3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 april 2017 (2297)
25 april 2017 (5855)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1632 Zaterdag 31 juli 2010  -  Canada

We zijn weer ongelovelijk traag vandaag; Pas rond half 12 zijn we weg uit het hotel. We kijken nog wat rond in het China Town van Vancouver, bezoeken een dierenwinkel, en we verbazen ons over de enorm hoge prijzen voor dieren in Canada.




Parkietjes heten hier budgy's!


Een poesje voor 350 dollar?!?

We proberen een ijsje te halen in een (qua naam) Italiaans lijkende ijssalon, waar echter Aziatische mensen achter de balie staan. Zelfs woorden als "scoop" of "wafer cone", daarbij werden we vreemd aangekeken. Er moest eerst even nagedacht worden wat we nou precies wilden bestellen. En dat terwijl het gewoon op de kaart stond, en terwijl we in een Engelstalig land zijn. Bizar. Het valt ons überhaupt op hoeveel Aziatische mensen we hier op straat zien. Het lijkt wel of we in China zijn. Ook betalen is niet eenvoudig, want we moeten eerst een geld-automaat zien te vinden om wat Canadees geld te pinnen; maar niet ver van de ijssalon vinden we een bank, en na lange tijd zien we eindelijk weer eens normaal gekleurd geld, en niet die saaie dollars van de VS.

We rijden door naar de Lynn Canyon Suspension Bridge. Er zijn twee van dit soort hangbruggen in Vancouver. De eerste, en bekendste, is de Capilano Suspension Brigde. Entree voor 4 personen: bijna 100 dollar. Da's ons wat te gortig, voor op een brugje staan. De tweede suspension bridge, die in Lynn Canyon dus, die is gratis. Vreemd verschil. We hebben op Internet gelezen dat de Lynn Canyon Suspension Bridge ook een stuk rustiger is, en minder toeristisch. Maar als wij er aan komen, stikt het er van de mensen. Het zal er vast regelmatig rustiger zijn, maar niet op een zaterdag in de zomer-vakantie. Na wat foto's houden we het snel voor gezien, en rijden verder.




Gelukkig staan er niet al te veel mensen op de brug.


Da's best diep.


Manuela en Damian doen ook een poging om op de brug te staan.

Onze route vervolgt richting Kamloops; de Canadese bergen in. Halverwege de rit, als we bij een supermarkt zijn om wat eten in te kopen voor een picknick, valt het ons op dat we 2 voice-mails hebben. Ik probeer ze af te luisteren, maar dat wil niet lukken. Ik zit met een Amerikaans toestel in Canada, dus in het buitenland, en blijkbaar kan ik niet bellen. Via de operator (toch handig dat je op z'n minst die kan bellen), kom ik er achter dat ik wel door de kosten via mijn credit card te betalen, dat ik alsnog long-distance kan bellen naar de VS.

De voicemails waren van Amy, onze katten-oppas. De eerste was een emotionele voicemail, dat het niet goed ging met Mickey. De tweede voicemail was, helaas, dat Mickey is overleden.

Zucht.

We zagen het eigenlijk al wel aankomen, maar we hoopten toch stiekum dat Mickey er bovenop zou komen; of op z'n minst nog zou blijven leven, tot we terug zouden komen. Het mocht helaas niet zo zijn. Mickey was dertien en een half lang onze trouwe kater, en nu moesten we hem verliezen, zonder dat we er bij waren. Da's niet leuk.

Amy is in ieder geval heel lief voor 'm geweest. Ze heeft echt alles gedaan wat mogelijk was. Ze heeft 'm naar de dierenarts genomen; ze heeft 'm medicijnen gegeven; ze heeft 'm geprobeerd te laten eten en drinken, en ze heeft ons via email en telefoon telkens op de hoogte gehouden. En in het begin leek het iets beter te gaan. Maar ineens vandaag ging het heel hard berg-afwaarts. In slechts 30 minuten ging hij zo achteruit, dat hij overleed. Ze bewaart hem nu voorlopig, zodat we 'm na onze vakantie kunnen ophalen, en zelf alsnog kunnen begraven.

We zijn er zeer verdrietig over. Terwijl Manuela en Damian de supermarkt uit lopen, om even buiten de emoties hun gang te laten gaan, komt een compleet vreemde man naar hun toe, om te vragen of alles goed met hun is, en of er iemand is om voor hun te zorgen. Ik was nog even met Michael in de supermarkt om de boodschappen af te rekenen. Toen Manuela vertelde dat we slecht nieuws hadden gehoord, vroeg de man of hij een gebed mocht zeggen; en dat deed hij ook. Da's best bijzonder; We zouden zelf niet zomaar op compleet vreemden aflopen voor een gebed, maar deze man deed het wel.

Niet veel verderop vinden we een leuk parkje, waar we onze net gekochte broodjes en drinken op konden eten, en samen er nog eens goed over konden praten, en herinneringen over Mickey konden ophalen.

We rijden uiteindelijk door naar de Travelodge in Merritt, midden in de Canadese bergen. Het is een mooie omgeving, maar vooral ook heel erg verlaten. Het is hier oppassen dat we wel voldoende brandstof hebben, want de pompstations liggen 120 kilometer uit elkaar. Canada lijkt ook wat duurder te zijn dan we gewend zijn in de VS; brandstof was in ieder geval een stuk duurder, en ook de boodschappen lijken meer te kosten.
1631 Vrijdag 30 juli 2010  -  Orca's

Na het uitslapen van gisteren, was het vandaag juist heel vroeg opstaan. We hadden de ferry te halen van Anacortes naar Friday Harbor om 9 uur 's ochtends, en er was nog een stuk te rijden vanuit Mt. Vernon om in Anacortes te komen. We nemen de ferry naar Friday Harbor om daarvandaan weer een andere boot te nemen, de Clipper III van Clipper Vacations. Deze boot doet walvis-zoektochten, en dat hebben we voor vandaag geboekt. Je kan dat ook vanuit Seattle doen, maar dan is het lang varen heen en weer, en gaat het op z'n minst 300 dollar kosten voor ons vieren. Door de ferry te nemen vanuit Anacortes, kost het ons maar 140 dollar. Dat scheelt toch weer.


De ferry van Anacortes naar Friday Harbor.


Is het mistig buiten? Welnee.


Aankomst in Friday Harbor.


Je ziet het, de mist is opgetrokken.


De haven van Friday Harbor.


Iemand verschuilt zich achter deze reuze-pluche-orca.


De Clipper III.

We zijn netjes op tijd in Friday Harbor met de ferry. We zoeken nog wat te eten in Friday Harbor, maar dat lukt niet echt meer voordat de Clipper III al gaat vertrekken. Gelukkig hebben ze ook nog wat te eten op boot.

Nadat de Clipper III is uitgevaren trekt direct de mist binnen, en zien we helaas niet heel veel meer, behalve veel water en veel mist. We varen lang, zoeken lang, maar geen er valt werkelijk geen orca te zien. Ondanks dat het hier toch een gebied is waar ze veelvuldig voorkomen (vandaar ook dat er tig bedrijven zijn die dit soort tours aanbieden). Uiteindelijk na 2 uur varen, weten we ze toch nog te vinden, en zien we ze af en toe uit het water omhoog komen, hun staart omhoog gooien, water omhoog spuiten, en samen zwemmen; erg leuk om te zien!!


Een staart!


En een vin!


Ach, het is een stelletje!


