle, echt ALLE woningen in de Nachtegaallaan die in de afgelopen jaren zijn verkocht, gingen altijd als warme broodjes over de toonbank. Een maand te koop staan was bijna een uitzondering. Maar die van ons? Nog steeds niet verkocht.

We hebben ons huis zeer goed geprijst (kijk even hier als je interesse hebt); het is een mooi huis, goed onderhouden, schoon, prachtig parket erin, leuke tuin, mooie balkons, ruim van binnen, nieuw in de verf, en een schitterende badkamer!

En kopers? Waar zijn die in hemelsnaam? Wat is er aan de hand in Nederland? Staat Balkenende negatieve berichten in de media te strooien? Is de hypotheekrente-aftrek afgeschaft? Is iedereen verzot geworden op wonen in campers? Zijn alle banken failliet in Nederland en kan niemand meer een hypotheek krijgen? Is wonen in Anna Paulowa "uit" de mode? We snappen het niet meer.

Nou, ja. Die frustratie is er ook weer uit. Zo'n weblog is toch ergens goed voor. Je kan er mooi je ei in kwijt. Morgen de makelaar nog maar weer eens bellen. Kijken of hij nog ideetjes heeft, want ach ja, de aanhouder wint!

1301 Maandag 27 april 2009  -  Rijmpje

Damian is Engels aan het leren (en het begint te vorderen, moet ik zeggen), en kreeg vandaag een grappig gedicht mee naar huis van school:

English Is A Pain! (Pane)

Rain, reign, rein,
English is a pain.
Although the words
sound just alike
the spelling's not the same!

Bee, be, B,
I'd rather climb a tree
than learn to spell
the same old word,
not just one way, but three!

Sight, site, cite,
I try with all my might.
No matter which
I finally choose,
it's not the one that's right!

There, their, they're
enough to make you swear.
Too many ways
to write one sound,
I just don't think it's fair!

To, two too,
so what's a kid to do?
I think I'll go
to live on Mars
and leave this mess with ewe!
(you?)

Shirlee Curlee Bingham
1303 Zaterdag 25 april 2009  -  Knowing

Tijd voor een filmpje! En we hebben vandaag Knowning gezien in een bioscoop in Allen. En gewoon in 1 woord: Wow! Wat een film!!! Spannend van het begin tot het eind! En wat een einde aan het verhaal! Nee, ik zal het echt niet verklappen. Maar mocht je de film nog niet gezien hebben, dan is dit een absolute aanrader!

1302 Zaterdag 25 april 2009  -  Joepie-S!

Onlangs ontving ik een rekening van UPS (doorgestuurd vanuit Nederland). "Een rekening van UPS?" Zegt me helemaal niets!

Toen de rekening eindelijk arriveerde in de United States, was de uiterste betaaldatum al verlopen. Te betalen: 23,68 euro voor iets vaags als "voorschotprovisie". Hmm... zegt me nog niets.

Maar eens gebeld met UPS in Nederland om uit te zoeken wat dit was. En het bleek te gaan om een "American Eagle". Ach verdorie, ik heb ooit eens een beeldje van een Amerikaanse adelaar ontvangen vanuit Amerika, als kadootje ter ere van mijn 10-jarig jubileum bij Perot Systems.


Maar goed. Dat was een kadootje. Hoezo dan een rekening?

Nou, dat zit volgens UPS als volgt: Het is vanuit de VS opgestuurd als "commerciële goederen", en daarover moeten invoerrechten worden betaald. Dat was 13,68 euro. En omdat UPS het even voor moest schieten en mij een rekening moest sturen komt er nog even 10 euro aan "voorschotprovisie" bovenop. Niet zo Joepie-S dus.

Nog meer niet zo joepie: Omdat ik te laat ben met betalen komt er 15 euro aan administratie kosten bovenop en gaat UPS nog 8% rente er over rekenen. Toe maar. Aardig hoor. Dat "kadootje" was bijna 11 maanden geleden opgestuurd. Pas na al deze tijd komt UPS er een keer achter dat er nog iets betaald moet worden, en sturen ze je een rekening om binnen 2 weken te betalen. Zucht.

Ik heb na een tijdje zoeken iemand bij Perot Systems gevonden om bij te klagen. Hun kadootje begint namelijk voor mij een prijzig hebbedingetje te worden. En het grappige is, dat die adelaar nu ergens in een doos hier in onze garage moet zitten, dus eigenlijk hebben we 'm weer terug-geïmporteerd naar de Verenigde Staten, waar die eerst vandaan kwam. Maar goed, bij Perot Systems zagen ze ook in, dat dit niet snugger was. Ik mocht de rekening doorsturen; mijn werkgever betaalt deze rekening wel. Mooi! Da's ook weer opgelost.
Extra update van 28 april:

Ik ontving een e-mail van Perot Systems: Die hele rekening van UPS was fout: Men had allang veel eerder een factuur ontvangen van UPS ... EN ook betaald. Dus hoe men er nou in Nederland alsnog bij kwam om mij een factuur te sturen?! Geen idee. Vaag bedrijf, dat UPS.
1304 Vrijdag 24 april 2009  -  Lekker zwemmen

Afgelopen donderdag stond er een behoorlijk windje, maar het was nog steeds erg benauwd, dus Damian had wel weer zin om te gaan zwemmen, terwijl ik lekker op het terras wat ging lezen (een oer-Hollandse Suske en Wiske).

