3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

27 juni 2017 (1824)
26 juni 2017 (2023)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1396 Vrijdag 31 juli 2009  -  Van Las Vegas naar Yucca Valley

Vandaag onze laatste ochtend in Vegas. Wat was het weer leuk en mijn hemel wat was het weer heet! We pakken de boel weer in en brengen alles naar de auto in een veels te hete parkeergarage. Daarna gaan we weer naar binnen om te genieten van het geweldige ontbijtbuffet. Alles ligt er! Je kunt pakken zoveel je wilt en altijd zijn je ogen weer groter dan je maag.

Na het eten vergokken de mannen nog even het gigantische bedrag van 1 dollar en daarna stappen we de auto weer in om Vegas uit te rijden richting Yucca Valley.

In de auto bedenken we ons hoeveel we nog graag hadden willen doen in Las Vegas en dat het weer een mooie reden is om weer eens terug te komen. Nog snel even vanuit de auto wat foto's van The Strip gemaakt en van het beroemde bord van Vegas.








Ik heb bijna de hele rit geslapen, zo moe was ik. Ik werd opeens wakker van een vreemde stem en terwijl ik mijn ogen opendoe, zie ik dat we bij een betaalhokje staan en dat Michel de man betaalt. We zijn bij een ghosttown (Calico) die Michel wel wat leek en ook op de planning stond (hoewel ik er niks van wist). Na 5 minuten brokkelde ik al af. Het was alsof mijn hele lichaam tegen de hitte protesteerde. De ghosttown was op zich wel leuk, maar ook erg commercieel. In elk oud huisje van toen zat een winkeltje, wel in die stijl, maar toch... En de prijzen die men voor de ditjes en datjes vroeg waren ook behoorlijk. Je kon een aardig eindje lopen om de huisjes te bekijken en er was nog een groot stuk van de oude mijn, maar ik kon bijna de ene voet niet meer voor de andere zetten en het zweet gutste van mij af. Ook Damian had het erg zwaar met de hitte.


Calico.








Gebruikt badwater is wel 15 cent goedkoper!

Ik besloot dat het zo genoeg was en we zijn na niet al te lange tijd weer vertrokken. Dat is normaal gesproken niet mijn stijl, maar ik voelde aan dat dit echt even genoeg was zo.

Eenmaal weer in de auto met de airo weer volop aan, viel ik weer in slaap tot we bij Yucca Valley waren, bij het Super 8 motel. In de kamer stond de airco niet aan, plus dat de volle zon op het hotelraam stond te branden. We hadden het gevoel als broodjes een oven in te lopen.

We besloten wat af te koelen bij de Walmart vlakbij het hotel, want door al het zweten de afgelopen dagen konden we wel wat nieuwe shirtjes gebruiken, want als we dan een hotel troffen met wasmachines, dan was alles continu bezet.

Daarna wat gegeten bij de Pizza-hut, waar we 2 jaar geleden ook hadden gegeten. Dat was toen de eerste dag van onze vakantie (in 2007) en ook mijn eerste keer in Amerika. Alles was toen nieuw en geweldig. Ik was helemaal verwonderd over de omgeving. Nu dit onze tweede rondreis is, met diverse andere uitstapjes (Austin, Oklahoma) en het feit dat we al bijna 6 maanden in Amerika/Texas wonen, is de magie van de eerste keer er wel af. Wat niet wil zeggen dat ik het niet prachtig vind hier, maar het voelt gewoon anders.

Als de zon onder is, voelt het heerlijk koel aan buiten, net zoals in Rachel (Area 51). In Death Valley bleef het dag en nacht bloedheet. We besluiten een frisse duik te nemen in het zwembad en het was met recht fris, want het leek wel ijswater. Maar goed, niet piepen en eenmaal erin was het wel heerlijk fris.

En nu zit ik lekker op bed het verhaal voor de weblog in te tikken. Morgen gaan we naar Joshua Tree National Park. Ik heb er zin in en tegelijkertijd vraag ik me af of ik het nog wel trek met de warmte. We zullen zien...
1395 Donderdag 30 juli 2009  -  Las Vegas dag 2


Welkom bij ons foto-verslag van een dagje hotels kijken in Las Vegas!


We starten onze dag bij het Luxor hotel, ongeveer aan het begin van The Strip. Volledig in Egyptische stijl!


Een farao zou jalours zijn op zo'n prachtige piramide.


Hier ziet u het Excalibur hotel aan de rechterkant.


Volop slotmachines in het "New York New York" hotel!


En een achtbaan en het vrijheidsbeeld voor de deur.


Het "Lion Habitat" in het MGM Grand hotel.


The Strip.


Damian toont u de allernieuwste brillenmode, rechtstreeks vanuit Las Vegas!


De Coca-Cola store!


Rainforest Café.




Damian bij M&M's World.


Alle kleuren M&M's zijn hier verkrijgbaar!


Naar de M&M's 3D movie!


Deze dame werd groen van jaloezie toen ze erachter kwam dat deze man al bezet was.


Het Stratosphere.


Het zwembad van het Stratosphere hotel. Even afkoelen van de hitte in Las Vegas.


Het stikt hier van de palmbomen. Wel mooi!


De "Sirens of TI" show voor het Treasure Island hotel.


Een nagemaakte Eiffeltoren voor het Paris hotel.




Het Paris hotel van binnen. Erg mooi!

We hebben 's avonds een paar shows bekeken: de vulkaanuitbarsting voor het Mirage hotel, de "Sirens of TI" van het Treasure Island hotel en de fontijnen voor het Bellagio hotel. Daarna waren we echt volledig afgemat van een dag lang Las Vegas. Hier een filmpje:

1394 Woensdag 29 juli 2009  -  Las Vegas

De vermoeidheid begint aardig toe te slaan op onze roadtrip. We hadden het al voorzien dat dit zou gaan gebeuren, en we hebben 3 nachten in Las Vegas geboekt bij het Stratosphere hotel, zodat we alles lekker op ons gemak kunnen doen en even bij kunnen komen. We kwamen vandaag dan ook echt super-laat uit ons bed vandaan. Pas tegen de middag zaten we aan ons ontbijt in het all-you-can-eat buffet-restaurant.

Na ons ontbijt (of eigenlijk meer "lunch") regelen we kaarten voor een show voor dezelfde avond en kaarten om de toren van het hotel in te kunnen. Het Stratosphere heeft een toren van zo'n 300 meter hoog met een geweldig uitzicht over Las Vegas.






Garfield houdt zich niet echt aan de regeltjes.
Diep beneden zie je het zwembad op de 8e verdieping.



Er zijn 3 attracties bovenop de toren. Hier kan je je nog eens een flink stuk de hoogte laten schieten.
De andere 2 attracties laten je over de rand van de toren bungelen op 300 meter hoogte, gewoon gruwelijk. Niks voor ons!

Ook in het Stratosphere is een groot casino, net als in alle andere hotels. En ik kan het niet laten om toch eens een paar dollar in een slotmachine te stoppen. De eerste dollar wordt opgegeten, het apparaat draait wat, en weg is mijn dollar. Zo, dat ging snel! De tweede dollar bij een ander apparaat gaat beduidend beter. Binnen de kortste keren heb ik zowaar winst:


Kijk, dat is nog eens winst!

's Middags zijn we te vinden op de Fremont street, en in het Venetian hotel. Het is in Vegas heel handig dat je overal gratis kunt parkeren. Aan de andere kant, is dat vaak wel helemaal achter een hotel, en die hotels zijn zo ongelovelijk groot, dat we soms wel 20 tot 30 minuten nodig hebben om van de parkeergarage door het hotel naar de Las Vegas Boulevard (da's "The Strip") te wandelen. Je moet dan in zo'n hotel dwars door het casino heen, vaak gecombineerd met heel veel herrie van muziek, de slotmachines en de mensen. Maar goed, er valt een hoop te zien in de hotels in Las Vegas, dus alleen daarmee kan je je dagenlang in Vegas vermaken.


De Fremont street.




In het Venetian hotel.


Prachtige beschilderingen in het hotel!


Er staat een levend standbeeld in het Venetian. We herkennen 'm nog uit 2007. Damian wilde wel even met 'm op de foto.
En zelfs levende standbeelden kunnen grapjes uithalen, blijkbaar!



Waar de gondola's varen in het hotel!


Manuela bewondert hele mooie kostuums.


Voor het Venetian hotel.


's Avonds zijn we aanwezig bij de American Superstars show. Als je dan in Vegas bent, moet je ten minste een show gaan bekijken, nietwaar? En dit is een show met allemaal imitaties van bekende artiesten. Zo zien we Elvis, Britney Spears, Carrie Underwood, Tim McGraw en Michael Jackson! Dit was een hele leuke show, en de artiesten werden heel goed nagedaan. Leuke zaal ook, met allemaal ronde tafels waar je aan kon zitten.

En na de show kon je nog even op de foto met je favoriete artiest:


Damian en Elvis!


Michael en Elvis!


Damian samen met Tim McKroi... eh... McGraw. Er waren ook andere Nederlanders bij deze show en we hoorden ze (lekker op z'n plat Hollands) praten over Tim McKroi. Niet gehinderd door enige kennis over wie precies Tim McGraw eigenlijk is.