We hebben er ook nog even een kort filmpje van gemaakt:


Op de terugtocht naar de haven van Friday Harbor, krijgen we een voicemail van de dierenarts van Mickey met helaas heel slecht nieuws. Mickey heeft een bloedprop; zijn achterpoten zijn verlamd, en de kans dat hij hier weer bovenop gaat komen, is nagenoeg nihil. Het heeft alle overeenkomsten met een beroerte. Alle katten die de dierenarts met hetzelfde symptoon had behandeld, waren allemaal kort erna overleden. Haar advies: "to let him go". Dat kwam wel even als een schok voor ons. Vanuit Friday Harbor bellen we nog met de dierenarts om er verder over te praten, en we bellen met onze oppas Amy. Mickey is nu weer bij Amy, met medicijnen, en het lijkt nog enigszins goed te gaan. We willen niet graag zien dat Mickey ingeslapen zal moeten worden, zonder dat we er bij zijn, dus we overleggen met beiden hoe we dit kunnen doen. We kijken het in ieder geval een nachtje aan; op dit moment lijkt Mickey het nog goed te doen; de meeste katten met zo'n aandoening hebben veel pijn, maar dat lijkt bij Mickey niet het geval te zijn. We hopen dat hij het zo nog even uit houdt, maar we houden rekening met het ergste. Dit zet wel een domper op onze vakantie. Mickey was al eerder voor hart-ritme-stoornissen naar de dierenarts geweest, en dit lijkt er aan gerelateerd, dus de kans dat hij dit gaat overleven zal wel klein zijn.

De ferry terug naar Anacortes was net voor onze neus vertrokken, dus we hadden nog bijna 3 uur door te brengen op het San Juan eiland. We hebben wat rondgewandeld, winkeltjes bekeken, een hapje gegeten, en penny's gehaald voor Damian's verzameling. Daarna weer de ferry genomen; en pas tegen 7 uur 's avonds waren we weer op het vasteland.


De terugtocht met de ferry naar Anacortes.


Er zijn hier een hoop eilandjes.

We moesten nog anderhalf uur rijden naar Vancouver in Canada. Rond 8 uur 's avonds zijn we bij de grens, en na wat eenvoudige vragen, en een stempel in ons paspoort worden we toegelaten. De douane beambte was nieuwsgierig of we het naar ons zin hadden in Amerika (om daar te wonen) en ze zei dat we Canada wel leuk zouden gaan vinden.


Rond een uur of 9 's avonds komen we aan bij het La Quinta hotel bij Vancouver Airport. Dit blijkt in een soort "China-town" te zitten, maar het ziet er wel allemaal heel goed uit. Het stikt er in ieder geval van de Aziatische mensen. We eten 's avonds bij een Vietnamees restaurant, Pho 99, waar het geen probleem is om nog rond 10 uur 's avonds nog te eten. We krijgen enorme bowls met noodle soep, vietnamese ham als voorgerechtje en lekkere soda. Manuela vindt vooral de Vietnamese loempia's erg lekker. Het is een apart restaurant, maar wel erg goed. De serveerster is hoogst verbaasd als Michael suiker in zijn Vietnamese thee doet. Na wat navraag over waarom ze daar zo verbaasd over is, blijkt dat Vietnamezen absoluut nooit geen suiker in hun thee doen. Ze houden van bittere thee! Zo leer je nog weer eens wat, laat op de avond.


Vietnamese noodle-soep!
1630 Donderdag 29 juli 2010  -  Boeing

Vanochtend hebben we eerst maar eens goed uitgeslapen, want dat was hard nodig. Het ontbijt in het hotel was dan ook al lang weer afgelopen, voordat wij uit onze hotel-kamer kwamen zetten. Maar dat was geen groot probleem, aangezien er tegenover het hotel een interessant donut-tentje zat. En de donuts waren inderdaad heel erg lekker.

Ons hotel ligt in de buurt van Everett, en in Everett worden de meeste Boeing vliegtuigen in elkaar gezet. Je kan bij Boeing ook een tour doen door hun fabriek, en dat hebben we dan ook gedaan vandaag. Michael was, als echte vliegtuig-liefhebber, hier behoorlijk blij mee, en liep ook al enige dagen te hinten of we hier niet langs zouden kunnen gaan.


Een Boeing Dreamlifter. Da's een aangepaste Boeing 747 waarmee men onderdelen voor de Dreamliner kan vervoeren.


Een heel rijtje gloedje-nieuwe vliegtuigen.

Het "Future of Flight" museum van Boeing.

Het "Future of Flight" museum van Boeing.

Zie ik daar een KLM vliegtuig te koop staan?

We hebben de tour gedaan. Die tour brengt ons langs de assemblage-lijnen van de 747-8 (de nieuwste Boeing 747), en langs de moving-assemblage lijn van de 777 en naar de hangar waar men de 787 dreamliner bouwt. Leuk om dit eens een keertje te zien. Iedere 3 dagen rolt er een nieuwe 787 van de band voor 160 miljoen dollar. Er staan er nog ruim 800 in de bestelling bij Boeing, dus de komende 7 a 8 jaar kunnen ze hier nog toestellen bouwen. Onze gids bij deze tour was nogal van het snel-praterige soort en hield van getalletjes. Zo heeft men bij Boeing hier het grootste gebouw ter wereld. Onze gids vertelde wel op 10 verschillende manieren hoe groot het gebouw nou precies was (dat heel Disney World er in zou passen, hoeveel olifanten er in passen, hoe lang het is, hoe hoog het is, dat ze er de meeste koffie verkopen van heel Seattle, etcetera). Zelfs hoeveel kilo de lift kan tillen kwam aan bod. Om naar hem te luisteren was wel een beetje vermoeiend. Helaas mochten we op de tour door de hangars geen foto's maken, dus die zul je niet terug vinden op onze website.

Na de tour heeft Michael nog een boek gekocht in de Boeing-winkel. Er zat daar een man, zeg maar gerust een oude man, blijkbaar de auteur van een boek, die daar een book-signing hield. Er was niet heel veel vraag naar zijn boek, getuige de volgende foto:


Auteur Eugene in slaap gevallen.

Maar nadat hij ontwaakt was, is het toch gelukt om een boek te laten signeren, en hadden Michael en ik nog een heel gesprek met hem. Verbazingwekkend eigenlijk, want het was echt een oud mannetje. Hij kon bijna niet eens zijn eigen boek open slaan, laat staan signeren. Apart dat zo'n man, zo oud, nog hier boeken zit te signeren. In de cafetaria van Boeing hebben we een soepje gegeten, en op het uitkijk-dek gekeken naar de vliegtuigen.

Na de tour zijn we nog een keer naar downtown Seattle gereden. Gisteravond bleken de meeste winkels al dicht (da's heel on-Texaans, waar alles op z'n minst tot 10 uur 's avonds open is), dus we hadden vandaag nog een kans om een beetje door de stad te slenteren. We hebben Italiaans gegeten bij een echte Italiaan. Dat was lekker, maar ook erg duur. Daarna ook nog even koffie gedronken bij de Starbucks.


Zowaar stroopwafels bij de Starbucks in Seattle!

Tot slot zijn we vandaag naar Mt Vernon gereden. Da's een plaatsje een uur rijden van Seattle. Het is ook een heel saai stadje; met een niet al te mooie Days Inn, waar we de nacht verblijven. De reden voor ons verblijf daar heeft te maken met onze wens om een whale-whatching tour te gaan doen de volgende dag, dus het was eigenlijk een soort noodzakelijk kwaad om in Mt Vernon de nacht te gaan doorbrengen. Het stadje schijnt wel, vreemd genoeg, bekend te staan om tulpenvelden. Uiteraard hebben wij die niet gezien, want daar was het het seizoen niet voor.

Onderweg naar Mt Vernon kregen we slecht nieuws van onze oppas over onze oudste kater, Mickey. Hij had ineens verlamde achterpoten. De oppas gaat de volgende dag met 'm naar de dierenarts.
1629 Woensdag 28 juli 2010  -  Sleepless in Seattle

De route van vandaag vervolgde zich naar Seattle. Gewoon de snelweg I5 naar het noorden gereden. Dat gaat lekker snel; maar desondanks was het nog een lang stuk rijden. Onderweg hebben we in Centralia in een country restaurant chili gegeten; lekker Texaans, maar dan midden in de staat Washington.


Boer Damian en boerin Manuela bij het Country Cousin restaurant in Centralia.