Opeens zie ik Damian ergens naar staren en meteen daarna vliegt hij het zwembad uit met de woorden: "Ik dacht dat het een takje van de boom was wat daar dreef!"

Maar we zijn tenslotte in Texas en de tak was dus een... slang van ongeveer 25 centimeter!

Ik ben even naar de lobby gelopen om voor een schepnet te vragen, maar er werd iemand gebeld op het terrein om de slang weg te halen. Ondertussen komt er een jongen aangelopen; grijpt gewoon de slang uit het water (en werd nog gebeten ook); zette de slang netjes verderop in het gras en klaar is Kees. En de man die gebeld werd, kwam dus net te laat.

Meestal hebben we wilde konijntjes en duiven rond het zwembad, maar vandaag dus een slang in het zwembad.



Laatst toen we in het donker thuiskwamen met de auto, dacht ik wat te zien bij de vuilcontainer op het complex. Dus wij zachtjes met de auto naar de container gereden; even wachten; en, ja hoor! Onze scharrelende schim liet zich zien. Hij ging mooi op zijn achterpoten staan om te gluren of wij er nog steeds waren. Het was dus een prachtige... raccoon (wasbeer).

1305 Vrijdag 24 april 2009  -  Student of the month

Vanochtend even een paar uurtjes van mijn werk vrij-af genomen om aanwezig te zijn bij de Colt Round-Up om de basisschool van Damian, op Minshew Elementary. Tsja, wat is een Colt Round-Up? Nou, je kan even hier kijken. Men doet dit iedere maand op school, en alle kinderen die de afgelopen maand iets bijzonders hebben gedaan worden in het zonnetje zet. En niet een beetje ook!

Men doet dit in de gymzaal van de school, en ALLE kinderen van de school mogen er bij zijn. En pas dan krijg je een beetje een idee hoeveel kinderen hier wel niet op school zitten.




Allemaal staan voor de "Pledge of Allegiance"!

En dit is heel Amerikaans. Hier mag je trots zijn op je prestaties! Hier ben je een winnaar! Iedereen wordt flink opgefokt op de vroege ochtend met luide muziek. De kinderen vinden het fantastisch en juichen er ook behoorlijk op los. Er worden prijzen verloot, en echt iedereen die iets bijzonders heeft gedaan wordt naar voren gehaald, krijgt een kadootje, een certificaat of een lintje, of wordt even met naam genoemd. Er wordt bij gedanst, geschreeuwd, en gevierd wat een fantastische school dit is!


Damian voelt zich er nog wat ongemakkelijk bij, want hij mocht gaan staan als "Student of the month"!


Maar trots dat hij op zijn "award" was!!!
1299 Vrijdag 24 april 2009  -  Criminele activiteiten

Ik moest gisteren in de courthouse verschijnen. Ja, da's ook weer eens iets nieuws. Ik had echt niet verwacht zo snel al bij een rechtbank te zijn in een vreemd land, maar toch, daar was ik dan, bij de clerk in het McKinney Municipal Courthouse.

Ik geef het toe, ik ben fout geweest! Oh-oh-oh, zooo fout!

Mijn violation was:

Fail to maintain financial responsibility (no insurance)

Oke, even een paar dagen terug, om dit uit te leggen. Ik rij gewoon terug naar huis van mijn werk, en zowaar, een politie-controle langs de weg. Ik mag ook even stoppen. Ik krijg de vraag om mijn rijbewijs en verzekerings-papieren te laten zien. Wat blijkt: de liability insurance (auto-verzekering) die ik bij mij had, was verlopen met ongeveer drie weken.

De verzekeringsmaatschappij had me namelijk eerst een tijdelijke verzekering gefaxt toen we de auto kochten, en later de echte verzekering naar ons huis gestuurd. En ik, stommerd (!!) dat ik was, heb niet de tijdelijke verzekering vervangen door de echte. Ik kon de police officer mijn verzekering laten zien; ik had zelfs toevallig de rekening bij me van de verzekering, maar hij was onverbiddelijk. Ik kreeg een citation.

Verbouwereerd laat de politie-agent mij achter, met wat instructies om dit gruwelijke feit op te lossen.

En de enige manier om dat op te lossen is... door je verzekering te laten zien op de rechtbank. Of bijna 300 dollar aan boete betalen, maar dat vond ik een minder prettige keuze. Dus daar stond ik dan een paar dagen later als defendant in de rechtbank. Ik hoopte dat ik er zo snel van af zou zijn als ik even mijn verzekering zou laten zien, maar niets is minder waar.

Eerst moest ik aangeven of ik guilty of not guilty was. Mijn plea was overduidelijk guilty. Ik had niet het juiste papiertje bij me. Ik kan wel not guilty pleiten, maar ja, dan mag ik zo-ie-zo voor de rechter verschijnen en moet ik een advocaat inhuren. Dat gaat me te ver.

Men heeft ook de verzekering gebeld. Controleren of wat op mijn verzekering staat ook echt wel klopt. Godzijdank, het klopte, ik was wel degelijk verzekerd. Vervolgens moet ik een Driver Record opvragen, en dat mag ik (als ik dat eenmaal ontvangen heb) weer komen laten zien op de rechtbank. Een driver record is, zeg maar, een overzicht van al je bekeuringen of overtredingen. Kosten? 12 dollar voor 1 papiertje. En... (ja, ik ben er nog niet) ik mag (nou ja, eigenlijk "moet") ook een Driving Safety Course doen. Kan gewoon online, dus het is niet weer een keer opnieuw afrijden of zo, wat ik eerst dacht, maar ook dat kost weer 25 dollar. Zucht.

