3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 mei 2017 (2899)
25 mei 2017 (4478)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1815 Zondag 29 mei 2011  -  Vogels

Dit waren de zwaluwen ongeveer twee weken geleden:


Ik wilde een week later nog een keer een foto maken van het zwaluwen-nest. Maar toen ik dat probeerde, vlogen ze allemaal tegelijkertijd weg. Dat groeit echt als kool?! Voor je het weet zijn de jonge zwaluwen al niet meer te onderscheiden van hun ouders, en vliegt er een grote groep zwaluwen over ons huis heen, luid kwetterend, en Manuela's nieuwe auto onder-poepend (Manuela parkeert haar auto nu ineens verdacht vaak in de garage).

Bij gebrek aan zwaluwen, zet ik de bluebird nog maar een keer op de foto, die nog wel bezig is zijn jongen te voeren.


Vader bluebird.

Het is leuk dat de bluebirds ons huisje hebben uitgekozen om hun jongen in groot te brengen, maar het is ons ook duidelijk dat de jongen het er niet echt koud in hebben. Laatst steeg hier de temperatuur al weer naar zo'n 37 graden, dus dan zal het vast pittig warm worden in dat kleine hokje. Ik heb maar een bakje water neergezet, zodat ze in ieder geval een beetje kunnen afkoelen.


Een verhit bluebird-jong, met de snavel open om warmte kwijt te raken.
1826 Vrijdag 27 mei 2011  -  Stickers

Ik kan met bewondering kijken naar hoe Manuela met haar nieuwe auto om gaat. Ze heeft 'm helemaal echt haar auto gemaakt. Zo-ie-zo is-ie helemaal picobello opgepoetst en uitgezogen. Er zit een nummerbord met lieveheersbeestjes op, een new car geur-hangertje is opgehangen, er zitten bloemen-magneten op, en de nieuwste aanwinst is een sticker achterop.


Niet moeilijk om te zien: Dit is Manuela's nummerbord!

Een beetje Amerikaan heeft een sticker achter op zijn auto. Amerikanen willen namelijk graag iedereen laten weten waar ze voor of tegen zijn, of dat ze trots zijn op hun kinderen. De één heeft een sticker dat hun dochter in een band speelt; de ander dat hun zoon aan American Football doet. De derde wil graag iedereen laten weten dat-ie voor Obama is, en de vierde had liever totaal geen Obama als president ("One Big Awful Mistake, America!"), en de vijfde is een proud parent of a soldier. En wat ook heel populair is, zijn de family stickers. Manuela heeft er ook eentje besteld voor haar auto:


Deze family sticker is natuurlijk helemaal op ons aangepast (zo kun je 'm ook bestellen): Van links naar rechts: Ik met mijn laptop (heb ik echt zo'n kruin?!), Manuela met de shopping bags, Michael met spriet-haren achter de computer, Damian met een boek en een bril, en natuurlijk onze 2 katten.
1825 Vrijdag 27 mei 2011  -  Crawfish

Op donderdag-ochtend ben ik weer aan het hardlopen in het park. Ik ren nu eigenlijk iedere ochtend wel, en in het weekend neem ik ook Damian mee. Het gaat inmiddels al een stukje beter met mijn conditie. Het lukt me warempel om 5 kilometer aan 1 stuk door te rennen, dus ik hoef me iets minder te schamen voor mijn conditie.

Tijdens het rennen viel het me op dat er een krab op het beton zat. Ja, heus, een krab. Ik verwacht die dingen altijd in de buurt van een rivier of de zee, maar dat is bij ons toch ver te zoeken. De dichtst bijzijnde zee is op z'n minst 5 uur rijden. Dus waarom een krab hier op deze plek?!

De volgende ochtend: een camera mee bij het hardlopen, in de hoop de krab op beeld te kunnen vangen. En verdraaid: hij zit er weer:


Een man die zag dat ik naar de krab stond te kijken zei nog: "Look, he's doing a face off!"

Ik heb het even op moeten zoeken, maar het valt onder de categorie "crawfish", of ook wel "crawdad" genoemd. De krab leeft in de buurt van water (we hebben een klein kreekje in ons park), en ze graven gaten in de grond:


Die gaten kunnen overigens pittig diep zijn, van zo'n 30 centimer tot 3 mter diep. Het is ook niet erg snugger om je vingers in zo'n gat te steken, want er willen ook wel eens slangen of zwarte weduwe spinnen in die gaten gaan zitten. En ons park is zo te zien bezaaid met dit soort gaten, en dus ook met krabben!
1823 Woensdag 25 mei 2011  -  De tweede ronde!

