3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 mei 2017 (2830)
25 mei 2017 (4478)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1859 Woensdag 27 juli 2011  -  The End

Sorry, maar het laatste verhaaltje over een vakantie is altijd de saaiste. Tenslotte hebben we de meeste tijd besteed aan terugreizen naar Dallas. Het is eigenlijk altijd verbazingwekkend: we hadden twee vluchten van ieder ongeveer 3 uur, en we waren ruim 12 uur onderweg van voordeur naar voordeur. Er gaat altijd zoveel verloren, aan alle gesodemieter rondom vliegen.

We hadden afgesproken deze ochtend met Tino. Hij zou ons om kwart over 1 komen ophalen bij het appartement, en ons naar het vliegveld brengen. Je raadt het al: kwart voor 1, en geen Tino. Maar eens even bellen. Dat hielp, want even later stond Sabine (eigenaresse van "Aloe apartments") voor de deur om ons weg te brengen in haar pick-up truck.


Hollandse chips ingepakt, klaar voor vertrek!
Heb je trouwens ooit wel eens een dichte zak chips meegenomen in een vliegtuig? Dat ziet er heel apart uit, want hoog in de lucht blaast zo'n zak helemaal op en staat het strak en bol van de spanning. Eenmaal op de grond verandert het in een vacuum gezogen zak chips. Zo kan je mooi het verschil in de luchtdruk zien.

Op het vliegveld was het bijzonder druk. Daar was het "bursalen" fenomeen gaande. Bursalen zijn Antilliaanse studenten die naar Nederland reizen om daar te gaan studeren, en alle familie was ook meegekomen om afscheid te komen nemen, en een camera-ploeg stond het vertrek ook te filmen, dus er was bijna geen doorkomen aan.

Eenmaal bij de balie van American Airlines (die overigens hier gewoon in de buitenlucht is, dus het is er lekker warm, zeker als je met koffers loopt te slepen tussen een massa mensen) werd ons verteld dat we een ESTA formulier in hadden moeten vullen om naar Amerika te reizen. Ik heb maar even gewezen op het visum in ons paspoort, en dat het voor ons niet van toepassing is. Ook later in het vliegtuig, beweerde de stewardess dat we absoluut geen I-94 formulieren nodig hadden om het land binnen te komen. Ondanks dat deze mensen dagelijks met reizigers in contact komen, weten ze blijkbaar weinig van wat nodig is voor mensen met een Amerikaans visum. Ik heb toch maar braaf de I-94 forumulieren ingevuld, en deze bleken later echt wel noodzakelijk in Miami.


Gelukkig was het heel "rustig" op het vliegveld.

Het vliegtuig vetrok iets te laat uit Curaçao; zelfs de KLM Boeing 747, die 10 minuten later stond gepland, was al eerder vertrokken dan ons. Gelukkig zijn toch nog netjes op tijd in Miami aangekomen.


Laatste blik op Curaçao vanuit de lucht.


In Miami was het weer een groot feest. Als je voor het eerst in de VS aankomt, mag je altijd eerst je koffers gaan ophalen, en dan weer door de hele security check heen. Het heeft ons ruim een uur gekost voor de paspoort controle, het ophalen van de koffers, door de customs, omlopen naar een andere terminal, door de security check heen (weer die schoenen uit!), en weer helemaal naar de juiste gate te lopen. Dit is zo vermoeiend. Op vluchten van American Airlines wordt geen eten geserveerd, dus we moesten ook nog wat te eten vinden op het vliegveld van Miami, maar daar was, zeker om 8 uur 's avonds, niet veel meer te halen dan een saaie pizza of een broodje. Net op tijd, want zelfs de broodjes zaak ging al sluiten, hebben we nog wat broodjes gekocht, zodat we in ieder geval iets te eten hadden.

Om 9 uur 's avonds zijn we weer vertrokken vanuit Miami, en iets na elf uur 's avonds waren we terug in Dallas. De koffers zijn dit keer goed meegekomen, dus we konden vrij snel met de bus naar onze auto, waarna we nog zo'n 3 kwartier naar huis te rijden hadden, en we al met al rond half 1 's nachts weer thuis waren. Daar eerst maar even het CO-2 alarm uitschakelen, wat akelig stond te piepen, en een aantal ramen open gooien. Dat krijg je als je huis 2 weken pot-dicht zit en er weinig zuurstof binnen komt. En daarna slapen, want we waren behoorlijk vermoeid van deze reis.

Het eindoordeel

Dan rest ons alleen nog even de nabeschouwing op deze vakantie:

