3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 mei 2017 (2863)
25 mei 2017 (4478)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1022 Vrijdag 27 juni 2008  -  drie-en-twintig september

Dat wordt voorlopig onze datum van verhuizing: 23 september 2008. We zijn min-of-meer alles aan het plannen geweest (nog genoeg te doen, kan ik je zeggen!) en we willen op 23 september naar de VS gaan vliegen. Op 1 oktober start ik dan met mijn nieuwe baan in Los Angeles.

Nog een kleine kink in de kabel: Onze verhuizing wordt niet door Perot Systems betaald. Dat moeten we dus zelf gaan regelen en betalen. We hadden uiteraard gehoopt dat alles voor ons gedaan zou worden, maar helaas. Perot Systems betaalt al onze visa, maar de verhuizing zit er niet meer in. We hebben dan ook besloten zo weinig mogelijk mee te gaan nemen naar Los Angeles, om de kosten te drukken. Zo zullen ongeveer al onze meubels niet met ons mee reizen. Het is toch al de vraag of de meubels zo'n lange zee-tocht overleven. En daarnaast kost het een enorme klap geld (rond de 8000 euro) om al je meubels zo'n eind te laten vervoeren, dus het heeft toch weinig nut. Dan kan je net zo goed nieuwe meubels gaan kopen in de VS.

Wat we nog niet goed weten is waar we komen te wonen. We zijn op jacht gegaan naar een huur-woning in de omgeving van LA via realtor.com. Er zijn gelukkig genoeg huizen te huur!
1021 Donderdag 26 juni 2008  -  Drie tot vier weken

Lees even mee met een stukje uit een email die ik vandaag kreeg van mijn recruiter (de persoon die mij helpt met mijn toekomstige baan in Los Angeles):

"We do want to move forward with an offer letter to you immediately! My biggest question for you right now would be when would you be able to start. Typically the Visa requirements will take 3-4 weeks and you could start any time after that."

Aaaaaarrrrggghh!! Over drie tot vier weken al beginnen!?!?! Dat is ineens wel heel erg snel! We moeten nog op zomervakantie! We hebben nog een huis te verkopen! Verzekeringen en abonnementen op te zeggen. Ik moet KLM nog vertellen dat ik weg ga! We moeten nog naar een concert van Madonna! En nog zes duizend andere dingen!

We waren even geschockeerd door deze e-mail. Weer even diep ademhalen en rustig een e-mail terug sturen. We stellen voor ergens vanaf 8 september te gaan verhuizen. We zijn benieuwd wat ze daarvan vinden in LA.

Oh jee, oh jee. Het gaat ECHT DOOR!
The Governator!1020 Woensdag 25 juni 2008  -  LA update 29

Ik heb afgelopen maandag maar weer eens gebeld met mijn recruiter. Op zo'n grote afstand van Los Angeles, krijgen we regelmatig het idee dat er helemaal niets gebeurt daar op dat andere continent, tenminste voor wat onze verhuizing daar naar toe betreft. Dat bleek overigens ook het geval te zijn. We zijn weer een week verder en er is eigenlijk niets gebeurd.

Zucht. Ja, zo schiet het niet op, en ben ik al weer aanbeland bij mijn 29e stukje over onze emigratie in deze weblog.

Eén ding wat mijn recruiter wel vertelde, is dat de client executive met mij wil praten. "Waarover?" was natuurlijk mijn vraag, maar daar kon ze geen antwoord op geven.

Ik heb de client executive vandaag gebeld. Het geval is, dat er momenteel in Los Angeles discussies gaande zijn tussen Perot Systems (mijn werkgever) en de klant (Cedars-Sinai, het ziekenhuis) over wie nou wat doet. Het zou in de toekomst zo kunnen zijn dat Cedars-Sinai het werk zelf gaat doen, wat Perot Systems nu voor ze doet. Als ik naar Amerika verhuis, en Cedars-Sinai besluit inderdaad het werk zelf te willen gaan doen, zou het zo kunnen zijn, dat ik eventueel over moet stappen van Perot Systems naar Cedars-Sinai. Dan word ik dus niet meer ingehuurd, maar wordt Cedars-Sinai mijn werkgever. Oke, nou, dat is niet echt een groot probleem. Zolang we maar niet teruggestuurd worden naar Nederland, toch?!

Daarbij komt dat de client executive zei dat ook hij zeer positief over mij is, en dat hij heel graag wil dat ik naar de VS kom. Maar hij wilde me eerst dit vertellen, zodat ik dit weet, voordat ze gaan starten met de visum aanvraag.