Even een oude koe uit de sloot halen: Lees even dit verhaal: Property Tax.

Zo, als je nu weer helemaal op de hoogte bent over het reilen en zeilen van property tax in Amerika, dan is vandaag de tweede ronde van het spel met de Collin Central Appraisal District (CCAD) aangebroken:

Wederom kregen we begin mei een brief van de CCAD over de taxatie van onze woning in de bus. En niet geheel onverwacht, was onze woning weer aanzienlijk in prijs gestegen. Hadden ze vorig jaar nog geprobeerd onze katten wijs te maken, dat onze woning dik 15% meer waard was geworden in iets meer dan 3 maanden; dit jaar doen ze het iets voorzichtiger, met slechts een stijging van ruim 5% over het hele jaar. Maar da's toch dik 10.000 dollar erbij. En wederom geloven we er geen snars van. Ons huis wordt in 10 jaar tijd een ton meer waard??? Dacht 't niet! 't Gaat allemaal wat beter met de Amerikaanse economie, maar het gaat ook weer niet zo fantastisch. En ik ben al helemaal niet van plan belasting te moeten gaan betalen over deze fictieve 10.000 dollar.

Dus ik maar weer eens google'n om wat informatie over soortgelijke huizen te vinden, en ik vond een kranten-artikel dat omschreef dat de gemiddelde waarde-stijging van woningen in McKinney 0,04 procent was. Da's dus praktisch niks. Ons huis sjeest er echter aan voorbij met een stijging die 135 keer hoger ligt. Da's reden tot argwaan. We worden weer eens besodemieterd door de CCAD! En uiteraard met als enige doel meer belasting te kunnen heffen op onze woning.


Ik ben vandaag maar weer eens braaf bij de CCAD op bezoek geweest. Weer geen gevreesde lange rijen mensen; het was er weer heel gemoedelijk. Ondanks dat de ontmoedigende brief van de CCAD aangaf: "Typical wait time is 45 minutes", werd ik na 5 minuten wachten al geroepen:

"Melnik!"

Zucht. Ze krijgen mijn naam hier nooit goed. Maar ik snap inmiddels wie ze bedoelen: mij.

Ik heb de lieftallige dame van de CCAD uitgelegd waarom ik 10.000 dollar erbij veel, en veel, en veels te veel vind, en vergelijkbare woningen opgenoemd die lang zo duur niet zijn als de onze. En deze dame beschikte echt over een gigantische berg informatie. Ze wist precies welk huis wanneer was verkocht en voor hoeveel, en wat ieder huis aan kamers heeft, en of er een open haard in zit, en weet ik veel allemaal. Ze doen wel hun huiswerk daar. Ze taxeren alleen gewoon veels te hoog. Alle huizen die ik opnoemde, waren huizen die te koop staan in onze wijk, Heatherwood, maar dat werd direct van tafel geveegd door de, ineens toch niet zo lieftallige dame, want, zo zei ze, dat was in een "andere wijk". Daar begrijp ik niets van. Woningen die vlak bij ons huis te koop staan, en zich braaf achter het bord "Heatherwood" bevinden, staan in een andere wijk? En dus mag ik mijn huis daar niet mee vergelijken?! Klaarblijkelijk bestaat onze wijk uit verschillen "fasen", en die andere woningen behoorden tot een andere fase van de onze, en dus zien het bij de CCAD als een andere, niet vergelijkbare, "wijk".

Zo zout had ik het nog niet gegeten. Wat een flauwekul. Wat een lariekoek om alleen maar meer belasting te kunnen heffen. Ik heb haar toch maar eens gevraagd eens een goede vergelijking te maken met die huizen, en andere huizen in "onze fase", want ze liggen echt op een steenworp afstand van onze woning, en potentiële kopers houden echt geen rekening met mogelijke verschillende fasen in 1 wijk. En zowaar, na wat rekenwerk en gemompel van de CCAD-dame, bleek dat die andere huizen inderdaad niet zo prijzig waren als de onze, en dat onze woning dus (zoals verwacht) te hoog was getaxeerd.