Positief:
  • Het is leuk om eens Curaçao gezien te hebben, na verhalen van familie die er gewoond heeft, of het ook bezocht heeft.
  • Goed eten, de snackbar, en goeie terrasjes (Het Douwe Egberts Café)!
  • Het was weer eens een compleet andere vakantie, anders dan we ooit gedaan hebben.
  • Het was wel heel relaxt; veel minder vermoeiend dan een road trip.
  • Het Nederlandse sfeertje op het eiland, en weer eens een Hollands praatje kunnen maken.
  • Een appartement tussen de palm- en bananen-bomen, en een zwembad voor de deur.
  • Een (ietwat prijzige) Albert Heijn op het eiland, zodat we veel spullen in konden slaan om mee te nemen naar huis.
Minder positief:
  • Muggen! Anti-muggen spul helpt maar bar weinig. Je moet ook serieus oppassen voor het Dengue-virus.
  • Verbranden aan het strand, waar zelfs factor 50 niet tegen op kan.
  • Het was erg vochtig en warm, vanwege het Orkaan-seizoen in het Caribisch gebied.
  • De troep die overal op het eiland ligt, en de slechte staat van de wegen.
  • Onhandig dat we een auto bij het appartement hadden gehuurd; voortaan huren we weer gewoon een auto op het vliegveld, dat maakt ons minder afhankelijk.
  • Aloe Apartments was een stuk minder luxe dan de website deed vermoeden, en we vonden eigenlijk dat we teveel hadden betaald voor het appartement. Veel dingen in het appartement waren nogal in slechte staat en gammel (ik heb die strijkplank en de airconditioning vervloekt!!).
  • Voortaan geen overstap meer van minder dan twee uur; dat voorkomt dat je koffers achterblijven.
En ook positief was dat we allemaal dieren in het wild konden zien, zoals grote leguanen, flamingo's, suikerdiefjes, en de trupial:

1858 Dinsdag 26 juli 2011  -  Kuieren

Kuieren:
  1. Ontspannen en langzaam wandelen, "door een dorpje kuieren".
  2. Dialect voor lopen.
  3. Drentelen, Flaneren, Kachelen, Op zijn gemak lopen, Op zijn gemak wandelen, Rondslenteren, Slenteren.
Ja, da's wel ongeveer van toepassing op wat we de afgelopen 2 dagen hebben gedaan. We hebben namelijk onze laatste paar dagen hier op Curaçao besteed met allerlei ditjes en datjes.

We zijn bij de Sint Joris baai geweest, en we hebben kitesurfers gezien. We hebben een snoepwinkeltje bezocht. We hebben heerlijk op het Douwe Egberts terras gezeten. We zijn ons rotgeschrokken van de stank in de Mangusa supermarkt; Er ligt daar iets weg te rotten, en niemand die zich daar blijkbaar aan stoort. Wij hebben dan ook onze laatste boodschappen bij de Albert Heijn gedaan. We hebben de zonsondergang gezien bij het Avila Beach hotel in Punda. We hebben nog een keer pizza gegeten bij Il Forno. We hebben gezommen in het zwembad van het appartementencomplex. We hebben ons verbaasd over de chaos bij het pompstation. En we hebben vliegtuigen zien opstijgen op het vliegveld.


Zie hier: een kitesurfer bij de Sint Joris baai. Dit ziet er heel idyllisch uit, maar de weg naar deze baai zit vol met kuilen en is bezaaid met vuilnis.


De Candy Barrel; een grappig winkeltje om allemaal snoep in te slaan; wel even letten op de houdbaarheidsdatum, want van sommige produkten is dat al maanden geleden.


Het terras van het Douwe Egberts Café in het Rif Fort, waar we nog een keer een heerlijk broodje en appeltaart hebben gegeten.


Het uitzicht op de zee vanaf het Rif Fort.


De laatste boodschappen bij de Albert Heijn. Zolangzamerhand kunnen we weer een hele koffer vullen met alle spullen die we gekocht hebben, om mee naar huis te nemen.


Een typische Antilliaanse frisdrank: De Dushi Fria. Dushi betekent "zoet", en dat is de frisdrank hier inderdaad behoorlijk.


Nog zo'n mierzoete frisdrank van de Antillen.


Bomen met hele mooie bloemen hier op Curaçao!


Het pad naar ons appartement, mooi omgeven door allemaal tropische bomen.


De zonsondergang bij het Avila Beach hotel, met het Plaza Hotel in de verte.










Hier moet iedereen achter elkaar tanken. Niet gemakkelijk naast elkaar, zoals we in de VS gewend zijn. Het duurt ook heel lang, voordat je een keer aan de beurt bent. En als je dan eenmaal aan de beurt bent, moet je eerst naar de kassa toe om vooraf te betalen, om diefstal van brandstof te voorkomen, waar het ook weer heel lang duurt. Vandaar de chaos bij het pompstation.


Geiten die zomaar langs de weg lopen.


De luchthaven van Curaçao.




De American Airlines vlucht naar Miami.

Zo, en dan gaan we weer naar huis - de vakantie zit er weer op! Wederom zullen we twee vluchten moeten doen om weer terug te keren, en het zal wel zo rond middernacht worden voordat we thuis zijn:

1857 Zondag 24 juli 2011  -  Strand en Chinees

We zijn wel een klein beetje uitgekeken hier. "Wat zullen we vandaag eens doen?", is een vraag die de laatste paar dagen wel vaker de kop opsteekt. Het is en blijft een eiland, en dat beperkt natuurlijk wel een beetje de mogelijkheden. En zo zaten we vandaag weer op het strand, bij Seaqaurium beach, ondanks dat we eigenlijk geen strandhangers zijn. Dit strand is absoluut een aanrader. Mooi strand, het water is afgezet met rotsblokken, waar de mooiste vissen tussen zwemmen, en de restaurantjes/winkeltjes zijn dichtbij.