Daarna zijn we nog even naar het Bellagio hotel gereden om de fontijnen te bekijken; maar er was totaal niet te parkeren. Het was ook heel erg druk op The Strip, dus het schoot niet op om er naar toe te rijden. We zijn dan ook maar teruggekeerd naar ons hotel. Toen pas (rond kwart voor 12 's avonds) kregen we weer honger na het uitgebreide ontbijt (of eigenlijk lunch) van vandaag, maar alle restaurants waren al dicht, behalve 1 restaurant in het Stratosphere, die dag-en-nacht open is. Nog nooit zijn we zo laat uit eten geweest! ('t was maar een kopje soep wat we zo 's avonds laat aten, maar toch).
1393 Dinsdag 28 juli 2009  -  Death Valley & Las Vegas

Twee jaar geleden waren we zeer verbaasd om in het slaperige stadje Beatty een enorme snoepwinkel aan te treffen, de Death Valley Nut & Candy Co. Dit keer wisten we natuurlijk dat het er zat, en dat is zeer leuk. Allemaal lekker snoep, broodjes en drinken ingeslagen, om onze reis te vervolgen vandaag door Death Valley heen, naar Las Vegas toe.


De "Nut & Candy Co."


Heel veel snoep binnen!

In Beatty is er een klein museum, waar we even zijn gaan kijken. Ik had er een leuk gesprek met een dame daar die heel veel wist te vertellen over de omgeving en ook over het spookstadje ernaast, Rhyolite.

We reden nog 1 keer even langs Rhyolite, om nog eens goed te bekijken waar die goudmijn nou precies moest zijn geweest. Daar vonden we niets van terug, maar we vonden wel een man daar bij het Tom Kelly bottle house. Die man bleek een vrijwilliger te zijn, die graag vertelde over Rhyolite en de omgeving en hoe dat vroeger allemaal was verlopen. Hij had ook een hele map bij zich met afbeeldingen om te laten zien hoe het vroeger was. Voor we het wisten zaten we bij hem op een bankje, in de schaduw (dat moest wel, want het was echt ongelovelijk warm), en vertelde hij een heel verhaal over de hele geschiedenis van Rhyolite.

Hij vertelde waar de mijnen precies geweest waren, en hoe een man hier op een dag stomtoevallig goud had gevonden. In een paar jaar tijd hebben ze een paar miljoen dollar aan goud uit de grond gehaald, maar dat was eigenlijk weinig. Pas in 1930, toen Rhyolite al verlaten was, en men nogmaals op zoek ging naar goud in die regio vond men, ongeveer 10 meter (!!) verderop nog veel meer goud, ter waarde van 2 miljard dollar. Dat heeft men rond 1904 tot 1910 dus volledig gemist, en dat betekende het einde van het stadje.

Hij vertelde ook over de gebouwen, en hoe al het materiaal van de gebouwen ook weer meegenomen is door de bewoners, toen die vertrokken, zodat ze dat weer opnieuw konden gebruiken, waardoor er dus nog maar weinig van het stadje over is gebleven. En over de Cook bank, hoe het kon dat de muren van gewapend beton toch zijn ingestort. Dat bleek het gevolg te zijn van een filmploeg in de jaren 60 die daar opnames hadden gemaakt, en per ongeluk een hele muur uit het gebouw hebben geblazen.

En nog veel meer verhalen over de bewoners, over hoe mensen daar in tenten woonden en wel 3 dollar per dag verdienden, over de prostituees, over de Porter brothers die daar een goedlopende zaak hadden, en ga zo maar door. We hadden het bloedheet, maar het was wel een heel interessant verhaal. En het Tom Kelly Bottle House, was dus een gebouw, gemaakt van lege flessen (waar nog steeds insecten inzitten uit die tijd) en gewoon wat zand en water. Tom Kelly was rond die tijd al 76 jaar oud, toen hij dat bouwde. En waarom bouwde hij een huis van flessen? Dat was gratis, en met zoveel mensen in het stadje, waren er lege drank-flessen in overvloed.


De Tom Kelly bottle house.

We bedanken de man voor zijn verhaal, geven 'm 10 dollar fooi, en spreken er toevallig nog een andere Nederlander, die ondertussen ook mee had staan luisteren. Die vond het fascinerend om te horen hoe wij naar Amerika waren geëmigreerd, want hij zat er zelf ook over te denken om 2 jaar in New York te gaan werken.

We rijden verder door Death Valley, met onderweg stops bij Furnace Creek, de Artists Drive, Badwater Basin en de Devils Golfcourse. Death Valley blijft een bizarre plek, en het is ook zo ongelovelijk groot. We zijn een paar keer uitgestapt, maar de temperatuur was werkelijk niet te behappen, zo rond de 50 graden Celsius. Het duurde enige uren voordat wij er doorheen waren gereden, en uiteindelijk in Shoshone bij een restaurantje belandden.


De "Mustard Canyon" in Death Valley.




Artists Palette.


Devil's Golf Course.


Badwater Basin. Het enige water in Death Valley op 85 meter onder zee-nivo.


Zoutvlakte bij Badwater Basin.

Daarna nog anderhalf uur verder rijden, en we zijn midden in Las Vegas. Van zoveel rust en ruimte in Death Valley naar drukte in Las Vegas.


We ontdekken (eindelijk!) een echte Saguaro cactus in Pahrump, onderweg naar Las Vegas.


Uitzicht op "The Strip" vanuit onze hotelkamer op de 20e verdieping (kamer 32056) van het Stratosphere hotel.


Genoeg neon-verlichting in Las Vegas. Hier het Circus Circus hotel.


De "M&M's World" in Las Vegas.


Damian bij een echte M&M's Nascar racing car!

1392 Maandag 27 juli 2009  -  Death Valley

's Ochtends zaten we aan een ontbijtje bij Little Ale Inn. We waren overduidelijk de enige gasten daar. Niemand anders blijkbaar gek genoeg om daar te willen overnachten. Maar goed, wij hebben uitstekend geslapen. De serveerster vroeg ons waar we nu naar toe zouden gaan. "Death Valley", was ons antwoord, en ze vroeg direct: "WHY?". Ze vind het er allemaal veels te heet daar. Ze vond dat we beter naar Bryce Canyon konden gaan, daar is het een stuk koeler!

"Talk to me, baby!", riep ze tegen Damian om zijn bestelling op te nemen. We kletsten nog wat verder met haar over dat we gisteravond wat rond hadden gereden, en het eigenlijk wat angstig vonden om zo in het donker te rijden, met al die dieren midden op de weg. En ze liep weg met "Right! Be afraid! Be very afraid!!!" (nog net niet met een maniakale lach er achteraan). Ondanks de vreemde lokatie, was het ontbijt ook prima, en na ons ontbijt vervolgden we onze weg langs Warm Springs (een paar gammele verlaten huizen), Tonopah (Nog veel meer gammele huizen, maar in ieder geval een plek om weer te tanken), en Goldfield.


De naam "Goldfield" suggereert het al: Dit is echt een oud goud-mijn stadje! Heel veel gebouwen zijn ofwel in een hele slechte staat, of verlaten of nog heel erg ouderwets. De mensen die er nog wonen, en dat zijn er zo te merken niet veel meer, lijken wel allemaal in een trailer te wonen. We vinden er het Goldfield hotel. Aan het gebouw te zien moet dit ooit majestueus geweest zijn. Later leren we dat het in 1907 geopend is en in 1936 al weer verlaten. Dat heeft alles te maken met de vondst van goud op die lokatie en het "opdrogen" van de mijn. Het hotel heeft zelfs kamers gehad met plafonds met goudgekleurde bladeren erop. Jammer om te zien dat nu leeg staat, want het had nog heel mooi kunnen zijn. We zouden eigenlijk even terug in de tijd willen kunnen gaan om te zien hoe het toen daar moet zijn geweest. Overigens, het schijnt dat het hotel "haunted" is met gasten die er ooit zijn overleden...




Het "Goldfield Hotel".


Van binnen ziet het er nog ouderwets uit.




Alle goudmijnen zijn (zo te zien) vergane glorie.


Het (verlaten) gebouw van de goud-inkopers. Let op de dame achter het raam (een pop). Creepy...


De lokale "High School".






Onderweg even stoppen.


Een oude goud-mijn in de buurt bij Goldfield.


We hoorden hier het metaal geluid maken door het waaien van de wind er door heen.




Op een zoutvlakte: De grond is hier kurkdroog!




Michael loopt rondjes te ijsberen op de hete zoutvlakte.


We verbazen ons over hoe heet de motorkap van onze auto is.


Hoe heet is het precies in Death Valley?
We zullen het niet weten; want onze thermometer gaat maar tot 50 graden Celsius.

We rijden verder naar Death Valley in Californië, naar Scotty's Castle. Dit stuk hebben we in 2007 niet kunnen doen, en we zijn nieuwsgierig wat dit is. We zijn er precies op tijd voor een tour. Het is bijzondere woning, ooit gebouwd door een rijke bankier, die opgelicht was door Walter Scott, a.k.a. Scotty.




Death Valley ligt in Californië.


Droog en dor in Death Valley.


Scotty's Castle.


Er lopen Coyote's rond bij Scotty's Castle.


Maar je mag Co (de Coyote) niet voeren!

Scotty maakte iedereen wijs dat hij in Death Valley een goudmijn had gevonden. En hij vroeg aan iedereen om daar geld in te investeren. Dat wist hij heel slim te doen en reisde zo door heel Amerika, verbleef in de duurste hotels, en was altijd in de publiciteit. Totdat 1 van de bankiers, Albert Johnson, besloot om eens polshoogte te gaan nemen. Scotty was bang dat zijn leugen uit zou komen en riep de hulp in van een stel vrienden, die moesten doen alsof ze bandieten waren die de bankier wilden overvallen, om hem zo weg te jagen uit Death Valley. Maar dit plannetje mislukte jammerlijk, doordat ze per ongeluk de broer van Scotty neerschoten. Toen moesten ze wel hem te hulp schieten, en toen had de bankier door dat er iets vreemds aan de hand was. Maar de bankier had juist de tijd van zijn leven gehad door dit voorval, vergaf Scotty, en het werden de beste vrienden.