Mijn wens werd verhoord, en er werd weer 10.000 dollar van onze taxatie afgehaald, en we hoeven niet onnodig belasting te betalen over deze extra 10.000 dollar.

En nu.... op naar volgend jaar, voor de derde ronde, want dan spelen we het spelletje met de CCAD gewoon weer helemaal opnieuw.
1824 Dinsdag 24 mei 2011  -  Lekker weertje!

't Is hier de laatste tijd wel raak, hoor. Met flinke regelmaat hebben we grote stortbuien en een klap onweer erbij. Dat gaat nu al bijna twee maanden zo door. Ik hoef de sprinklers in onze tuin praktisch niet meer aan te zetten, want de tuin krijgt meer dan voldoende water. Op deze avond werden we getrakteerd op nog veel heftiger weer. Het tornado-alarm ging zelfs af (gelukkig geen tornado gezien), en het was gewoon bijzonder om buiten het onweer te bekijken.

Ik heb een stukje gefilmd van het onweer; Voor zover dat ging althans, want ik moest zo af en toe vluchten voor een heftige bui (nee, ik heb geen onderwater-camera). Het filmpje is mooi voorzien van kwakende kikkers en tsjirpende krekels, en je krijgt zo een idee van het urenlange onweer, wat we hier hadden.

1822 Zondag 22 mei 2011  -  Schildpadheld

Ik weet niet wat het is met die schildpadden hier in het wild. Ze willen graag de weg op, om daar te blijven zitten. En da's niet slim, met al dat voorbij razend verkeer. Ze kunnen ook vaak niet meer van de weg af, omdat de wegen hier gemaakt zijn met opstaande betonnen randen, en dat is niet gemakkelijk voor een schildpad om uit te klimmen. Ik ben vandaag maar weer eens gestopt voor een schildpad, om 'm de berm in te sturen:


Manuela noemde mij ondertussen al gekscherend "schildpadheld". En schildpadheld "strikes again": Ik heb er weer één gered!
1821 Zondag 22 mei 2011  -  De Fun Run


Er is hier dit weekend een feestje in de buurt, het Prosper Founders Fest. En één onderdeel van dit feest is de zogenaamde "5K". Zoiets zie je hier wel vaker, zo'n 5K, en het is gewoon een hardloopwedstrijd van 5 kilometer, ofwel 3.17 mijl. Damian leek dat wel wat. Hardlopen! Dus wij van de week naar een winkel om eens knappe sport-schoenen en sport-kleding te kopen voor Damian, zodat-ie er sportief uit ziet, en goed mee kan rennen.

Gisteren was het dan zo ver: de 5K. Je kon je online registreren voor deze race, en de keuze was tussen de "5K" of de "Fun Run". Damian koos voor de "Fun Run", wat het ook mocht zijn, en ik schreef mij en Damian in. Eenmaal daar ter plekke aanwezig, bleek de "Fun Run" slechts 1 mijl te zijn. Iets meer dan anderhalve kilometer. Hadden we nou maar voor de 5K gekozen! Nou, dachten we zo, dat gaat een makkie worden, zo'n Fun Run!


Dat viel even vies tegen. 't Is maar anderhalve kilometer, maar halverwege moesten we toch echt al even stoppen, om bij te komen. Wat een goeie conditie hebben we toch, maar niet heus. Uiteraard hebben we de Fun Run uitgelopen, toch nog in een niet onaardige zeven en een halve minuut. Het weer zat ook nog redelijk mee, want de afgelopen dagen is het niets anders dan enorme plens-buien en stevig onweer, maar op zaterdag-ochtend was het slechts bewolkt.


Rennen, Damian!


Onze finish-foto!

Maar het was toch wel even een deceptie. Eén mijl rennen, en zelfs dat lukt ons niet in 1 keer. Hier moet nodig eens aan gewerkt gaan worden, want we hebben een conditie van lik-me-vestje. Dus we zijn zondag nog maar eens gaan rennen, gewoon in het park bij ons in de buurt. En dat ging al wat beter, maar we moeten dit voorlopig nog even blijven oefenen, om daarna nog eens met een echte 5K mee te gaan doen!
1814 Zaterdag 14 mei 2011  -  Bitterbommen


Waar u naar kijkt zijn onze "bitterbommen". Het moeten eigenlijk bitterballen zijn, maar ze zijn een beetje groot uitgevallen.