Het viel ons wel op dat men graag geld verdient aan het strand. Parkeren: 5 gulden. Entree voor 4 personen: 20 gulden. En zelfs de ligstoelen bleken geld te kosten. Ik was toevallig net eten aan het halen, toen een dame kwam collecteren voor de strandstoelen bij Manuela, die geen geld bij zich had. Daarna hebben we steeds vakkunndig deze dame weten te vermijden. Iedere keer als zij weer voorbij kwam voor de betaling van de ligstoelen, lagen wij natuurlijk te dobberen in de zee, en was er niemand bij de stoelen. We vonden de entree voor het strand van 20 gulden al meer dan genoeg. Om dan ook nog weer eens 5 gulden per plastic stoel te betalen...

We hebben ons dit keer beduidend meer ingesmeerd tegen de zon. Of zoals Manuela het omschreef: "genoeg zonnebrandcreme om taartpunten uit te kunnen snijden". Het heeft geholpen, want we zijn, zelfs na weer 2 keer aan het strand, niet meer verbrand, en we zijn al bezig aan onze tweede fles zonnebrandcreme.

Na het strand-bezoek hebben we ons opgefrist (want we waren "zwaar in de verlepping"), en zijn we gaan eten bij Chindy's, een luxe Chinees, waar zowaar Babi Pangang en Hollandse Bami op de kaart staat.
1856 Zaterdag 23 juli 2011  -  We durfen het weer

Na een paar dagen van rood en pijnlijk te zijn geweest, durfen we weer naar het strand te gaan. Wel wat later op de dag hoor, om de sterkste zonne-stralen te vermijden. We hebben dit keer Playa Porto Mari uitgezocht, om eens een ander strand uit te proberen.






Het strand ligt hier bezaaid met versteend koraal. Da's best pijnlijk om over heen te moeten lopen.


Er komen allemaal vliegtuigen laag over het strand gevlogen. Hier een 747 van de KLM, kort daarna gevolgd door een toestel van Martinair.


Even goed kijken. Dit is mijn poging tot een onderwaterfoto, maar dan boven het water genomen, aangezien ik geen onderwater-camera heb. Er zwemmen hier echt veel vissen rond.


Het water is hier wel heel erg helder. Was het strand zelf ook maar zo fris (er ligt hier een hoop vieze troep op het strand).


Michael en Damian bij zonsondergang.


Op de terugweg naar ons appartement: Iets waar we ons over verbazen op Curaçao: de bushokjes. Geen tijden en geen idee wanneer de bus ooit langs komt. Het lijkt ons geen pretje om hier op een bus in de warmte te moeten wachten.
1855 Zaterdag 23 juli 2011  -  Bootje varen

Vanmiddag hadden we een afspraak in Punda, bij het maritiem museum, om een boot-tocht door de haven van Curaçao te gaan maken. Leuk om een keer te doen, want je krijgt anders nooit de kans om eens door de haven te varen. Zo kun je de container terminal zien, de grote olie-tankers, de dokken waar ze schepen onderhouden, het Nederlands marineschip wat daar gelegerd is, en je vaart eens onder de Juliana-burg door. Tegelijkertijd babbelt een gids er vrolijk op los om je van alles te vertellen. Ze is overigens wel moeilijk te verstaan boven het motor-geronk van de ferry-boot.

Over die ferry-boot gesproken: Je hebt dus tussen Punda en Otrabanda de Emma-brug, die brug op bootjes. Een paar honderd meter verderop is er een... ferry, die ook Punda en Otrabanda verbindt. Ik begrijp 'm niet helemaal. Wat is het nut van deze ferry, als je ook gewoon over de brug naar de andere kant kunt lopen?! Ze gebruiken dezelfde ferry-boot dus ook voor rondvaartochten door de haven.
Eerst lunchen onder een palmboom bij het Douwe Egberts Café.
De Emma ponton-brug, met de ferry-boot op de voorgrond.
De Koningin Juliana-brug. We weten inmiddels dat deze brug tijdens het bouwen ervan een keer is ingestort.
De olie-voorraden van de Isla raffinaderij, een Venezuelaanse oliemaatschappij.
Shell heeft hier de raffinaderij gebouwd, en in 1984 voor het symbolische bedrag van 1 gulden verkocht aan het eiland. Dat had een reden, want een voorwaarde was bij de verkoop, dat Shell dan niet de troep op hoefde te ruimen. Die troep ligt er nu nog steeds.
Het marine bevoorradings-schip wat hier gelegerd is.
Tankertje.
De container-terminal.
Een Dole schip in het droog-dok.
Terug in Punda bij de drijvende markt.
Deze man was net even gaan zwemmen, had een paar vissen gevangen, en staat nu zijn maaltijd klaar te maken.


1854 Vrijdag 22 juli 2011  -  Aloe Vera en Dinah

We kunnen het nog een paar dagen volhouden: Op z'n Hollands ontbijten. Neem nou het volgend plaatje:


Hier kan ik echt van genieten. Pompoenpittenbrood met kaas en grillworst, een echte krentenbol erbij en... karnemelk! Heerlijk!

Na het ontbijt wilden we weer terug naar de Aloe Vera plantage, om daar de tour te doen. De tour blijkt niet heel groot te zijn, maar ze vertellen je wel wat ze allemaal met de Aloe Vera doen, dat de Aloe Vera helemaal niet thuis hoort op dit eiland (hij komt oorspronkelijk uit Afrika) en je mag ook een stukje proeven.




Een geschikte tak vinden om af te snijden bij de Aloe Vera.


En als je 'm dan helemaal opensnijdt, dan zit dit er in.