Omdat het hem er zo goed beviel, liet de bankier daar een woning bouwen voor zijn vrouw, en met genoeg geld werd het meer een soort kasteel, voorzien van alle mogelijke luxe, met zelfs electriciteit, lopend water, een koelkast, bediendes, een eigen muziek-orgel, stallen, en zelfs airconditioning, voor die tijd (rond 1930) heel bijzonder, zo midden in een woestijn. Aangezien de bankier en zijn vrouw zelf in Chicago woonden en maar zo af-en-toe in het kasteel waren, was Scotty daar vaak alleen, en ging hij vrolijk door met het vertellen van zijn leugens, en vertelde dus iedereen dat het zijn kasteel was, gebouwd bovenop zijn goudmijn.


Scotty's Castle is de enige plek in Death Valley waar palmbomen groeien!








De vriezer in de keuken; zeer indrukwekkend apparaat in 1930.


De binnenplaats.


De muziekkamer, met een heel indrukwekkend muziek-orgel.


Het zwembad is helaas nooit afgemaakt.
Toen de recessie begon in de jaren 30, hadden ze geen geld meer om dit af te laten maken.

We bezoeken nog de Ubehebe Crater, een vulkaan-krater, en we gaan verder naar Beatty, weer in Nevada. Twee jaar geleden hadden we hier een uitstekend hotel, in een nagenoeg verlaten stadje. Het valt ons op dat hier in Beatty het nodige is veranderd. Er zijn ineens wat meer restaurants, er komt een compleet casino bij en er staan nog wat meer nieuwe gebouwen. Blijkbaar is dit "verlaten stadje" zo langzamerhand wat minder slaperig aan het worden. We eten bij de Stagecoach Inn, en we bezoeken nog even Rhyolite, een spook-stadje.


Een panorama-foto van de Ubehebe Crater.


De omgeving van de de krater.

Dit stadje blijft ons fascineren. Het is gesticht in 1904, toen hier goud en zilver werd gevonden, en in een ongelovelijk tempo werd er hier van alles gebouwd. Binnen een paar jaar tijd woonden er 10.000 mensen, met alle voorzieningen, zoals een hotel, banken, een postkantoor en een treinstation. Al in 1907 ging het achteruit met de mijn, en was het helemaal niet zo lucratief meer om daar te wonen en begonnen mensen al weer weg te trekken. In 1910 woonden er dan ook nog maar 675 mensen en in 1922 vertrok te laatste persoon, een Fransman. En nu? Nu staan er alleen nog maar een paar ruïnes, en verder niets. Het is bizar om te zien hoe snel alle gebouwen in verval zijn geraakt en hoe weinig er nog van over is. We hebben aan foto's kunnen zien dat het ooit een levendige stad moet zijn geweest.


Volgens ons woont er in Rhyolite nog 1 kunstenaar.
En we ontdekken 1 nieuw kunstwerk (sinds ons vorige bezoek in 2007).



Nog steeds uitkijken voor ratelslangen hier.


De Cook bank. Of wat er nog van over is.


De winkel van de Porter brothers.
1391 Zondag 26 juli 2009  -  Area 51

We hebben weer een nacht achter de rug bij een Travelodge, dit keer in St. George, Utah. Het ontbijt was zo mogelijk nog kariger. Zo heb je meestal bij dit soort hotels verschillende soorten jam in een kuipje. Hier stond gewoon 1 pot aarbeienjam. Goh, wat zal ik eens op mijn brood doen? Jam of jam? Nou, doe maar jam dan! Maar goed, het hotel kostte dan ook niet meer dan 40 euro voor een nachtje. De mensen van het hotel, zelf afkomstig uit Sri Lanka, waren wel heel aardig, en het hotel zag er best netjes uit.

Deze ochtend hebben we 3 plaatsen bezocht:

We zijn gestart bij Old Silver Reef Mining town, wat een ghosttown had moeten zijn. Maar het is al weer ingehaald door de tijd, en inmiddels staan er luxe villa's. Veel van de ghosttown is er niet veel meer over, behalve een leuke maquette van hoe het plaatsje ooit was. Dat die maquette bestond, wisten we eerst niet, maar na iemand aangesproken te hebben, werden we er op gewezen dat er ergens een gebouwtje stond, waarvan de achterdeur open zou zijn, zodat we er zo in konden. Best grappig om te zien.


Maquette.


Tegelijkertijd viel ons oog op een stel Saguaro-cactussen die daar in het dorpje stonden. Wow! Nog nooit eerder in het echt gezien. Dus wij erheen, om alleen maar er achter te komen dat ze nep waren. Gemaakt van metaal. Maar wel verdraaid goed gemaakt; want wij zagen het verschil eerst totaal niet.


Metalen nep-cactussen!

De tweede stop van vandaag was Snow Canyon. Stelt niet heel erg veel voor, want het is maar een heel klein State Park. Maar wel leuk om hier de verschillend gekleurde bergen te zien, gecombineerd met lava. En tegelijkertijd ook een prima plek, ondanks de hitte, om een broodje te eten.






De derde stop was Maedow Town Massacre Site. Een weinig-zeggend monument langs de weg, waarvan we begrijpen dat er ooit daar iets vreselijks moet zijn gebeurd, maar we hadden geen idee wat.


Vervolgens in de middag een flink stuk doorrijden, over de grens van Utah naar Nevada. De rit vandaag ging verder naar Area 51. Oh sorry, officieel bestaat er helemaal geen Area 51, maar gaat het alleen maar om een basis van de Amerikaanse luchtmacht, Nellis Air Force Base. Dit fenomeen intrigeert ons enigszins, omdat er een hoop geruchten en verhalen gaan over wat ze daar allemaal uitspoken. Zogenaamd is er in Roswell, een plaatsje in New Mexico ooit een UFO neergestort (volgens het Amerikaanse leger een "weerballon") en zijn de overblijfselen naar Area 51 gebracht.


De grens over naar Nevada.




Over de Extraterrestrial Highway naar Area 51!


Aliens zijn groter dan je denkt?!


Daarnaast is er op deze locatie een Test Site, waar men ooit proeven heeft gedaan met nucleaire raketten. Men is zelfs zover gegaan om hele dorpen na te bouwen met mannequins erin, om er vervolgens een waterstofbom bovenop te gooien, om eens te zien wat voor effect zo'n bom heeft. Juist, hier midden in de woestijn in Nevada.

We hebben een hotel (nou ja, hotel?!) geboekt in Rachel. En het plaatsje Rachel (zeg maar rustig "gehucht") ligt langs de Extraterrestrial Highway, aan de oost-kant van Area 51. Het is een lange weg, met praktisch helemaal niets. Grote vlaktes met alleen maar hier en daar een Yucca-boom. Het is een ongelovelijk verlaten oord, het deed ons bijna aan Death Valley denken. Je komt er alleen hier en daar wat koeien tegen, die hier vrij rond lopen.


De Extraterrestrial Highway.

Op een gegeven moment langs deze ET highway, komen we de Black Mailbox tegen. Dit is een brievenbus, werkelijk in de middle of nowhere. Vlakbij deze brievenbus, die overigens sinds 1995 wit is en dus helemaal niet meer zwart, begint de geheime weg naar de Nellis Airforce Base. Er staat ook helemaal niets aangegeven, je moet wel even weten waar je moet zijn, om dit te kunnen vinden, maar wij hadden het van te voren uitgezocht.


De "black"... ehhh... "white" mailbox.


En deze is voor jou-ou-ou, Bianca!!!! De sticker zit er nog steeds op!

Het is een onverharde weg van ongeveer 14 mijl. We hebben 'm afgereden om vervolgens bij een stel borden uit te komen, die ons dringend adviseren, niet verder te rijden. Tegelijkertijd zien we bovenop een heuvel bewaking staan, die de boel in de gaten houdt. We riskeren liever geen 1000 dollar boete en 6 maanden gevangenisstraf, dus we keren terug naar de ET highway.


Er staan hier veel Yucca-bomen.


Vlakbij de ingang van de Airforce Base op de Groomlake road.




Op deze droge dorre vlaktes lopen nog opvallend veel koeien rond.


Uitendelijk komen we aan bij de Little Ale Inn (vlot uitspreken) in Rachel. En dit is een bizarre lokatie. Ten eerste: welk normaal persoon wil hier überhaupt wonen? Het is zover van de beschaafde wereld (zo ver, dat wij er voor zorgden dat we een volle tank benzine bij ons hadden, voordat we ook maar begonnen te rijden op de ET Highway). Wat heb je daar in hemelsnaam als mens te zoeken? Daarnaast, het is de raarst mogelijke collectie van mobile homes, wegroestende auto's en trailers die daar staan, waarvan de meeste in een afgrijselijke staat. Combineer dat met hele hoge temperaturen en hard voorbij waaiende stofwolken, en je moet wel volkomen gek zijn om daar te willen wonen, laat staan te willen overnachten (ahum).








Onze "hotel-kamer"!


En wat een entree!


Stofwolken waaien voorbij!


Allemaal foto's van UFO's!




We waren niet helemaal de enige gasten daar!

Goed, wij hadden hier dus een kamer gereserveerd, voor weinig geld, en onze kamer bleek een trailer te zijn. Het ziet er niet uit, maar omdat het zo bizar is om daar te slapen, eigenlijk ook wel weer leuk. De Little Ale Inn zelf is behalve een trailer-park, ook een klein restaurantje, de lokale bar, en een lokatie voor alien-freaks bij uitstek. Ze verkopen er allemaal rariteiten die met Aliens te maken hebben, en hebben foto's van UFO's aan de muur hangen.