We hebben laatst een tip gehad bij een restaurant (Churchill's) die wel heel erg goed gepaneerde gevulde jalapeno's aan ons wist te serveren. Ik was zeer benieuwd hoe ze precies dat korstje voor elkaar hadden gekregen, want dat was echt perfect, dus ik heb het gewoon maar gevraagd. Iedere keer als ik bitterballen probeer te maken, dan is het 't net niet helemaal. Maar ze legden me uit dat zij het met melk doen. Dus je neemt de vulling, die paneer je, dan door de melk, nog eens paneren, dan weer door de melk, en dan nog eens paneren. En ze gebruikten ook nog eens zelf gemalen brood, in plaats van de standaard paneermeel.

Dus nu het Eurovisie Songfestival weer op TV is, wilden wij er wel weer eens voor gaan zitten ... met bitterballen erbij. En ik heb de tip van Churchill's erbij gehaald, en zo de bitterballen in elkaar gestoken. Het is allemaal heel bewerkelijk (ik sta echt 3 uur in de keuken voor voldoende bitterballen te maken, die je in Nederland gewoon even in de supermarkt koopt), maar de bitterballen waren beduidend beter dan voorheen. Nu WEL met een echt goed korstje!


Laptop weer aan de TV aangesloten, en het songfestival via uitzendinggemist.nl kijken!

Over het Eurovisie Songfestival gesproken... we verbaasden ons toch weer. We dachten dat dit jaar Nederland echt met een redelijk goed liedje voor de dag kwam. En om dan te zien dat de 3JS helemaal als laatste in de halve finale sneuvelden; dat zagen we ook niet aankomen. Nederland staat nu officieel compleet onderaan. Geen enkel land heeft het ooit zo slecht gedaan (7 jaar lang niet eens de finale halen). 't Zal ons benieuwen wie er volgend jaar voor Nederland nog naar het het Eurovisie Songfestival durft te gaan.
1820 Woensdag 11 mei 2011  -  Raar weer

Vorig jaar was het gewoon bijna aan één stuk door ... heet. Dit jaar is het nogal wisselvallig. De ene dag is het bloedheet, en daarna is het zomaar weer een stuk koeler, en komt er een enorme bak water uit de lucht. Dat geeft soms heel indrukwekkende wolken. Kijk eens wat we vandaag op de foto wisten te zetten:



1819 Woensdag 11 mei 2011  -  Spam

Sorry, maar iedereen die voortaan wil reageren op meilink.net, zal er aan moeten geloven:


Het is niet heel moeilijk; het zijn gemakkelijke sommetjes. Je zal zo'n rekensommetje tegen komen, als je wilt reageren op onze website.

Dit is een zogenaamde "captcha", een manier om echte mensen van een computer te onderscheiden. Computers hebben nogal moeite om in een plaatje de cijfers te herkennen, en het goede antwoord te geven. Mensen daarentegen, kunnen dit heel wat beter. En door deze captcha hopen we dat de enorme berg spam die we dagelijks ontvangen, zal verminderen. Spammers maken namelijk de laatste tijd ons leven zuur, en proberen soms honderden keren per dag automatisch een reactie (soms met de meest beschamende teksten) op onze site achter te laten... Dus hier moesten we wat aan doen.
1818 Dinsdag 10 mei 2011  -  Ritje

Natuurlijk moet de New Beetle even ingereden worden en dat hebben we zaterdag gedaan en onderweg wat leuke foto's gemaakt. Gelukkig is de airco van de New Beetle meer dan OK (je kunt jezelf bijna invriezen, als je dat wilt), want het begint alweer lekker heet te worden hier in Texas!!


Een stuk ten oosten van onze woning:
Iemand is hier een soort Mexicaans huis aan het bouwen.





En iemand anders heeft gewoon een paard in de voortuin.






Het is alweer behoorlijk droog in Texas.








Manuela trots bij haar stoere auto!


Met natuurlijk een pluche bloem erbij!












Een begraafplaats in de buurt.




