3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 april 2017 (2280)
25 april 2017 (5855)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1050 Maandag 28 juli 2008  -  Wachten...

Nog maar net thuis van de vakantie, en ik kon het niet laten om weer eens te bellen naar Los Angeles. Tijd voor een status update.

Maar veel nieuws is er niet. Men moet beslissen hoe het verder moet met de aansturing van het team waar ik voor gesolliciteerd heb. Maar er is nog geen beslissing. Mijn recruiter kan ook niet zeggen hoe lang het nog gaat duren. Ze vertelt me wel, dat het waarschijnlijk zal gaan worden dat Cedars-Sinai ( = het ziekenhuis) de leiding zal overnemen van het team, maar dat het werk nog altijd door Perot Systems medewerkers zal worden gedaan. In dat geval... is er nog altijd plaats voor mij in het team.

Oke. Er is dus nog hoop op een goede afloop van mijn sollicitatie! Maar hoe lang dit gaat duren? Geen idee. Mijn recruiter zei dat ik de enige kandidaat ben, en dat als er nieuws is, ze mij meteen een email zal sturen. Nou maar hopen dat ze snel iets beslissen! Maar ja, het is vakantie-periode, nietwaar?! De verhuis-datum van 23 september is in ieder geval van de baan.
1049 Zondag 27 juli 2008  -  Dublin

Onze allerlaatste dag hier in Ierland. De vlucht gaat vanmiddag zo rond half 6, en we hebben dus nog wat tijd over om in Dublin te besteden. Onze keuze valt op Kilmainham Gaol, een gevangenis, bijna in het centrum van Dublin.

Je krijgt hier een rondleiding van ongeveer een uur. De gevangenis blijkt een belangrijk onderdeel te zijn geweest in de Ierse geschiedenis, aangezien veel vroegere rebellen in de strijd tegen Engeland hier hebben vastgezeten, danwel geëxecuteerd zijn. Ook zaten hier veel kinderen en vrouwen in de gevangenis, zeker ten tijde van de grote hongersnood in Ierland (zo rond 1845). In de gevangenis was het vaak gemakkelijker om aan eten en onderdak te komen dan daar buiten. In die periode zaten er tot 9000 gevangenen in een gevangenis met maar 112 cellen. Het is dan ook wat moeilijk om je daar een voorstelling bij te maken.


De gevangenis in Victoriaanse stijl.


De exercise yard. Hier moesten gevangen in een circel rondlopen.
Stapte je uit de lijn, dan moest je direct dwangarbeid doen voor een maand.

Het is een donkere gevangenis. Nu, zo in de zomer, is het er nog best te doen. Maar gevangenen kregen hier slechts een paar dingen: een deken en een kaars. Iedereen kreeg slechts 1 kaars per 14 dagen. Verder was er geen verwarming, geen verlichting. In de winter moest een gevangene dan ook goed nadenken wanneer de kaars aan te laten steken door de bewakers en hoe lang de kaars te laten branden. De gevangenis heeft ook nog een museum over de geschiedenis van Ierland, compleet met houten tafel waar vroeger hoofden op werden afgehakt. We hebben helaas niet al te veel tijd voor het museum, want we moeten naar het vliegveld.

Terug naar het vliegveld gaat soepel: We leveren de auto weer in, en we nemen de bus terug naar het vliegveld. Wederom weer veels te heet vandaag om te lopen slepen met koffers. Inchecken en controle gaat ook snel. We shoppen nog wat voor Ierse chocolade en we eten in de Food Hall.


Het vliegveld op Dublin is verder stampensvol. Afgeladen. Geen zitplek meer te vinden. We zijn dan ook blij als men begint met het boarden van het vliegtuig. We komen uiteindelijk netjes op tijd aan in Amsterdam, waar ook onze koffers snel van de band af rollen. En buiten voor Schiphol Plaza staat er al een bus van het Radisson SAS hotel klaar voor vertrek, zodat we meteen mee kunnen (Ouwe truc van mij: In plaats van te gaan staan wachten op een normale bus om ons naar de parkeerplaats van onze auto te bregen, nemen we de bus van het Radisson SAS hotel. Die rijdt in 1 keer naar Schiphol-Rijk, kost helemaal niets (behalve dan een fooi voor de chauffeur) en rijdt nog vaker ook. Handig!). Dan alleen nog weer even wennen om weer RECHTS te rijden, en rond half 10 waren we weer thuis in kermis-vierend Anna Paulowna.


Damian in het vliegtuig.
1048 Zaterdag 26 juli 2008  -  Een lange rit terug

Vandaag verlaten we ons vakantiehuisje en beginnen aan de lange rit terug naar het Bewleys hotel, dat een half uurtje van het vliegveld van Dublin af zit. Om de rit wat te breken, maken we een stop bij Bunratty Castle. Het is niet alleen een kasteel, maar er zit een heel nagemaakt dorpje omheen wat eruit zag zoals het honderd jaar geleden was. Boerderijtjes, een school, de dokter, een kerk, wat dieren, een theehuisje, enzovoort.








Mrs. Peacock.




Het was ook vandaag weer bijzonder warm. Dat schijnt niet vaak voor te komen in Ierland maar de hele afgelopen week hebben we toch wat weggezweten. Damian wil daarom ook een aarbeien schepijsje waarvan hij kort daarna zijn bolletje verliest en alleen nog een leeg hoorntje over heeft.

Na wat rondgelopen te hebben in het dorpje gaan we het kasteel in. Dat was op zich een mooi kasteel. Alleen waren er busladingen jongeren uit Spanje op losgelaten, waardoor het veels te druk werd om normaal rond te kunnen kijken. Eenmaal naar de top gelopen op kleine krappe kasteel treden verlaten we het overvolle kasteel weer en rijden verder.


Bunratty Castle


Slaapkamer in het kasteel.

Onderweg nog even wat gegeten en veel last gehad van de warmte in de auto. Michel had nog wel een huurauto met airco besteld, maar niet gekregen. Er zit slechts een lullig blazerje in die warme lucht blaast.

Eenmaal bij het hotel aangekomen zijn we helemaal duf. Op onze kamer hebben we uitzicht op een soort binnenplaatsje waar we in de bosjes wilde zwerfkatten zien zitten. Vader, moeder en 2 kleintjes. Omdat we nog een zakje kattenvoer bij ons hadden, in geval de zwerfkat in ons vorige huisje zou terugkomen, zijn Michel en Damian de katten eten gaan geven en dat ging er goed in bij de kleintjes. Moeder durfde pas te eten toen Michel en Damian weg waren, zag ik vanuit het hotelraam.


Verder hebben we nog wat geinternet (is dat een goed Nederlands woord?) op de hotelkamer, en deze weblog weer bijgewerkt. Zo. Weer een dag voorbij en morgen nog even in Dublin kijken en dan weer naar huis!
1047 Vrijdag 25 juli 2008  -  Scharreldag

Even een scharreldag tussendoor. 't Is allemaal wel leuk, om zoveel te doen in je vakantie, maar je wordt af en toe ook gek van het vele rijden wat we doen. En rijden in Ierland blijft een aparte ervaring. Heel veel krappe wegen en bochten en rotondes. Dus opschieten doet het niet.

Vandaag dus geen lange einden rijden, maar gewoon even ergens een kopje koffie drinken. Gezellig frisbeeën met de kinderen. En een beetje winkelen in het nabij gelegen Killarney. Ook niet koken, maar eten bij een Mac. En ook geen lange teksten in de weblog.


Uitzicht op de Gap Of Dunloe.


Voor het geval je het jezelf mocht afvragen: Nee, ik zoen hier niet de paarden! Deze paarden staan in een weiland achter onze vakantie-woning en kwamen even kijken of ze bij ons een boterham konden krijgen.
1046 Donderdag 24 juli 2008  -  Doolhof in Dingle


Vandaag zijn we naar een maze geweest in An Daingean (Dingle). Dat is een groot maisveld, waar ze een doolhof van hebben gemaakt. In het doolhof moest je naar bordjes zoeken met een symbool erop. Dat symbool moest je dan natekenen op een blaadje en op het einde moest je dan de uitgang weer vinden. Daar stond dan een bord en bij elk symbool stond dan een letter die erbij hoorde. Dan staan alle letters nog door elkaar, dus nog even de goede zin ervan weten te puzzelen en...... klaar!

Zo dat was even de uitleg.


Het doolhof van bovenaf gezien.