Dit doorzichtige en ietwat slijmerig spul lijkt in het geheel niet op het Aloe Vera drinken wat je in de winkel kunt krijgen. Wij mochten dit dus proeven. En we weten inmiddels dat Aloe Vera familie is van de knoflook en de ui, en het smaakt dan ook verdraait bitter, niet echt een aanrader.

We zijn verder gegaan naar de kruidentuin van Dinah Veeris. Onderweg kwamen we eerst nog deze interessante "snack" tegen:


Deze snacks blijven ons verbazen. Zo-ie-zo is het eten wat je er kan krijgen al heel dubieus. En overal waar je kijkt, zitten wel tralies voor de ramen. Alsof het hier toch niet helemaal veilig is.

Dinah Veeris is... ehh.... iemand met een grappig tuintje, die wat boeken heeft geschreven over de medicinale werking van planten, en bij haar tuintje ook allemaal spulletjes verkoopt, zoals oliën en thee. Haar tuin is niet geheel onaardig, maar we zijn er ook niet heel erg van onder de indruk. Plus het is veels te warm buiten, dus na een kort bezoek aan de tuin, zijn wij een hapje gaan eten bij de Denny's hier op het eiland, waar je in ieder geval even binnen kunt zitten en af kunt koelen. Die Denny's is trouwens ook weer heel anders dan de Denny's die wij van Amerika kennen. De bediening gaat op z'n Antilliaans, veel en veel trager dan we in de VS gewend zijn. En de sfeer is er ook heel anders. Het eten is er trouwens wel heel Amerikaans.

Hieronder dan nog even de foto's van de kruidentuin van Dinah:

1853 Donderdag 21 juli 2011  -  Christoffel Park

Vandaag is het de bedoeling dat je gewoon op de eerste foto van het album hieronder klikt, en even gezellig meeleest met alle onderschriften bij de foto's!
Het Christoffelpark. Het ligt helemaal in het meest westelijke puntje van Curaçao, en is het grootste natuurpark op dit eiland, met daarin in de Christoffelberg, de hoogste berg van het eiland (375 meter hoog).
We zijn eindelijk weer een beetje opgeknapt van het verbranden op het strand van afgelopen maandag, en durven ons weer buiten te begeven.
Het park bestaat uit twee routes, die je met de auto kunt rijden. De eerste route voert je langs de bergkant, de tweede langs de kust. Dit is meteen de eerste stop op de berg-route, bij de ruïnes van de Zorgvlied plantage.
Het is een kleine "trail" die je kunt wandelen langs alle ruïnes, omgeven door cactussen.
Uitzicht op het Savonet museum. Savonet was vroeger een plantage, en tegenwoordig is het een museum.
Hier een beetje ingezoomd, zodat je het beter kunt zien.
Er staat niet zo heel veel meer overeind van de Zorgvlied plantage.
De natuur neemt het hier al weer helemaal over, waar vroeger slaven aan het werk zijn geweest.
Dit lijkt wel een gezicht!
Leuk zo, wandelen in de hitte tussen de cactussen door, maar we merken dat we ondertussen weer lek worden gestoken door muggen, dus hier even een kleine pit-stop om te zien waar we gestoken zijn.
Een prachtig uitzicht op de noord-kust van Curaçao.
Dit noemen ze de "slavenpaal". Ze denken dat het vroeger werd gebruikt om slaven aan vast te binden en te straffen.
Sommige cactussen zijn hier wel heel bijzonder groot.
Het lijkt ons ook beter om hier maar niet te struikelen, want overal waar je kijkt zie je stekels.
Dit is de "view on Boka Tabla", waar we eerder in deze vakantie al geweest zijn.
De Christoffelberg in de verte.
Tussen alle cactussen staan zo hier en daar hele mooie planten, en er vliegen zelfs ook groene parkieten rond.
Verboden te fietsen? De wegen zijn hier zo enorm stijl, en het is buiten zo warm, dat we ons niet kunnen voorstellen dat iemand hier überhaupt zou willen fietsn.
De Christoffelberg nog maar een keertje. Je kan naar de top wandelen, maar dat duurt zeker een uur, en wederom is het er veels te warm voor om zoiets te doen midden op de dag.
Copper Mine. Maar dat kon je zelf ook al lezen hierboven. Men heeft hier ooit staan graven (in de hitte; werkelijk?!) op zoek naar koper, maar er bleek niet genoeg in de grond te zitten om het rendabel te exploiteren.
Gewoon een diep gat in de grond.
Je kan aan de groene kleur van het steen zien, dat er koper in zit.
Deze leguaan bleef braaf zitten voor een foto. We mochten zelfs heel dicht bij 'm komen. Maar toen ik 'm probeerde aan te raken, draaide hij zich om, en probeerde mij een ferme tik te geven, door met zijn lange staart te zwiepen. Daar was hij duidelijk niet van gediend.
Een Suikerdiefje. Deze vogel zit niet opgesloten. Ze hadden bij het terras van het Savonet museum een kooite opgehangen met een bakje met suiker er in. De Suikerdiefjes vlogen af en aan naar het kooitje. Ze eten dus ook werkelijk suiker. De mazen van het gaas zijn groot genoeg voor deze kleine vogeltjes om er door heen te gaan, maar de mazen zijn te klein voor de grotere fel oranje gekleurde Trupial, zodat die niet alle suiker kan stelen van de Suikerdiefjes.
Ze hadden ook een bakje water neergezet voor de Suikerdiefjes, die daar heel handig gebruik van maakten door er telkens een bad in te nemen.
Kijk mij hier eens "happy" zitten. Er is dus een terras bij het Savonet museum. En dit terras is, net als zoveel eet-tentjes op Curaçao buiten in de warmte (waarom, het zal ons een raadsel zijn; wij zitten liever koel binnen). En op dit terras vroeg ik, of ze ook iets te eten hadden: Het antwoord was: een broodje gezond of een tosti ham-kaas. Helemaal perfect! Zo ver van Nederland vandaan, kan je hier gewoon een tosti ham-kaas krijgen, koud drinken erbij, en zittend in de schaduw. Nou, als je daar niet "happy" van wordt, weet ik het ook niet meer.
Naar boven geklommen om nog maar eens uitzicht op de kust te hebben.
Hier zie je "Boka Grandi" in de verte.
De volgende stop, bij Boka Grandi zelf (Boka = inham).
Dit is waarom de Nederlanders vroeger de oceaan over stoken: Op zoek naar zout. En hier op dit eiland ligt het gewoon voor het oprapen.
De kust is heel raar gevormd. Je kan er ook bijna niet op lopen, zulke scherpe en vreemd gevormde rotsen zijn hier.
Je ziet het hier eigenlijk niet zo goed op de foto, maar het water is hier al behoorlijk diep, maar het is zo helder, dat je nog steeds de bodem kunt zien.
En nog een stop op de route: Hele oude indianen tekeningen. Indianen waren de eerste bewoners van dit eiland, maar ze zijn nagenoeg allemaal vermoord, gevlucht of afgevoerd als slaven, toen de Spanjaarden als eersten hier voet aan land zetten.
Hier heb je die tekeningen (tussen 500 en 2000 jaar oud). Wat je hier overigens niet ziet is, dat er een groot hek om heen staat. Er zijn hier ook mensen geweest, die hun eigen naam tussen deze oude tekeningen wilden zetten, en op die manier onherstelbare schade aanrichtten.
Bloed- en snik-heet hier.
Even uitkijken hier, want in deze rotsen stikt het van de wespen-nesten.
Kijk, daar zie je ze hangen.
Hier zijn ook een paar grotten. Er komen hier ook vleermuizen voor.
Onderweg terug naar ons appartement, komen we langs de Flamigo Area.
Er zitten er niet zo heel veel, maar ze zijn er wel: de flamingo's!
We sluiten de dag af, door een pizza te gaan eten bij Il Forno. We zijn dit keer op tijd, en het restaurant is nog nagenoeg leeg, en we hebben dit keer dan ook razendsnel de pizza voor ons neus.