Een panorama-foto van Little Ale Inn.

Na wat twijfels hebben we besloten de World Famous Alien Burger uit te proberen in dit niet geheel frisse restaurant, maar het bleek allemaal redelijk goed te smaken!

Na het eten hebben we nog een wat rondgereden. Een beetje door Rachel gereden om te zien hoe de mensen hier wonen, en ook een oude verlaten wegroestende mijn gezien. Nog een heel stuk gereden over de ET highway in het pikke-donker. Hier wordt het 's nachts echt DONKER. Er is ook helemaal niets om je heen. En zo in het licht-schijnsel van de lampen van onze auto, zien we nog een hoop dieren: Tientallen hazen, koeien, antilopes en een soort kleine uilen, allemaal vrolijk midden op de weg. Hard rijden over deze weg is dan ook niet verstandig. En we hadden eerder op de dag al een dode koe langs de weg zien liggen, met grote rem-sporen op de weg erbij.








Na ons nachtelijk ritje, nemen we nog even een stukje taart en koffie bij de Little Ale Inn, terwijl alle lokale mensen daar aan de bar hangen en een aantal van hen heftig bezig is om een auto open te maken, die per ongeluk op slot is gegaan met de sleutel erin. We horen ze allemaal grapjes maken, zoals "Ik weet wel een goede manier om die auto snel open te krijgen, maar het kost alleen wat geld om vervolgens de schade te repareren!" of "Straks zal je zien dat er iemand de politie belt over dat er mensen een auto open staan te breken. Maar ja, dat helpt toch niet, want de politie doet er 2 uur over om hier te komen!"

's Avonds laat zijn er hier alleen wat flauwe lampjes om te zien en prachtig onweer in de verte, wat af en toe de hele hemel oplicht. En het enige wat je hoort zijn wat sprinkhanen en hier en daar een hond blaffen in de verte. Creepy omgeving! Midden in de nacht trekt het onweer precies over Rachel heen en horen we het buiten flink tekeer gaan, en we zijn bijna verbaasd dat onze trailer het "hield" tegen dit natuur-geweld.
1390 Zaterdag 25 juli 2009  -  Best Friends!

We begonnen de dag met het bekijken van een gigantische dam (op afstand). Er was een soort uitkijkpunt gemaakt vanwaar je leuk een foto kon maken, dus... dan lopen we daar toch even heen in de bloedhitte over de rotsen?! Hmmm... Michel en Michael waren in een wip bij het uitkijkpunt terwijl Damian en ik erachteraan sjokten, voorzichtig lopend met een kraan open van het zweet.


De Glen Canyon dam.

Ik moet zeggen, het uitzicht mocht er zijn. Daarna de weg terug naar boven in dezelfde bloedhitte en terwijl Michel en Michael al boven waren moesten Damian en ik nog beginnen met lopen... omhoog... in de hitte. Tuurlijk, we kwamen boven... maar, met de volgende symptonen: Rood hoofd, totaal buiten adem, en drijfnat van het zweet.


De Colorado rivier.

Daarna weer een stuk gereden. Onderweg viel Michel zijn oog op een bord langs de weg, waar "Best Friends Animal Sanctuary" op stond. Dus auto geparkeerd en even gaan kijken. We troffen een hele leuke winkel aan met mooi terras. Het bleek om een dieren asiel/opvang te gaan, waar men leeft van donaties. We konden een tour doen van 3 kwartier, maar die begon pas over 50 minuten, dus vermaakten we ons door wat in de winkel te kopen en op het terras van de prachtige kolibries te genieten. En omdat het Visitor Appreciation Day was, mochten we gratis snoep, chips, gebak en drinken pakken.




Eén van de gebouwen voor de katten.


Kolibries!

We werden opgehaald door een vrolijke Engelsman. We stapten in de auto en hij liet ons het terrein zien van de opvang. Het was werkelijk schitterend. De natuur, de ruimte, de liefde die men voor de dieren heeft, het zag er heel goed uit. En op het terrein logeren 30 vrijwilligers om te helpen. Onze vrolijke Engelsman promootte vooral het feit dat je lid kan worden van een maandelijks dierenblad voor 25 dollar per jaar, dat ten goede komt aan de dieren. En overweldigd door de dierenliefde van de mensen daar, zijn we lid geworden. Ik kreeg alvast het blad van deze maand mee en dat zag er heel mooi en leuk uit.

Weer terug bij de winkel, werden we haast meegesleept door een onbekende vrouw. Huh?? Wat?? Wat wil ze?? Er schijnt op TV een nogal bekend programma te zijn (Dog town op National Geographic) en de man die het programma presenteert, was daar aanwezig. We moesten maar vooral met hem op de foto gaan, want hij was een soort beroemdheid. Voor we het wisten stonden we met de beste (voor ons totaal onbekende) man op de foto, en die foto wordt ons binnenkort gemaild. Heerlijk, van die grappige onverwachte dingen op je vakantie... Wij houden ervan. Eé minpuntje: ik was weer eens totaal verlept van de warmte, dus ik vraag me af hoe ik erop sta.

Hup de auto weer in en rijden maar weer. Onderweg zien we veel zand opstuiven. Al snel bleek het om een rennende kudde bizons te gaan. Geweldig om te zien! Ze staan op de foto rennend en later weer rustig bij hun drinkplaats. En na het drinken, renden ze weer net zo hard terug, echt heel mooi.




Nog even door Zion National Park gereden. En dat was weer net zo mooi als in 2007, en onderweg nog een steenbok gezien.










Onze magen begonnen te zeuren om eten en Damian zag een leuk tentje onderweg. En het was inderdaad een leuk tentje. Ik heb er Fairy Dust gekocht (badzout) voor mijn a.s. nieuwe badkamer (het was een winkeltje en eettentje in één). En we hebben een heerlijk broodje en ijsje buiten aan de picknicktafel gegeten.

Terwijl Damian van zijn broodje kalkoen genoot, kwamen er daadwerkelijk kalkoenen aanlopen. Dat vond Damian wel een raar idee, maar het broodje ging erin als koek.






Daarna door naar een ghosttown, Graften, een verlaten dorpje met als enige inwoners een haas, hagedissen en miljoenen grote mieren. Ook dit was bijzonder om te zien. De weg ernaartoe zat vol mega-kuilen, dus af en toe leek het of we zowat gingen kantelen met onze jeep.








Onderweg naar ons hotel kwamen we langs een souvenier-shop die we nog herkenden uit 2007. Ze hebben er ook wat dieren, waaronder een ezel die verzot is op wortels en keihard gaat zitten balken als je besluit de wortel aan de lama's te geven. Grappig. De ezel was dus in de afgelopen 2 jaar niks veranderd, want hij was toen ook al zo. En zoals de man achter de counter al zei: "We got the fattest donkey!"














Daarna met regen en onweer naar ons hotel. De mannen besluiten in het donker en in de regen nog te gaan zwemmen. En ik besluit lekker op de hotelkamer mijn mail te lezen en te beantwoorden. Het is nu veeels te laat geworden en ik ga mijn (hotel) bed maar eens opzoeken!

1389 Vrijdag 24 juli 2009  -  Moab en Monument Valley

Toen we vanavond aankwamen in Page, Arizona, waren we even helemaal in de war door de klok. We dachten rond 9 uur 's avonds te zijn aangekomen, echter in de hotel-kamer stond de wekker op 8 uur. Ik kon toch zweren dat zowel Utah als Arizona in dezelfde Mountain Time zone zaten! Dus we begrepen dit uur tijdverschil niet, nu we vandaag van Utah naar Arizona zijn gereden.

De almachtige Google moest er even aan te pas komen, om dit raadsel op te lossen: Arizona heeft geen Daylight Saving Time (zeg maar "Zomertijd"), en Utah wel. Verwarrend hoor. Ik had klakkeloos aangenomen dat heel Amerika aan Daylight Saving Time deed, maar dat is dus niet zo.

Goed, nu dit raadsel ook weer is opgelost: We zitten ondertussen in een Travelodge hotel in Page in Arizona. Weer een lange rit achter de rug, vanaf Moab, zo'n 516 kilometer. Maar zeker wel een heel interessante rit:

We zijn gestart bij de Hole iN The Rock. Daar hebben Albert en Gladys Christensen een eigen huis gemaakt in een stenen rots. 20 jaar lang hebben ze daar gebeiteld, geboord en de boel met dynamiet opgeblazen, om uiteindelijk een woning en een roadside diner over te houden in het steen. En dat allemaal in een periode dat er geen electriciteit was, en alles nog met de hand moest gebeuren. Tegenwoordig zijn er grappige winkeltjes, is er een petting zoo en kan je een tour nemen door het huis. Overigens, de man die dit gemaakt heeft, heeft dus 20 jaar gebeiteld om dit voor elkaar te krijgen, en er maar 5 jaar kunnen wonen, want daarna is hij aan een hartaanval overleden.

Wij zijn gestart met de petting zoo. Het is allemaal niet zo groot, maar het is wel leuk, vooral vanwege de eigenaar. Die is blijkbaar zo gek op zijn dieren, dat hij er graag over vertelt. Zo is zijn star of the show: de kameel. Nog maar een jonkie, want hij is nog maar 9 maanden oud. We kregen al te horen dat we de wortels voor hem moesten bewaren, want daar is-ie vooral gek op. Ook vertelde hij over de andere dieren, zoals over de 1-jaar oude hertjes, en over de jonge pauwen die er waren. Ze waren nog maar 3 weken oud. Wij dachten in eerste instantie dat het kwartels waren, maar het zijn dus jonge pauwen! Ja, je kon duidelijk merken dat de man heel begaan was met zijn dieren, en ze zagen er ook heel verzorgd uit.