In Seattle zijn we naar het centrum gereden, en hebben we de Underground Tour gedaan. Dat wisten we tot voor kort niet: dat er een compleet stuk ondergronds is in Seattle. In 1889 is het centrum van Seattle afgebrand, alleen maar omdat 1 kasten-maker per ongeluk een pot lijm omgooide en in de brand zette. Alle gebouwen waren toen nog van hout en 25 blokken in het centrum van Seattle brandden tot de grond aan toe af. Aangezien het ook nog wel eens voor kwam dat Seattle toendertijd onder water stond bij hoog water, besloot men om Seattle opnieuw op te bouwen, maar dan een verdieping hoger. De onderste verdieping van de binnenstad van Seattle verdween daarmee ondergronds, een plek waar je tegenwoordig nog naar toe kan gaan, en wat een populaire tour is tegenwoordig op Pioneer Square.


Op Pioneer Square.








Ondergronds in het centrum van Seattle.






Eén van de allereerste toiletten in Seattle, uitgevonden door Thomas P. Crapper.






Onder de stoepen van Seattle. Men heeft speciaal glas in de stoep gezet, zodat er licht naar binnen kan vallen ondergronds.


Je kan nog veel zien van de vroegere straten van Seattle, maar dan ondergronds. Je kan de ramen en deuren nog zien zitten, net als de kluis van een bank die er ooit stond. De tour is ook best komisch. Er worden allemaal verhalen verteld over vroeger, van onder andere de tijd dat er nog geen toiletten waren in Seattle.

Na de tour van anderhalf uur, zijn we naar de Space Needle gegaan. Uiteraard met als doel om daar in te gaan, en het uitzicht te bekijken over Seattle. Maar de entree was over de 70 dollar, en dat voor een toren die de helft zo groot is als de Stratosphere Tower in Las Vegas. Zelfs een pepermolen die ze daar verkopen is nog duurder, wel 110 dollar. Damian had er wel een goede kans om zijn penny-muntjes-collectie flink uit te breiden. Seattle is echt een stad; mooi, maar druk verkeer; files; je kan nergens parkeren (of heel duur pakereren).










Iemand een pepermolen van 110 dollar?

Tot slot zijn we op Pike Place naar de allereerste Starbucks geweest. Leuk om te zien, maar veel zaken op Pike Place waren al dicht, tot onze verbazing. Er zijn in Seattle ook veel zwervers op straat, dus dat gaf niet zo'n heel prettig sfeertje in de stad. Uiteindelijk zijn we op zoek gegaan naar een restaurant, maar dat lukte niet helemaal. Dan maar eerst op zoek naar een hotel, maar een La Quinta hotel wat we aandeden bleek al vol te zijn. Uiteindelijk pas tegen tien uur 's avonds hadden we een andere La Quinta hotel gevonden in Brier, ten noorden van Seattle, en zijn we bij de McDonalds beland om te eten.


De allereerste Starbucks in Seattle op Pike Place market.
1628 Dinsdag 27 juli 2010  -  Fruit Loop

In het hotel hadden we een folder gevonden over de "Fruit Loop". Het is in de buurt van Cascade Locks, zo'n 20 mijl verderop in Hood River. Het bestaat uit allemaal fruit boerderijen - en nog wat andere boerderijen en kwekekrijen - waar je op bezoek kunt. Dat leek ons wel leuk.

Het eerste waar we naar toe gingen, was Lavender Farms; een kwekerij van lavendel. Dat is heel apart om te zien. Een groot veld vol met paarse planten, waar een groot zoem-geluid hangt van bijen, want ze hebben er 30 bijenkasten. Je kan er zelf aan de slag om lavendel te knippen (om een bosje mee naar huis te kunnen nemen), en je kunt er allemaal produkten kopen, gemaakt met lavendel.












Ontzettend veel bijen hier!


Allemaal verschillende spulletjes te koop, die te maken hebben met lavendel.


Ook pruimen-bomen vlakbij.


En ook allemaal peren-bomen.

Bij de lavendel farm werden we getipt over een leuke country store vlakbij, waar ze heerlijke milkshakes zouden hebben. We zijn er naar toe gegaan (want het was warm genoeg buiten, dus zo'n milkshake ging er wel in), en het was inderdaad een alleraardigst winkeltje, waar we behalve de milkshakes, ook wat lokale produkten hebben meegenomen.








We zijn door gegaan naar een alpaca boerderij, Foot Hills Yarn. Hier hadden we de mogelijkheid om alpaca's te voeren, spullen die gemaakt waren van alpaca-wol te bekijken, en hadden we een leuk gesprek met de eigenaren. De kinderen vonden vooral de kat daar erg leuk.










De kat die een hoop aandacht kreeg van de kinderen.

De "Fruit Loop" ligt in de buurt van Mount Hood. In de hoop wat sneeuw van dichtbij te kunnen zien, zijn we naar Mount Hood gereden. Heel erg dicht bij de sneeuw konden we niet komen. Ook alle stoeltjesliften (het is er een behoorlijk ski-gebied in de winter) waren dicht. We zijn wel bij Trillium Lake geweest, waar we wat rondgewandeld hebben en van het uitzicht genoten.












Trillium Lake, met op de achtergrond Mount Hood.

Terug in Hood River, hebben we bij een fruit-boerderij taart gekocht, die we heerlijk buiten op een picknick-tafel hebben opgegeten.




We zijn tot slot via de Bridge of the Gods vanuit de staat Oregon, de staat Washington in gereden, naar een La Quinta hotel ten noorden van Portland. Dat hotel lag in de buurt van een Panda Express, waar we gelukkig eindelijk een lekkere - en vooral lichte - rijst-maaltijd konden eten.
1627 Maandag 26 juli 2010  -  Een lang eind rijden naar een mooie omgeving

De rit van vandaag gaat van Grants Pass naar Portland en door naar Cascade Locks. Totaal is dat 466 kilometer rijden. De ochtend begon door eerst even bij een "Dutch Bros" weer een kopje koffie te halen. Onderweg daar naartoe hadden we een zwerver langs de weg zien staan, die op een bordje vroeg om 25 cent voor een sandwich.

Ik besluit om te keren, en terug te gaan naar de zwerver, om 'm wat te geven. Wij zijn tenslotte op vakantie; hebben het goed; genieten van de koffie en het mooie uitzicht, en dan mogen we best iets delen met iemand anders die het niet zo goed heeft. We besluiten 'm 5 dollar te geven, maar als we terug zijn op de plek waar hij stond, bleek hij verdwenen. We spotten 'm iets later onder een boom in een veldje verderop. Ik stop de auto op de vluchtstrook, en wandel het veld in, waar hij zit met zijn 2 honden. Ik heb 'n kort gesprekje met hem en geef 'm de vijf dollar, en hij bedankte me hartelijk. Zo kan hij tenminste weer even wat te eten halen. Aan de rommel daar te zien op het veldje, zat hij daar al een aardig tijdje. Een tikkeltje ironisch was wel dat ik net de dag ervoor een nieuw T-shirt had gekocht, en 'm vandaag had aangetrokken:


Natuurlijk vraagt de zwerver wat er precies op mijn T-shirt staat: "Get a life". Bij Nintendo computer-spellen betekent de mushroom een extra leven, dus de tekst op het T-shirt is een grapje, maar het kwam op dit moment een tikkeltje gek over.

We rijden hierna een behoorlijk stuk door Oregon, en eigenlijk is er niets bijzonders onderweg te zien, gewoon een lange saaie route over de snelweg, behalve toen we Mount Hood zagen; de hoogste berg van Oregon. Een schitterende berg. We besloten er naar toe te rijden. Meteen ook een hotel in de GPS opgezocht. Toch verdraaid handig dat er allemaal telefoon-nummers van hotels in de Tomtom staan. Het hotel werd de Best Western Columbia River Inn. Ze hadden nog een kamer beschikbaar, met uitzicht op de Colombia River; ze hebben een zwembad, en ik kreeg nog korting ook. Helemaal perfect!

Het hotel ligt werkelijk prachtig naast bergen, en aan een rivier, vlakbij de Bridge of the Gods. 's Avonds zwemmen we in het zwembad, en halen we bij een lokaal supermarktje (waar heel vreemd geel licht brandt, maar wel erg dicht bij het hotel was) wat soep, fruit en yoghurt. Tussen de middag hadden we namelijk al iets gegeten bij een restaurant in Salem, en we vonden dat we iets te vaak uit eten gingen. Gewoon wat soep, fruit en yoghurt was prima deze avond!