En dit alles moet ik binnen 3 maanden regelen. Pas daarna wordt mijn case dismissed. Doe ik dit niet, dan komt het op mijn criminal record en moet ik op 2 september a.s. verschijnen voor de rechter. En als ik dat niet doe, dan wordt er een arrestatie-bevel tegen mij uitgevaardigd.

Ja, echt, we hebben het over 1 papiertje niet bij je hebben.

1300 Donderdag 23 april 2009  -  Sticker kopen?

Ik blijf me af en toe toch nog verbazen over dingen hier op mijn werk. Mijn nieuwste verbazing: "Of ik een sticker wilde kopen om een spijkerbroek te mogen dragen".

Het is in Nederland geen enkel probleem om met een spijkerbroek aan naar je werk te komen. Nou ja, misschien bij sommige bedrijven wel, maar ik had er in ieder geval geen problemen mee. Hier in de States is het not done. Er heerst hier een dress code en daar moet je je aan houden. Dat vind ik niet zo heel erg, dus het zit wel goed.

Tijdens de maandelijkse taart-bijeenkomst (er wordt hier iedere maand taart gebracht, om de jarigen van die maand te vieren), stond er iemand stickers te verkopen voor 1 dollar. Als je zo'n sticker koopt, dan mag je op casual Friday een spijkerbroek dragen - MITS - je de sticker ook draagt op je kleding.

Oh, enne, je mag dan niet via de voordeur naar binnen, maar alleen via de achterdeur. En... je mag die dag niet naar de cafetaria, want je mag niet gezien worden in de cafetaria met een spijkerbroek aan, daar zouden wel eens klanten kunnen zijn, dus dat kan niet.

Belachelijk, zo vond ik. Ik ga een beetje mijn werkgever een dollar betalen om een spijkerbroek aan te mogen?! En dan ook nog een sticker op mezelf plakken?! Tsssss.... Echt niet.

Ik vroeg me zo af, zou Ross Perot zelf nou ook een sticker kopen en in spijkerbroek op werk verschijnen?!
1297 Woensdag 22 april 2009  -  Earth Day

Het is Earth Day vandaag. Bij Damian op school gebruiken ze vandaag geen wegwerp-materiaal tijdens de lunch (wat ze anders in grote getalen doen), en bij mij op het werk werd ook even de aandacht er op gevestigd.


Ze verkochten "groene" producten in de cafetaria. Het meest interessante wat daar tussen stond was toch wel de EcoSphere. Nog nooit eerder gezien. Het is een glazen bol met daarin gefilterd zee-water, wat lucht, wat leuke versiering, en jawel, garnalen. En die bol is volledig afgesloten. De garnalen kunnen er dus niet meer uit. Nou ja, je zou de bol stuk kunnen maken, en dan kunnen ze er uit, maar anders niet.




De garnalen schijnen er zeker jaren in te kunnen overleven. Ik sprak met iemand vandaag die zo'n bol al 10 jaar heeft, en de garnalen leven nog. Hoe dat kan? Nou door het licht van buiten, ontstaan er algen in het water. Deze algen zijn het voedsel van de garnalen. De uitwerpselen van de garnalen zorgen weer voor bacteriën die op hun beurt weer voor zuurstof zorgen. Een volledig eigen eco-systeem. Dit is iets wat schijnbaar bedacht is door Nasa.
1293 Dinsdag 21 april 2009  -  Luchtballon

Er vloog vanochtend een ballonnetje precies over ons appartement:



1295 Dinsdag 21 april 2009  -  Het zwembad is open!


Het zwembad is geopend, en Damian wil het meteen uitproberen. Het water is nog wel errug k-k-k-koud!




Er lopen hier ook veel konijnen rond!


En sommigen onder ons gaan liever bij het zwembad zitten "gamen", dan in het koude water te gaan.
1283 Maandag 20 april 2009  -  Op de foto met Perot

Kijk nou toch eens met wie ik stom-toe-val-lig op de foto sta?! Met Ross Perot!

1289 Maandag 20 april 2009  -  Northern Cardinal

Kijk! Een Northern Cardinal in de boom! Je ziet deze fel-rode vogels hier wel meer, maar ze zijn zo verdraaid snel; dit is de eerste keer dat ik er eentje op de foto wist te zetten (sorry, niet heel scherp). Ze fluiten overigens ook heel grappig!

1291 Zondag 19 april 2009  -  Tornado


Ik dacht dat we hier in McKinney niet bang hoefden te zijn voor tornado's. Het schijnt dat ze hier heel soms toch voorkomen. Hier twee foto's van 3 mei 1948, nadat een tornado door McKinney geraasd is.
1285 Zaterdag 18 april 2009  -  Op de markt

In McKinney zijn weer de Third Monday Trade Days, een leuke markt:


Vers meloen-sapje!?


Rondje rijden op een pony.


Heel erg leuk voor in de tuin.


Manuela is verzot op deze beeldjes.


Daarom nog maar een foto ervan.