Damian en ik gingen in een team tegen Michel en Michael. Damian zei nog dat hij het maisveld klein vond. Nou daar vergiste hij zich behoorlijk in! We hebben flink lopen zoeken en heel wat afgelopen. We wisten ook aldoor niet waar Michel en Michael waren, want het mais stond zo hoog dat je ze niet kon zien. Damian was heel erg fanatiek en trok me haast het maisveld door. Op een gegeven moment liepen we elkaar tegen het lijf en bleek dat wij achter liepen. Toen werd Damian nog fanatieker en ging van de paden af en ploegde dwars door het mais heen.


Je wist continue niet goed waar je zat. Waren we daar nou al geweest??? Waar zitten we nu????? Uiteindelijk waren we net iets eerder klaar dan Michel en Michael. En Damian rende als een bezetene naar de uitgang om van de letters een zin proberen te maken. Nou moet ik er wel eerlijk bij vertellen dat toen we elkaar in het doolhof tegen het lijf liepen, dat we ze zo'n beetje gek gezeurd hebben om ons wat symbolen te laten zien zodat, we die symbolen niet meer zelf hoefden te zoeken. Maar de overige 9 hebben we zelf gevonden hoor.


Het doolhof heeft een ontwerp van een dolfijn erin. Dit ter ere van 25 jaar Fungie. En Fungie is een dolfijn die hier al 25 jaar in de baai van Dingle woont en daar ook regelmatig terugkeert.

Eenmaal bij de uitgang kregen we de zin niet voor elkaar en ook de mannen die er later aan kwamen zaten een poosje te puzzelen. Het bleek dus "made in china" te zijn want alle symbolen hadden een landen thema.

We waren helemaal moe van het doolhof en we hadden het ook behoorlijk warm gekregen, dus we verlieten de maze. Missie volbracht en nu een lekker ijsje.




De kust van Dingle aan de Slea Head Drive bij de Blasket Islands.
1045 Woensdag 23 juli 2008  -  Dolfijnen!

We hadden ze al een paar dagen geleden gezien, de dolfijnen. Onderweg weer naar het zuiden van Ierland, maken we een stop in Kilrush. Hiervandaan kan je een boot nemen om dolfijnen te bekijken.


Dolphin Discovery II in de Kilrush Marina.


Door de sluis heen.


Vinnen in het water! Daar zijn de dolfijnen!


We kwamen ook echt dicht bij de dolfijnen, met af en toe hele mooie grote sprongen van de dolfijnen om te bekijken! Alleen, NIET op de foto te krijgen natuurlijk. Op 't moment dat je een dolfijn ziet, is-ie al weer verdwenen, zo snel zijn ze!


Eén van de weinige unieke foto's die ik wist te maken: Een bottlenose dolfijn met een jong!


Klein probleempje nog: We kwamen tot onze schrik erachter dat we 2 jassen zijn vergeten in het hotel in Galway. Hotel gebeld, en ja hoor, ze hebben 2 jassen gevonden. Maar ja, we waren inmiddels al weer 2 uur rijden verderop. Dus even de jassen ophalen is 4 uur rijden op en neer. We moeten zaterdag terug vanuit het zuiden naar Dublin rijden, en we gaan dan wel omrijden naar Galway om alsnog de jassen op te halen in Galway.
1044 Dinsdag 22 juli 2008  -  Atlantaquaria & Wall-E


In de buurt van Galway is naar onze smaak niet zo heel erg gek veel te doen. Tenzij je van leuke bloemetjes kijken houdt, of van de zoveelste kasteelruïne, dan valt er van alles te doen hier, maar dat is voor ons niet zo weggelegd. We zijn dan ook ergens blij dat we besloten hebben de rest van onze vakantie niet hier, maar weer in het zuiden van Ierland door te brengen. Vandaag is dan ook onze laatste dag hier aan de westkust.

Maar dan nog, wat doen we op die laatste dag hier? We belanden uiteindelijk bij Atlantaquaria, een plek om naar vissen te kunnen kijken, die voorkomen in de zee rondom Ierland. Wel aardig om te doen, maar het heeft meer weg van een school-gebouw (want er hangen allemaal kinder-tekeningen aan de muur), dan dat het lijkt op een zee-aquarium.










De kust bij Galway.

's Middags wandelden we over het strand en de kade in Salt Hill, langs de baai van Galway, en aten we een ijsje. Aan het eind van de middag winkelden we nog wat en gingen we naar Omniplex, om de nieuwste film van Pixar, Wall-E, te bekijken. Een bijzonder leuke film!


's Avonds wilden we eigenlijk eten bij Supermac's, wat in eerste oogde als een leuk eettentje. Maar de geur van vet eten en de schelle muziek kwamen ons al snel tegemoet, toen we naar binnen stapten. Waarop wij besloten nog maar eens de pizzeria in het centrum van Galway te bezoeken, waar we eerder deze week ook al eens heerlijk hadden gegeten.
1043 Maandag 21 juli 2008  -  Geld terug, gratis koffie en Glengowla Mines

We hadden vanochtend eerst maar even ons geld teruggehaald bij Gleann Na Ri. Dat maakte een hoop weer goed. We waren er namelijk toch een beetje ongerust over of we wel ons geld terug zouden krijgen, na ons plotselinge vertrek daar. Maar goed, het is gelukt. Ze hebben netjes alles teruggegeven. Vervolgens langs een tankstation om wat te eten, want het ontbijt in het Travelodge hotel is veels te prijzig (je kan hier in Ierland een warm ontbijt bij een tankstation krijgen). En bij het tankstation kregen we nog gratis koffie ook. Dus na onze bizarre overnachtig bij Gleann Na Ri, lijkt nu alles ons weer voor de wind te gaan!

We brengen een bezoek aan de Glengowla Mines. Dit ligt in Oughterard, iets ten noorden van Galway. Hier heeft men vroeger (zo rond 1850) naar lood en zilver in de grond geboord. Toendertijd was dat een hels karwij. We krijgen een rondleiding in de mijn, en leren van alles over wat men deed met de verschillende soorten gesteente, en hoe moeilijk het was om dat uit de grond te krijgen. We weten nu dat fluoride en de barium-pap (die men gebruikt bij röntgenfoto's) gemaakt worden van steen. We weten nu ook dat men vroeger met drie mannen eerst een stalen pen in het steen moest slaan om vervolgens het gat wat zo ontstond vol te stoppen met gun powder en op te blazen. Men werkte er rustig 10 uur op een dag, bij het licht van een kaarsje. Heel hard werk voor maar heel weinig geld.


En het belangrijkste bij deze mijn is.... de helm!


Eén van de gaten die men heeft geboord in het steen.

Bij de Glengowla Mines kan je ook aan Gold panning doen. Ik had geen flauw benul wat dat was, dus maar eens gevraagd om een beetje uitleg. Maar het blijkt reuze eenvoudig. Het is gewoon met een soort pan zand en steentjes door water zeven, om te proberen de mooie en interessante steentjes eruit te vissen. En dat lukte heel aardig! We vinden heel wat pyriet en vele andere glazige steentjes. Ik kan je zeggen, dat dit heel verslavend werkt. We hebben lang bij de waterbak gestaan om een collectie mooie steentjes bij elkaar te verzamelen!


Zoek in die waterbak!




Manuela's opbrengst van vandaag!

De rest van de middag rijden we wat verder door het Connemara natuurgebied, waar de Glengowla Mines ook in liggen. Ook nog wat gedronken in een Ierse pub en 's avonds heerlijke broodjes gegeten bij de Subway.


Connemara.

1042 Zondag 20 juli 2008  -  Brrrrrr!

Mensen halen wel eens reis-tips uit onze weblog. En dat is altijd leuk om te horen. Hier hebben we weer zo'n tip: Mocht je ooit in Ierland aan de westkust willen overnachten, doe het dan niet bij Gleann Na Ri in Galway!! Echt niet!


Gleann Na Ri Holiday Homes.

Wij hadden 1 van deze "holiday homes" van te voren gereserveerd en betaald via goireland.com. 602 euro voor een week. Het zijn een aantal grote huizen, die er (van buiten) prima uit zien.

Op het eerste gezicht zag ook alles er wel redelijk uit, maar al snel veranderden we van gedachten. De muren hadden allemaal vieze vegen en vlekken. Op 1 muur zat zelfs een grote barst. Alles, maar dan ook alles in de keuken plakte. In de badkamer was een urine geur. Op de vloer lag heel veel stof en haren.

Deze zogenaamde vakantie woningen, zijn eigenlijk studenten-woningen, behalve in de zomermaanden. Dan verhuurt men ze aan niets-vermoedende toeristen, zoals wij. Maar ja. Studenten staan niet echt bekend om hun schoonmaak-woede.