Columbia River.


The Bridge Of the Gods (vernoemd naar een natuurlijke brug die hier vroeger was, en naar de naam die de Indianen vroeger aan deze brug gaven).


Een prachtige zonsondergang bij Cascade Locks.
Manuela en de kinderen weten vandaag een score van mij bij te houden:
  • Toen we gisteren op zoek waren naar een pizza restaurant, ben ik per ongeluk door rood gereden.
  • Vandaag bij het zwembad liet ik per ongeluk de alarmbel rinkelen. Het lichtknopje bleek geen lichtknopje maar het alarm te zijn.
  • Ik heb geparkeerd op een invalideplaats bij de Super 8 gisteravond (en ik had het niet eens door, maar gelukkig geen bekeuring gekregen).
  • Ik heb op een vluchtstrook geparkeerd om een zwerver geld te geven.
  • Ik heb onze camera in de handen van een biker gegeven om op de foto te gaan met bigfoot.
  • Ik ben boos geworden op een biker in het toilet bij Trees of Mystery.
  • En last but not least: Ik heb getankt zonder dat dat toegestaan is in Oregon. Wist ik veel dat je in de staat Oregon niet zelf mag tanken, maar dat over moet laten aan een pomp-bediende?!

Rebels hoor, stiekum parkeren op een invalide-plaats!
1626 Zondag 25 juli 2010  -  Grants Pass

We lopen hopeloos achter met de weblog. Een weblog bijhouden terwijl je aan het freestylen bent op vakantie is moeilijk. We moeten iedere avond uitzoeken wat we de volgende dag gaan doen; kijken in wat voor hotel we de volgende dag gaan verblijven en hoe lang we gaan rijden, en via welke route. Dan is het best lastig om ook nog de weblog een beetje knap bij te houden. Dus er is inmiddels al een achterstand van een week vakantie opgelopen, met nog vele honderden foto's om uit te zoeken. Maar goed, we houden iedere dag op zijn minst even wat steekwoorden bij van iedere vakantiedag, zodat we nog precies weten waar we geweest zijn, en wat we gedaan hebben. De steekwoorden van deze vakantie-dag waren:

Duur hotel, maar geen ontbijt. Nog 10 doller (blue bucks) vergokt; niets gewonnen, toch stiekum gehoopt met een zak geld de deur uit te lopen. Picknicken, elanden gezien. Trees of Mystery. Kabelbaan. Damian boos op biker in toilet - denkend dat het Michael is. Lighthouse. Aangekomen in Grants Pass, Oregon.

Oke. Ik verwacht niet dat je hier ook maar iets van begrijpt. Dus hier de uitgebreide versie:

We zaten dus in een hotel in Blue Lake. In dat casino-hotel. Het enige hotel in de buurt dat nog kamers beschikbaar had. Die kamers waren wel 150 dollar per nacht, en dat is 50 dollar boven ons geplande gemiddelde van 100 dollar. Ja, we hebben nog wel iets gepland aan deze hele vakantie, en we hadden ons voorgenomen niet meer dan 100 dollar per nacht aan een hotel-kamer te besteden. Nood breekt wet, en met geen enkel beschikbaar hotel, gingen we toch maar voor een duurdere kamer.

Dan denk je dat die kamer heel compleet is. Niet dus. De volgende ochtend kwamen we er achter dat er geen strijkplank en/of strijkijzer aanwezig was. Na een telefoontje naar de front desk kwam ik er achter dat die wel aan de kamer afgeleverd kan worden; dus dat was ook weer opgelost. En op de vraag of er ook ontbijt was, werd ontkennend geantwoord. Dat had er voor 150 dollar per nacht best bij in mogen zitten. Ja, je kan wel een ontbijt-buffet nemen, en er dan weer extra voor betalen, maar dat zagen we niet zo zitten.

Kleine notitie hier: Een week later zagen we op onze bankrekening dat het Blue Lake Casino de boel verkeerd afgerekend heeft, waardoor we uiteindlijk slechts 42 dollar voor de kamer hebben betaald. Da's mooi toch?

Van het hotel hadden we wel Blue Bucks meegekregen bij het inchecken. Die Blue Bucks zagen er verdacht groen uit, en helemaal niet blue. Die Blue Bucks was eigenlijk gewoon 10 dollar om gratis te gokken in het casino. We moesten wel eerst even een player's card ophalen, die ze prompt op naam van Michael zetten in plaats van mijn naam. Hoezo, kinderen mogen niet gokken in een casino?! Michael had zojuist zijn eigen player's card gekregen. Ik heb die 10 dollar vergokt in de eerste de beste slot-machine. We zaten al grapjes te maken over hoe grappig het zou zijn, als we nu met een zak vol geld het casino zouden verlaten, en wat we er mee zouden gaan doen. Maar uiteraard draait het -zoals bij alle casino's- niet om het winnen van geld door klanten, maar veel meer om het geld aftroggelen van klanten, zodanig dat de eigenaar van het casino rijk wordt, en verdwenen de 10 dollars als sneeuw voor de zon, zonder ook maar iets te winnen. Het verbaast ons dat er ook nog maar iemand naar zo'n casino gaat, want op deze manier wordt niemand rijk.

We zijn vanaf Blue Lake gaan rijden, langs de kust weer naar het noorden, om uiteindelijk in Grants Pass te gaan belanden. Eerst nog even terug geweest naar Eureka. Niet omdat het zo'n mooie plaats was, maar meer omdat er een mall was, waar we wat nieuwe kleren konden kopen. We hebben genoeg kleren bij ons, maar dat is allemaal veels te zomers voor de koele temperaturen aan de kust, dus er moet wat bij. Kleding is gelukkig veel goedkoper in de VS dan in Nederland, dus dat is wel zo prettig.

We hadden in Eureka ook een Dutch Bros gezien, een koffietentje, dat wel heel erg verdacht Nederlands er uit ziet. Met tuplen er op afgebeeld, en een windmolentje. Het blijkt een hele keten van koffie-zaken te zijn, gestart door 2 broers, die weliswaar in Amerika zijn geboren, maar van Nederlanders afstammen. En dat doen ze heel succesvol, want ze hebben al heel wat verschillende zaken in verschillende staten van Amerika. We hebben er koffie gehaald. Het menu leek helemaal niet Nederlands, maar de koffie was er wel erg lekker.




Ja, een typisch Nederlands menu.

Na een tijdje rijden vinden we in een gehucht een supermarktje en een goeie picknick-plaats. 1 + 1 = 2, dus we halen wat eten bij het supermarktje en we gaan picknicken op een plek waar elanden kunnen voorkomen. Uiteraard was er geen eland te bekennen. Ook zijn we zo te merken in Bear Country, maar er is ook geen beer te zien.






Na de picknick rijden we verder, en nog geen 2 minuten verder, zien we een hele kudde elanden voorbij wandelen. Zulke grasmaaiers wil ik thuis ook! Heel handig.












We vervolgen onze route naar Klamath, naar Trees of Mystery. Weer zo'n mooie Tourist Trap. Het is weer mooi verzonnen naam, maar het stelt allemaal niet zo heel veel voor. Het is een wandeling door de bossen, gevolgd door een ritje in een kabelbaan naar boven naar een mooi uitzichtpunt. Het was niet geheel onaardig, maar de prijs hiervoor was wel een beetje aan de hoge kant met 14 dollar per persoon.


Een enorm beeld van Paul Bunyan en zijn lichtblauwe stier bij Trees of Mystery.
Ik heb bijna dezelde kleur kleren aan als Paul!
En nee, het lijkt erop dat ik hier een pirouette sta te doen, maar dat is niet het geval.



De Trees of Mystery!


Midden in het bos: een altaar. Je kan werkelijk trouwen hier in het bos. Achter ons: een boom. Hoezo groot? Michael weet van gekkigheid niet meer hoe die moet kijken.




















Tsja. Dan klim je daar op, en vraag je je ineens af, hoe je weer naar beneden komt.