Daarna hebben we de tour genomen door de Hole In The Rock. We mochten er helaas binnen geen foto's maken, dus daar zie je niets van op onze website, maar het was wel heel bijzonder om binnen te kijken. Kun je je het voorstellen, een complete woning gebouwd IN steen? We hadden wel even "oooooh" en "aaaaaah" toen we de woning van binnen zagen. Het is er heel gezellig binnen, en dat hadden we eigenlijk niet verwacht.


Na dit Hole In The Rock zijn we twee andere gaten in steen gaan opzoeken, namelijk de Looking Glass Rock en de Wilson Arch. Beide zijn grote rotsen waar je naar toe kan klimmen en vervolgens door een enorm (en dan bedoel ik ook EEEEENOOOORM) groot gat kunt kijken. Maar zoals ik al schreef, je moet wel even klimmen. En dat in de ongelovelijke warmte hier. Dat is een flinke uitdaging. Lang leve de airconditioning in de auto!


De "Looking Glass Rock". Het is even een ritje over een "dirt road" om er te komen,
waarbij we grote stofwolken achter onze auto zagen wegwaaien.



Michael is als eerste boven. Overigens... dat lijkt maar zo. Want waar hij staat, daarachter was nog een flinke rand, en moesten we dus nog hoger (en best wel gevaarlijk) klimmen om helemaal bovenop te komen,
om echt door het gat te kunnen kijken.



Je ziet het eigenlijk niet aan de foto's af, maar het gat was eigenlijk TE groot om normaal een foto van te kunnen nemen.




Een panorama-foto van de "Looking Glass Rock". Michael en Damian vinden in deze foto is gemakkelijk.
Maar probeer nu eens Manuela te vinden!



De "Wilson Arch". Lijkt niet zo'n grote klim toch?


Michael rent wel eventjes naar boven.


Eenmaal boven staan we helemaal bezweet gigantisch te hijgen.
Maar jeetje, wat weer een ongelovelijk uitzicht en wat een ongelovelijk grote "arch".

Na de Arches zijn we doorgereden naar The Valley Of The Gods. Onderweg wat ruïnes van Indianen-dorpen gezien en vervolgens via de Moki Dugway naar beneden.


Wij presenteren U: Manuela's nieuwe hoedje.
Een zeer belangrijk kledingstuk temidden van Indianen-ruïnes in de bloedhitte.



Oke. De "Moki Dugway" bovenaan. Geen gewone weg, maar een 4 mijl lange onverharde weg, met scherpe bochten, diepe afgronden en 10% naar beneden. Gevalletje "rustig aan doen", anders rij je zo de afgrond in. Oh, en je kan ook nog tegenliggers tegenkomen!


Kijk; die weg daar beneden in de diepte, daar moeten we naar toe!


En randen langs de weg? Welnee joh, niet nodig!


We zijn veilig beneden aangekomen, om vervolgens deze berg tegen te komen,
waarvan wij dachten: "Die lijkt op een grote oester!"



En deze rots noemen ze de "Mexican Hat"!


En we komen nu aan in het land van de Navajo's.

De volgende stop van vandaag: Monument Valley. Dat had bij ons in 2007 een diepe indruk achtergelaten, en dat wilden we zeker nog een keertje zien. Vanaf de Moki Dugway nog een half uurtje rijden. Ondertussen zagen we onderweg allemaal windhozen (zeg ik dat goed? 1 windhoos, meerdere "windhozen"?!). De grond hier bestaat vooral uit rood zand, en je ziet al dat rode zand in kolommen omhoog waaien. Zelfs de wolken boven ons, hadden een rode gloed.

Toen we er eenmaal waren, hadden we wel ineens iets van een teleurstelling. Zoiets als Monument Valley voor het eerst in je leven zien, dat is indrukwekkend. Als je dan een tweede keer komt, is het natuurlijk iets minder spectaculair. Dat snappen we wel. Maar wat we hier vooral zagen, was dat de ook de Navajo indianen hier vooral proberen de boel meer "Westers" te maken. In 2007 was het allemaal nog een beetje rommelig opgezet, maar wel in een stijl die je zou verwachten van het Indianen-volk. Gewoon leuk. Tegenwoordig staat er het "VIEW HOTEL", een groot hotel in de vorm van een blokkendoos, en alles is modern. Klaarblijkelijk hebben de Indianen inmiddels voldoende verdiend aan de entree voor Monument Valley om stevig te investeren (en dus nog meer te verdienen). Naar onze mening was deze vooruitgang, vooral een achteruitgang. Weg was het sfeertje van de Indianen. Weg was het gezellige terrasje met uitzicht op Monument Valley. Oke, er is nog steeds uitzicht, maar nu vanaf een op-en-top gemoderniseerd terras. Weg was de koffie met gebak, netjes in een kopje en op een schoteltje. Nu alles in plastic verpakkingen. Jammer hoor. Het past niet bij de Indianen.

We nemen in ieder geval nog wel de dirtroad dwars door Monument Valley en langs alle Buttes. Het is nu heel goed dat we een Toyota FJ Cruiser hebben, een soort 4x4 wagen, die goed off-road kan rijden, want hier in Monument Valley kom je hobbels en kuilen tegen in de weg, niet normaal meer. Dus we zijn flink door elkaar geschud op deze weg, maar het is erg mooi om hier weer te zijn, en om dit te kunnen zien.

1388 Donderdag 23 juli 2009  -  Arches

Ik denk dat ik gisteren vooral geen opmerking had moeten maken over het ontbijt in het Super8 motel. Dat werd namelijk meteen afgestraft. We zaten namelijk afgelopen nacht weer in een ander Super8 motel en het ontbijt van deze ochtend was nog dramatischer dan de ochtend daarvoor. Zelfs geen brood, en zelfs geen cream cheese. Dit keer moesten we het stellen met alleen een bagel met jam. En dit noemen ze bij Super8 dan een Superstart-Breakfast. Hmmm...

Dus met een goedgevulde maag (?) gingen we vandaag weer op stap. In Grand Junction ligt de ingang van het Colorado National Monument, een park wat ons behoorlijk aan de Grand Canyon deed denken.


Onze lieftallige Manuela toont u de entree van het park!


Interessante wegen leiden de weg naar boven op het plateau.


Met hier en daar een tunnel.


Damian vindt het wel stoer om zo hoog te staan!


Red Canyon.


Een panorama-foto van Artists Point.




Independence Monument.

Dit was voor ons even het laatste wat we doen in Colorado. We komen er later in de vakantie weer terug, maar vandaag gingen we verder in Utah. En de eerste plaats waar we langs kwamen in Utah was Thompson. En die plaats bleek nagenoeg een ghost-town te zijn. Op een wat vreemd Shell pompstation na, staan er eigenlijk alleen maar vervallen huizen. Blijkbaar wonen er hier en daar nog wel wat mensen. Maar als we dit zien, zijn we toch blij dat wij hier niet wonen. Zo ongelovelijk in de middle of nowhere, met alleen maar troep en wegroestende auto's. Het had een creepy sfeertje. Wat voor mensen willen hier eigenlijk echt wonen?


Welcome to Utah!


Utah is meteen een heel andere omgeving dan Colorado.


Ah, "homecooking" in de "Silver Grill Cafe"! Dat lijkt ons lekker!


Hmmm... Bij nader inzien... Het ziet er niet "open" uit.


Ach, wat een schattig optrekje. Zou 't te koop zijn?


Hadden we nou dit hotelletje geboekt?


Wat een schitterende ambiance in dit top-hotel!


Wat een leuk caravannetje!


De lokale school ziet er (als enige) nog redelijk uit.
(Maar vraag niet wat voor troep er allemaal achter lag).



De omgeving is wel heel bijzonder.


En de trein rijdt er ook nog altijd!

Oke. Jullie vragen je op dit moment vast af wat wij in hemelsnaam te zoeken hebben in zo'n verlaten oord. We kwamen uiteraard niet specifiek voor Thompson, of voor de sfeer daar. Nee, wij kwamen voor de Sego Canyon Petroglyphs, wat 3 mijl voorbij Thompson te vinden is. Petroglyphs zijn tekeningen op steen. Vroeger, zo'n 400 tot 700 jaar geleden, hebben Indianen van de Ute stam hier tekeningen gemaakt op de stenen wanden van de Sego Canyon. En dat is hier nog steeds te zien. Het is er volkomen verlaten, helemaal stil en bloedheet. Ja, dat zien jullie af en toe niet aan onze foto's af, maar het is hier echt verschrikkelijk warm.


Damian vond ze als eerste, de muur-tekeningen.






Michael wandelt naar onze huur-auto in de Sego Canyon.

De laatste stop van vandaag (althans, voordat we weer naar een hotel gingen), was Arches National park. Het park staat bekend om de vele stenen bogen die je er kunt zien, waarvan de Delicate Arch wel de meest beroemde is.




De Moab Fault.




De petrified dunes. Ooit zand-duinen, nu van steen.




Damian houdt de "Balancing Rock" tegen met 1 vinger!


Wat Damian kan, wil Michael ook wel eens proberen!


De "Delicate Arch". Van 1 kilometer afstand dan.
Er naar toe "hiken" kan ook, maar in deze ongelovelijk hitte, geen goed idee.



Bij de "Devils Garden". Zo zie je me niet staan. Even inzoomen:


Dat is beter!


Ontzettend hoge muren van steen.




's Avonds een pizza'tje eten bij Zax in Moab. Ik verzin die namen ook niet ter plekke. Zo heet het hier echt! En daarna, erg prettig bij dit warme weer, even lekker zwemmen bij het hotel en de weblog weer bijwerken.