1852 Woensdag 20 juli 2011  -  Niks

Het was vandaag een dagje "niks". We waren nog altijd "rood" van het te lang aan het strand blijven hangen van een paar dagen geleden, en alles wat we deden was pijnlijk, dus we konden eigenlijk niet zo gek veel doen. "Niks" doen is op z'n tijd wel eens lekker. Deze hele vakantie is zo-ie-zo al een heel stuk meer relaxt dan onze vorige vakanties, simpel zat doordat we op 1 eiland zitten, en geen grote einden hoeven te rijden, en ook niet van hotel naar hotel gaan. Dus we komen er deze vakantie echt aan toe om eens een boek te lezen, een beetje te zwemmen, en spelletjes te doen met de kinderen.

Nou hebben we niet helemaal "niks" gedaan, maar het was toch zeker 1 uur 's middags voordat we het appartement uit kwamen. We hebben eerst in Otrabanda maar eens een hapje gegeten bij het Douwe Egberts Café in het Rif Fort. Echt heerlijk op z'n Hollands, met de één aan een tosti en de ander aan een baguette met carpaccio.




Dit begint nu wel echt heel Hollands te worden:
Voor de ingang van het Rif Fort stond deze orgel "'t Kleine Cafe aan de Haven" te spelen.
De man bij dit orgel, probeerde te gissen waar ik vandaan kwam: "Colombia? Venezuela?". Nu begin ik duidelijk echt TE bruin te worden, als men gaat denken dat ik uit Zuid-Amerika kom.


Het Douwe Egberts Café in het Rif Fort op Otrabanda.

Om maar iets te doen wat vooral NIET in de zon was, zijn we naar het Maritiem Museum in Punda geweest. Dat musuem was niet verkeerd, en we hebben weer heel wat geleerd over de geschiedenis van Curaçao en de slavenhandel, maar het was ook weer niet een top-musuem.


Model-schip in het maritiem museum.


Er zijn genoeg huizen in Punda, die er slecht aan toe zijn.
Dat komt vooral omdat men zeezand heeft gebruikt voor de huizen, en dat na verloop van tijd vanzelf afbrokkelt, door de hoeveelheid zout die er in zit.


Kleur-rijk straatje in Punda.

We hebben daarna nog een beetje verder "niks" gedaan, door een ijsje te gaan eten en een beetje rond te struinen in de Bruna. Tot slot hebben we shoarma gehaald bij Al Basha, wat niet onaardig was, alleen het was wat meer handen en voeten-werk om het te bestellen, want hier spraken ze alleen Spaans en Papiamentu, en dat is even niet onze sterkste kant. Tot slot hebben we nog rond-gedobberd in het zwembad, en hebben we 's avonds UNO gespeeld.
1851 Dinsdag 19 juli 2011  -  Aaaaauuuuwww!