In het toilet bij Trees of Mystery, waar Michael Damian zat te jennen door af en toe onder zijn toilet deur te kijken, viel Damian (en ik ook) nogal uit tegen Michael. Althans, dat dachten we. Wij zaten beiden op een eigen toilet, en we dachten dat Michael dus probeerde onder de toiletdeur heen te kijken van Damian. Openbare toiletten in de VS zijn nogal "open", zullen we maar zeggen. Er zitten grote openingen aan de onderkant, zodat je kan zien of een toilet bezet is of niet, en er gaat ook een groot stuk privacy verloren als je naar zo'n toilet gaat. Waarom dit zo is gemaakt in Amerika, geen idee, maar het is zo. Goed, Michael zat dus Damian te pesten. En net toen Damian tegen 'm uitviel vanaf zijn toilet met "Michael, hou nou eens op", en ik ook nog eens wat tegen Michael riep vanaf mijn toilet, zei Damian ineens zachtjes: "Eh, papa. Laat maar, oke?!"

Toen we eenmaal uit het toilet waren, kwam de aap uit de mouw: Michael bleek al uit het toilet vertrokken te zijn, en er was zo'n grote stoere biker binnen gewandeld van een groep bikers die we al eerder ook bij Trees of Mystery hadden zien rondlopen. Damian dacht dat het Michael was, tot dat hij grote zwarte schoenen naast zijn toilet zag verschijnen. We bleken beiden uitgevallen te zijn tegen hem. Hij had overigens geen woord teruggezegd. Vast omdat wij Nederlands praatten... of geen flauw idee had dat we het tegen hem hadden.


Bikers bij Trees of Mystery.

De route gaat vervolgens verder naar Crescent City; nog steeds aan de kust. Daar staat één van de alleeerste vuurtorens van heel Amerika. Leuk om te zien; maar veel meer dan dat was het ook niet. Crescent City is, als meerdere plaatsen langs de kust, ook niet heel bijzonder om te zien. Wederom nogal in verval. Vergane glorie. Het enige leuke aan het lighthouse is, dat hij op een klein eilandje voor de kust is gebouwd, waar je alleen naar toe kan wandelen als het eb is. Zodra het vloed is, staat het pad er naar toe onder water. Tegen de tijd dat we er waren, was het inderdaad eb. En dan kun je langs het pad er naar toe tussen de rotsen zoeken naar krabben, anemonen en zeesterren. Die hebben we ook allemaal gevonden, en ook niet bepaald kleintjes ook.






Aaarrrggggh!!! Captain Hook!


Een "lighthouse" motiefje op het gordijntje in het "lighthouse".












Waar is Spongebob?

Het laatste stukje van de route gaat weer dwars door de bergen en door het bos naar Grants Pass waar we slapen bij de Super 8; onze allereerste keer in de staat Oregon. Het was weer een lange rit vandaag!
1625 Zaterdag 24 juli 2010  -  Naar het casino!

We vervolgen vandaag onze route langs de kust naar het noorden van Petaluma. Het is een prachtige omgeving, en het doet ons veel denken aan de route die we een keer afgelegd hebben van San Francisco naar Los Angeles. Wat ook heel mooi is. Maar vooral ook heel erg lang. Heel veel bochten-werk, en daarom schiet het voor geen meter op. Daar waren we ook wel een klein beetje op voorbereid, dus we hadden ons al voorgenomen niet het hele stuk naar Canada langs de kust af te gaan leggen.


We rijden door bossen met heel erg hoge Redwood bomen.


Aan de kust bij Mendocino.




De zee slaat wild op de kust!




Er groeien een soort rare planten langs de kust.
Ze worden wild door het water heen en weer geslagen, maar toch groeit het daar.



Michael struint de rotsen af, op zoek naar krabbetjes.


Er vliegen hier heel veel hommels rond, die gaatjes maken in de duinen.




Bij Leggett komen we een bord tegen van de Chandelier Tree; een boom zo groot, en waar een gat in is gemaakt, dat je er met je auto door heen kunt rijden - voor slechts 5 dollar. Eigenlijk zonde dat men er ooit zo'n groot gat in heeft gemaakt, zeker in zo'n eeuwenoude boom, maar vreemd genoeg zag de boom er prima gezond uit.






Ja, een boom van 2400 jaar oud.


Niet veel verder komen we bij Confusion Hill. Dit lijkt veel op de Mystery Spot, waar we een paar jaar geleden zijn geweest. Er staat een huisje schuin op de heuvel, en men beweert dat daarin de zwaartekracht anders is. En als je eenmaal binnen staat, dan voel je je inderdaad heel vreemd. Dat heeft volgens ons meer te maken met het feit dat het een schuin huisje is, met een nog schuinere vloer. Een soort optisch bedrog. Maar grappig is het wel. Het is een soort tourist trap, een plek langs de weg om toeristen in te vangen, en geld aan ze te verdienen.


Het schuine huisje op de heuvel. Bij de Mystery Spot werd nog beweerd dat het van de heuvel naar beneden was gegleden. Frappant, dat exact hetzelfde hier ook is gebeurd.


Michael staat er vreemd scheef in


Kijk eens hoe die bal hangt!


Manuela probeert naar het toilet te gaan bij de Confusion Hill. De deur klemt echter nogal en ze trekt en rommelt hard aan de deur om 'm open te krijgen, om vervolgens zachtjes van achter de deur te horen: "Taken!". Oh ja, dat kan ook nog. De deur klemt niet, maar het toilet is gewoon bezet. Oeps. We verstoppen ons achter 1 van de bomen, uit het zicht van de persoon die uit het toilet moet komen, zodat ze maar niet weet wie er zo ascoiaal aan de deur stond te trekken.

We vervolgens onze route naar Eureka en Arcata, weer aan de kust van Californië. De mist van de zee trekt hier het land in, dus het is echt heel mistig, en het geeft een heel grijs uitzicht. We eten wat bij de Denny's, en we gaan op zoek naar een hotel. Maar het ene na het andere hotel zit vol. Echt heel vreemd in zo'n uithoek. Eureka is, ondanks de naam van deze plaats, ook echt niet mooi, dus we vragen ons echt af waarom alle hotels vol zitten. Met wat hulp van iemand bij de Holiday Inn Express in Mckinleyville, vinden we uiteindelijk een (mooi) hotel in Blue Lake, waar nog kamers vrij zijn. Dit blijkt ook meteen een casino te zijn.


Onderweg bij een winkeltje waar ze houtsnijwerk verkopen, komen we Big Foot tegen!
Ik geef meteen mijn camera in handen van een biker, om een foto van mezelf te laten maken.







Shrek!

Blue Lake Casino & Resort.
1624 Vrijdag 23 juli 2010  -  San Francisco

Het ontbijt in de meeste Amerikaanse hotels laat meestal nogal te wensen over. Het Super 8 hotel in San Bruno (iets ten noorden van het vliegveld van San Francisco) deed niet zijn best om aan dit stereotype te ontsnappen. Voor alle hotelgasten was één kleine ontbijtzaal ingericht, niet groter dan een hotelkamer, met wel 4 tafels. Uiteraard allemaal vol. En dat terwijl er alleen maar karige toast en jus d'orange verkrijgbaar was.

Waren we daarvoor zo vroeg op gestaan? Ja, da's nog zoiets frappants aan Amerikaanse hotel-ontbijtjes: het is altijd van 6 tot 9 's ochtends. Exact om 9 uur is het over en uit, en valt er meestal niets meer te krijgen, dus je moet er op tijd bij zijn. We verlaten het ontbijt met alleen een een bekertje jus d'orange en een banaan.

Noodgedwongen moesten we deze ochtend iets anders te eten vinden. De dag hiervoor hadden we vlak bij de Coit Tower een La Boulange Bakery gezien. We besloten dat maar eens te proberen. En dat bleek een verademing te zijn. Hadden we zoiets maar in Texas! Allemaal vers brood en lekkere sandwiches, en... koffie weer eens gewoon in een koffie-kopje! Dat krijg je elders altijd in een papieren beker.