Op het fornuis zaten aankoekte randen. De pannen waren zo slecht dat je er echt niet mee durfde te koken. Al het bestek moesten we eerst maar eens afwassen. Maar er was geen afwasmiddel en geen afwasborstel en geen theedoek te bekennen. Er zaten deuken in de koelkast. Er kleefde eten aan de lamellen. Uit de douche kwam praktisch geen water.

Ik ben maar eens naar de receptie gewandeld om verhaal te halen. Dicht. Niemand weer aanwezig. Wel een telefoonnummer op de deur. Gebeld. Geen gehoor. We zijn een winkel in gegaan om wat schoonmaakmiddelen te kopen om de boel een beetje schoon te krijgen. Er zaten een paar hele vage winkels op het terrein van Gleann Na Ri. Een Pools-Roemeense bakkerij die toevallig ook schoonmaakmiddelen verkoopt. Een naar vet ruikende Mario's hamburger-tent en een wasserette die lang niet open was geweest. Nog maar eens gebeld naar het nummer op de recptie-deur, en ik kreeg een concierge aan de lijn, die vraagt of ik de volgende dag kan terugbellen. Ja, doei! Ik heb hem overtuigd heb dat we echt geen water hebben uit de douche, en dat de boel te vies voor woorden is, en ineens kan hij toch na 5 minuten langs komen.

De ietwat schichtige doch vriendelijke concierge weet na enige tijd alsnog water uit de douche te krijgen. Ik heb bij hem geklaagd over de viezigheid in het appartement en de pannen die niet te hachelen zijn. Hij stelt voor om een ander appartement te bekijken. Het appartement ernaast staat leeg, maar ook dat appartement heeft exact dezelfde problemen. Gewoon smerig. De concierge vertelde dat we het beste de volgende ochtend kunnen gaan klagen bij de receptie, en bracht ons vervolgens een nieuw stel pannen (het kan dus wel!). Dat was het enige wat hij voor ons kon doen, want hij was al 4 uur lang aan het heen en weer rennen van het ene appartement naar het andere (dat voorspelde niet veel goeds).


De oude en de nieuwe pan. Zoek de 10 verschillen!
Let ook even op de aangekoekte randen op het fornuis zelf.

Ik begin ijverig het appartement schoon te maken, maar het is een druppel op een gloeiende plaat. Alle lichtknopjes zijn vies. De broodrooster plakt. Er zitten haren in de gootsteen. En haren op de stoelen. Ik veeg de hele vloer schoon, en ik hou een zak met troep over. Manuela dweilt de badkamer vloer en heeft een emmer met heel vies water. De lamellen, daar begonnen we niet eens aan, zo smerig. De bedden, bijna als enige, zagen er wel redelijk uit, dus we zijn uiteindelijk maar gaan slapen.


Ieder lichtknopje was gewoon smerig!


Plak, plak. Veel succes met je geroosterde broodje!

De volgende ochtend, nogmaals naar de receptie om te klagen. Maar een andere vrouw was mij al voor. Ik hoorde haar er ook al over klagen. Ze had jonge kinderen die kropen over een vieze vloer. Ze had nog meer troep op de vloer dan wij. Ze had een ingezakt bed en er kwam bruin water uit de kraan. Ze wilde korting en dat wie-dan-ook-de-boel-hier-schoonmaakt zou worden ontslagen.

Ik had genoeg gezien en gehoord. Ik wilde geen korting. Ik wilde geen schoonmmaker. Ik wilde direct WEG! Ik heb mijn verhaal gedaan, en gezegd dat we wat anders gingen zoeken. Op Internet vind ik een hotel in de buurt en ik boek dat voor de eerste drie dagen. We hebben de deur-pasjes ingeleverd en vertrokken naar het hotel. De (overigens erg aardige) receptioniste zei vele malen sorry en ze zou ons verhaal doorgeven aan de manager die er maandag weer zou zijn.

Het Travelodge hotel was een verademing. Geen viezigheid meer. Tja, wel een stuk krapper, en geen keuken erbij, maar ja, alles beter dan die gore bende bij Gleann Na Ri.

Op maandag-ochtend nog maar weer eens gebeld met Gleann Na Ri. Het hele verhaal ook aan de manager verteld, die vervolgens belooft ons hele bedrag terug te zullen geven. Om zeker te stellen dat dit ook echt gebeurd, rijden we later nog een keertje langs voor het bonnetje van de credit card refund. En het klopt, ze hebben netjes al ons geld teruggestort, zelfs voor die ene nacht dat we wel daar hadden geslapen. Ik vertel de receptioniste nog, dat het jammer is om te zien dat het personeel zo vriendelijk is, maar de apartementen zo slecht.

Eigenlijk blijven we verbaasd achter. Op het moment dat ik maandag-ochtend weer de receptie binnen stapte voor mijn bonnetje, stond er alweer een vrouw te klagen: "The kitchen was an absolute disgrace!". En terwijl we wegrijden, zien we een man boos de receptie binnen lopen. Hoe haalt men het eigenlijk in hun hoofd om studenten-appartementen te gaan verhuren als vakantie woningen? Dat kan toch gewoon niet? En dan ook nog helemaal niets schoonmaken?! Bizar.

Goed. Conclusie van dit verhaal: Nooit, NOOIT en dan ook echt nooit meer een vakantiewoning huren wat ook als studenten-woning wordt gebruikt!
1040 Zondag 20 juli 2008  -  Shopping in Galway

We besteden deze dag met shopping in Galway. We waren eigenlijk zo beduusd van onze smerige ervaring bij Gleann Na Ri, dat we waren vergeten dat het zondag was. "Zijn de winkels eigenlijk wel open op zondag?", vroegen we ons zo af. Maar het bleek juist extra druk en gezellig in de stad. En praktisch alles was open.


Winkelstraat in Galway.


Heel erg leuke hoedjes, die doen het erg goed op de paarden-races (Ze houden hier in Ierland vaak paarden-races, waarbij de bezoekers zich altijd deftig en ietwat ouderwets aankleden).
250 euro voor een hoedje!



Heee, een Nintendo DS taart!


Gezien op een bord in een winkelstraat. Wie ook maar enig idee heeft wat hier precies in de aanbieding is, mag het zeggen!

We snuffelen allemaal winkeltjes af, vooral boekenwinkels vallen hier in de smaak. Damian neemt een boek mee over Engels leren. Michael koopt ook een paar Engelse science fiction boeken en Manuela koopt verdacht veel reisgidsen over Amerika.


Dit boek heb ik nodig, als we toch nog echt in Los Angeles gaan wonen!

We eten een bijzonder lekkere pizza in Galway. En we genieten van alle straat-muziekanten en artiesten die hier te zien zijn in Galway. En zeker van Todd Various, een amerikaan die goocheltrucs doet op straat. Het gaat nog niet eens om zijn trucs die hij vertoont, alhoewel die erg goed zijn. Maar deze man was zo enorm ad-rem en maakte zulke leuke grappen, geweldig gewoon!


Todd Various. Erg grappig!


Ook origineel. Iedere keer als een kind een munt in haar bakje gooide, boog ze voorover, nam ze een beetje glitter-poeder uit haar bus en blies ze dat van haar hand over het kind heen!

We belden vandaag ook nog maar een keertje met de eigenaresse van de woning waar we vorige week verbleven in Beaufort, vlakbij de Gap Of Dunloe. Of we daar nog een paar nachten konden verblijven. We hadden dan wel de vakantie-woning van Gleann Na Ri de rug toe gekeerd, maar we moeten tenslotte wel ergens slapen in de resterende nachten van onze vakantie. En die vakantie-woning bleek toevallig nog leeg te zijn in de dagen die we nog over hadden. Perfect! Ook weer geregeld!

1041 Zaterdag 19 juli 2008  -  Cliffs Of Moher

We gaan vandaag op weg naar Galway, een plaats aan de westkust van Ierland. We gaan hierbij via Tarbert met de boot naar Killimer. In Talbert is een kleine gevangenis, waar ze uitbeelden hoe het er vroeger (rond 1830) aan toe ging, als je in de gevangenis terecht kwam.


De Bridewell gevangenis in Tarbert.