Gelukkig. Ik had al allemaal vreemde ideeën in mijn hoofd, toen ik hoorde dat de client executive met mij wilde praten, maar het viel dus erg mee. Daarbij komt dat Perot Systems inmiddels de vacature heeft ingetrokken. Er kan dus vanaf nu niemand meer soliciteren op deze baan, en ik ben dus gegarandeerd DE kandidaat die deze functie gaat vervullen! Nu alleen nog dat verdraaide visum, een contract en de verhuizing regelen, en we kunnen gaan!
1023 Dinsdag 24 juni 2008  -  Schoolreisje

Afgelopen dinsdag ben ik mee geweest met groep 5 op schoolreisje. Het viel voor mij nog niet mee, omdat ik weken erg ziek ben geweest en ook die dag was ik nog lang niet in orde. Michel had het wel over kunnen nemen, maar ik wilde persé zelf, omdat dit de laatste keer is op de Meerpaal dat ik mee kon. We gingen met de bus naar Noordwijk naar de Space Expo. Er was een astronautenklasje, een speurtocht en een film. In mijn groepje zaten Wendy, Bo, Ryan en natuurlijk Damian. Zelf vind ik dat ik het leukste groepje had. Wat waren die meiden en jongens lief en gezellig! Een dikke 10 voor mijn groepje! Veel kinderen hadden het vrij snel gehad met de speurtocht, maar mijn kids niet hoor. Ze hebben allemaal ontzettend goed gespeurd en ze vonden het heel leuk om te doen. Daarna met de bus richting huis, nog even bij de klimduin in Schoorl geweest. Het was een leuk schoolreisje, dus Wendy, Bo, Ryan en Damian: Ook jullie bedankt voor de leuke dag!





1017 Vrijdag 20 juni 2008  -  Pot met zand


Ik ben in Los Angeles een supermarkt in gewandeld en ik heb daar een pot gekocht. Vervolgens doorgelopen naar het strand en de pot daar vol geschept met zand van het strand zelf. 't Was een leuk ideetje van Manuela. Een schelpje en een zeester erbij, en we hebben ons eigen stukje Los Angeles, nu te aanschouwen op onze TV-kast!

Kijk ook even hier. Het zijn de verzamelde werken uit onze weblog over onze emigratie-plannen.
1015 Donderdag 19 juni 2008  -  Ons huis heeft 'smoel'

Vandaag hadden we een makelaar op bezoek. Dezelfde makelaar die al eerder een paar huizen heeft verkocht in onze straat. En hij vond dat ons huis 'smoel' heeft. Zijn manier van zeggen dat ons huis er leuk uit ziet, en niet zoals zoveel standaard rijtjes woningen. Daar heeft-ie ook wel gelijk in. Dat was namelijk precies de reden dat wij 10 jaar geleden voor dit huis hebben gekozen. Ander kleur baksteen, balkons voor en achter, en de huizen zijn geschakeld geplaatst en niet in 1 lange rij.

De makelaar kwam ook met een interessante vraagprijs; hoger dan wij zelf verwacht hadden. Wij hebben ons huis altijd wel goed en netjes onderhouden, en dat loont dus toch! En de laatste 2 huizen die in onze straat verkocht zijn, waren allebei binnen 3 maanden van eigenaar verwisseld. Dat klinkt in ieder geval allemaal zeer positief!

We zitten nu alleen nog met een probleem. We kunnen ons huis niet verkopen zolang we niet zeker weten dat we een visum voor de VS hebben. Maar we willen ook niet wachten met verkopen totdat we een visum hebben, want dan zou het nog eens 3 maanden gaan duren voordat we kunnen verhuizen. De makelaar gaat eens kijken wat hij hier aan kan doen.

In de tussentijd probeer ik ons huis zo aantrekkelijk mogelijk te maken. Ik heb nog wat compensatie-dagen over van mijn reizen, en ik benut ze door de hele boel eens goed in de verf te zetten. Eigenlijk een beetje maf om je huis pas een keer goed te verven, als je er uit gaat verhuizen, maar ja.
1016 Donderdag 19 juni 2008  -  Avondvierdaagse

Damian loopt samen met zijn vrienden dit jaar voor de vierde keer de avond-vier-daagse uit.

Uiteraard op de laatste avond weer helemaal behangen met allerlei lekkers en weer een prachtig nieuwe medaille!

1014 Dinsdag 17 juni 2008  -  Visa


Ik heb inmiddels contact met Diana van de immigration department van Perot Systems. Zij gaat mij helpen met het verkrijgen van het benodigde L1-B visum voor mij zelf, en de L2 visa voor Manuela en de kids. Dit zijn de visa die we nodig hebben om in Amerika te mogen wonen en werken.

Even een kleine opsomming wat er allemaal moet gaan gebeuren:
  • De hiring manager moet eerst goedkeuring geven voor de visum-aanvraag.
  • De hiring manager moet vervolgens wat papierwerk invullen.
  • Ik krijg ook een stapel papieren om in te vullen, en ik mag wat documenten gaan opleveren (huwelijks- en geboorte-bewijzen, diploma's, etcetera).
  • Dit hele pakket gaat naar een advocaten-kantoor in Dallas.
  • Zij handelen de visum aanvraag af (duurt ongeveer 7 tot 10 dagen).
  • Ik krijg van het advocaten-kantoor weer de benodigde papieren thuisgestuurd.
  • Ik moet een afspraak maken met het US Consulate. Dit duurt ongeveer 16 tot 28 dagen (ja, echt, een afspraak regelen duurt zo lang).
  • De daadwerkelijke afspraak hebben in Amsterdam bij de US Consulate, compleet met een persoonlijk interview. De visa worden vervolgens ongeveer 3 dagen later verstrekt.
Ondertussen... moet er ook nog een job contract worden geregeld, en natuurlijk onze relocation (verhuizing), inclusief de verkoop van ons huis (de makelaar is ook al gebeld). Met onze verhuizing gaat weer iemand anders assisteren. Dus als alles een beetje snel verloopt en het huis wordt ook nog snel verkocht, dan zitten we ergens op eind september of eind oktober voor we kunnen verhuizen naar Los Angeles. We zullen zien!
1012 Donderdag 12 juni 2008  -  Stroomstoring