San Francisco is mooi gebouwd bovenop een aantal steile heuvels. En dat geeft af en toe heel erg interessante straten:








Lombard Steet.


Lombard Steet.


Cable Car - met veel toeristen.




We hebben een rondje gemaakt door het China Town van San Francisco. Het is echt opvallend hoeveel Chinese - of moeten we zeggen "Aziatische" - mensen er wonen in San Francisco.


















En nog een keertje langs Pier 39. We waren er gisteren wat aan de late kant, en het was bijzonder koud gisteravond, dus dit doen we nog even overnieuw:







Manuela's favoriet: Chocolate Heaven!






Mini-donuts!


De beer is er ook nog steeds... Alhoewel wat meer onderuitgezakt dan voorheen.


En veel straat-artiesten.

We reden iets meer naar het noorden; over de Golden Gate Bridge, en naar het Golden Gate Recreation Area. Je kan daar naar een strand, met uitzicht over de Grote Oceaan (The Pacific), en je kan naar een vuurtoren wandelen.






Ah, de Grote Oceaan.


Meeuwen voeren met de broodjes die we vanochtend bij "La Boulange" hebben gehaald.








Vervolgens zijn we naar het Point Bonita Lighthouse gewandeld. Daar heb je echt prachtige uitzichten.


Met de Golden Gate Bridge op de achtergrond.


















En we zagen hier herten in het wild rond lopen!


Met nog tijd over - en we hebben ons nog niet eens gehaast - rijden we naar Muir Woods, waar heel erg grote Red Wood bomen te zien zijn, familie van de Sequoia bomen. Ik ben hier zelf 2 jaar geleden ook al eens geweest, en het was erg indrukwekkend.














We rijden verder naar Inverness, iets ten noorden van Muir Woods. Dit is een hele mooie omgeving:






In Inverness vinden we een Tjechisch restaurant, en we besluiten er te gaan eten. We schrikken even van de prijs van de diners (slechts 27 dollar per persoon), maar als we daar blijk van geven, komt er een bar-menu te voorschijn, met veel schappelijkere prijzen. En het eten was heerlijk.


Tot slot rijden we door naar Petaluma, waar we laat in de avond een Comfort Inn weten te vinden, waar nog een kamer beschikbaar is. Dit was een lange, maar ook een heel veelzijdige dag, waarvan we enorm genoten hebben!
1622 Donderdag 22 juli 2010  -  San Francisco

Op vakantie! We beginnen vandaag weer aan een reis van 18 dagen. Dat wordt niet heel gewoon gevonden hier in Amerika, iemand die wel 18 dagen aaneengesloten op vakantie gaat, maar het is me gelukt om het vrij te krijgen, dus dan gaan we het goed benutten ook. De laatste tijd was het behoorlijk druk op het werk, met daarbij een hoop klus-werk thuis, dus ik ben er wel even aan toe om er tussenuit te gaan.

Het doel van onze vakantie is eenvoudig: Vliegen naar San Francisco, een auto huren, en 18 dagen later weer vertrekken vanuit Salt Lake City. Ergens daar tussenin moeten we op en neer naar Canada rijden. We wilden graag nog eens naar San Francisco toe, want dat is een leuke, gezellige stad. Tegelijkertijd willen we ook eens iets anders zien dan Amerika, dus daar komt een weekje rondhangen in Canada goed van pas. En we zijn er op uit om eens een tijdje niet in de bloed-hitte te zitten, dus dan is het zo-ie-zo wel goed om aan de west-kust van Amerika te verblijven, want dat is een stuk koeler. En uiteindelijk vliegen we op 8 augustus weer terug vanuit Salt Lake City. We willen niet helemaal weer terugrijden naar San Francisco, want dan wordt het wel een heel erg grote afstand om te rijden, dus terugvliegen vanuit Salt Lake City was een goede oplossing.

We hebben onze auto weer geregeld via eAutohuur. Lekker omslachtig, via een Nederlandse website bij een Brits bedrijf een auto huren in de VS, maar het grote voordeel is dat deze website huur-auto's voor zeker de helft minder aan biedt, als waarvoor ik het in de VS kan boeken. En ook een groot voordeel: alle verzekeringen zitten er al bij in. Dat ging overigens niet heel eenvoudig bij eAutohuur. De auto die we wilden (een SUV), was niet meer beschikbaar en er moesten wat emailtjes en telefoontjes aan te pas komen om uiteindelijk een auto te vinden die ook goed is, en die we ook nog (tegen een niet al te hoge prijs) mochten achterlaten op een ander vliegveld. Maar goed, het is gelukt.

Vanochtend eerst even oppas voor de poezen geregeld:


Nee-ee, niet zo. We hebben ze braaf weggebracht naar Amy, alwaar ze in goede handen zijn, en een hele kamer tot hun beschikking hebben om in rond te lopen, spelen, eten en slapen. Zodat wij met een gerust hart op vakantie kunnen gaan.

Daarna naar het vliegveld van Dallas-Fort Worth gereden; de auto geparkeerd en per bus naar de terminal gegaan. We vliegen vandaag met US Airways, met een overstap in Phoenix van ongeveer een uur.






Beide vluchten gingen eigenlijk bijzonder soepel. Praktisch geen turbulentie, op een kwartiertje vertraging na, waren we prima op tijd. Het vliegveld van Phoenix, Arizona, is net als alle andere vliegvelden in Amerika: saai, er valt niet veel te beleven. Zo'n overstap is eigenlijk, op een hapje eten na, gewoon even je tijd uitzitten, tot je weer vertrekken mag. En het eten op de vliegvelden in Amerika is net zo belachelijk duur als op Schiphol.


En dan maar een beetje winkeltjes bekijken, met echte Cactus snoepjes uit Arizona.


De tweede vlucht, van Phoenix naar San Francisco, gaat over mooie bergen.


Hoe hard gaat zo'n vliegtuig nou, zo bij de landing? Ach, 298 mijl per uur? (500 km/uur)


Ons vliegtuig bij aankomst in SF.

Op het vliegveld van San Francisco hebben we de Blue Line naar de Rental Car center genomen, om daar met veel gedoe een auto op te halen. We kregen namelijk eerst een auto aangeboden. Netjes alles ingeladen, naar de uitgang gereden, waar we vervolgens weer terug werden gestuurd om een andere auto te gaan halen. Er was iets mis met deze auto. De auto die wij namelijk hadden, was teruggeroepen door de leverancier, en mocht niet mee. Waarom de dame van National ons dan eerst de sleutel van juist die auto had gegeven, dat was ons een volkomen raadsel. Maar goed, er werd snel een andere auto geregeld; alles weer opnieuw ingeladen, en we konden alsnog op reis.

We hebben een hotel vlakbij het vliegveld geregeld. Lekker makkelijk; kunnen we meteen alle spullen dumpen, en even opfrissen. En frisser is het inderdaad in San Francisco. Weg is de hitte. Hier is het gewoon rond de 20 graden, en er staat een lekker fris briesje. Heerlijk!

We rijden daarna naar Pier 39, in het centrum van San Francisco. Het is namelijk de hoogste tijd om eens een hapje te gaan eten bij een pizza buffet, en om ook nog eens even wat anders te doen dan alleen maar reizen, want zo tussen ons vertrek vanochtend thuis rond 9 uur, en de aankomst in het hotel in San Francisco in de middag, zat al met al toch weer 10 uur. Je bent toch snel langer onderweg dan je in de gaten hebt.


Alcatraz!


Zee-leeuwen bij Pier 39.


Snoep-winkel bij Pier 39. Hier horen we ook andere Hollanders om ons heen.
We zijn weer in toeristen-gebied!



Pier 39.




Leuke koelkast-magneten! (Zie hier dat we onze jassen weer eens aan hebben... da's lang geleden, zeg, dat wij jassen aan hadden. Het is hier zo tegen de avond behoorlijk koud).


Uitzicht over San Francisco vanaf de Coit Tower.