't Gaat er tegenwoordig in ieder geval wat vriendelijker aan toe dan vroeger. In deze gevangenis is het verhaal te lezen van Mary. Ze had 7 kinderen en was de wanhoop nabij na de dood van haar man. Om toch haar kinderen te kunnen voeden, steelde ze een paar kroppen kool. Ze werd betrapt. Ze kreeg een straf van 7 jaar transport. En met "transport" bedoelden ze, dat ze op een boot naar Australië werd gezet, samen met haar jongste kind, nog maar een baby. De baby overleefde deze zware bootreis niet. Haar andere 6 kinderen moesten een werkhuis in. Hoe bedoel je, zware straffen?!


Mary met haar baby in de gevangenis.


Michael en Damian samen met een gevangene in de exercise yard.

In de koffie corner van de gevangenis (ja, heel vreemd, waar vroeger de mensen zwaar gestraft werden, konden wij nu een kopje koffie drinken) raakten we in gesprek met een vrouw, die 25 jaar in Chicago heeft gewoond, en.... (ja ik verzin het echt weer niet) zojuist terug is van een reis van 12 maanden naar Los Angeles. Ze kon ons er van alles over vertellen. Het blijft ons nog steeds achtervolgen, dit hele Amerika gebeuren.

Vanaf Tarbert nemen we de car ferry Shannon Breeze naar Killimer. Een boottochtje van 20 minuten, maar het scheelt 137 kilometer omrijden.


Op de boot zagen we ineens de vin van een dolfijn voorbij zwemmen! En niet veel later zagen we nog meer dolfijnen in de verte, zelfs helemaal springend vanuit het water. Spectaculair gewoon! Niet op de foto te krijgen natuurlijk, deze dolfijnen, maar wel hartstikke mooi om te zien, zo vrij in de natuur!

Via badplaats Lahinch rijden we verder naar de Cliffs Of Moher, 213 meter hoge cliffen aan de westkust van Ierland. Dit blijkt een soort nationale attractie te zijn, zoveel mensen zijn er hier.


De Cliffs Of Moher.


Ook hier zien we weer papegaaiduikers naar beneden de zee in duiken.


Dit bord werd door ongeveer iedereen genegeerd.
Het is natuurlijk veels te leuk om vlak langs die kliffen te wandelen!
1038 Vrijdag 18 juli 2008  -  Muckross

Deze vrijdag is onze laatste vrijdag hier. Zaterdag gaan we verder trekken naar de westkust van Ierland. We moesten dus nog 1 dagje iets verzinnen om te doen. We waren wel een beetje door onze ideeën heen, maar de lokale Tourist Office had ons Muckross aangeraden.


Muckross is een victoriaans landhuis, met hele mooie tuinen er om heen. Naar ons gevoel was dit wel meer wat voor oudere mensen, dan voor ons. Maar ze hebben er ook zogenaamde traditional farms, waar ze het platteland-leven van Ierland uitbeelden van zo rond 1930, nog voor dat men electriciteit had.


Allemaal ouderwetse cottages, waarin de mensen nog altijd bezig zijn. En ook heel veel boerderij-dieren er om heen. Best wel leuk.


Heeeeeere chicky, chicky, chicky!


Ook vaders kan nog wel een kippetje vangen.


Koetjes in de wei.


De Muckross Gardens.

Muckross is verder eigenlijk wel heel erg massaal. Veel toeristen, een overvol restaurant, en tuinen er om heen, waarvan je oma helemaal uit haar dak zou gaan. We besloten maar eens verderop te gaan kijken bij de Torc waterval.


Met nog altijd tijd over op deze dag, gingen we nog maar even naar de bioscoop. Leuk "Kung Fu Panda" kijken in de Cineplex in Killarney. Weer een erg leuke animatie-film!


's Avonds eten we nog 1 keer in Kate Kearneys Cottage. Lekker eten: Kip met black pudding (bloedworst) en champignons. En daarbij weer echte Ierse muziek en dans.

1037 Donderdag 17 juli 2008  -  Shopping

Na de ruige boot-tocht van gisteren was het hoog tijd voor iets vrouw-vriendelijkers: Een dagje shoppen in Killarney. Eerst nog even een kopje koffie drinken bij Kate Kearneys Cottage (in de hoop dat daar Internet zou zijn, om onze weblog even te "updaten", maar dat bleek niet het geval. We zijn al de hele week verstoken van Internet, vandaar).


Een espresso en een capuccino. Je ziet het niet zo goed op de foto, maar het was echt een klein half vol espresso kopje bij een emmer vol met capuccino. Uri Geller is trouwens ook langs geweest.

Kate Kearneys Cottage is leuk ingericht, zelfs met rijmpjes aan de muur over de beroemde Ierse Guinness:

The Mouse On The Barrroom floor

Some Guinness was spilt on the barroom floor,
when the pub was shut for the night.
Out of his hole crept a wee brown mouse
& stood in the pale moon light.

He lapped up the frothy brew from the floor,
Then back on haunches he sat
And all night long you could hear him roar;
"Bring on the god damn Cat!"


Killarney is een behoorlijk toeristisch stadje, zo vlak bij onze vakantie woning. Er zijn een hoop kleine winkeltjes (grote warenhuizen vind je er eigenlijk niet). Vooral de snoep- en boekwinkels zijn leuk om eens door heen te snuffelen, en te kijken wat je allemaal tegenkomt.




Grappige bordjes! We hebben er een paar meegenomen om thuis op te hangen.

Na het winkelen zijn we nog even bij Ross Castle gaan kijken, wat ook in Killarney ligt. Hadden we beter niet kunnen doen, want daardoor kwamen we precies terecht in de file van al het verkeer wat afkomstig was van de Killarney Races (paarden-races), waardoor het uiteindelijk erg lang duurde voordat we weer terug in onze vakantie-woning waren.


Ross Castle.


Bootjes bij Ross Castle.
1036 Woensdag 16 juli 2008  -  Skellig Islands (a la Michel)

Om half 7 vanochtend uit bed. Wie doet zoiets op zijn vakantie? Wij moesten wel, want we hadden een afspraak gemaakt om 10 uur met een boot in Portmagee, een kleine haven helemaal in het zuid-westen van Ierland. Hier vandaan varen kleine bootjes naar de Skellig Islands. Dit zijn 2 kleine eilanden, zo'n 12 kilometer uit de kust, in de Atlantische Oceaan. Het eerste eiland is Small Skellig, en is een broed-plaats voor gannets (Jan-van-Genten). Het tweede eiland, Skellig Michael is een rots van 218 meter hoog, waar 1400 jaar geleden monikken op woonden. Het eiland staat tegenwoordig op UNESCO's wereld erfgoed lijst.


Uitzicht onderweg van Killarney naar Portmagee over Dingle Bay.


Huizen in de haven van Portmagee.

In de haven van Portmagee stinkt het behoorlijk; hier wordt duidelijk vis gevangen. De rit naar Portmagee ging een stuk sneller dan verwacht, zodat we een half uur eerder waren aangekomen. Een half uur die we gebruikten voor een capuccino in een typische Ierse haven-pub.


Allemaal bootjes in de haven van Portmagee, klaar voor vertrek.


We vaarden door de baai de haven uit en kregen regenpakken uitgedeeld. Enigszins verbaasd vroegen we ons af wat we daarmee moesten. Ja, op de open zee, kon er wel wat over de boot heen spatten, dus trek nou maar aan. Nou, dat hebben we geweten ook! De boot ging met een flinke vaart behoorlijk heen en weer over de golven van de zee. En onze regenpakken (en wij dus ook) werden kletsnat. Die golven op de open zee zijn gewoon indrukwekkend om te zien. Je ziet grote golven aankomen en de boot meenemen omhoog en omlaag. En ze noemden dit nog een kalme zee.

Na 45 minuten varen met de enorme herrie van de boot, kwamen we aan op de grootste van de twee eilanden, Skellig Michael.


De plaats om aan te meren op het eiland is maar heel klein, vandaar dat er met alleen kleine boten naar toe gevaren kan worden. Uitstappen van zo'n bootje op het eiland is niet eenvoudig: De enorme deining van de zee sleurt zo'n boot eenvoudig heen en weer en zo weer een meter hoger of lager. Twee mannen houden de boot met touwen stevig vast, terwijl je snel van de boot op het eiland moet stappen.


Uitstappen uit het bootje!


Bootjes dobberend op de oceaan.

Als je eenmaal op het eiland staat, ben je blij weer vaste grond onder je voeten te hebben. Maar zelfs dan voel je je nog helemaal heen en weer gaan, zoveel als wij door elkaar waren geschud op die boot.

Het eerste stuk op het eiland is betrekkelijk eenvoudig om te lopen. Je ziet de meeuwen en papegaaiduikers (puffins!) om je heen. Vooral die papegaaiduikers zijn heel schattig om te zien. Ze duiken ook echt zo van de rotsen af, de zee in, en ze scheren zo over je hoofd heen.