Onze "Mountain Dude" drinkt een "Mountain Dew" (soort 7-up achtig iets).

1387 Woensdag 22 juli 2009  -  Rocky Mountain National Park

We hadden het o-zo-standaard ontbijt bij ons Super8 motel: Toast met cream cheese; tsjonge, hoe origineel! Dat hebben andere hotels niet! (zei hij ironisch). De douche was ook interessant. Die ging vanzelf van ijskoud naar bloedheet en weer terug, en er was dus eigenlijk totaal niet mee te douchen. Wil je geloven dat dit het duurste hotel was wat we op deze reis hadden?

We hebben de ochtend vandaag in Estes Park besteed. Estes Park is een toeristisch plaatsje vlakbij de ingang van Rocky Mountain National Park (RMNP). Vroeger ooit een oord voor de jagers, maar vanwege de prachtige natuur, al snel veranderd in een toeristisch oord. Er zijn in ieder geval tegenwoordig een hoop leuke kleine winkeltjes in Estes Park. Wel wat anders dan de grote mega-winkels die we meestal in de VS aantreffen.

We zijn we dan ook een beetje gaan shoppen in Estes Park en hebben we wat leuke dingetjes gekocht. Tegelijkertijd ook wat drinken en eten ingeslagen voor onze tocht vandaag door RMNP. We nemen vandaag de Old River Fall Road, een onverharde weg van 10 mijl lang, die ons van 2500 meter hoog in Estes Park, helemaal naar het Alpine Visitors Center op 3600 meter hoogte voert. Een nogal enge weg, want de weg gaat nogal kronkelig omhoog, is smal, onverhard, hier en daar goed uitgesleten en oh ja, enorme grote dieptes vlak naast de weg. Voorzichtig en langzaam rijden dus. Je leest onze weblog, dus we zijn niet het ravijn ingereden.

De uitzichten zijn daarentegen prachtig. Echt schitterend om te zien! En zo hoog in de bergen komen we ook genoeg sneeuw tegen. Michael heeft zelfs oog-in-oog gestaan met een bever. Ik heb ondertussen maar weer eens een panorama-foto genomen, vlakbij het Alpine Visitors Center:



Daarna moesten we weer helemaal het national park uitrijden, via Grand Lake, Granby en Interstate 70 naar Grand Junction. Dat was geen klein ritje. Zeker zo'n 400 kilometer. Maar wel mooi, zo door de bergen heen. En hoe verder je komt, des te meer de omgeving verandert. Bij de uitgang van het nationale park ontmoeten we een man die graag wil dat wij even een foto voor hem nemen, en hij vertelt ons tegelijkertijd dat hij heel veel "elk" had gezien. Een hele kudde! Dat hebben wij dus gemist. En wij dachten, moest-ie dat nou zeggen?

We hebben onderweg naar Grand Junction lekker gegeten bij de Eagle Diner, een echt typisch Amerikaans restaurantje, in (hoe kan het anders) in het plaatste "Eagle". Daarna door grote canyons gereden, langs de Colorado rivier, om uiteindelijk 's avonds in Grand Junction te belanden, in weer een Super8 motel.

1386 Dinsdag 21 juli 2009  -  Colorado

Gisteravond hebben we de poezen weggebracht naar Amy, onze oppasster. Daar hadden ze duidelijk geen zin in, en het deed ons veel denken aan die keer dat we met onze katten emigreerden naar de VS. Dat was met onze katten niet echt een succes, en zijn er lang van de riedel geweest (Is dat een goeie uitspraak? Geen idee, maar het klinkt wel lekker). Maar in ieder geval weten we dat ze bij Amy in goede handen zijn, als wij zelf op vakantie zijn. Dus ja, dat was iets wat wij gisteren ook nog even moesten regelen. Naast het inpakken. We waren echt bekaf gisteren.

Maar goed, vandaag een frisse start! Niet bepaald uitgeslapen (we moesten om half 6 al op), begonnen we vandaag aan onze vakantie. We vliegen vandaag met Frontier Airlines van Dallas naar Denver. Die vlucht ging heel soepeltjes en we kwamen netjes op tijd aan. Naast mij een super schattige baby van nog maar net 3 maandjes oud, die als een blok geslapen heeft, en pas bij aankomst wakker werd, en mij vervolgens daarna met grote ogen en een grote glimlach aan zat te kijken. Erg lief. Ook erg prettig om nu eens in Amerika op vakantie te gaan zonder last van jet-lag.


Nieuws-stand op DFW airport: Goh, waar staan alle bladen helemaal bol van?!


Ons vliegtuig in Dallas.




Denver International Airport.

Op het vliegveld van Denver een hoop gesteggel over wat de huur-auto. De dame achter de balie van National was niet bepaald beleefd. De eerste auto die ze aanboden had geen nummerplaten (echt waar!). De tweede had hoofdsteunen die helemaal scheef stonden en niet versteld konden worden (ook echt waar). En pas de derde auto kon er mee door.

Denver bleek een weinig inspirerende stad te zijn. Daar wilden we graag zo snel mogelijk uit, en het enige waar wij ook over na konden denken was eten, want we hadden zo rond een uur of 2 echt alle-vier gigantische honger (wat wil je, met alleen een klein ontbijtje om 6 uur 's ochtends achter onze kiezen) en dus zaten we even later bij een Denny's in Denver. We zitten hier overigens nu in de Mountain Time Zone, dus nog een uur vroeger, en 8 uur tijdsverschil met Nederland. Dus als ik zeg dat we rond 2 uur zaten te eten, was het voor ons gevoel al weer 3 uur 's middags. En mensen voelen zich een stuk beter met wat lekker eten:




Eenmaal buiten Denver werd het een stuk beter qua omgeving. Ons doel is vandaag om naar Estes Park te rijden, een plaats vlakbij de ingang van het Rocky Mountain National Park, op zo'n anderhalf uur rijden vanaf het vliegveld van Denver. En ongeveer vanaf Boulder zagen we daadwerkelijk de eerste bergen van de Rocky Mountains. Heel erg indrukwekkend.

Eenmaal bij Estes Park zijn we het park zelf ingereden, en hebben we een America the beautiful park-pas gekocht. Dat kost 80 dollar, maar daarmee kan je wel ontzettend veel parken verder een jaar lang inrijden, zonder iedere keer entree te hoeven betalen.

En eenmaal in de Rocky Mountains werd het echt een mooie omgeving. We zijn de route naar Sprague Lake en Bear Lake afgereden, en we zagen prachtige bergen, mooie natuur, en heel veel verschillende dieren, zoals grote kraaien, herten, eekhoorns, en zelfs een eland. We hebben hier echt van genoten. Eindelijk weer eens bergen om ons heen, en een temperatuur die ook weer een stuk aangenamer is, nu we het hete weer van Texas even achter ons hebben gelaten. Hier in Colorado is het een flink stuk koeler. Dat komt ook vast door de hoogte waar we op zitten. Ons eindpunt van vandaag, Bear Lake, ligt op bijna 3 kilometer hoogte. De lucht is hier dan ook heel ijl, en dat merken we al snel. Kijk overigens eens wat voor een prachtige panorama-foto ik heb weten te maken van Bear Lake (zelf even scrollen met de balk eronder!):



's Avonds belanden we in het Super8 hotel in Estes Park. Een Chinees mannetje achter de balie checkt ons in. Als we vragen of er draadloos internet is, dan krijgen we te horen: "Yes, yes! There is a machine! Just connect! With the microwaves!" We snappen wat hij bedoelt, alhoewel we wel erg om zijn uitleg moeten lachen! We merken later dat de Internet-verbinding niet bijster goed is. Ik moet met Manuela's laptop de deur uitwandelen in de richting van de lobby, voordat ze eindelijk haar e-mail kon ontvangen. Zo goed zijn die "microwaves" toch ook weer niet.

Boeken bij Super8 was overigens een groot plezier. Ik vond namelijk ergens op Internet een kortingscode voor Super8, waarmee we zomaar, door alleen maar die code in te vullen op al onze boekingen een flinke korting kregen. Ideaal! Dit gaat ons in de komende vakantie-dagen nog heel wat geld besparen op de hotel-kosten. Voor diegene die ook op zoek is naar deze "Corporate code": Het is "65004". Gewoon intikken bij de boeking op de website van Super8 en je krijgt korting! Dit werkt ook voor hotels van Travelodge en Days Inn.

Tot slot: een serie foto's van onze dag!

1385 Dinsdag 21 juli 2009  -  Kaarsje


We denken dat je kaarsje echt geholpen heeft, Helga!
1384 Maandag 20 juli 2009  -  Een huis!

We hebben een huis gekocht !!! Wacht even... Dat is natuurlijk veels te klein!

We hebben een huis gekocht!!!

Zo, dat is veel beter! En nu eerst even een foto:


Nou, dat is 'm dan! Basswood Drive 5309 in McKinney. Nou ja, nog niet helemaal, het is in aanbouw. Je ziet er 7, maar er waren wel 12 Mexicanen aan het werk om dit huis te bouwen, dus het gaat heel hard. Op 20 augustus moet-ie klaar zijn. De Mexicanen zijn hier, wat de Polen in Nederland zijn, goedkope arbeidskrachten, en je hoort ze niet klagen over de warmte, ze bouwen gewoon door.

Het was vandaag een bijzonder stressvolle dag. We moesten eerst van onze makelaar vernemen of ons huis nou verkocht was of niet. Is dat contract getekend?!?! Maar goed, een telefoontje in alle vroegte zorgde voor een hoop duidelijkheid. Nachtegaallaan 10 is verkocht. Yes! Maar dat was niet het enige wat vandaag speelde. We hadden ook een afspraak om vandaag een huis te gaan kopen. Tegelijkertijd moest ik ook nog werken en nog de laatste dingen voor de vakantie regelen (we gaan morgen al weg!). Ongelovelijk! Wat was dit een drukke dag! Phew!