Zo rond 10 uur 's avonds hielden we het voor gezien. Moe! Snel terug naar het hotel, en onder de dekens. Eerst maar eens lekker slapen, en daarna zien we wel weer.
1623 Woensdag 21 juli 2010  -  Mijn kamer

Mijn kamer was nog niet op de website dus hier zijn een paar leuke fototje's Ik ben erg blij met deze kamer. Ik heb een heerlijk bed en ik voel me erg thuis op mijn kamer.










1621 Woensdag 21 juli 2010  -  Vakantie geboekt!

Nog 1 dagje, en dan gaan we op vakantie. We vliegen morgen naar San Francisco, met een overstapje in Phoenix. Vanuit San Francisco is het plan om te gaan rijden naar het noorden (richting Portland, Seattle en Vancouver), om daar vandaan Canada in te gaan, en dan weer terug te keren naar het zuiden naar Salt Lake City.

We doen het dit jaar "free-style", wat eigenlijk betekent dat we nog geen ene snars hebben vastgelegd, behalve dan de vluchten en onze huur-auto. Geen idee waar we gaan overnachten. We zien wel. Gewoon wat leuk is onderweg. We hebben ook geen exact idee wat we gaan doen. We zien wel!

1619 Woensdag 21 juli 2010  -  Vloertje

Terwijl ik dit stukje tik, legt Michel echt de allerlaatste hand aan de vloer (en dat maar na 4 weken). Alleen nog even de afwerking bij de openhaard voor de overgang van tegel naar hout.

Maar het resultaat mag er zijn! Ik glij nu echt met mijn stofzuiger over de vloer, in plaats van het ploegen over het tapijt. Een ongelukje van poes is zo opgeveegd, in plaats van op mijn knieën het eruit moeten boenen, dus ik ben er helemaal happy mee.

Michel heeft intussen ook nog muren staan verven, vouwgordijntjes opgehangen (dus niet meer die luxaflex af hoeven te stoffen!), een nieuwe lamp boven de eethoek opgehangen, enzovoort... We hadden gehoopt alles af te krijgen voordat we a.s. donderdag op vakantie gaan. Dat is helaas niet gelukt, maar we zijn een heel eind. Morgen de koffers inpakken en dan even 18 dagen genieten. Even geen huishouden en voor Michel even geen werk. Heerlijk.


Allemaal nieuwe plinten moeten plaatsen!






Kijk eens, wat een afwerking rondom de trap!


Je zou ze bijna aan elkaar willen knopen.

1618 Woensdag 21 juli 2010  -  Huis aan de overkant

Op nog 2 lege plekken na is de straat volgebouwd. Vol verwachting keek ik dan ook naar onze nieuwe buren uit, in de hoop op wat aanspraak... Maar helaas ook al wonen ze er al weken, je ziet ze nooit... En dat geldt eigenlijk ook voor de rest van de straat... Ook daar zie je bijna geen mens buiten.

En nu is men weer druk bezig met het bouwen van een nieuw huis aan de overkant... Michel heeft de aankomende bewoonster al even ontmoet en gesproken... En uiteraard kwamen ze net als al die andere nieuwe buren in de straat heel aardig over, maar als ze er eenmaal wonen, dan zie je ze toch niet meer. Erg jammer...


Er wordt een huis aan de overkant gebouwd.


Het huis van onze nieuwe buren is helemaal af.


De straat is al lekker vol gebouwd.
1615 Woensdag 21 juli 2010  -  Poes

Wie gelooft er nou, als je diep in deze onschuldige blauwe ogen kijkt, dat hij mij regelmatig hard in mijn hand bijt? Dat hij midden in de nacht aan het voeteneind van het bed naar mijn voeten klauwt, omdat meneer per direct zijn voerbak bijgevuld wil hebben?! Of dat als meneer getoilletteerd heeft, dat de halve woonkamer onder de kattenbak korrels ligt...


Dat gelooft toch niemand !!!!!!!
1617 Dinsdag 20 juli 2010  -  Rotzooierige buren

Onze buiten-buurtjes, de "Familie Zwaluw", maakt er soms best een zooitje van. Ik heb ze al een paar keer vriendelijk gevraagd hun rotzooi en vooral hun poep netjes op te ruimen, maar helaas trekken ze zich niets van mij aan... Sterker nog, ze worden boos en scheren luid schallend vlak over mijn hoofd heen.

Nou ja... De kleintjes krijgen al vliegles en als we terugkomen van vakantie zal het nest wel leeg staan. En dan kunnen we eindelijk de rotzooi gaan opruimen.



1616 Dinsdag 20 juli 2010  -  Euphoria To Go

Toen wij afgelopen zaterdag op een achterlijk hete dag de Ben en Jerry's in vluchtten voor een ijskoude milkshake en smoothy, zag ik vanuit mijn ooghoek deze bak op de toonbank staan.


Ik zag vanaf een afstand alleen het woordje "hand" staan... dus vroeg ik aan Michel of hij kon zien welke smaak er nou op stond, want iets wat met hand begin is wel apart. Er stond dus "hand packed" op, wat betekent, dat je de bak mag vullen met de smaken naar keuze.

Dus gingen we daarna als een speer naar huis (ijs smelt verdraaid snel met 40 graden buiten) met een bak gevuld met 4 heerlijke Ben en Jerry smaken.

Mmmmmm! Euphoria to go!
1614 Maandag 19 juli 2010  -  Europees

Al wonen we al bijna alweer anderhalf jaar in Texas... we zijn altijd op zoek naar Europees eten en het liefst natuurlijk Hollands eten. Ooit konden we terecht bij Cafe Rembrandt in Dallas voor een uitsmijter of een kroket, maar helaas is de zaak failliet gegaan... erg jammer!!

Dan hebben we Henks nog met overwegend Duitse producten, maar ook met hollandse oude kaas, veel hollandse koekjes, etcetera... En heel af en toe gaan we naar de World Market, die veel lekkere repen uit Engeland heeft, zoals Lion, Bounty en Aero (de Engelse versie van de Bros).


De "buit" van World Market.

En voor de lunch mogen we in het weekend graag bij La Madeleine terecht komen, die Frans eten heeft (nou ja, bij benadering "Frans"!!). En ook de gebakjes zijn daar goed te doen, hoewel ze nooit en te nimmer bakkerij Alkemade zullen verslaan.


Gebakjes van La Madeleine.
1620 Zaterdag 17 juli 2010  -  Sorcerer's Apprentice

Er zijn wel 2 goeie nieuwe films deze week in de bioscoop. Na "Inception" gezien te hebben op vrijdag, zijn we vandaag nog een keer geweest, dit keer naar Sorcerer's Apprentice. Een hele leuke film, die zeker de moeite waard is. En zo te zien is gebaseerd op Disney's Fantasia, waarin Mickey Mouse ook een Sorcerer's Apprentice was.

1587 Vrijdag 16 juli 2010  -  Inception


Een bijzondere film met Leonardo DiCaprio: Inception. Een echte Sci-Fi thriller, een beetje in de lijn van zijn vorige film, Shutter Island, met wat trekjes van The Matrix. Een absolute aanrader. We vragen ons natuurlijk wel af, zo aan het eind van de film... "Droomt-ie nou nog? Of is-ie wakker?"
1537 Donderdag 15 juli 2010  -  Duur mailtje

Je komt 's ochtends uit je bed, start je computer op, en je vindt de volgende email in je inbox, waar je meteen goed wakker van wordt:

Eindhoven 15-Jul-2010

Geachte heer Meilink,

Uw datalimiet voor het domein meilink.net is overschreden. Het toegestane dataverkeer voor deze maand is 50 Gigabyte, terwijl u nu reeds 6336,16 Gigabyte verbruikt heeft. Indien dit structureel is kunt u het beste een upgrade van uw domein bestellen, de kosten voor overschrijding worden dan niet in rekening gebracht. Is dit eenmalig dan krijgt u van ons een navordering van EUR 2,50 per Gigabyte. Op dit moment zijn de meerkosten: 6286,16 x EUR 2,50 = EUR 15715,40.

Een eventuele navordering wordt op de laatste dag van de maand in rekening gebracht.

Met vriendelijke groet,
WebReus.