Een papegaaiduiker!

Vervolgens kom je bij een steile trap. Gemaakt door de monniken die ooit op het eiland woonden. Gemaakt van stenen die ze op het eiland vonden. En vooral geen leuning. Manuela vond dit (zeker na de heftige boot-tocht) te veel van het goede, en besloot beneden de blijven. Ze was zeker niet de enige die dit niet aandurfde. Er waren ook genoeg mensen die zeeziek waren geworden van de boot, en die steile trap niet zagen zitten. Michael en Damian durfden het wel aan, en gingen mee naar boven.




Het is 200 meter naar boven over die steile trappen, maar je wordt op het einde wel getrakteerd op prachtige uitzichten. Bovenop de rots staan ook stenen bouw-werken van de monniken. Ze noemen ze ook wel bee-hives, omdat ze precies op bijenkorfen lijken.




In de verte, Small Skellig, en daar achter de kust van Ierland.


De bouw-werken van de monniken.


De zee slaat op de rotsen van Skellig Michael.






Na 2 uur verlaten we weer het eiland. Manuela blijkt ondertussen een heel erg leuk gesprek te hebben gehad met een Engelse dame, die net als haar de trap naar boven ook niet zag zitten. De boot vaart vervolgens naar Small Skellig. Op dit eiland wonen 46.000 Jan-van-Genten. Je kan ze allemaal op de richels van het eiland zien zitten. Het is de op 1 na grootste kolonie van Jan-van-Genten ter wereld.


Rechts, Small Skellig, met in de verte Skellig Michael.


De witte stipjes zijn allemaal Jan-van-Genten. Je ziet ze ook allemaal boven het eiland cirkelen.




De haven van Portmagee.

Rond een uur of 2 waren we terug op het vaste land. En zijn we eerst maar eens een hapje gaan eten in een pub. Vervolgens zijn we in Portmagee de brug over gegaan naar Valentia Island. Op dit eiland kan je nog voet-afdrukken zien van de Tetrapod.


Een Tetrapod is een viervoeter die 385 miljoen jaar geleden leefde (dus nog voor de dinosaurussen).


Nou, fascinerend nietwaar? Dit zijn ze dan. De voet-afdrukken van een beest dat 385 miljoen jaar geleden leefde (Ja, ook wij moesten even heel goed kijken om dit te kunnen zien).

Bij Knightstown hebben we de car ferry genomen voor de oversteek van Valentia Island naar het vaste land (Renard Point), om vervolgens weer terug te keren naar Beaufort, waar onze vakantie-woning is.
1039 Woensdag 16 juli 2008  -  Skellig Islands (a la Manuela)

Tja. Omdat Michel de tocht naar Skellig Michael heel anders ervaren heeft dan ik, hadden we besloten dat zowel zijn als mijn versie erbij kwam te staan. Op de een of andere manier had ik al zo het gevoel dat dit niet echt mijn ding zou zijn, en dat klopte.


Ik voel me er niet gerust op.

Oke, het stinkt vreselijk bij de haven en er liggen overal resten van krabbetjes. Sommige mensen stonden erop en dat kraakte dan heel erg. Ik ontweek de krabbepootjes vakkundig. Das nog niet zo erg. Maar eenmaal op de (primitieve)boot met de vreselijk lelijke regenpakken die werden uitgedeeld, dacht ik "oh jee". Dus daar zat ik in een stom regenpak op de open zee met hoge golven. De boot werd opgetild en weer neergesmakt. En af en toe lag de boot helemaal op zijn kant. Je kon je nergens goed vasthouden en waarschijnlijk zat er een lek in mijn pak want eenmaal daar was mijn achterwerk helemaal nat tot op mijn onderbroek. En dan vergeet ik nog te melden dat ik doodsbang was op dat bootje. Brrrrrr.


Het komt op de foto nooit zo goed over, maar de golven waren serieus hoog. Net als de trappen op het eiland. Die lijken ook niet zo eng en zo stijl, maar dat waren ze wel degelijk!

Eenmaal bij de trappen met ongeveer 600 treden, zag ik dat de treden bestonden uit ongelijke stenen schijven. Pittig steil en...... geen leuningen. Ik heb de eerste trap gedaan en bij de tweede zag ik het niet meer zitten. De hoogte, geen leuning. Doei! Ik ga terug en zal helaas 2 uur op de mannen moeten wachten. Dus de mannen gingen stoer door en ik moest de anderhalve trap terug. Een Engelse oudere vrouw die met haar gezin was, zag mij de trap af stuntelen en riep "ik kom je halen hoor". "Nee hoor, het gaat wel", zei ik, maar de vrouw zei "je zit zo te stuntelen, ik kom eraan". En voor ik het wist hielp ze mij kordaat de trap af.

Eenmaal beneden, zag ik dat ik lang de enige niet was, die de trap naar boven niet aandurfde. Er waren ook volwassen mannen die zich er niet aan waagden. En ook mannen die terugkwamen omdat ze nog te zeeziek waren. Ondertussen begon ik aan mijn 2 uur wachten. Dat werd verzacht door gezellig te kletsen met de Engelse dame en haar gezin. Ik kreeg regelmatig chocola aangeboden en we hebben veel gelachen.

En later ook nog met wat andere wachtenden gesproken, dus dat deed de tijd wat sneller verlopen. Ondertussen vroeg ik mij af hoe het mijn mannen verging. Er kwamen al wat mensen terug en de meeste waren behoorlijk af en hadden kramp in hun benen. Het maakte mij wat nerveus en wilde nou toch echt dat ze eraan kwamen.

De Engelse vrouw vroeg aan mij "je wilt zeker weten of het je kinderen goed vergaat he?". En dat was natuurlijk ook zo. Meteen daarna werd ik op mijn rug getikt en daar stonden ze. Gelukkig, ze waren terug. En ik was ook apetrots op mijn jongens dat ze het gered hadden. Toen nog met de boot weer terug en Damian en ik werden helemaal zeeziek. Eenmaal weer op vaste bodem zwabberden onze benen nog een heel tijdje na. En ik had een achtbaan gevoel in mijn maag. Eerst even wat voedsel erin in een pub, want zo konden we niet de auto in. Na het eten ging het een stuk beter. Ik vraag me af of we dit uitstapje hadden gedaan als we dochters hadden gehad, hmmm.... In ieder geval heb ik gezegd "Beste mannen, morgen gaan we......... WINKELEN!!".


Nee, dit is geen luxe cruise-schip met koffie en appeltaart in de cafetaria!
1035 Dinsdag 15 juli 2008  -  Schapen!

Ons doel vandaag was heel eenvoudig: De Gap Of Dunloe inrijden, ergens parkeren, en dan naar boven wandelen om vervolgens ergens te picknicken.

Maar dit keer mochten we niet met de auto de Gap Of Dunloe inrijden. Terwijl dat daarvoor wel gewoon kon. We werden tegengehouden door de mannen die met de jaunting cars (paardenwagens) door de Gap Of Dunloe rijden. "Too many accidents", kregen we te horen. Wij hadden zelf het idee dat ze liever wilden dat we hun paardenwagen namen om de Gap in te rijden, in plaats van onze eigen auto. Uiteraard tegen betaling.

We zijn daarom maar te voet de Gap ingewandeld, maar dat is toch een behoorlijk eind. Niet helemaal wat we voor ogen hadden. We hebben uiteindelijk wel ergens gepicknickt, maar niet bovenop de berg, maar ergens vlakbij een riviertje.


Damian's mayonaise-hoofd. Hij houdt niet van broodjes met mayonaise erop! En laten we nou net dat gekocht hebben voor de picknick.

Michael klautert door de rivier; en verstapt zich om vervolgens met 1 voet in de rivier te belanden!

Na onze ochtend-wandeling, zijn we 's middags naar de Kissane Sheep Farm gegaan. Dit ligt langs de Ring Of Kerry (een route over het schiereiland Iveragh) vlakbij Moll's Gap. Ierland is natuurlijk beroemd om zijn schapen. Er zijn meer schapen in Ierland dan mensen. Op deze sheep farm kan je zien hoe ze de schapen scheren en kan je een sheep dog demonstratie krijgen.


Schapen scheren met een schaar.

Scheren met de tondeuse gaat veel sneller!