Even de auto volgeladen bij het tuin-centrum.
1817 Dinsdag 10 mei 2011  -  Moederdag

We besloten voor moederdag zaterdagavond uit eten te gaan, en Michel had nog een etentje naar keuze te goed voor overwerk, dus dat kwam goed uit. We zijn naar de Cheesecake Factory gegaan (die zijn naam te danken heeft aan het hele ruime aanbod van cheesecake gebak). Aangezien we een half uurtje moesten wachten voor er plek was, hebben we even wat in de omgeving rondgelopen en links en rechts wat foto's gemaakt.






















Het eten was er weer heerlijk ... en we hebben ervan genoten. Zondag werd ik verrast met een lekker ontbijtje en een paar mooie moederdagkaarten. En de jongens hadden tegoedbonnen voor mij gemaakt met o.a. een keer de tafel afruimen of stofzuigen en meer van dat soort klusjes. En michael speelde er goed op in, door bonnen met klusjes aan te bieden, die met mijn nieuwe Beetle te maken hebben, zoals auto wassen en stofzuigen.


En omdat ik natuurlijk de auto enkele dagen voor moederdag in bezit had, besloot ik iets kleins te vragen, zoals een lekkere zelfgebakken appel/peren taart .... en die was heerlijk !!!


Appeltaart maken!
1816 Maandag 9 mei 2011  -  Eekhoorn

Ik lag zaterdagochtend lekker op bed wat te mailen, en intussen zag ik door de raam de bluebirds druk bezig met hun nestje in het vogelhuisje (waar ongetwijfeld al eitjes inliggen). Rosa, onze poes, zat ook verlekkerd door het raam naar de bluebirds te kijken, maar met waarschijnlijk heel andere gedachten dan ik.

Opeens vliegen de bluebirds wild op en Rosa vliegt ook zowat tegen het raam op en ik hoor een geluid, wat ik niet meteen herken. Ik kijk opzij en zie een soort van knaagdier op en neer rennen op de rand van onze schutting. En omdat ik mijn bril niet op had, riep ik Michel er maar bij.

En wat blijkt ... het is onze eerste eekhoorn!!!! In oudere buurten met grote volgroeide bomen zie je een eekhoorn op elke hoek van de straat en in elke boom zitten. Maar in nieuw gebouwde buurten zoals Heatherwood, daar zie je geen spoor van ze ... tot vandaag!

We zijn met gierende banden naar de Home Depot gescheurd (jaaaa, in mijn eigen New Beetle) en we hebben wat dingetjes gehaald, die eekhoorns, als we de verpakking moeten geloven, erg lekker vinden. En nu maar hopen dat-ie terug komt en ons lekkers ontdekt.

En bij gebrek aan een foto (het is ons helaas niet gelukt) zet ik er dit keer maar een foto van Twitchy bij; de eekhoorn uit de film Hoodwinked.

1812 Donderdag 5 mei 2011  -  Een auto voor Manuela

We wilden een auto kopen voor Manuela. We hebben de afgelopen dagen verschillende dealers bezocht, en we zijn tot de conclusie gekomen dat ze ons stuk voor stuk willen belazeren:
  • Dealer 1, de VW dealer in Richardson, probeerde ons een lening aan te smeren tegen een veels te hoge rente, en had zeer opdringerige verkopers. Daar wilden we graag weer weg.
  • Dealer 2, de Mini Cooper-dealer in Plano, wilde ons wijs maken dat het snugger was om onze huidige auto te verkopen en twee tweedehands auto's bij hun te kopen. Dat je dan dubbele belasting betaalt, dat zeggen ze er niet bij. Dat gaan we dus niet doen.
  • Dealer 3, de VW dealer in Garland, dacht ons een auto voor 16,000 dollar te verkopen, terwijl wij al op Internet gezien hadden dat-ie voor 13,000 dollar te koop stond.
Kortom, hier moet je je koppie bij houden. Iedere dealer probeert zo veel mogelijk uit je zakken te kloppen.