Een ontspannen ochtend vandaag: Eerst rustig uitslapen, ontbijten, even naar huis bellen (het gaat eindelijk een beetje beter met Manuela, gelukkig!), en de koffer inpakken (dat was passen en meten, want ik sleep toch altijd meer mee terug dan dat ik op de heenreis meeneem). Daarna even bij Frys kijken. Een soort gigantische Walmart winkel, maar dan met alleen maar electronica. Een beetje man gaat hier met plezier naar toe. Daarna zo langzaam aan maar eens naar het vliegveld.


Mission Peak

De auto moest weer afgetankt ingeleverd worden, dus nog even tanken vlakbij het vliegveld. Daar werd ik aangesproken door een pastoor, die mij lang aan de praat hield met een ein-de-loos verhaal over Jezus Christus. Het was wel leuk om met deze man te praten, maar met de gedachte van een vertrekkend vliegtuig in mijn achterhoofd, had ik niet helemaal mijn aandacht erbij. Ondertussen presteerde de kassiere van het pompstation het, om met mijn credit card de brandstof van iemand anders af te rekenen, wat natuurlijk weer in orde gemaakt moest worden. Al met al liep ik toen behoorlijk achter op mijn schema.

Oke, nu even de vaart erin, snel de auto inleveren en hup met de trein naar het vleigveld. Halverwege de rit met deze trein van de car rental naar het vliegveld, stopte de trein abrupt boven op een heel hoog viaduct. Geen stroom meer. Dood. Al na 5 minuten in dit automatische treintje was het interessant om te zien, hoe mensen om mij heen in paniek begonnen te raken. Je kunt je vast wel voorstellen dat in een geheel afgesloten treintje, volgepakt met mensen, zonder open ramen en geen airco, midden in de zon (28 graden), de temperatuur hard oploopt.

Er begonnen al snel discussies of men de deuren open moesten treken. Terwijl de één nog suggereerde om gewoon even rustig te wachten, omdat de trein met open deuren waarschijnlijk ook niet verder zou gaan rijden, stond iemand anders de deur al open te trekken voor een beetje frisse lucht. Niet veel later stapten er ook mensen uit de trein, op de smalle rand naast de trein. We're gonna walk! zei de vrouw op hoge stiletto-hakken. Gevaarlijk, zo op een heel hoog viaduct op zo'n randje.


Wandeling op grote hoogte!

Een omroep-stem zei nog ferm "please get back into the train", maar het hielp al niet meer. De menigte was losgeslagen. Niet veel later kwamen er medewerkers van de luchthaven om de mensen daadwerkelijk langs de trein-rails naar het vliegveld te begeleiden. Een hachelijke onderneming, in de warmte, met zware koffers, hoog op het viaduct op een smalle rand langs rails met Danger! High Voltage! erop.


Hoezo, hoog en gevaarlijk?!


Ja, dat had ik wel door inmiddels!

Bezweet kwamen we veel te laat aan in de terminal. Om daar (ja hoor) een lange rij te ontdekken voor de check-in van vlucht KL606 van KLM naar Amsterdam. Oh, en ook daar was de stroom uitgevallen, met een hoog opgestapelde berg koffers als bewijs, omdat de bagage-band niet meer werkte. Ik begon te vermoeden dat we wel eens wat vertraging zouden kunnen krijgen. Hoe krijgt men die berg koffers van 400 passagiers nog op tijd in het vliegtuig?

Mijn vermoeden werd waarheid. Bij de gate was het al duidelijk dat het vliegtuig later zou vertrekken. Genoeg tijd dus nog voor een wandelingetje over het vliegveld, waar ik nog even wat Pepper Beef Jerky weet te bemachtigen. Dat was zo lekker, dat moet ik ook even thuis laten proeven.

In het vliegtuig zat ik mooi bij de deur. Met naast mij (ja, ik verzin het echt niet) een man uit Los Angeles die inmiddels al weer 6 jaar in Nederland woont. Genoeg voer dus om over te praten. Ik probeer hem een beetje uit te horen over waar hij gewoond heeft en wat leuke wijken zijn in Los Angeles. Aan de andere kant naast mij een man uit India, die een reis van 36 uur voor de boeg heeft, omdat hij terug reist naar India. Ineens vallen die 11 uur reizen van mij geheel in het niet.