We werden gisteravond langzaam aan steeds meer en meer rood. We hadden duidelijk niet zo lang op het strand moeten blijven. En het werd ook steeds pijnlijker. We hebben ons helemaal gek gesmeerd met verkoelende Aloe gel, maar helpen deed het niet echt. We konden eigenlijk alleen nog maar op onze buik slapen, want onze schouders en rug waren gewoon te pijnlijk. Dat slaapt al niet lekker. Tegelijkertijd werkt de airco niet goed, en in plaats van te koelen, loopt dat apparaat de hele tijd te kraken (het geluid van krakend ijs). En we hebben last van muggesteken.

"En, heb je lekker geslapen?" - Hmmm.... nou nee.

Over die muggesteken gesproken: Dat had ik van te voren ook wel even willen weten, dat er zoveel muggen op het eiland zijn. Er is zo'n elektrische vliegenmepper in het appartement, en als ik daarmee buiten ga staan rondzwaaien, dat is het net of ik vuurwerk in mijn handen heb, zoveel muggen weet ik er mee te "zappen".

We hebben vandaag maar rustig aan gedaan. Dat kon ook niet anders. Gewoon buiten lopen, en even in de warme zon staan, was al te pijnlijk voor ons.

De eerste stop was het Zambezi-restaurant bij de Ostrich Farm. Het is een leuk overdekt terras daar, en het eten is goed, en er waait een verkoelende wind. Precies wat we nodig hadden.


Een Suikerdiefje op het terras; dit vogeltje staat ook op het briefje van 100 Antilliaanse guldens.


Capuccino! Eindelijk weer eens knap geserveerd, in plaats van in een papieren beker zoals in Amerika.

We hebben een struisvogelei gekocht bij het winkeltje van de farm (een leeg ei uiteraard, niet eentje met vulling). Zo'n struisvogelei kan uistekend gebruikt worden als pot voor een plantje, en we willen het thuis neer zetten met een aloe vera plantje erin.

We zijn daarna door gereden naar de Aloe Vera Plantage. Ze doen er ook tours, maar het is ons veels te warm om dat nu te gaan doen. Maar ze hebben er ook een winkeltje. En de dame die daar staat, dacht te zien aan onze kledingstijl dat we Amerikanen waren. Nou heeft ze gedeeltelijk gelijk, aangezien we in de VS wonen, maar we praten wel Nederlands hoor. En zo hadden we een heel erg leuk gesprek daar. Zij bleek zelf ook in de VS te hebben gewoond en les gegeven te hebben. Vandaar dat ze zo goed aan onze kledingstijl kon zien dat we uit Amerika kwamen.


Allemaal Aloe Vera planten op een rij; ze hebben er hier 100.000 staan.


Mega-cactus op de parkeerplaats.


Het is eigenlijk geen cactus meer, maar een boom.


Onze pikante Kia! Tactisch in de schaduw geparkeerd.


En nog veel meer Aloe Vera planten!

Tot slot hebben we nog een bezoek gebracht aan het meest oostelijke deel van het eiland en de Caracasbaai:


De 1-million-dollar view!
(Een "arts & crafts" winkeltje, met vooral veel prullaria probeert met dit uitzicht klanten te lokken - we hebben het uitzicht gezien, maar het winkeltje was drie keer niks).







Er ligt een groot booreiland vlak voor de Caracasbaai.


Een eenzaam schip op de horizon.
1850 Maandag 18 juli 2011  -  Toe ga mee naar Snorkelland

Wij zijn geen strand-gangers. We gaan er eigenlijk niet zo graag naar toe. Soms misschien voor een strandwandeling, maar zeker niet voor "bakken in de zon". Dat heeft dan ook zo z'n redenen. Ten eerste is het in Nederland eigenlijk nagenoeg nooit zulk lekker weer, dat je naar het strand zou willen. En als het dan toch lekker weer is bij hoge uitzondering, dan zit het strand stampensvol, en moet je vechten om een plekje, nadat je eerst een uur in de file hebt gestaan. En eenmaal op het strand, kan je nagenoeg niets te eten of drinken krijgen, of alleen tegen woekerprijzen en een half uur wachten in de rij.

Hier op Curaçao konden we het niet laten. We moesten toch een keer naar het strand, want het ziet er hier wel heel fraai uit. Wij zijn naar de Seaquarium Beach gegaan. Het kost je 25 gulden aan entree en parkeergeld, maar dan ben je ook ergens. Hagelwit zandstrand, wuivende palmbomen en blauw helder water. Een snackbar op 50 meter loop-afstand. Een winkel vlakbij waar we even snel wat handdoeken en onderwater-brilletjes konden kopen. Ligstoelen voor iedereen, en geen grote mensen-massa's. En om het helemaal af te maken zwemmen er vlakbij scholen met de prachtigste vissen, genoeg om een snorkelaar de rest van de middag bezig te houden. Het is alsof je er in een aquarium zwemt (misschien vandaar die naam van het strand?). Overal om je heen en tussen je benen door zwemmen er de prachtigste oranje, blauwe en groene vissen. En op de stenen rotsen vlakbij stikt het van de krabben.