Hetzelfde huis precies 1 dag daarvoor.

Goed. Eventjes terug naar Start. Indien u langs de gevangenis komt... Oh nee, dat doet er nu niet toe. Gewoon terug naar het begin:

We zijn enige tijd bezig geweest om in Nederland onze woning te verkopen. En in de afgelopen weken, zeker na de verbouwing van die woning, is dat in een stroomversnelling gekomen. We kregen kijkers, we hebben een bod gekregen, we hebben een week lang heen en weer zitten bieden, en afgelopen weekend is dan eindelijk een voorlopig koopcontract getekend. Nu nog even wachten, maar als het goed is, zal de verkoop op 1 september afgerond worden.


De achterzijde.

Dat opende de weg voor ons om ook hier in de VS een woning te gaan zoeken. Nou ja, dat hadden we eigenlijk al vele malen gedaan in de afgelopen maanden, en we hebben een hoop woningen bekeken, maar we konden eigenlijk niet verder totdat de woning in Nederland eindelijk eens verkocht werd. Plus, we konden nou net niet die woning vinden, die we echt leuk vonden.


De keuken in aanbouw.

Afgelopen week hebben we nog maar eens rondgereden, met een lijstje huizen in ons hand, wat ik maar weer eens op Internet had gevonden. Wat verschillende huizen bekeken, en de allerlaatste woning die we bekeken op vrijdag-avond in het schemerlicht, ja, dat zag er wel leuk uit! Voor de goede orde: we keken specifiek naar nieuwbouw woningen, en daar kan je 's avonds gewoon inwandelen en dat eens even rustig van binnen bekijken, zeker deze woning, die nog in aanbouw is. Leuke indeling, mooi gelegen, veel ruimte, goede prijs, tsja, dat leek ons wel wat.


De open haard. Een vreemd iets hier in Texas. Veels te warm hier, maar ieder huis heeft een open haard.

De volgende ochtend nog maar weer eens terug. Nog eens kijken. En eens langs in de model-home. Zeg maar een kant-en-klare woning, helemaal ingericht, waar je rustig in mag rond kijken, om een idee te krijgen van de woningen die een bepaalde bouwer daar aan het bouwen is. Goh, toch wel erg mooi! Veel kamers. MOOIE keuken. Inloopkasten. Leuke lampjes. We konden er eigenlijk niets verkeerds aan vinden. En dan maar eens babbelen met de verkopers daar, Luis en Lucy (nee niet "Luis", maar je spreekt het uit als "Louis", een Spaanse naam). En de plattegrond eens bekijken, alle energie-zuinige features eens aanhoren, en nog maar eens langs de woning om te kijken.


De badkamer die hoort bij de "master bedroom".

Goh, een zwembad in de buurt. Een groot park. Vlakbij een basisschool. Sorry geen foto's daarvan gemaakt, maar dat komt vast nog wel. En een hoop groen om op uit te kijken. We waren er uit. Dit huis willen we hebben!


De keuken in close-up.

Niet veel later stonden we weer buiten, met een map vol papieren in ons handen. We hadden alvast wat onderhandeld over de prijs, en er mocht nog 16,000 dollar vanaf. Nog beter. Thuis direct onze real estate agent gebeld om te overleggen, en voor we het wisten zaten we weer in het kantoor van Luis, dit keer met onze agent te overleggen over de woning. We hebben dezelfde dag nog 2000 dollar Earnest Money op tafel gelegd om de woning van de markt te halen. Gereserveerd voor ons! Die reservering duurt maar 2 dagen. Als we niet daadwerkelijk gaan kopen binnen die 2 dagen, dan vervalt het allemaal weer, en krijgen we ons geld weer terug.


Het huisnummer.

Luis had 2 zaken van ons nodig: [a] een kopie van een getekend koopcontract van ons huis in Nederland en [b] een pre-approval van een bank voor een hypotheek. En natuurlijk een handtekening onder een contract. Maar goed, dat gaat zonder [a] en [b] niet lukken. En wij vroegen ons af, gaat dat lukken in 2 dagen? Een pre-approval is een voorlopige goedkeuring van een bank voor een hypotheek. Dit hebben we eerder al geprobeerd te krijgen, maar alle banken waren vrij duidelijk: Dat krijgen wij niet, want we hebben geen credit history in de VS en we zijn dus ghosts in the system Ze weten niet of we wel kredietwaardig zijn. En ik heb eerder met een loan officer van onze bank gesproken en die was heel duidelijk en eerlijk: Zonder dat wij onze woning in Nederland verkopen, gaat het ons niet lukken om een woning in de VS te kopen. Maar goed, zou een bank een Nederlandstalig koopcontract accepteren?!?! We hadden geen idee, en het klonk onwaarschijnlijk. Maar goed, toch proberen.


En er is al een huisdier in huis: een "wasp".

Dus maandag-ochtend vroeg eerst bellen met onze makelaar in Nederland. Ja! Het huis is verkocht. "Kan je met grote spoed ons een kopie van het getekende koopcontract toesturen per e-mail?" Ja, dat kon, en niet veel later hadden we het binnen. Daarna aan de slag met de banken. Gebeld met onze eigen bank, en die waren positief. Ja, ze konden het doen, maar niet zo snel. Het zou waarschijnlijk morgen worden - op z'n snelst - maar niet vandaag. Toch maar alle informatie en documenten toegestuurd, en maar afwachten. Daarna contact opgenomen met de lender van de builder. (Even voor de duidelijkheid weer: Ieder bouwbedrijf (builder) hier heeft ook een eigen hypotheekverstrekker (lender). Als je daar mee samenwerkt, kan je soms nog leuke kortingen krijgen op de woning of op een hypotheek). En ook die waren positief, en ze gingen kijken wat ze konden doen. Een Nederlandstalig koopcontract leek niet echt een probleem. Als ze maar konden zien dat er een bedrag in is genoemd, een datum en een stel handtekeningen. Maar toch, geen credit score...

De rest van de ochtend en begin van de middag was echt knarsentandend op mijn werk afwachten totdat ik wat zou horen van beide banken. En net toen het me eigenlijk te lang ging duren, en ik maar eens met onze real estate agent hierover belde, ontving ik het verlossende antwoord: 1 van de 2 banken gaf een accoord! Direct naar huis gebeld om Manuela en de kids op de hoogte te brengen: "We mogen een huis kopen!!!!!!"

Dezelfde middag waren we weer bij Luis, met onze real estate agent. Een uur lang allemaal papieren getekend. We konden nog een keuze maken over wat voor fornuis er in komt (een keramische kookplaat!) en we kregen er nog gratis luxaflexen bij voor de hele woning. Daarna waren we echt klaar. Met een koffer vol papieren verlaten we het kantoor van Luis. Basswood 5309 is van ons! Dat is.... als onze kopers hun hypotheek rond krijgen, en wij dus onze hypotheek rond krijgen. Maar we hopen het beste.


Nog een keer de achterzijde met de "covered patio" en de "bay windows" van de "master bedroom".

Al met al zijn we ontzettend blij: Eindelijk een huis! Eindelijk weg uit dit appartement! Meteen de huur opgezegd! En de volgende dag ontvingen we nota-bene ook nog een pre-approval van onze eigen bank. Met twee van die pre-approvals op zak, moet het zeker gaan lukken!


Zo moet het worden!
1383 Donderdag 16 juli 2009  -  Harry Potter and the Half-blood prince

We hebben er weer lang op moeten wachten, maar de nieuwste Harry Potter film is uit, waar we natuurlijk naar toe moesten! Want Manuela is een hele grote fan van al de Harry Potter boeken. En het was weer een geweldige film, alhoewel ze (volgens Manuela) wel heel veel weg hebben gelaten in de film. Daarom een 10 van ons, en een 8 van Manuela. En tijd dus om die boeken toch nog maar eens te gaan lezen.

1382 Dinsdag 14 juli 2009  -  Friends

Het is grappig om hier weer nieuwe contacten op te doen. Zo hebben we kort geleden Megan en Allen leren kennen. Zij huren ook een appartement bij AMLI, waar wij ook "zitten". Zij laten ergens een huis bouwen en moeten dus wachten totdat dat klaar is.

En deze avond mochten we heerlijk bij hun thuis eten en hebben we hun 3 lieve kinderen leren kennen. Wij hebben een laptop meegesleept om foto's te laten zien van Nederland, en Damian moest natuurlijk weer eens laten zien hoe goed hij Mario Kart kan spelen op de Wii. Het was een reuze gezellige avond!


Facebook conversatie.
1381 Zondag 12 juli 2009  -  Ratelslangen in de boom!

Nee, niet echt. Maar zo klinkt 't, als de ciceda's, een soort mega-insect, wat hier geregeld in de bomen zit en een partij herrie zit te maken. Ik wilde jullie eens even mee laten genieten met het geluid wat wij horen, dus ik heb het maar eens even opgenomen:

Klik hier om het te horen:
1380 Zaterdag 11 juli 2009  -  TomTom

We gaan op vakantie binnenkort, weer op een echte Road Trip door de VS, zoiets wat we 2 jaar geleden ook al eens hebben gedaan. Dit keer ietsjes anders: We gaan vliegen naar Denver, Colorado. Daar hebben we een Chevrolet Equinox (of zoiets) gehuurd en vandaar uit gaan we rijden, helemaal naar Californië toe. Onderweg door de Rocky Mountains, langs Monument Valley, Area 51, Death Valley, Las Vegas en de Grand Canyon. Onderweg verblijven we in hotelletjes, uiteenlopend van een soort trailer in een woestijn tot een luxe hotel in Vegas.