Geinig!


Een hamburger eten bij de "Tornado Tater".


Fazant kopen?


Of toch liever een gekleurd kuikentje? (ze doen kleurstof door hun voer heen)
1287 Zaterdag 18 april 2009  -  Stukje rijden

We gingen een stukje rijden, wat ten noorden van McKinney, en kwamen terecht in Weston, een klein gehucht, maar wel met mooie plaatjes:


Het oude postkantoor van Weston.


Weston City Hall.

















Koetjes in de wei.





1 van de watertorens in McKinney.





Roofvogels.
1281 Donderdag 16 april 2009  -  Katten op het balkon



1279 Woensdag 15 april 2009  -  Texas regen

Hier het bewijs dat het ook in Texas hard kan regenen:

1277 Dinsdag 14 april 2009  -  Bluebonnets

De state flower van Texas is de bluebonnet. Ze groeien dan ook overal hierzo. Ik maakte vandaag deze foto:

1273 Maandag 13 april 2009  -  Powerpoint

Damian heeft een leuke Powerpoint gemaakt. Dat moest eigenlijk afgelopen vrijdag op school over de Wagon trains, waarin mensen vroeger zo rond 1850 lange reizen maakten vanuit Pennsylvania naar Californië, om daar te gaan wonen. Maar aangezien Damian afgelopen vrijdag niet op school was, heb ik samen met hem een Powerpoint gemaakt, over zijn reis van Nederland naar Texas: Klik hier!
1271 Zaterdag 11 april 2009  -  Insectosaurus goes to the zoo

Vandaag is het prachig weer (iets te warm naar mijn smaak), dus besluiten we naar de Dallas Zoo te gaan. Ik en de kids waren daar al eerder geweest in november. En nu wilde Michel de zoo ook wel eens zien. Omdat we er tegen de middag pas waren en we trek hadden, besloten we eerst wat te gaan eten bij de McDonalds (in de dierentuin zelf is het eten nogal duur). Damian nam een happy meal en kreeg als verassing een speeltje van Insectosaurus, uit de film Monsters vs Aliens. Damian voelt zich nu te groot voor dat soort speeltjes en wilde het achterlaten.

Maar wegens groot medelijden van Michel en mij en tot schaamte over zijn ouders van Michael, besloten wij Insectosaurus ook een leuke dag te geven: Hij mocht mee naar de zoo. We moesten hem wel verbergen aan de kassa, want dat scheelt weer een kaartje betalen.

Of wij een leuke dag hadden met Insectosaurus? Bekijk de foto's en oordeel zelf.

1274 Zaterdag 11 april 2009  -  Dallas zoo movie

Hier nog een leuk filmpje van het voeren van de vogels in de Dallas zoo:

1269 Zaterdag 11 april 2009  -  Eggstravaganza!

't is bijna Pasen. Een paar dingen die opvallen:

[A] Men viert hier geen tweede paasdag, dus ik moet maandag gewoon werken en de kids gaan gewoon naar school.
[B] Overal zijn er eggstravaganza's.

Over punt [A] kan ik kort zijn, daar maken we ons niet druk over. Okéé, we hebben dan geen vrij op 2e paasdag (en natuurlijk ook niet op koninginnedag), maar we krijgen wel vrij op 25 mei (Memorial Day), op 3 juli (Independence day), op 7 september (Labor Day) en natuurlijk nog 2 dagen op Thanksgiving (26 en 27 november). En voor de slimmerikken onder ons: Independence Day is inderdaad op 4 juli, en niet op 3 juli, zoals ik hierboven schreef. Maar hier in Amerika werkt het zo: Valt een national holiday in het weekend? Dan krijg je de dag ervoor of erna vrij. Dus dit jaar krijgen we vrij op 3 juli, omdat 4 juli op een zaterdag valt.

En over punt [B]: We hadden geen idee wat het in hield, zo'n eggstravaganza, maar hier in de buurt hield de Albertsons (supermarkt) een Eggstravaganza en alle kinderen mochten komen.

En zo stonden we deze ochtend in de Albertsons. En het blijkt iets heel eenvoudigs te zijn. Ze gooien een hoop papier op de grond, verstoppen daar allemaal chocolade-eieren en andere lekkere dingen in, en daarna mogen de kinderen allemaal tegelijk aanvallen en er zo veel mogelijk proberen uit te halen.

En dat is leuk, joh, want het gaat behoorlijk tekeer. Binnen de korste keren is alles er tussenuit gevist en dwarrelt er allemaal stof in de Albertsons rond van al het papier wat wild in de rondte wordt gegooid door alle kinderen. Alles is ineens toegestaan, om maar zo veel mogelijk chocolade-eieren te bemachtigen!


En zoeken maar!






Met je crocs nog onder de slierten papier, maar wel met een zak vol eieren, en nog wat andere extraatjes, verlaten we weer de Albertsons.
1267 Vrijdag 10 april 2009  -  In een dip

Na twee maanden hier in Texas, begint het toch een beetje in te zinken. We hebben eigenlijk nog niet eerder last gehad van heimwee, maar het lijkt nu toch door te zetten. Precies op dat moment komen onze spullen eindelijk aan. En of we dat nou leuk moeten vinden of niet, dat weten we niet exact, maar ja, de spullen moeten in ieder geval opgehaald worden.