We zijn uiteindelijk nog nooit zo lang op het strand geweest; het was er zo leuk! En dat hebben we moeten bekopen met een rood kleurtje waar de gemiddelde kreeft jaloers op zou worden. Ondanks dat ik factor 50 zonnebrandcreme had gekocht, en we ons wel 3 keer ingesmeerd hadden, zijn we allemaal verbrand. Het is net als anti-muggenspul. Je spuit je wezenloos en nog worden we gestoken. Het helpt allemaal geen snars.




































Achmed de Arabier was ook mee op vakantie!




Deze mooie leguaan zat vlakbij de uitgang, en wilde wel even poseren voor onze foto's.


's Avonds hebben we nog wat boodschappen gedaan bij de Centrum supermarkt. In tegenstelling tot de Albert Heijn, kan je hier zelfs karnemelk krijgen, dus ik ben er helemaal blij mee. En tegenover de Centrum supermarkt zit pizzeria Il Forno, waar we vanavond hebben gegeten. Het duurde er erg lang voordat we ons eten op tafel kregen, maar het was het wachten waard, want de pizza's waren heerlijk!
1849 Zondag 17 juli 2011  -  Kura Hulanda

Dit is echt duidelijk meer een relax-vakantie, dan de road trips van de afgelopen jaren. We zijn af en toe niet voor het begin van de middag uit ons appartement te meppen. Vandaag was het niet anders. Pas na 12 uur gingen we eindelijk op pad, met dit keer als bestemming: Kura Hulanda in Otrabanda. Kura Hulanda is een compleet resort in koloniale stijl: een hotel met zwembad, winkels, restaurants en een museum.

Omdat het al weer ruimschoots tijd was om te lunchen, hebben we er eerst maar eens een hapje gegeten onder een enorme parasol op een groot terras. We zijn daarna het musuem gaan bekijken. Dit museum gaat vooral over de Nederlandse slavenhandel (en de wreedheid daarvan; waren Nederlanders vroeger zo?!) en de Afrikaanse cultuur van de slaven. Het is een interessant en mooi musuem; desondanks was het er bijzonder rustig.

Het is hoogseizoen, maar wij kunnen bar weinig andere toeristen ontdekken hier. Zo-ie-zo is heel Otrabanda nagenoeg uitgestorven, want het is duidelijk zondag, en alles is potdicht (wederom op z'n Hollands), behalve dan wat restaurants en het museum. Daardoor was het voor ons heel relaxt om hier rond te wandelen en alles eens goed te bekijken. En zo af en toe kreeg de airconditing van ons de meeste aandacht, om weer even af te koelen.

Toen we uitgekeken waren, zijn we terug gekeerd naar ons appartement, om daar nog even lekker te zwemmen, de weblog bij te werken, en UNO te spelen met een paar grote -Hollandse- zakken chips erbij.
Dit is wat ik bedoelde. Hier zie je ons driëen hangen bij de airconditioning. Zo lekker koel!


1848 Zaterdag 16 juli 2011  -  De vla is op

Ik had de vla-fles nog omgedraaid om te zien of er nog wat uit te halen viel, maar de dop zat er niet helemaal goed op, en dan krijg je dit effect op het aanrecht:


Dat was niet helemaal snugger van mij, om dit zo neer te zetten. Dan zit er nog maar één ding op: Naar Albert Heijn toe. Voor ons absoluut geen straf, want wij hebben zo lang een Nederlandse supermarkt moeten missen, dat het gewoon weer leuk is om in zo'n winkel rond te struinen.


Bij de AH hebben we weer eten en andere Hollandse lekkernijen ingeslagen. Gewoon weer eens normaal Hollands brood, met Hollands beleg! Hoe ze het doen hier op Curaçao om zoveel Hollandse spullen hier vers in de supermarkt te hebben liggen, ik weet het echt niet, maar het doet er ook eigenlijk helemaal niet toe, want we zijn gewoon blij om dit nu tot onze beschikking te hebben.

's Middags zijn we naar Punda gegaan. Over de Handelskade gewandeld, en de drijvende markt gezien. Eigenlijk waren we op zoek om ergens wat te gaan eten, maar dat lukte niet helemaal. Ten eerste was het gewoon veels te warm en veels te klam buiten, dus het was echt niet prettig om lang buiten te zoeken naar iets te eten. En toen we dachten om even een tosti te nemen op het terras van het Douwe Egberts Café, brak er net een enorme plensbui los, waardoor het terras doorweekt was. Toen de bui weer weggetrokken was, was "de keuken" al dicht, dus een tosti kon er niet meer van af. Typisch Hollands. Dat zijn we in Amerika niet meer gewend hoor, dat "de keuken" dicht kan zijn. In Amerika kan je nog midden in de nacht gaan eten, als je dat wilt, zo hebben we laatst gemerkt. In Nederland, en dus blijkbaar ook op de Nederlandse Antillen, gaat "de keuken" gewoon dicht, als er nog tig duizend uitgehongerde en dorstige toeristen voorbij lopen.


De drijvende markt, met koopwaar uit Colombia en Venezuela.


Inderdaad, allemaal bootjes, volgeladen met vooral veel fruit.


Zien we daar een donderwolk bij de Handelskade overkomen?

We zijn gevlucht voor de dondersbuien en het warme klamme weer, de bioscoop in. De laatste film van Harry Potter is tenlsotte net uit, dus een uitstekende kans voor ons om en even af te koelen, en tegelijktertijd een schitterende film te zien. En het eten hebben we maar even opgelost met een grote zak popcorn.