De eigenaar van deze sheep farm blijkt getrouwd te zijn met een Nederlandse vrouw, wat de demonstraties een stuk gemakkelijker maken. Samen met nog meer Nederlandse toeristen die daar toevallig zijn, konden we een hoop vragen stellen, en veel te weten komen over hun schapen-boerderij. Van de wol worden ze niet erg rijk, want tegenwoordig verdienen ze nog maar 35 cent per vacht. Deze schapen-boerderij heeft tenminste nog een manier gevonden om wat bij te verdienen, door toeristen uit te nodigen.


Demonstratie hoe de sheep dogs de schapen bijeen drijven. Heel bijzonder om eens te kunnen meemaken. De honden krijgen jaren training om te helpen bij het verzamelen van de meer dan 1000 schapen die ronddwalen door de bergen.

Over honden gesproken: Eén van de 7 honden op deze boerderij was onlangs bevallen van twee jonge hondjes. De Franse exchange-studente die er werkt, geeft ons zo de jonge hondjes in onze handen! Ze zijn nog zo klein dat ik eerst dacht dat het cavia's waren...


Ach, wat lief! (allebei!)

Tot slot hebben we ook nog leuk kunnen wandelen bij de schapen-boerderij:


Damian met de Macgillycuddy's Reeks bergen op de achtergrond.
1034 Maandag 14 juli 2008  -  Blarney Castle

Blarney is een plaats, een beetje ten noorden van Cork. Er ligt daar een mooi kasteel, Blarney Castle. Eigenlijk is het meer een ruïne dan een kasteel (zo hebben wij vandaag geleerd), maar er ligt een heel mooi park omheen om door te wandelen. En ze verkopen er lekkere ijsjes.


Michael en Damian bij één van de paarden bij Blarney Castle.




Ah, een wens in gedachten nemen, en dan een muntje in het water gooien! Ik had nog wat Amerikaanse munten in mijn portemonnee, dus jullie kunnen vast wel raden wat ik gewenst heb.


Blarney Castle.

Blarney Castle is beroemd om de Stone Of Eloquence. Er gaat een legende dat als je deze steen kust, dat je zeer welsprekend zult worden. Klein probleempje: de steen zit helemaal bovenin de toren van het kasteel. Oh, en je moet al liggend over de rand van de toren de steen ondersteboven kussen. Eigenlijk is het een beetje een vies idee, een beetje een steen gaan kussen, die al vele duizenden mensen hebben gekust, maar goed.


Je loopt dus door het park bij Blarney Castle en je komt dit bord tegen. Wat denken ze dat we hier doen? Met 50 kilometer per uur door het park of zo? Als je goed naar het plaatje kijkt, is het net alsof de man die achter de vrouw loopt de portemonnee uit haar handtas wil stelen!


Daar bovenin is dus de Stone Of Eloquence.


Krappe trappen naar boven in Blarney Castle.


Pubers. Die schoppen je zo de keuken uit! Uitkijken dus!




Dat is nog eens een mooie foto van mij op Internet. Zo moet je dus de Blarney Stone kussen. Ik was de enige van ons vieren die het aandurfde (en niet gruwelde bij het idee). Die man die er bij zit, houdt me dus vast, gewoon voor het geval dat...

De tuin bij het kasteel is zeer mooi, en ook nog leuk, omdat ze een heel pad gemaakt hebben met allemaal dingen er in, die te maken hebben met de Ierse mythologie. Zoals de Wishing Steps. Het is een trap door stenen heen, waarvan ze beweren dat als je op deze trap van boven naar beneden, en weer naar boven, achterstevoren met je ogen dicht weet te lopen, zonder ook maar aan 1 ding te denken, behalve datgene wat je het liefste wenst, dat dan de heks je wens zal vervullen binnen 1 jaar. Damian heeft zijn uiterste best gedaan om dit voor elkaar te krijgen (met natuurlijk de wens in gedachten dat het ons alsnog zal lukken om naar Amerika te verhuizen).


Ik bedoel er niks mee hoor, maar het is wel opvallend dat Manuela zo lacht bij deze steen. Probeer trouwens de vorm van de heks in de steen te ontdekken. Het schijnt dat de heks overdag opgesloten zit in deze steen, en alleen 's nachts uit de steen kan ontsnappen.


Ja die ouwe (en sommige boze tongen beweren ook "grijze") vader weet toch nog heel aardig in een boom te klimmen.

's Avonds eten we (heerlijk) in Kate Kearneys Cottage, de pub vlakbij de Gap Of Dunloe, met Ierse muziek erbij. Daarna sluiten we de dag af met een avondwandeling door de Gap, een spelletje doen, en een zwerfkat voeren, die bij onze vakantie-woning kwam aanwandelen.


Kate Kearneys Cottage. Vernoemd naar een mooie dame die hier een illegale pub had.


Bijzonder veel varens hier in de Gap Of Dunloe.


Zwerfkatten houden van kaas!
1033 Zondag 13 juli 2008  -  Gap of Dunloe

We waren erg laat uit bed, want na de helse rit van gisteren waren we erg moe. Daarbij kwam dat we helemaal geen ontbijt in huis hadden, en dat op een zondag-ochtend, ja, als de winkels dicht zijn.

We zijn daarom naar Killarney gereden om te kijken of er nog iets open was, en warempel, de lokale Tesco (supermarkt) bleek open te zijn. Alleen, de Tesco is errug duur. We hadden verwacht dat Ierland niet zo heel erg duur zou zijn, maar het valt toch een beetje tegen. Neem nou dit pakje boter.


Het ontbijt werd uiteindelijk een uitgebreide brunch in onze vakantie-woning. We reden vervolgens naar de Gap Of Dunloe, maar heel erg ver kwamen we niet. We werden aangehouden door een man met een jaunting car (paardenwagen). Voor 60 euro konden we met zijn wagen 12 kilometer door de Gap rijden, zo bood hij aan. Beetje duur, dus antwoordden we: "Maybe tomorrow". Maar de man was hier op voorbereid en bood meteen aan ons ook voor 50 euro mee te nemen. Nog een beetje duur. Twijfel, twijfel. Nou toch nog maar een keer geantwoord: "Maybe tomorrow". Nog geen 300 meter verder met de auto waren we al van gedachten veranderd. Toch wel leuk, zo'n ritje. Omgekeerd, en weer terug naar die man. En zo gingen we alsnog met paard en wagen de Gap Of Dunloe in.


Met "Beauty" voorgespannen over de smalle wegen in de Gap Of Dunloe.

De man heette Bob. Typisch Ierse man, en dat was erg leuk. "Come-on Beauty! Go Boy!" zei hij telkens tegen het paard. Hij vertelde over de Serpent Lake hier in de Gap Of Dunloe, een heel erg donker meer, omdat het wel 20 meter diep is, en er turf op de bodem ligt. Hij vertelde ook over de oude vervallen huizen langs de route. Die huizen waren van de Engelse Black And Tan soldaten uit 1922, die eigenlijk criminelen waren, bedoeld om het Ierse volk (hardhandig) in bedwang te houden. En hij vertelde over de IRA, en dat hij dacht dat Noord-Ierland over 10 jaar gewoon ook bij Ierland zou horen. En hij liet ons de echo's horen bij Echo Mountain. Allemaal heel erg leuk!


Wij in een jaunting car!




Nog even het paard aaien, wat behoorlijk haar best moest doen om ons zo'n eind door de Gap Of Dunloe te trekken. De man links is trouwens Bob.


De Gap Of Dunloe.

We besluiten de hele Gap Of Dunloe ook nog een keer met de auto door te rijden (want het is nog veel langer als dat we met paard en wagen hadden gereden). Een flink eind rijden, die ons helemaal langs Brandon House en Lady's View brengt.
1032 Zaterdag 12 juli 2008  -  De helse rit

Na een verschrikkelijk prijzig ontbijt vandaag in het Bewleys Hotel, gaan we op reis naar het zuiden van Ierland. Ons doel is een klein plaatsje genaamd Beaufort (zoals in "windkracht"), vlakbij Killarney (met de klemtoon op de "a", niet op de "i").

We besloten op een interessante wijze naar Killarney te gaan rijden, dwars door de Wicklow Mountains, over de Military Road (R115), een weg ooit aangelegd door het leger om de verzetstrijders die zich verborgen hielden in de bergen beter te kunnen bestrijden. De Wicklow Mountains is een nogal verlaten gebied vlakbij Dublin.


The Wicklow Mountains.


Een uitgebrand wrak gewoon nog op de weg.