De spullen zijn eerst naar de haven van Rotterdam gegaan, daarvandaan naar Antwerpen, en per boot naar Houston. Vanuit Houston is het met een vrachtwagen naar een opslagloods in Arlington gebracht, in de buurt van het vliegveld van Dallas-Fort Worth. De reis duurde iets meer dan 4 weken. Daarna heeft het nog een paar weken in de haven van Houston gestaan, omdat de douane er nog graag even naar wilde kijken, en de spullen tezamen zaten in een container met andere spullen waarvan papieren ontbraken (da's nou een nadeel van groupage zendingen; groupage is het combineren van verschillende vracht in 1 container. En als met 1 onderdeel van die vracht niet in orde is, dan houdt de douane de complete container tegen).

Ik ben gisteren bij de Customs & Border Protection op het vliegveld geweest om onze spullen in te klaren. Ik dacht dat toen onze spullen eindelijk door de douane waren, dat ik het zondermeer kon gaan afhalen, maar dat is dus niet waren. Het moet ook nog "ingeklaard" worden door de CPB. Afgezien van wat gesteggel over een ontbrekend nummer, had ik alle papieren correct bij me, en werd de boel zonder extra kosten goedgekeurd. Ondertussen moest ik ook nog Carotrans betalen, het bedrijf dat onze spullen door de douane in Houston had geloodst, en het vanuit de haven van Houston naar een warehouse in Arlington had gebracht. En die betaling kon uitsluitend via een money order wat opgestuurd moest worden (het lijkt wel alsof ze hier het dood-eenvoudige concept "overboeken op een rekening" niet kennen, want betalen moet hier iedere keer omslachtig). Die betaling kwam ook net precies op het allerlaatste moment binnen. Tot slot dan ook nog een garage gehuurd bij Amli (waar we ook ons apartement huren), om onze spullen tijdelijk in op te slaan.

Zo! En vandaag was dus alles gereed om onze spullen op te halen. We hebben onze eigen truck gehuurd bij U-Haul. Zelfs met een normaal rijbewijs, kan je hier je eigen 17-feet truck huren en besturen (en nog groter als je dat wilt!) en dus zelf haulen, zoals ze dat hier noemen.


Onze truck!

De eerste van 7 pallet-boxen om in te laden bij het St. George's warehouse in Arlington.

De eerste van 7 pallet-boxen om in te laden bij het St. George's warehouse in Arlington.


'Management' ziet er op toe dat alles netjes ingeladen wordt.




Damian had ook een ontzettende 'baaldag' op school, of zoals zijn counselor het noemde: "a mental slowdown", dus hij had een dagje vrij gekregen, en kon met ons mee om de spullen op te halen, en dat vond-ie wel leuk!




Onze trucker, gereed voor vertrek.


We moeten zeggen, het bedrijf dat we hadden ingehuurd voor de verscheping, WBS, heeft de verzending bijzonder goed geregeld. Alles was perfect in orde.


Na honderd mijl heen en weer rijden (het is zo'n 50 mijl van ons apartement naar het vliegveld), kunnen we de boel weer uitladen in onze garage. Ruim 8 kuub aan spullen gaat namelijk niet in ons apartement passen, dus we slaan de boel zolang maar even op. En dan is een garage vlak bij ons apartement wel praktisch.


En na een dag lang slepen met spullen, en de truck weer teruggebracht te hebben, trakteren we onszelf op een etentje bij een erg goed restaurant, de Olive Garden.


We stonden nog tot 's avonds laat door onze spullen te snuffelen. Vreemd om onze spullen hier in Amerika te zien. Vreemd om je te realiseren dat deze spullen 8000 kilometer over de oceaan hebben gevaren. En toch ook wel leuk om wat vertrouwde spulletjes weer bij ons te hebben.
1265 Donderdag 9 april 2009  -  Zonnig


De ondergaande zon vandaag was bijzonder mooi!
Kleine update van 11 april:

Er schijnen hier in de buurt (nou ja, "in de buurt".... zo'n honderd mijl hiervandaan) nogal wat grote wildfires te branden. Dat zorgt voor een hoop stof in de lucht, en vandaar die rode ondergaande zon.
1263 Woensdag 8 april 2009  -  Elvis leeft!

Wat ik wel leuk vind hier bij Perot Systems, is dat ze van tijd tot het een en ander organiseren op onze campus. Je zit hier meestal in je cubicle, en dit soort activiteiten is een goede manier om wat andere mensen te spreken en te leren kennen.




Zo is Perot Systems ieder jaar sponsor van de Heart Walk van de American Heart Association. Het is een grote wandeltocht die ieder jaar in het centrum van Dallas wordt gehouden, zo rond september. Het doel is om zoveel mogelijk geld op te gaan halen voor de Amerikaanse hart-stichting (daar gaan we weer met het "fundraising"!). En om daar mensen voor geïnteresseerd te krijgen, was vandaag de kick-off: we gingen alvast met z'n allen een stukje lopen op de parking lot. Niet de meest spannende locatie om te gaan wandelen, maar goed, het was lekker weer. Tegelijkertijd ook een wedstrijd (tsja, ze moeten toch op de 1 of andere manier mensen hiervoor interesseren), en zowaar, ik was 1 van de winnaars! Ik kreeg een gift card van wel 10 dollar om te besteden op iTunes (Ik denk dat ik er niet eens een heel album mee kan downloaden, maar goed, je moet een gegeven paard niet in de bek kijken, toch?).