Oh, en tegenover mij een steward en stewardess die het opviel dat ik In alle staten van Max Westerman aan het lezen was (in een poging iets te begrijpen van het cultuur-verschil tussen Nederland en de VS). Voordat ik het wist was ik ook met hun in gesprek beland over mijn werk bij de KLM en onze verhuisplannen naar Los Angeles.

Het vliegtuig vertrok uiteindelijk veels te laat. De telefoon bleek ook nog stuk. "Dat is een no-go!", hoorde ik de purser nog zeggen. Het ging om de telefoon waarmee ze contact hadden met de cockpit, dus het was wel redelijk belangrijk. De Amerikaanse Nederlander naast mij probeerde nog grapjes te maken met de crew over de telefoon, maar het werd niet op prijs gesteld. Ik vond 'm eigenlijk wel grappig.

Het probleem met voor de vierde keer dezelfde vlucht nemen in een korte tijd, is dat je de films op een gegeven moment wel kent. Weer dezelfde films. Ik begrijp wel dat ze niet iedere week andere films kunnen hebben, maar toch. Max heeft dan ook meer aandacht van mij gehad tijdens de vlucht.
1013 Donderdag 12 juni 2008  -  Visum

Nu ik hier toch nog even rondhang in de States, heb ik nog een keer gebeld met Terri. Mijn belangrijkste vraag: Hoe lang gaat een visum voor Amerika duren? Zij had er wel ervaring mee, en ze gokt op 30 tot 45 dagen. Oh jee, het gaat nu wel heel snel ineens. Het wordt hoog tijd om eens met een makelaar te gaan babbelen over de verkoop van ons huis. Ondertussen gaat recruiter Terri alvast proberen voor mij een job contract los te peuteren. Als ik nou die 2 dingen heb, dan hangen we echt de vlag (van Californië) uit. En dan natuurlijk maar hopen dat ons huis een beetje snel verkocht wordt.


Santa Monica pier
1011 Woensdag 11 juni 2008  -  The Elephant Bar & Restaurant

Het werk hier is afgerond; Ik vlieg donderdag-middag weer terug naar good-ol' Amsterdam. Daarna is het (voorlopig) even afgelopen met alle buitenlandse reizen. Dat mag ook wel, want het heeft een behoorlijke impact op mijn privé leven. Ter afsluiting van het project, eten we vanavond in Elephant Bar & Restaurant in het centrum van San José.


Het is interessant om te zien hoe allemaal mensen uit verschillende landen zo goed in 1 team kunnen samen werken, in zo'n korte tijd. Op de één of andere manier hadden we een heel gezellig en leuk team met elkaar. We hebben een hoop lol gehad (zoals proberen de Fransen Nederlands te laten praten). Er was ook heel veel interesse in mijn poging om een baan te krijgen in LA, en ik kreeg vanavond een hoop succes-wensen; dat het maar mag gaan lukken voor mij en mijn gezin in ons nieuwe leven in Californië. Mijn bezoek aan LA afgelopen weekend was duidelijk niet onopgemerkt gebleven. Er was zelfs iemand in het team die een jaar in Amerika heeft gewoond en gewerkt, waarmee het erg prettig was om ervaringen uit te wisselen.

Kortom, ik vind het erg jammer om hier te moeten vertrekken. Leuke omgeving, leuke mensen, heerlijk weer, en oh ja, ik wil hier graag wonen, dus ik wil helemaal niet weg. Maar ja, met een klein beetje geluk gaat onze verhuizing echt door, en kom ik hier dus weer terug!
1010 Dinsdag 10 juni 2008  -  Mission San José

Eigenlijk valt er niet zo veel te melden. De laatste paar dagen van mijn verblijf hier in Amerika, bestaan vooral uit werken, werken, en nog eens werken. Het goede nieuws is, dat het werk zo opschiet, dat ik een dag eerder naar huis kan gaan. Dat is maar goed ook, want Manuela is ziek, dus ik hoor thuis te zijn, en niet tienduizend kilometer verderop.

Aan de andere kant vind ik het ook jammer om hier weg te gaan. Het liefst wil ik hier blijven - voor altijd. Maar dat gaat (nog?) niet. Ik geniet hier van de ruimte, het lekkere weer, de vriendelijkheid van de mensen, en gewoon het feit dat alles hier anders is dan in Nederland.

Vooruit, nog 1 foto dan van vandaag, gemaakt van Mission San José, een gebouw uit 1797, waar ik langs reed, en waar vroeger de indianen tot het christelijke geloof werden bekeerd.

1008 Zondag 8 juni 2008  -  Sequoia National Park

Ik moet maandag weer in Santa Clara zijn voor mijn werk, dus ik moest vandaag weer terug rijden. Ik had gisteren al een groot deel van de rit gedaan, en ik ben ongeveer halverwege tussen Los Angeles en San Francisco beland, in een plaats genaamd Visalia.

Visalia ligt in de buurt van Sequoia National Park en Kings Canyon National Park. Deze twee parken pasten vorig jaar niet in ons schema tijdens onze vakantie in de USA, maar nu had ik de kans om er eens te gaan kijken.