De rit gaat verder, en verder, en verder. Rijden in Ierland blijkt niet heel erg snel te gaan. Heel veel kronkel-wegen. Heel veel krappe wegen met opstaande heuveltjes als berm. En gigantisch veel rotondes. De geplande 4 uur rijden werd al snel 8 uur rijden (met dank aan Google voor het slechte reis-advies) en dat was nog zonder stoppen bij een restaurant in Cork (vlakbij waar ik laatst heb gewerkt) om iets te eten. De huur-auto bleek daarbij geen airco te hebben, terwijl ik dat er toch echt had bij geboekt.

Oh, en het was regenachtig weer, en het hele Amerika-gebeuren was maar niet uit ons gedachten te rammen, zeker na de teleurstelling van 2 dagen geleden. Kortom, het was moeilijk om in de vakantie-stemming te komen.

Rond half acht 's avonds kwamen we dan eindelijk aan in Beaufort, vlak bij de Gap Of Dunloe. Dit is een door een gletscher uitgesleten berg-pas. En daar vlakbij moest onze vakantie-woning staan. De woning vinden was ook een uitdaging. Totaal geen huisnummers, straatnamen of postcodes. Gewoon een adres in de vorm van "bij de Gap Of Dunloe, vlak voor Kate Kearneys Cottage". Die laatste cottage wist ik te vinden, want die was met bordjes aangegeven. Daar binnen (het was een gezellige pub met Ierse muziek) maar eens aan de bar gevraagd waar we moesten zijn. Een dame hielp ons op weg, waarna de woning snel gevonden was.


Vakantiewoning Rowantree.
De sleutel van de woning vonden we onder de bloempot bij de voordeur.

Dezelfde avond rijden we nog met de auto (alsof we nog niet genoeg hadden gereden vandaag) de Gap Of Dunloe in. Dit is een erg mooi natuurgebied waar de schapen vrij rond lopen.


The Gap Of Dunloe.


Mooie meren hier in The Gap.


Schapen-hoedster Manuela achter haar schaapjes aan!
1031 Vrijdag 11 juli 2008  -  Ierland


Damian staat hierboven op de foto bij een kaaswinkel, blokjes kaas te stelen. Erg lekkere kaas (ik heb het zelf ook "geproefd"), maar daar gaat dit verhaal niet over. We zijn aanbeland (bij een kaaswinkel) op Schiphol. We gaan op vakantie naar Ierland dit jaar, en we hebben een vlucht met Aer Lingus naar Dublin.




Ons vliegtuig op het vliegveld van Dublin.

Op het vliegveld van Dublin hebben we een auto gehuurd bij Thrifty via eAutohuur. Erg veel vetrouwen in mijn rijkunsten hebben ze bij Thrifty niet, want ik moet een deposit van 1300 euro (!) achterlaten, voor het geval ik de auto in de prak mocht rijden. Een busje met een chauffeur met een interessant kapsel brengt ons naar onze auto toe. We krijgen een Skoda Octavia zonder wieldoppen toebedeeld. Een auto waar gelukkig precies onze 4 koffers in bleken te passen.

Nou heb ik wel eens eerder links gereden, bijvoorbeeld in Engeland, dus dat is niet echt een probleem. Maar dat was wel altijd met onze eigen auto, dus met een stuur aan de linkerkant. Nu hadden we een auto gehuurd met uiteraard een stuur aan de rechterkant. En een versnellingspook links en ook nog eens in spiegelbeeld. Een kleine uitdaging dus om daar goed mee weg te rijden, maar het lukte me vrij aardig. Slechts een paar keer tegen de stoep aan gereden (toch handig dat er geen wieldoppen op zitten). Wegen in Ierland blijken ook niet erg breed te zijn, dus dat maakt de uitdaging iets groter. Ik begin de 1300 euro eigen risico van Thrifty een beetje te begrijpen.

Omdat onze vlucht vandaag vrij laat in de middag was, hebben we eerst een hotel in Dublin geboekt om daar een nachtje te verblijven in het Bewleys hotel. Het enige wat ik kon vinden over dit hotel op Internet was een ervaring van iemand, die ziek was geworden na het eten van de couliflower (bloemkool) in het restaurant van dit hotel. Maar Bewleys kende ik ook al van een paar overnachtigen in Manchester, en ook dit hotel was niet onaardig.

We vermijden het restaurant van het hotel, en zoeken een echte Ierse pub op om in te eten. Het werd het Treetop restaurant, een pub in The Village in Clondalkin. We hebben er heerlijk gegeten en allemaal grappige dingen ingevuld op hun comments card als suggestie voor hun menu.


Typische hollandse gerechten in een Ierse pub?
1030 Donderdag 10 juli 2008  -  Op losse schroeven

Het gaat de laatste tijd weer heel moeizaam met mijn sollicitatie voor een baan in de VS. Er was twee weken geleden al toegezegd dat er een contract mijn kant op zou komen, en dat men met de visum procedure zou gaan starten. Maar in de afgelopen twee weken niets ontvangen, en nog geen visum procedure gestart.

Dat had onder andere te maken met het feit dat er nog van alles uitgezocht moest worden over onze emigratie. Het is allemaal zo eenvoudig niet. Denk bijvoorbeeld eens aan de belasting-zaken. Dat moet in Nederland netjes afgerond worden, en ook in de VS goed geregeld worden. Maar toch, we vonden het wel weer lang duren. Zeker omdat we al een datum hadden afgesproken voor onze verhuizing (23 september)!

Vanochtend dan eindelijk weer een email uit de VS. Maar het was niet wat we hoopten. Sterker nog, het was wat we vreesden.

Enige tijd geleden had ik al eens in de weblog gemeld dat er gesprekken gaande waren tussen mijn werkgever en de mensen van het ziekenhuis. Gesprekken over of men de automatisering nog door Perot Systems wilde laten doen, of dat het ziekenhuis het zelf gaat doen. Er is hier nog altijd geen duidelijkheid over, maar het is wel van groot belang dat er duidelijkheid over komt. Als Perot Systems niet meer dit werk gaat doen, dan blijft er voor mij geen ruimte meer om daar te gaan werken.

Daar bovenop komt dat de manager die mij aan zou moeten gaan nemen, zelf zijn ontslag heeft ingediend. Het gevolg van dit alles is, een uitstel van zeker enige weken voordat men kan zeggen hoe het verder moet met mijn sollicitatie.

Dit kwam toch als een grote shock aan bij ons. Ineens is alles niet meer zo zeker. Gaat die baan nog wel door? Gaan we nog wel verhuizen naar L.A.?

Het grote probleem van deze sollicitatie is, dat we continu heen en weer geslingerd worden wat emoties betreft. Het ene moment ziet alles er zeer positief uit, het andere moment moet je maar weer afwachten hoe het gaat.

En dat terwijl wij al erg druk zijn geweest met onze aanstaande verhuizing. Het halve huis zit al weer nieuw in de verf. We hebben een makelaar klaar staan om het huis te gaan verkopen. En we hebben een verhuizer gevonden voor onze inboedel. We waren een huis aan het zoeken, en scholen voor de kinderen!

Zucht.

's Avonds weer eens bellen naar Los Angeles voor meer duidelijkheid.

Eerst mijn recruiter gebeld. Zij leeft erg met ons mee, en vindt het heel vervelend hoe dit loopt. Maar ze wilde niet ons naar Amerika laten komen, om er vervolgens achter te komen dat er geen baan meer is. Samen met de client executive (zeg maar de baas van de baas) had ze al besproken dat ze mij graag naar Amerika wilden halen, zelfs als deze baan niet gaat lukken, maar dan misschien ergens anders in Californië. Maar ja, er moet wel een positie vrij zijn voor mij, en die is er nu niet. Ze was alleraardigst over de telefoon, maar we kopen er niks voor. We spreken af om elkaar nog eens te spreken over 2 weken, als we weer terug komen van vakantie. Want ze kon nu eigenlijk niets zeggen of het nog door zou gaan of niet.

Eigenlijk ben ik ook boos. Ik ga helemaal naar Los Angeles toe en ik spreek daar met een manager over mijn nieuwe baan. Alles leuk en goed en positief. 4 weken later zegt meneer zelf zijn baan op, en vertelt mij niets. Dus ik heb hem ook maar opgebeld. Ik wilde wel eens weten hoe het nou echt zit. Wonderbaarlijk genoeg heb ik 'm vrijwel direct aan de lijn. Hij vertelt me dat hij zijn baan heeft opgezegd omdat hij graag dichter bij huis wilde werken. En hij draait er eerst een beetje om heen over wat er precies gaat gebeuren met het werk wat Perot Systems doet bij Cedars-Sinai. Maar daarna geeft hij toe hoe het zit, en dat er een erg grote kans is dat het werk inderdaad naar Cedars-Sinai gaat.