Iedereen was gevraagd om vandaag in zijn sneakers naar het werk te komen. En dat ziet er echt vreemd uit. Een heleboel mensen in heel erg nette kleding, met gymschoenen eronder?!

Achteraf werden we getrakteerd op een gratis lunch, uiteraard met alleen maar gezonde dingen, want ze willen natuurlijk promoten dat we met z'n allen gezonder gaan eten om zo hart-gerelateerde ziektes te verminderen. En tot slot kregen we ook nog een concert van niemand minder dan Elvis!


Ik denk zo, over ongeveer 200 jaar, dat er nog steeds honderden mensen zijn die met grote regelmaat Elvis imiteren en daar hun dagelijks brood mee verdienen!
1224 Maandag 6 april 2009  -  Werken bij Perot

Er zijn ook mensen nieuwsgierig hoe het nou eigenlijk gaat op mijn werk hier bij Perot Systems. Oke, hier dan een "klein" stukje daarover, nu we hier exact 2 maanden in de VS zijn.

Ik ben in de afgelopen maanden vooral bezig geweest om dingen te leren. Gewoon kijken hoe het er hier aan toe gaat, en wat anders is hier ten opzichte van Nederland.

Wat valt op? Nou, ten eerste zit hier iedereen in cubicles, een soort vierkante hokjes, afgescheiden door een soort lage muren. Dus geen grote kantoren waar iedereen elkaar kan zien, nee, iedereen heeft hier zijn eigen hoekje. En je mag er mee doen wat je wilt. Wil je er een lamp in zetten? Prima! Een eigen white-board erin, je eigen telefoon, je eigen printer, en leuke plaatjes aan de muur. Het kan! Ik zit in cubicle D1315h. Weet je ook weer waar ik zit.

Kleding: Denk er niet eens aan om in je jeans op je werk te verschijnen. Iedereen is hier dressed-up. Bij voorkeur nog een stropdas om ook (maar lang niet iedereen doet dat, en ik ook niet). Ik heb maar een nieuwe outfit gekocht.

Reistijd: Van anderhalf uur enkele reis-tijd in Nederland, naar ongeveer 30 minuten hier in Texas. Ik hoef niet meer om 5 uur mijn bed uit. Dat scheelt. Ik heb 1 keer de snelweg geprobeerd hier, maar dat is geen succes. Veels te druk 's ochtends. Gewoon tussendoor-wegen pakken van McKinney, naar Allen en Frisco, en dan naar Plano. Werkt heel goed, en gaat sneller dan de snelweg.

Computers (voor de geeks onder ons): Ik heb een schitterende nieuwe Dell Latitude E6500 laptop met 22 inch scherm, een eigen switch en Linux server. Leuk speelgoed! De computers die we vanuit Perot Systems beheren voor Stanford Hospital & Clinics: Nogal uiteenlopend van kleine IBM 52A servers tot een paar joekels van P590's (waarvan eentje zelfs volledig standby; dat moet echt zonde zijn van het geld, want die dingen kosten gauw een miljoen euro). Veel HACMP clusters, waarbij 1 hele lastige die met 100 Gigabyte per maand groeit (patient-gegevens). Moeten we nodig eens wat nieuws voor gaan verzinnen. SAN storage op vooral EMC, maar ook hier en daar wat IBM. Backups middels TSM op een eigen backup-netwerk, vooral veel full-partition systemen, geen VIOS, een hoeveelheid HP-UX systemen, hier en daar wat Linux servers en blade servers, oh, en Starbucks koffie in het koffiezet-apparaat. Oke. Nu weer terug naar normaal Nederlands:

De telefoon. Een complexe Cisco IP Phone op mijn buro. Ik heb nog steeds niet uitgevogeld hoe ik daar een voice mail melding op zet, maar het zal me op een dag wel gaan lukken. Die telefoon is overigens belangrijk, want vergaderen doet men niet zo snel met elkaar, alles -en dan ook echt alles- gaat via tele-conferencing. In andere woorden, ik zit dagelijks in meerdere conference calls. Om er af en toe vanaf te zijn, wandel ik ook nog wel eens naar wat mensen toe, want anders zijn er dagen bij dat ik niemand van ons team zie.

E-mail: Ook even aan wennen. Ik kreeg bij de KLM wel aardig wat e-mail, maar hier krijg ik er rustig 180 per dag. Niet normaal meer. En ik moet alles lezen, beantwoorden, en een hoop weggooien. Men houdt hele conversaties via de email, soms als men vlak bij elkaar zit.

De lunch: E-norm-e cafetaria met heel veel keus. Alles gezond, dat wel. Ross Perot heeft alle vette happen verbannen uit de cafetaria, dus we zitten hier aan allerlei varianten van gezond voedsel. Veel salades, verschillende soorten vis, gezonde hamburgers, rijst-maaltijden, en ga zo maar door. En vooral niet zorgen maken over betalen. Gewoon je pasje scannen, en ze halen het vanzelf van je salaris af.