De rit naar deze parken is alleen al bijzonder. Je rijdt hier dwars door de San Joaquin Valley. Een enorme vallei wat vol staat met allemaal landbouw-grond met hier en daar een boerderij. Hier wordt van alles verbouwd, zoals kersen, walnoten, aardbeien, palmbomen, druiven en sinaasappels. En er grazen ook heel veel koeien.


En als ik zeg "sinaasappels" moet je niet aan een paar boompjes denken, maar aan kilometers lange velden vol met bomen.


Velden vol met sinaasappel-bomen, zo ver als je kunt kijken.

Het is bijna verbazingwekkend dat hier nog mensen wonen. Deze gebieden zijn zo uitgestrekt, en zo afgelegen van iedere vorm van beschaving!? Het is er warm en stoffig. Je ziet hier veel vervallen huizen en wegroestende auto's. Waar je in de steden veel blanken ziet, zie je hier eigenlijk alleen maar latino's.

Vanaf Visalia wordt de omgeving anders; dit is de omgeving van het Sierra gebergte. Ook hier weer heel veel fruit-teelt. Er wordt heel veel langs de weg verkocht, zelfs op zondag. Mijn oog valt onderweg op een Nederlandse vlag. Aan de naam van de bijbehorende ranch te zien ("Berghuis"), zijn het Hollandse immigranten die hier fruit verbouwen. Een rood-wit-blauw geverfde brievenbus bevestigt mijn vermoeden van Nederlandse immigraten. Ze verkopen aan de weg "blackberries", bramen! Een bakje voor maar 2 dollar (1,33 euro). En zoooooo lekker zoet! Wow.




Het is niet moeilijk te raden wat ze hier verkopen.


Dit staat ook zomaar langs de weg; een echt prachtig kunstwerk van hout.

Wat verderop wordt "Beef Jerky" langs de weg verkocht. Ik heb me altijd afgevraagd wat dat nou toch is. Dus ik ben gestopt, en ik kreeg meteen allemaal verschillende soorten "Beef Jerky" te proeven van de dame achter de "Gourmet Jerky Stand".


Oke. Er is dus niks magisch aan "Beef Jerky". Het is gewoon rundvlees, wat men door allerlei soorten saus en/of kruiden haalt en vervolgens laat drogen. En ik moet zeggen, het is erg lekker (maar wel taai). Met een zak vol "Blackpepper Beef Jerky" vervolg ik weer mijn reis.


Kaweah river.


Ik rij Sequioa National Park binnen. Die naam heeft het park uiteraard ontleend aan de enorm grote bomen die hier staan.


Mooi om te zien hoe deze steen hier ooit naar beneden is gevallen.


Het uitzicht is hier schitterend.


En ja, er staan hier ERG hoge (en dikke) bomen.


Uitzicht op de besneeuwde bergtoppen van de Sierra, gezien vanaf Morro Rock, een groot blok basalt waar je bovenop kunt klimmen.




De "General Sherman". Dit is de "largest living thing on earth". Het is niet de hoogste boom ter wereld, en ook niet de dikste, maar wel de meest massieve boom die er bestaat. Zijn gewicht wordt geschat op 1,2 miljoen kilo! En hij groeit nog steeds, niet in hoogte, maar wel in dikte.


De stam van General Sherman.


Boompje.

De reis door Sequoia National Park alleen al duurde al 5 uur. Het andere park, wat er tegen aan ligt, het Kings Canyon National Park, schijnt ook schitterend te zijn met een "canyon" die nog dieper is dan de Grand Canyon, maar een bezoek aan dat park, paste helaas niet meer in mijn schema van vandaag. Als we dus eenmaal in de V.S. wonen moeten we hier zeker naar terug, maar dan voor enige dagen. Het is hier zo mooi, zo groot, en ZO mooi, en ZOOOO groot, dat moeten we zeker nog eens rustig gaan bekijken. En er schijnen hier ook beren te zitten, maar ik heb ze niet gezien. Al met al ZEER de moeite waard deze natuurparken.

Ik rij weer verder, en ik ben weer helemaal omgeven door allerlei fruit-plantages. En, dit logo ken je vast wel:


Ja; hier komen de o-zo-bekende rozijnen vandaan. Ze groeien hier in overvloed.


Rond 9 uur 's avonds rij ik San José weer binnen. 3 keer een tank leeg gereden in 3 dagen tijd. Maar goed, dan heb ik ook wel 1770 kilometer gereden in een niet-zo-zuinige-amerikaanse auto.
1007 Zaterdag 7 juni 2008  -  Griffith Park & Huizenjacht

Met een "day off" in Los Angeles, heb ik vandaag twee dingen gedaan. Nee, eigenlijk drie. Ten eerste: Uitslapen. Want de vermoeidheid van al het reizen was goed merkbaar. En ook even bellen naar huis om te horen hoe het gaat met Manuela; maar dat blijkt nog erg slecht te gaan. Zo slecht zelfs, dat de dokter erbij moest komen. Heel erg vervelend nu ik zo ver weg van thuis ben.