Uiteindelijk zijn we bij "dealer 3" wel geslaagd. Deze dealer, met de prachtige naam Rusty Wallis, had een hele mooie auto te koop staan op zijn website:


Deze auto zag er echt mooi uit; nergens schade of slijtage, weinig mijlen op de teller, een perfect werkende airco en lichte bekleding (wel zo handig in het zonnige Texas), nieuwe banden er op, en nog 2 jaar garantie. Zoals ik daarnet al zei, ze probeerden 'm eerst te verkopen aan ons voor 16,000 dollar, maar nadat ik zei, dat ik 'm op Internet al voor minder had zien staan, zakte de prijs. Ik heb even met de bank gebeld, want de bank heeft heel veel informatie over auto's en kan ons dus heel goed vertellen wat een auto waard zou moeten zijn, en het bleek dat we deze aanbieding niet moesten laten lopen, want de auto was zelfs meer waard dan de huidige inruilwaarde. We hebben er bij de dealer daarna zelfs nog 500 dollar afgekletst, en zo zijn we weer een auto rijker!
1813 Donderdag 5 mei 2011  -  De helse rit

Maar nou moet de nieuwe auto nog mee naar ons huis! Manuela heeft wel haar rijbewijs gehaald, maar ze had nog nooit eerder helemaal alleen gereden. Altijd wel met iemand er bij. Ze koos er voor dat zij in onze grote Dodge naar huis ging rijden, en ik in de New Beetle, want de Dodge kent ze tenslotte al een stuk beter, en daarin heeft ze zelfs afgereden.

Toen ze de auto achteruit uitdraaide uit het parkeervak bij de VW dealer ging het mis. Ze raakte een andere auto, en daarmee verdween wat lak van onze bumper. Gelukkig had de andere auto helemaal geen schade, dus dat scheelt gedoe, maar het maakte Manuela wel zenuwachtig voor de rit naar huis.

En het was ook nog eens helse rit naar huis. Het was erg druk op de weg (de spits was net op gang gekomen), en Manuela moest bijna een uur lang achter mij aan rijden. Ze vond het doodeng! Iedere keer voegden er auto tussen ons in, en ze was bang dat ik een afrit zou inrijden, en dat zij het dan niet op tijd door zou hebben. Maar uiteindelijk ging de hele rit goed. Ze was er bekaf van, toen we eindelijk thuis waren! Maar dat weerhield haar niet om vervolgens met de jongens nog eens een ritje te gaan maken.

1811 Dinsdag 3 mei 2011  -  Interntional Book Fair

Manuela werd thuis opgebeld door school. Als je "Prosper ISD" (dat is de school) op de telefoon-display ziet staan, vraag je je altijd direct af: "Er is toch niets gebeurd met 1 van de kinderen op school?", maar het ging over iets heel anders. Het was de bibliothecaresse van Damian's school, met de vraag of we iets konden doen voor de "International Book Fair".

Kinderen hier op school hebben veels te weinig kennis van het buitenland, dus ze wilden iets doen om kinderen kennis te laten maken met andere landen. En ze hadden bedacht om de jaarlijkse book fair te veranderen in een "international book fair", met tafels erbij, met allemaal dingen van andere landen. Maar op zo'n moment aan de telefoon, ben je altijd een beetje overvallen. Wat kan je in hemelsnaam doen voor zo'n book fair? Maar nadat Manuela de telefoon opgehangen had, begon ze meteen ideetjes op te schrijven, en voor we het wisten had ze een hele lijst!




Damian's school.


"Onze" tafel over Nederland.


Een Nederlands Monopoly spel, Nederlandse boeken en stripboeken, speculaasjes, stroopwafels en drop, en de klompen die we onlangs in Nederland hadden gekregen.


We hebben 3 posterboards (uiteraard in de kleuren van de Nederlandse vlag) gemaakt.


Damian legt uit wat drop precies is.


Onze posterboard met foto's uit Nederland.


En eentje met woorden vertaald Engels naar Nederlands. Het is leuk om Amerikanen te horen, als ze proberen Nederlandse woorden uit te spreken.


Onze buren, de Franse tafel. De mensen naast ons kwamen niet echt uit Frankrijk, maar het waren Amerikanen, die zelf 4 jaar in Frankrijk hadden gewoond. Zij maakten "crepes" (erg lekker), en we hadden hele leuke gesprekken met hun.


Er waren meer Europese landen vertegenwoordigd dan wij van te voren hadden verwacht.

Sushi uit Japan. Hier waren ze ook met origami bezig en hadden ze een soort kroepoek-chips.


De tafel van onze overburen uit Iran.


De tafel van Peru.

Dit was een leuke avond. Leuk om eens wat voor de school te kunnen doen. Leuk om eens wat van je "eigen" land te kunnen laten zien. En vooral leuk dat het er zo gezellig was!
Datum: 26 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016