En tot slot nog wat foto's van ons data-center. Gigantisch oppervlak met computer-systemen erin. Met een hoop geruis erbij van alle computers en koeling. De foto's hieronder zijn niet van mij, maar vond ik ergens op Internet. Het hele Perot Systems campus is namelijk 1 groot fort, wat zwaar beveiligd is. De hekken erom heen kunnen zelfs een vrachtwagen tegenhouden die met 80 mijl per uur er tegenaan rijdt. En er staat overal gewapende (echt waar) beveiliging. Maar waar het om ging: Ik mag geen foto's maken hier (wie dan wel deze foto's heeft gemaakt, geen idee).







1259 Zaterdag 4 april 2009  -  Day at the museum

Midden in het centrum van Dallas ligt Fair Park. Het is een groot gebied, waar vroeger een wereldtentoonstelling is gehouden, en waar nu nog jaarlijks de State Fair wordt gehouden, da's drie weken lang de grootste kermis die je maar in Texas kunt vinden.

Na een ontbijt bij Denny's in Plano, zijn we aanbeland in Fiar Park, om daar een bezoekje te brengen aan het Museum of Nature & Science. Dit soort musea zijn in Amerika erg leuk; het gaat vaak over van alles en nog wat van natuur tot en met techniek, dus er zit altijd wel wat interessants bij.


Een dallasosaurus!


Met een flinke voetafdruk!




Reuze-bellen maken!


En dat lukt heel aardig!


De "cotton bowl", baseball-stadion, tegenover het museum.


De "Texas Star", top-attractie van de State Fair.


Close-up.


Tsja, Texas is beroemd om de olie, dus hier ook een ja-knikker, de Big M.


Een waaghals in de fontein! (En ik kan je zeggen, het is er niet gelukt om DROOG te blijven. Maar goed, met de temperatuur hier vandaag, ach, zo'n 27 graden, was ze ook snel weer droog).


De vlaggen half-stok vandaag, om een politie agent die om het leven is gekomen hier.


Uitrusten op een bankje.


De "lagoon".


En de "lagoon" zit vol met schilpadden, van kleintjes, tot hele grote!


Uitrusten op een... tjsa... kunstwerk!?


Uitkijken voor de mammoet!


Goh, en hoe die mammoet nou?!!? Originele naam, hoor!


In het Fair Park was ook een grote "Garage Sale" aan de gang. En daar zie ik toch een hyper-modern IBM apparaat staan! Wow!


In het "Nature" museum: een reuze vliegende schildpad!


Jumbo weer, nu zonder kleren.


We eten tegen de avond nog een keertje bij de "Rembrandt Pub" (blijft toch lekker, zo'n kroket!), en met een ondergaand zonnetje rijden we weer terug naar McKinney.
1260 Zaterdag 4 april 2009  -  Jelly Belly beans


Een buis of 50 hebben ze maar liefst bij Target. Zakje eronder, kleppie omhoog en gieten maar. Onder de 50 buizen hebben ze zelfs nog bakken voor de specialere smaken, zoals pure chocola en pomegranate. Ze hebben smaken van frisdranken, smoothies, zure beans en beans met vieze smaken, zoals snot en oorsmeer. En dan nog de 50 gewone smaken, zoals rode appel, suikerspin, bubblegum en drop. Mijn zakje werd zo zwaar, dat ik er gelijk maar een bakje voor gehaald heb. En terwijl ik er stiekum van snoepte in de auto, maakte Michel deze foto.
1261 Vrijdag 3 april 2009  -  Stukje rijden

Afgelopen zaterdag zijn we een stukje gaan rijden. Om McKinney wat meer te verkennen, want het is al met al toch wel een behoorlijk grote plaats, en veel uitgestrekter dan wij in eerste instantie dachten.

Je hebt, zeg maar, een oud gedeelte, wat gesticht is rond 1848, met nog echt van die oude huizen met grote veranda's eraan, in het oude centrum van McKinney. Daarnaast heb je een heel nieuw gedeelte, waar stevig gebouwd wordt en heel veel nieuwe wijken staan. Weer aan de andere kant van McKinney heb je grote weilanden en ranches, waar mensen paarden of koeien houden.


En hier en daar staat een oude auto volledig weg te roesten.

Wat ontzettend opvalt is het grote verschil tussen de huizen in McKinney: Van heel erg grote dure huizen tot het meest vervallen houten huisje in zeg maar de achterbuurt, met allemaal rommel er om heen. Er is blijkbaar een groot verschil qua inkomen hier in McKinney.


En dit meer kwamen we ook tegen tijdens onze rit. Het is een kunstmatig meer. Een stuk grond onder water gezet. De bomen die er ooit stonden hebben het duidelijk niet overleefd. Het heeft een heel "creepy" sfeertje.
1258 Donderdag 2 april 2009  -  Vast een grapje

Dit vond ik op de website van de Polderbode:


"Lees jij de website van de Polderbode?" Ja, dus.

Ik vond dit wel humoristisch. Ik roep al jaren dat men eindelijk eens iets moet doen aan het gedoe op het station van Anna Paulowna, zoals "camera's ophangen". Ik zou me er eigenlijk nu niet meer druk over moeten maken, want we wonen er toch niet meer, maar goed. Het grappige in dit verhaal is dat men beweert dat er in 2008 wel 80 fietsen zijn verdwenen. De werkelijkheid zal wel een tienvoud daarvan zijn! (En misschien nog wel meer). Want, tja: [A] Er is helemaal geen politie in Anna Paulowna, en [B] Als je een gestolen fiets meldt, gebeurt er helemaal niets aan. Resultaat: Van ons zijn ook 3 fietsen gestolen, en we hebben het nooit bij de politie gemeld. Ik heb toen wel gemeld dat er een spiegel van een leen-Panda was afgebroken op het station, en afgezien van een standaard e-mail van de politie (en een hoop moeite van mijn kant om het te melden bij de politie), heb ik er nooit meer wat van gehoord.