Aan het begin van de middag mijn tweede missie van vandaag: nog een keer op bezoek bij Griffith Park. Hier was ik in december 2007 ook al een keer, maar dan 's avonds. Het is een kleine berg, midden in Los Angeles, waar een planetarium staat. Je hebt er een geweldig uitzicht over heel Los Angeles. Het is er lekker warm, zo'n 27 graden.


Griffith Observatory.


Op klaarlichte dag naar de sterren kijken; het kan echt.
Ik heb de ster "Sirius" gezien door deze telescoop.



Je hebt hier goed zicht op het Hollywood Sign!


Uitzicht over deze inmense stad.

De middag had ik verder ingeruimd om een leuke wijk te vinden in Los Angeles. We zullen tenslotte toch ergens moeten gaan wonen. Ik heb ooit gemaild met een Nederlander die al in Los Angeles woont. Hij woont met zijn gezin in Anaheim Hills en was er erg tevreden over. Ik ben daar eens gaan kijken; en ik moet zeggen, ik ben er verliefd op geworden. Rustige, mooie omgeving, prachtige huizen, leuke winkels in de buurt, en zelfs een lagere school en high school op loop-afstand, en... een Starbucks (maar goed, die vind je hier bijna overal, dus dat zegt niks). Huizen zoeken is hier niet zo moeilijk, er staat genoeg te koop.


Wat kost dat nou, zo'n huisje?


Hmmm. Nog even doorsparen. Of toch maar een ander huisje zoeken.

Hoe dan ook, de omgeving is hier prachtig. Het strand ligt op 15 minuten afstand. En geloof of het of niet, als je andere kant op de bergen in rijdt, dan kan je snowboarden. Waar vind je dit überhaupt ergens anders op de wereld? En het ligt op drie kwartier rijden van (hopelijk) mijn toekomstige baan. Ik zie het helemaal zitten.


Pyramid Lake.
1002 Vrijdag 6 juni 2008  -  Ja?!

Jullie willen natuurlijk nu allemaal weten "Krijgt hij die baan in Los Angeles of niet?!". Dat wil ik ook graag weten, maar zo werkt het helaas niet. Lees maar verder hoe "het" wel werkt...


Mijn afspraak was vandaag om 12 uur op 6500 Wilshire Blvd. Prachtig gebouw, temidden van Hollywood en Beverly Hills. Ik kon mijn auto bij de valet parking achterlaten. Ik voel mij nu wel heel erg "stoer" hoor. Zo midden in Los Angeles; helemaal sjiek aangekleed (met stropdas!), en dan ook nog iemand die voor mij de auto parkeert.

Het gesprek verliep helemaal goed. Eigenlijk heel informeel en gezellig. Leuk om eens te zien waar men werkt en om een aantal mensen van het team te kunnen ontmoeten. We praten wat over een knie-operatie, het uitzicht op Beverly Hills, en onze katten, die ook moeten gaan verhuizen. Uiteraard hebben we het ook over DE baan, over wat ik zou moeten gaan doen, en wat er allemaal bij het Cedars-Sinai speelt.

Op mijn vraag, of ze mij aan gaan nemen of niet, kreeg ik dit keer een stuk duidelijker antwoord: "If you were an American citizen, I'd hire you immediately. You're the best candidate by far" (Als je Amerikaans was, zou ik je direct aannemen; je bent de beste kandidaat). Natuurlijk, kan men nog altijd niet mij een contract onder mijn neus schuiven. Want er zal eerst een visum moeten worden geregeld. Daar is men al mee bezig! Binnenkort ontvang ik ook het nodige papierwerk om in te gaan vullen. Als er "groen licht" is voor het visum, dan zal men mij een contract gaan aanbieden.

Duuuuuusssss... Als alles goed gaat met het visum, dan heb ik de baan!!!!!

Hoe lang gaat dit duren? Ja, dat was moeilijker te zeggen. Men heeft nog niet zoveel ervaring met het aanvragen van een visum. Ze gaan een L1B visum aanvragen. Je hebt tientallen soorten visa voor Amerika. Een L1B visum is een tijdelijk visum voor maximaal 5 jaar voor zogenaamde skilled workers. Na die 5 jaar zou je dus eigenlijk Amerika weer moeten verlaten; maar men gaat mij ook helpen met het bemachtigen van een green card, waarmee je permanent in Amerika mag blijven. Maar een green card aanvragen duurt een stuk langer (denk in "jaren") dan het aanvragen van een L1B visum (denk in "maanden"). Nog niet zo gek lang geleden heeft men ook iemand uit India aangenomen en voorzien van een visum, dus er is goede hoop dat het visum voor mij ook zal gaan lukken. Joe-hoe!


Leuk "optrekje" voor Perot Systems in Los Angeles.