Webreus is het bedrijf uit Eindhoven, waar onze website is geparkeerd. Op de 1 of andere vreemde manier heeft men berekend dat we ruim 6 Terabyte aan data-verkeer hebben gegenereerd met onze website. Ik zou willen dat meilink.net zo populair was! Normaal hebben we zo'n 400 bezoekers per dag, en zo'n 20 gigabyte aan data-verkeer per maand. Als die 6 Terabyte per maand waar zou zijn, zou het betekenen dat we ineens 128.000 bezoekers per dag moeten hebben!! Geweldig, toch?


Goed. Ik heb Webreus maar eens om opheldering gevraagd. Nog nooit eerder hebben we de limiet van 50 gigabyte overschreven, en nu ineens met ruim 6 terabyte? Dat riekt naar een reken-foutje.
1523 Donderdag 15 juli 2010  -  Hoops & Yoyo

Zo langzamerhand ben ik toch al weer 3 weken achter elkaar aan het klussen. Elke dag van het weekend en de avonden door-de-weeks gaan er aan op. Een vloer leggen in je woonkamer, is duidelijk meer werk dan gedacht; zeker als je alles op maat moet zagen, tig keer alle meubels heen en weer loopt te schuiven, alle plinten moet vervangen, alles moet kitten, ondertussen ook nog muren staat te verven, lampen op staat te hangen en het gras weer gemaaid moet worden.

Maar ik moet zeggen... ik word er zo langzamerhand behoorlijk handig in. Alleen al het kitten. Altijd een klusje waar ik een grote hekel aan had, want ik kreeg het randje nooit mooi recht. Maar nu, een aantal bussen kit verder, gaat het met het grootste gemak!

Manuela stuurde me dan ook vandaag de "Project Pledge" door, van Hoops en Yoyo, speciaal voor alle klussers onder ons. En ik vond 'm zo leuk, dat ik 'm dan ook maar meteen in de weblog heb gezet.

1603 Maandag 12 juli 2010  -  Zonnebloemen

Damian heeft een tijdje geleden zonnebloem-pitten gezaaid. Die doen het hier ERG goed; kijk maar:






Daar zit er weer 1!
1613 Zondag 11 juli 2010  -  Voetbal shirt!

Nederland mag dan niet gewonnen hebben op het WK, maar aan ons heeft het niet gelegen. Opa en oma hadden mooie voetbal-shirts voor de kids opgestuurd, en de kids hebben die trots gedragen, want...


If it ain't Dutch, it ain't much!
1604 Vrijdag 9 juli 2010  -  De roze panter

In Amerika zijn er veel leuke tekenfilms op TV. En dus ook de Roze Panter! Die kijken we elke dag om half twee. Dan zijn er weer vier leuke filmpjes. Hij gaat altijd ergens achteraan rennen, wordt uitgelachen door een paard, of moet alles in het roze hebben. Ook krijgen we vaak extra's te zien van de Mier & de Miereneter of de Inspecteur.
1513 Vrijdag 9 juli 2010  -  Despicable Me

Dit is ECHT een geweldige film: Despicable Me. We hebben krom gelegen van het lachen, niet normaal meer. De Nederlanders onder ons zullen nog even op de film moeten wachten, want in Nederland komt-ie pas in oktober in de bioscoop. Maar deze film is de moeite van het wachten absoluut waard. We verbazen ons alleen wel over de vreselijke Nederlandse titel voor deze film: Verschrikkelijke Ikke en de rest kan stikke. Wie dat nou weer heeft verzonnen?!

1600 Donderdag 8 juli 2010  -  Sprinkhaan

Ze zijn er weer, de sprinkhanen. Naar mate het warmer wordt, duiken er weer heel veel op. Tot groot plezier van de katten, want die hebben iets om achteraan te zitten (en bij vlagen ook om "op te eten". Brrr!).




Grijp 'm poes! Grijp 'm!
1516 Zaterdag 3 juli 2010  -  The Last Airbender


Normaliter zijn de meeste films die we zien wel goed. Deze film, The Last Airbender zat wel mooi in elkaar qua effecten, maar het verhaal was niet zo heel bijzonder. Persoonlijk vond ik de film niet zo geloofwaardig. En, aan het open einde te merken... is men van plan om hier nog een vervolg op te gaan maken.
1512 Vrijdag 2 juli 2010  -  Hitte in Nederland

Ik keek laatst een stukje Een Vandaag via internet... Het ging over de hitte in Nederland en het zou op vrijdag 2 juli maar liefst 35 graden gaan worden. En vooral op de scholen en in bejaardenhuizen had men het er erg moeilijk mee.

Wij zijn al aan temperaturen van dik 40 graden gewend... Hoewel?! Gewend raak je er eigenlijk nooit aan. En hetgeen wat je de zomerhitte doorhelpt, is de geweldige airconditioning... Michel had nooit laminaat kunnen leggen, als we die niet hadden. De kinderen hebben pas in de gaten hoe heet het is, als de school uit is. En ook in restaurants, winkelcentra en de bioscoop vergeet je de zinderende hitte van buiten.

Wij blijven ook gewoon soep eten, koffie drinken, enzovoort... Nederland zweet hun huisje (school en bejaardenhuis) uit, door het grote gemis van aiconditioning.

Wij kunnen inmiddels niet meer zonder!

1511 Vrijdag 2 juli 2010  -  Mickey en gras

Omdat Michel zo druk is met laminaat leggen, blijven andere klusjes wat achter, zoals gras maaien. Onze oude kater Mickey vindt dat geen probleem en vindt het heerlijk om in het hoge gras te liggen.





1612 Donderdag 1 juli 2010  -  Nestjes

Beesten genoeg hier in Texas! Van stinkdieren, armadillo's, tot vogelspinnen en eekhoorns en zelfs coyote's. Maar ook spinnen, mega grote sprinkhanen, wespen en meer van dat spul...

We hebben dan ook zo af en toe "nestjes" aan ons huis kleven. De zwaluwen zijn momenteel bezig met de tweede leg... Waren de jonkies al net uitgevlogen... Was daar alweer de volgende, die het nest in gebruik nam. Even nog een verdiepinkje modder extra op het nest gebouwd, en hup eieren leggen maar.

Daarna de zwarte weduwe spin met maar liefst 3 nestjes... (inmiddels verwijderd). Toen twee nestjes van de modderwesp en... vandaag weer een nieuwe ontdekking.

Damian heeft er last van, dat iedere keer als hij op de trampoline gaat springen, dat er dan een enorm groot zwart/blauw vliegbeest op hem afkomt (waardoor Damian gillend weer naar binnen rent). En hij kreeg het vermoeden dat het vliegbeest zich misschien in ons vogelhuisje verschanst had, want het beest duikt iedere keer weer in onze tuin op.

Dus Michel ging vanochtend even gluren door het gat van het houten huisje en nee... geen vliegbeest, maar wel een heus wespennest! Michel heeft de tuinslang er maar opgezet en de raat stuk gemaakt... Zonde van hun harde werk, maar ja, het zijn wel wespen, he?!!!




En waar dat vliegbeest zich nou schuilhoudt en steeds opduikt als Damian gaat springen, blijft nog even een misterie.

Wordt vervolgd ......
1507 Donderdag 1 juli 2010  -  Vakantie

Het is vakantie! En we zijn al een volle maand onderweg (nog 7 weken te gaan). De eerste weken ging het wel... We maakten lekkere broodjes in de middag, een keertje zwemmen, leuke cartoons op tv, etcetera...

Maar het begint nu wat in te zinken en we gaan pas over 3 weken "echt" op vakantie, want eerder kunnen we de katten niet kwijt in het Pet Resort bij Amy. En door het leggen van laminaat, zijn we ook het afgelopen weekend niet weg geweest (jaaaaa-aaaaaa, ik weet het, ik moet rijlessen gaan nemen).

Kortom de saaiheid is ingetreden.

En toen ik onze poes Snowball vroeg of hij zich ook al begon te vervelen, kreeg ik deze reactie:


Gaaaaaaaaaaaaaaaaaap!
Datum: 26 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016