Nou had ik de vorige keer (in 2007) een grote kaart van Amerika aangeschaft. Die begint nu ongeveer van ellende uit elkaar te vallen. We hebben die kaart op verschillende USA-reizen gebruikt, en dat is 'm nu wel aan te zien, want ik heb 'm al met plakband weer in elkaar moeten zetten. Dus we hebben maar eens een alternatief gezocht, en dat werd een TomTom 340S.

Geinig apparaatje. Kan je zelfs vertellen op welke baan van de weg je moet rijden. En kan je een koekkoeksklok-geluidje laten horen als je te hard rijdt. En... hij kan in het Nederlands kletsen.

Overigens, de oude vertrouwde in-elkaar-geplakte kaart gaat ook gewoon mee. Da's toch ook wel handig.
1379 Vrijdag 10 juli 2009  -  Nog meer foto's van de 4th of July

We zijn 's ochtends eerst aanwezig geweest bij de Veterans Salute. We hadden werkelijk geen flauw idee wat het was, maar het stond op het programma op Independence Day. En dat was interessant en tegelijkertijd raar (voor ons dan). Even uitleggen:

De Veterans Salute is een eerbetoon aan alle oorlogs-veteranen van Amerika. Verschillende mensen doen toespraken en vertellen van hun ervaringen over de oorlog of met mensen die in een oorlog gediend hebben. Dit vooral om de 1,3 miljoen Amerikaanse soldaten te eren die overleden zijn in meer dan 40 verschillende conflicts.

En we vinden het mooi om te zien dat ze dit doen, en het gaat gepaard met een ceremonie en het zingen van de National Anthem, maar tegelijkertijd vragen we ons af, waarom Amerika (nou ja, de VS dan) zich eigenlijk altijd moet bemoeien in zoveel oorlogen. Het is fascinerend om iemand te horen vertellen dat hij helikoper-piloot was in de Vietnam-oorlog, maar waarom waren de Amerikaanse soldaten daar eigenlijk? Wat hadden ze daar te zoeken? Als de VS niet zo vaak dit soort conflikten opzoeken, zouden ze een stuk minder overleden soldaten hoeven te eren op de 4th of July.

Maar het is een gek iets hier. Misschien is het iets Texaans, we weten eigenlijk niet hoe het in de rest van Amerika is, maar dienen in het leger staat hier heel hoog in 't vaandel, en het krijgt een hoop aanzien.

Maar goed, we hebben nog wat foto's. Niet van de Veterans Salute, want dat was binnen en eigenlijk te donker om goed foto's van te nemen. Maar buiten was het een stuk beter om te doen:


Stoere motoren van de politie!


Een opwindbare kip aan de muur.


In het centrum van McKinney.


De "ice cream crank-off". Je kan hier heel veel soorten ijs proeven, maar het was ons gewoon te heet om zo lang buiten te blijven.


Big Tex.
1378 Donderdag 9 juli 2009  -  4th of July

Je kan hier rondom de 4th of July overal vuurwerk kopen, maar niemand doet dat echt, want het is verboden. Mocht je dit niet snappen, niet gevreesd. Wij snapten het eerst ook niet. Er staan grote borden langs de weg dat fireworks illegal zijn. Maar ze bedoelen dus, in de city limits. Ik heb even met een agent staan kletsen, en die legde het me uit. Dus je mag wel knallen als je ver buiten de stad bent, maar daar binnen mag het niet, en kan je alleen kijken naar groots vuurwerk wat door de city zelf georganiseerd wordt.


Da's ook eigenlijk veel beter ook, want het is super-vuurwerk om naar te kijken, het kost je geen cent, en je haar stinkt ook niet. We hebben zowel op 3 juli en 4 juli fantastisch vuurwerk mogen aanschouwen. Ik heb het vuurwerk gefilmd. De muziek is van Lee Greenwood en getiteld "God Bless The U.S.A".

1376 Woensdag 8 juli 2009  -  Magic Boy

Op 4 juli is het in de VS Independence Day, de dag waarop de onafhankelijkheid werd uitgeroepen. Vooruitlopend daarop, waren er op 3 juli al verschillende feestelijkheden. Dat zit namelijk zo: als een feestdag in de VS in het weekend valt (en dat was zo met de 4th of July), dan krijgt iedereen de dag daarvoor ook vrij.

Tegenover ons apartementen-complex, ligt Adriatica, een mooi gebied met allemaal Kroatische gebouwen, winkeltjes, bomen, een zwembad, een groot grasveld, een meer, en een podium. Een perfecte plek voor optredens; Daar kwamen we vandaag achter. Er was een leuke band met allemaal afwisselende muziek, en we hebben dan ook de halve avond daar naar zitten kijken en luisteren, net zoals vele anderen op het grasveld.


Magic Boy & Michael.

Tegelijkertijd was er ook een grappige goochelaar, Magic Boy genaamd (sullige naam, maar goed, hij was wel heel leuk om naar te kijken). En wie trekt hij uit het publiek vandaan om 'm te helpen? Juist, Michael! "The boy in the yellow shirt!". Ik heb het gefilmd (let op, je zult wel even wat geschud met de camera moeten doorstaan, om dit te kunnen bekijken):

We kwamen er eigenlijk pas later achter dat onze Magic Boy, net als de andere artiesten van die avond, ook iemand na-aapte: Groucho Marx. Manuela had al zoiets van, "hij doet iemand na", maar totdat haar moeder het inderdaad herkende, hadden we het niet door.


Groucho Marx.
1377 Woensdag 8 juli 2009  -  Muziek!

En hier is dan een filmpje van het muziek van deze avond:


Ze organiseren dus muziek hier op het grasveld, maar ze zijn iets essentieels vergeten: Ze hebben de sprinklers niet uitgezet. Dus zo rond de avond-schemering sprongen ineens overal de sprinklers aan. Heel veel mensen moesten ineens hard wegrennen, inclusief wij zelf. En een van die sprinklers spoot recht op Manuela en ze was meteen flink doorweekt! Een jongen die dat zag gebeuren kon alleen maar lachen en roepen "That was funny!".
1375 Zondag 5 juli 2009  -  Vriendinnen

Ik heb aan sommige mensen vast wel eens gemaild, dat ik hier wat contacten heb opgedaan in McKinney, waaronder Clarice uit Brazilië en Carmen uit Duitsland. Het zijn twee ontzettend leuke vrouwen. We zijn al twee keer koffie gaan drinken bij Saxbys en dat was heel erg gezellig. En voor degene die Clarice en Carmen wel eens willen zien hierbij de foto.


We zien elkaar pas weer in augustus, want we gaan alledrie deze maand op vakantie. Carmen en clarice gaan beide weer naar hun thuisland en omdat wij het daar nog te vroeg voor vinden en erg nieuwsgierig zijn naar de rest van Amerika, gaan wij weer drie weken door Amerika reizen, naar o.a Denver, Las Vegas en Area 51 (Nevada).
1374 Zondag 5 juli 2009  -  Ice Age 3

Afgelopen donderdag ging Ice Age 3 in premiere! We hebben 'm gezien, in 3D. En jeetje, wat hebben we gelachen om deze film!!! Een dikke 10 voor Ice Age 3, en vooral voor de nieuwe karakters in deze film, Scratte, en Buck!

1373 Zondag 5 juli 2009  -  De verbouwing: het resultaat!

Er is de afgelopen dagen echt ontzettend veel werk verricht aan onze woning in Nederland. We ontvingen een leuk overzicht van mijn vader van deze dagen:

Alles overziende is het resultaat zeer de moeite waard. Peter moet wel erg veel van z'n nicht houden om zoveel energie in een huis te steken. We willen Sylvia van de catering, Ad van het timmerwerk en Peter de alleskunner bedanken voor de samenwerking en prettige werksfeer.
  • Dag 1 was de dag van de dakreparaties.
  • Dag 2 betrof nogal wat georganiseer, een dak dat meer tijd vergde dan aanvankelijk gedacht werd en vooral het sloopwerk van de steenstrips.
  • Dag 3 is de zolder geverfd, terwijl er beneden gestuct werd.
  • Dag 4 is het afwerken van het schilderwerk en opruimen van de zolder en beneden werd er al voorzichtig in de creme-kleurige verfpul geroerd.
  • Dag 6 was geheel gewijd aan verfen en het eveneens wegwerken van de steenstrips bij de keuken.
  • Dag 7 stond in het teken van de spreekwoordelijke 'laatste loodjes'. Veel verfwerk en het opruimen van de troep. Het plastic en de boardplaten hebben hun taak prima vervuld, want de vloer is ongeschonden onder de bende tevoorschijn gekomen.
Ziehier een foto-overzicht van de gebeurtenissen van deze dagen met hoge buiten- en binnentemperaturen en het zichtbare resultaat van dit alles.

De hartelijke groeten van "The M-(eilink) Team".


1372 Zaterdag 4 juli 2009  -  Monkey Island komt er bijna aan!

Ik vond deze filmpjes op YouTube van de nieuwe Monkey Island. Leuk!


1371 Woensdag 1 juli 2009  -  Amazing T-shirt

We hadden laatst, toen we op dino-jacht waren, een T-shirt gekocht voor Damian. En dat is een heel grappig T-shirt. Binnen is-ie zwart-wit. En buiten heeft-ie kleur!


Binnen.


En... buiten!
(Schiet op mama, met die foto! Het is heet buiten!
)
Datum: 27 juni 2017 - Laatste update: 5 mei 2016