Toen ik het hele artikel had gelezen, viel mij de publicatie-datum op: 1 april! Ach, verdorie! Dan zal het wel niet waar zijn, want een gemeente die eindelijk na ja-a-a-a-aren eens iets gaat doen aan het vandalisme?! Welnee, joh, dat kan toch niet waar zijn!
1251 Woensdag 1 april 2009  -  Adriatica, de grootse plannen van McKinney

Het is vandaag heerlijk weer. En nadat ik Damian van de schoolbus had opgehaald, besloten we maar weer eens richting Starbucks te gaan voor een appelsapje en een ijskoffie. We werden weer hartelijk begroet en we raakten in gesprek met de mevrouw aan het tafeltje naast ons. Ze had een heel klein schattig dochtertje, dat heel graag wilde weten waarom wij zo "gek" praatten. Dus legden we haar uit dat we uit Nederland kwamen en Dutch praten.

Daarna kregen we een verhaal over haar hond en we kletsten nog wat door met haar moeder. Toen ze weggingen, zeiden ze ons nog heel vriendelijk gedag. Damian en ik gingen even later ook weer op de terugweg naar huis. We zagen in de verte een soort meertje liggen, dus gingen we op verkenning. We hebben een tijdje heerlijk aan het water gezeten en zagen alle soorten vogels aan ons voorbij komen.

Toen we weer wat verder liepen, kwamen we allemaal borden tegen met de grootse plannen van McKinney erop, genaamd Adriatica. Ze gaan een prachtig Kroatische haven nabouwen. Er komt botenverhuur, een geweldig mooi hotel in Italiaanse sfeer. Er komt een schip helemaal uit Kroatië waarin een koffietentje en Italiaanse ijssalon wordt gemaakt, en nog veel meer.... Kijk maar op de foto's die we van de borden gemaakt hebben. Ook zijn er villa's in Mediterraanse stijl. Damian en ik vergaapten ons er helemaal aan. De villa's hadden binnenplaatsjes met terra-cotta stijl tegels en palmbomen en een terras aan het water. Zooooo mooi en zooooo duur helaas (meer dan 4 ton).


Maar goed. Kijk verder maar op de foto's hoe mooi McKinney nog gaat worden. Ik ben in ieder geval blij dat we hier zijn gaan wonen.


"Kampanel", The bell tower of Adriatica.
(Met op de voorgrond een beeldhouwwerk van een vredesduif wat hier gemaakt wordt. Het is nog niet af, en er komt nog een fontein omheen).



De "wedding chapel". Er zit een standbeeld van Jezus in uit Italië van meer dan 300 jaar oud.


Het schip wat binnenkort hier komt te liggen.


Een leuk Kroatisch optrekje in McKinney.


Nog een heel stuk in aanbouw.
1254 Woensdag 1 april 2009  -  Pizzas 4 Patriots

Vrijwilligerswerk. Een heel, heel groot "iets" hier in de States. Als je hier woont, heb je dat direct door! 't Begon al op de scholen. Overal zoeken ze wel volunteers voor. Of ik misschien mee wil doen met het organiseren van "Donuts with Dads" ('s ochtends donuts eten op school met je kinderen); Willen we misschien meedoen met een loterij voor leuke mandjes? Wil je misschien geld ophalen voor de "Cookie Dough fundraiser"? Hebben we misschien nog lege inkt-cartridges die we kwijt moeten? En zo zijn er nog talloze voorbeelden op te noemen.

Het gaat ook rustig door op mijn werk: Daar zamelen ze geld in om schoenen te kopen voor arme kinderen! En daar wordt een wandel-tocht georganiseerd voor de hart-stichting. "Loop je mee?" Oh, en het allernieuwste vandaag: Pizzas 4 Patriots.


Ik vind het best goed hoor, al die acties. 't Is meestal voor een goed doel, dus het zit vast wel goed (alhoewel we nooit vernemen wat men precies gedaan heeft met het geld wat is opgehaald). En ach, wel grappig, die parkeerplaats voor "Volunteer of the month". Ik denk niet dat ik 'm snel ga krijgen, want van mij mag wel ietsjes minder. Nu beginnen ze dus ook al geld in te zamelen om voor alle soldaten in Afganistan en Irak een punt pizza te kunnen kopen!

Werkelijk?! Is het geld van het Amerikaanse ministerie van Defensie dan nu eindelijk op? Gaat het zo slecht met de Amerikaanse economie, dat soldaten niet eens meer te eten krijgen in het leger? Nee hoor, gewoon een ludieke actie van Lou Malnatti's pizzeria, die het wel grappig vond om een Boeing 747 gevuld met pizza naar het Midden-Oosten te sturen op de 4th of July (Independence Day). Je zal die pizza's maar moeten bakken! Volgens mij gaan er heel wat in een 747.

Soms, heel soms (nou ja, eigenlijk best wel regelmatig) schiet men in hier in de VS een tikkie te ver door met hun goede bedoelingen.
Datum: 26 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016