Boem. Nou, dat was het dan. Einde sollicitatie. Geen werk, geen baan. Niks geen verhuizing naar Amerika. We voelden 'm al aankomen, maar de telefoontjes bevestigden het nu wel.

We zijn er erg teleurgesteld over. Vier maanden lang waren we hier mee bezig. Ik heb tientallen mailtjes geschreven, en ook tientallen keren gebeld naar de VS. Meer dan 30 keer in de weblog hierover geschreven. Ik ben in Los Angeles geweest op eigen initiatief. Meer kon ik eigenlijk niet doen. Alles voor niets? 't Idiote aan het geheel is dat het er allemaal zo positief uit zag, en vlak voor het einde lijkt het van ons afgenomen te worden.

Nu zijn we echt aan een vakantie toe. Even helemaal niet meer aan Amerika denken. Ja natuurlijk, we geven onze droom niet op, we gaan door.
1029 Zondag 6 juli 2008  -  Gary's Weather Forecasting Stone

1028 Vrijdag 4 juli 2008  -  Narnia 2

Om de 1 of andere reden hebben we op vrijdagen nooit geen zin om te koken. Vandaag dus ook niet. We eten bij een pizzeria in Heerhugowaard, om daarna de tweede film van Narnia te kijken. En die film was errug mooi; een aanrader!


P.S. De nieuwe anti-rookwet is een heuse verademing. Eindelijk een frisse pizzeria, en een frisse bioscoop!! Hoera!
1027 Donderdag 3 juli 2008  -  Timmerdorp

Ik doe deze week mee aan Timmerdorp in Anna Paulowna. Timmerdorp is een dorp waar je je eigen huis moet bouwen. Je begint met 4 pallets. Je hebt een paar extra pallets om daar een muur van te maken. Je kan hout halen bij een grote berg hout.

Je moet alles goed vast spijkeren. Daarna moet er eerst een zeil op. Later krijg je spullen voor een dak. Je hebt ook een tafel met twee stoelen nodig.'t Moet wel een beetje waterdicht zijn.

Later komt de brandweer om een hele grote berg met schuim en zeep te spuiten. En dan blijf je daar ook eten. Er is ook een speurtocht. En de laatste dag is de prijsuitreiking voor het mooiste huisje. Ons huis heet het Bloeddorstige Piratenhof. We hopen dat we een prijs winnen!





1024 Woensdag 2 juli 2008  -  Lopend vuurtje

Ik hoef er eigenlijk niets meer voor te doen. Ons aanstaande vertrek naar de States gaat als een lopend vuurtje. Bijna iedereen die we kennen weet het al, meestal via-via. We komen mensen tegen die we tijden lang niet hebben gesproken en er van alles van af weten. En er zijn zelfs mensen die we niet eens kennen, en die het zelfs al weten. Ons kent ons (en ons kent ook onze weblog!). 't Klinkt stom, maar we worden zelf een beetje moe ervan om telkens het hele verhaal opnieuw uit de doeken te doen. Bij de eerste 10 mensen die over onze emigratie beginnen, praatten we nog heel enthousiast. Bij de volgende 10 wordt het al wat minder. Maar op een gegeven moment vallen we steeds vaker in herhaling. Het is Amerika hier, Amerika daar, Amerika overal!

Daarbij komt dat we midden in al het geregel zitten. In 1 keer moet aan alles gedacht worden. Ik ben al twee keer bij een makelaar geweest; ik heb navraag gedaan over onze hypotheek; morgen komt een verhuizer even in ons huis kijken wat het kost om de inboedel te verhuizen, en ga zo nog maar even door. Ook allemaal van dit soort vragen: "Krijgen we nog kinderbijslag als we in de VS wonen?" (ja, dus) of "Hoe haal ik een Amerikaans rijbewijs?" en "Hoe mogen katten met ons mee-reizen in het vliegtuig?" Pffft. Het duurt nog zeker 80 dagen, maar het is nu al veel werk!

Maar goed; het loopt. We zijn er zeer druk mee bezig, en dat is natuurlijk allemaal onderdeel van de "grote uitdaging" om in de VS te gaan wonen.


Je kan in de VS je eigen kenteken-platen bestellen, zogenaamde Vanity Plates.
Toch jammer dat er geen 7 letters op zo'n nummerbord passen.
1025 Woensdag 2 juli 2008  -  Vakantie in Ierland

Wat er volledig bij in is geschoten, is het organiseren van een zomer-vakantie voor ons zelf. Tussen alle Amerika-perikelen door, moest dat ook nog even gebeuren. Vreemd genoeg was het ook vreselijk moeilijk om te bepalen waar we dit jaar naar toe op vakantie zouden gaan. Het liefst zouden we naar Amerika gaan, maar het is allemaal wat prijzig, wat de tickets betreft. Daarnaast zijn we nu nog in Europa en is het ook wel leuk om hier vakantie te vieren.

Na weken van wikken en wegen, hebben we besloten dat het Ierland gaat worden. Ik ben er natuurlijk voor mijn werk geweest een paar maanden terug. En veel kans heb ik niet gehad om daar rustig rond te kijken. Maar wat ik zag, was wel mooi, en nodigde uit om meer te gaan bekijken. En vooral... het is er rustig; geen massa-toerisme. We moeten even weg uit alle hectiek van werk, buitenlandse reizen, ziek zijn (het gaat eindelijk beter met Manuela!) en de emigratie-plannen. Gewoon even twee weken helemaal niets. Gewoon lol hebben en de natuur bewonderen. Moet ook kunnen!


Killarney.

We gaan vliegen naar Dublin met Aer Lingus (stelletje afzetters, ze rekenen 24 euro per koffer die je meeneemt!). We nemen daar een leuk hotelletje voor een nacht, en reizen de volgende dag door naar een echte Ierse Cottage in het zuiden van Ierland bij Killarney. Daar blijven we een week en reizen dan door naar Galway in het westen. Ook daar hebben we weer een hele week voordat we weer terug gaan naar Dublin om terug te vliegen.
1026 Dinsdag 1 juli 2008  -  Beekse Bergen

Ter ere van de start van de zomervakantie was er door Perot Systems een uitje verzorgd naar de Beekse Bergen. De vorige keer dat we daar waren, was het allemaal niet zo goed bevallen, maar dat had een hoop te maken met het slechte weer dat we toen hadden.

Deze keer was het weer beduidend beter. En we hebben heel veel dieren van dichtbij goed kunnen bekijken, dus we hadden het zeker naar ons zin. Als ze bij de Beekse Bergen nou nog net dat beetje extra service geven, dan zou het helemaal perfect zijn.

We hadden net twee en een half uur gereden, want het park ligt vlak bij de Belgische grens, toen we bij de receptie te horen kregen dat we er niet in mochten, omdat nog niemand voor het groeps-arrangement had getekend. Ik had een paar dagen van te voren laten navragen of wij wat eerder mochten komen, aangezien het zo lang rijden voor ons was. En toen was het geen probleem. Maar nu wist niemand hier wat van af, en mochten we er nog niet in. Na nog maar eens benadrukt te hebben dat ze toch echt telefonisch al hadden toegezegd dat we er WEL vroeger in mochten, en dat het allemaal zo lang rijden voor ons is, werden we alsnog schoorvoetend toegelaten. Maar wel zonder de routebeschrijving, zonder uitrijmuntje, en zonder de consumptiebonnen, die ook bij het groeps-arrangement hoorden.

Dezelfde avond hadden we een barbeque in de Afrika Club in het nabijgelegen vakantiepark. Het eten was best aardig, maar de bediening was zeker niet enthousiast, en de tafels en stoelen op het terras waren wel heel erg dringend aan vervanging toe.

Ach, uiteindelijk zaten we lekker in het zonnetje, en kon je bij het water de ganzen brood voeren, en hadden we wel plezier in onze dag.


Het jachtluipaard is vandaag ook echt lui.


De kraanvogel had jeuk aan zijn snavel.


Kamelen aan de wandel.


Giraffen. Er liep ook een persoon verkleed als giraf rond in het park, waarom de kinderen erg moesten lachen, omdat het er zo sullig uit zag.


We blijven ons afvragen wie van de drie hier nou de aap is.


Even leunen op de geiten. Geef ze split-erwten en de geiten doen alles voor je.


Ja, eet nou nog maar eens een frikandel, nu het nog kan. Misschien eet je dat straks een hele lange tijd niet meer!


Ganzen voeren met het stokbrood van het buffet.
Datum: 26 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016