Met een wat vreemd gevoel verlaat ik Perot Systems hier in LA. Jeetje. Het gaat toch ECHT gebeuren! Terwijl mijn auto weer wordt opgehaald bij de valet parking, kijk ik nog eens goed om mij heen in Los Angeles. Goh, gaat dit de plek worden waar wij binnenkort gaan wonen?! Het is allemaal nog een beetje onrealistisch. Ik word team-leider over een groep van 18 medewerkers, en als ik dat goed doe, kan ik manager worden. Hier in Beverly Hills! Pffff. Ik kan het zelf bijna niet geloven.

Om mijn gedachten weer een beetje te ordenen, rij ik over Sunset Boulevard naar het strand van Santa Monica. Een soort dierbare plek, omdat we hier vorig jaar met zijn vieren zijn geweest en hier vandaan onze vakantie begonnen.


Als je mij een jaar geleden zou hebben verteld dat ik in één jaar tijd drie keer hier op dit strand zou staan, dan had ik je waarschijnlijk helemaal voor gek verklaard. En toch, daar sta ik dan weer, voor de derde keer in één jaar tijd op dit strand, uitkijkend over de Pacific Ocean. Met bijna een baan op zak. Ongelovelijk!


En ook "Pietje" is er weer! Wij maken onderling al tijdenlang grapjes over Pietje de Meeuw. Iedere meeuw die we tegenkomen noemen we dan ook steevast "Pietje"!

Het is ook allemaal nog een beetje een "dubbel" gevoel. Ja, ik ben hier erg blij mee, maar het blijft een gigantische stap om te nemen. En terwijl ik blij zit te zijn, zit Manuela weer eens doodziek thuis alleen (zie ook: De vloek) en maak ik me daar heel erg druk over.


Ik sluit de dag af met een wandeling over de Santa Monica pier, en ik ga nog even in Hollywood kijken (en ik kom daar Spongebob tegen!) om nog wat leuke kado's voor de thuis-blijvers te kopen (Damian: Ik heb het Mario Kart boek!!!).

1001 Donderdag 5 juni 2008  -  Los Angeles

Ik werk deze week een paar dagen bij Hitachi in Santa Clara. Het bedrijf heeft een prachtige patio in het midden van het bedrijf. Het is een Japanse tuin, waarin je tijdens de lunch heerlijk buiten kunt zitten, terwijl je grote libelles en kolibries (!) voorbij ziet vliegen.




Aan het einde van deze werkdag ga ik met de auto naar Los Angeles. Niet iets wat je licht moet opvatten, want we hebben het over 500 kilometer rijden van Santa Clara naar LA. Onderweg kom ik weer langs Gilroy, waar we vorig jaar op vakantie nog een nachtje hebben geslapen. Ja, Manuela, ik heb nog even een "Super 8 Mug" weten te bemachtigen! De route gaat verder via de Pancheco Pass en de San Luis Reservoir, wat er heel mooi uit ziet:


Pancheco Pass.


San Luis Reservoir.

En daarna verder naar "Interstate 5". Eén lange snelweg door een stuk niemandsland in de San Joaquin Valley. Een vallei die bestaat uit heel veel landbouw-grond met ontzettend veel fruitbomen. En 's avonds helemaal donker, want er is geen straatverlichting. Zo donker zelfs, dat je de sterren heel goed kunt zien. Ik ben op deze snelweg omgeven door heel veel grote Amerikaanse trucks. Rond een uur of 11 kom ik (eindelijk!) aan in Stevenson Ranch, iets ten noorden van Los Angeles.
870 Woensdag 4 juni 2008  -  Hierrrrr met die baan!

't Wordt nu echt spannend. Vanmiddag nog even gebeld met Terri, mijn lieftallige recruiter voor Cedars-Sinai. Met haar de laatste voorbereidingen voor het interview in Beverly Hills, Los Angeles doorgenomen. Zo langzamerhand wordt dit interview één van de aller-berlangrijkste momenten in mijn hele leven. En wat blijkt? Ik heb niet alleen een gesprek met de hiring manager, maar ook met zijn baas, en waarschijnlijk zelfs met de baas van zijn baas. Ze nemen me nu toch echt serieus daar, als zelfs de senior executives zich er mee gaan bemoeien. Of ze zijn gewoon nieuwsgierig naar die vreemde snuiter uit Nederland die daar een baan wil.

Maar stel je voor, als ze "ja" zeggen....

829 Woensdag 4 juni 2008  -  Stropdassen

Het goeie nieuws is: Ik heb dus een interview op vrijdag in Los Angeles. Ook goed nieuws is, dat ik allemaal nieuwe kleding heb gekocht, en zelfs een stropdas. Het slechte nieuws is: Ik draag nooit stropdassen, en ik als ik zo'n stropdas moet knopen, dan gaat het meestal fout of scheef.

Maar er is hoop! Inmiddels heb ik een manier gevonden om de ideale knoop te maken. Om die nooit meer te vergeten, publiceer ik deze vandaag in de weblog (ik geef het toe; ik heb dit gewoon gestolen van www.tie-a-tie.net).

Half Windsor Knot

The Half Windsor Knot, a modest version of the Windsor Knot, is a symmetrical and triangular tie knot that you can use with any dress shirt. It works best with somewhat wider ties made from light to medium fabrics.

To tie the Half Windsor Knot, select a tie of your choice and stand in front of a mirror. Then simply follow the steps below:



1) The wide end "W" should extend about 12 inches below the narrow end "N". Cross the wide end "W" over the narrow end "N".



2) Bring the wide end "W" around and behind the narrow end "N".



3) Bring the wide end "W" up.



4) Pull the wide end "W" through the loop.



5) Bring the wide end "W" around front, over the narrow end "N" from right to left.



6) Again, bring the wide end "W" up and through the loop.



7) Bring the wide end "W" down through the knot in front.

8) Using both hands, tighten the knot carefully and draw it up to the collar.


And there you are! Simply keep working on this necktie knot and be sure to practice a few times until you are really good at it.

1006 Dinsdag 3 juni 2008  -  Do You Know The Way To San Jose?

Nou, ik wel. Ik ben er tenslotte vorige week nog geweest en ik ga er weer naar toe: Het is nu dinsdag-ochtend. En ik ben weer op Schiphol, wachtend op het vertrek van mijn vlucht naar San Francisco, nu bij gate F9, waar de City of Bangkok, een Boeing 747 van KLM, klaar staat.

Aangezien alle bussen niet meer te vertrouwen zijn, dankzij de stakingen die al weken duren, parkeer ik mijn auto maar -prijzig- op parkeerplaats P3. Ondertussen ligt er een bom vlakbij de Polderbaan en is deze baan dus afgesloten, en, ja hoor, het is mistig. Tot slot ben ik behoorlijk verkouden; iets wat ik overgehouden aan mijn vorige reis. Kortom, dit klinkt als de ideale ingrediënten om 11 uur te gaan vliegen.

Even een korte samenvatting van de reis: een half uur te laat vertrokken (als gevolg van de gesloten Polderbaan), en ook een half uur te laat aangekomen (als gevolg van drukte bij het vliegveld van San Francisco). Indonesisch eten aan boord. Fool's gold gekeken; leuke film, had wel wat weg van Sahara. De rest van de films was een herhaling van mijn vorige reis, en dus niet interessant. Het uitzicht boven Groenland was werkelijk adembenemend. Kijk even mee:




Het ging snel bij de douane, maar op de koffer wachten duurde een eeuwigheid. Ik begon me af te vragen of ze überhaupt mijn koffer hadden meegenomen, maar hij kwam toch nog van de band rollen. Ik heb weer een auto gehuurd (exact hetzelfde type, want dat beviel goed), en ik ben naar San Jose gereden.

En dan volgen nu nog wat plaatjes uit San Jose (uitspreken als San Hoo-zee):


"Monopoly in the Park"


"Santana Row" (winkelstraat)


"Winchester Mystery House". Dit huis was van Sarah Winchester, erfgename van het "Winchester Rifle" fortuin, van 1884 tot haar dood in 1922. Mrs. Winchester was overtuigd door een waarzegger dat haar echtgenoot en dochter om het leven waren gekomen door geesten van diegenen die gedood zijn door "the gun that won the west" en dat zij hetzelfde lot zou overkomen. Tenzij... ze een huis zou bouwen voor de geesten. Ze zou blijven leven, zolang ze zou blijven bouwen. En dat heeft ze 38 jaar lang gedaan, 24 uur per dag. Ze spendeerde 20 miljoen dollar aan het huis, wat bij haar dood bestond uit 160 kamers op 6 hectare land, 3 liften, 47 open haarden, en (voor die tijd bijzonder) verlichting, verwarming en riolering. Je ziet hier alleen maar de voorkant.
1005 Maandag 2 juni 2008  -  'The Eagle Has Landed'

Ken je dit fenomeen: Als je vader of moeder gaat worden, dan zie je ineens overal baby's en zwangere vrouwen om je heen, terwijl je dat daarvoor nooit is opgevallen. Als je solliciteert op een baan in Los Angeles, kan ik je zeggen, dan zie je ineens allemaal dingen om je heen over Amerika, Californië of Los Angeles.

Ik las vandaag de Autoweek bij de kapper, met een artikel over de Ferrari California. Hmmm.... Frappant.

Al winkelend in de supermarkt, hoorde ik vandaag het liedje "Hollywood" van Madonna. Oke. Bizar.

En vandaag, exact de laatste dag voor mijn vertrek naar de USA, krijg ik een pakje door UPS bezorgd vanuit Amerika. Met... mijn American Eagle, die ik 2 maanden geleden besteld had!! Nou, als dat geen hint meer is, dat ik deze baan echt moet krijgen, dan weet ik het ook niet meer. Ik ben er toch niet mee geobsedeerd, of zo?!

685 Zondag 1 juni 2008  -  Snoepjes


Ach, wat een grote hoeveelheid glimmende verpakkingen! Het is Damian's traktaktie op school voor morgen, als hij echt 10 jaar wordt. Je kan gewoon chips uitdelen, maar het is natuurlijk veel leuker om al het overgebleven snoep van de koninginnedag-verkoop leuk in te pakken!
Datum: 26 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016