Wij vonden het een passend einde van deze reeks; een werkelijk prachtige film, en heel leuk om te zien dat het zich weer grotendeels op Hogwarts afspeelde. Wel apart om de film met Spaanse ondertiteling te kijken, maar goed, wij verstaan Engels, dus we hadden er geen last van.
1847 Vrijdag 15 juli 2011  -  Shete Boka National Park

Aan de westpunt van Curaçao ligt Shete Boka National Park. We kwamen er eigenlijk bij toeval langs, en besloten er eens te gaan kijken. Een "boka" is een ander woord voor een inham, en dat is "Shete Boka" ook eigenlijk, een verzameling van inhammen in de kust. Het schijnt ook dat hier regelmatig schildpadden aan land komen, maar ook weer niet zo vaak, want de Ranger zelf vertelde ons, dat ze nog niet meer dan 2 schildpadden had gezien.

Het is een ruig stuk langs de kust, waar je gewoon met je auto doorheen moet rijden. Je wilt zo langzamerhand niet weten, waar ik onze Kia Picanto al allemaal door heen heb gestuurd, maar hij kan het tot nu toe nog allemaal aan. Sommige stukken moet je ook lopen, om bij de kust te komen, en da's nogal een uitdaging, want het is hier pittig warm. Zolang je aan de kust zelf bent, dan heb je wel verkoeling van de Passaatwind, maar zodra je even uit de wind bent, breekt je het zweet uit. Ondanks dat het hier koeler is dan in Texas, houden we het hier minder lang uit, vanwege de vocht in de lucht, die er voor zorgt dat je jezelf zeer snel klam voelt.

We zijn als eerste bij Boka Pistol geweest. Dat is een trechter-vormige inham, waardoor, zodra er een golf de inham in stroomt, deze terug gelanceerd wordt. Het water knalt er echt uit. Daarna bezochten we Boka Kalki en Boka Wandomi, waar voldoende krabben rondlopen. De laatste Boka die we bezochten, was Boka Tabla, waar zelfs een grot is, waar je het zeewater binnen kunt zien stromen, wat echt prachtig is om te zien. .


1846 Vrijdag 15 juli 2011  -  Rondrijden op het eiland

Wij zijn deze middag gaan rondrijden op het eiland om gewoon eens te zien wat we allemaal tegen komen. En één ding wat we zeker tegen komen, ongeveer werkelijk overal op het eiland, is... troep. Hier wat foto's van een ritje over een onverharde (en zeer slechte) weg (vol met kuilen) naar Playa Kanayo, gevolgd door een tour door Willemstad, om vervolgens helemaal op Westpunt te belanden.


Het lijkt wel of ze hier een complete auto uit elkaar hebben gehaald en alle troep hebben achter gelaten.


Zo te zien is de auto daar gebleven.
Hoe is die auto daar ook al weer precies terecht gekomen?


Vreemd plantje zo tussen alle troep in.


Playa Kanoa. Ehm.... een "Playa", zei U? Ik zie alleen maar rotsen.


En een hele mooie strandtent!


Kies een mooi plekje om je handdoek neer te leggen.




Dan maar klauteren over de rotsen.


Een natuurlijke brug.






Ik wil ook zo'n kapsel! Jammer dat de kapper dicht is.


Echt een mooie boom! Zoiets wil ik in Texas ook wel om mijn auto in de schaduw te kunnen parkeren.


Een bijna Oosters gebouw wat men hier aan het bouwen is.


Dit zie je hier echt veel: Snack tenten. Met veel tralies er voor.
Het is ons nog heel onduidelijk wat je daar kunt halen.


Even tanken. Nou de tank al leeg gereden?
Neeee, we hadden de auto niet eens met een volle tank gekregen.


En langs de Zuikertuin Mall, waar ook warempel een Bruna zit.


En een (heerlijk!) Italiaans ijs-zaakje.


Manuela twijfelt nog welke auto ze mooier vindt. Haar New Beetle, of deze.


Een cruise-schip aangemeerd voor Punda.


Het is duidelijk niet veilig om hier met je rolstoel naar beneden te gaan (goed kijken in het gras).






Aangekomen bij Cas Aboa Beach.
Een tip voor ons zelf: Ga niet naar een strand zonder strandspullen.


Wat een prachtig water hier!




Tip 2 voor ons zelf: Haal waterschoenen, want er ligt hier een hoop versteend koraal, en er zitten krabben tussen.


Een begraafplaats, die ons erg aan New Orleans doet denken.


De kerk er naast, waar ik aangesproken werd door een zwerver,
die een "beetje dorst" had, en wel wat geld kon gebruiken.
1845 Vrijdag 15 juli 2011  -  Ostrich Farm

Op onze derde dag van de vakantie op Curaçao zijn we naar de Ostrich Farm geweest. Heel vreemd eigenlijk, want wat doen struisvogels op Curaçao? Het is eigenlijk gewoon een leuke attractie, waar je een tour kunt doen, en waar ze een Afrikaans Zambezi-restaurant hebben.

Als we aankomen, kunnen we gelijk mee met de tour, en worden we in een grote open jeep rondgereden langs alle struisvogels, emoes, schapen en krokodillen. Onze gids vertelt van alles over de struisvogels, laat ons de eieren en de jonge struisvogels zien; we mogen de struisvogels voeren, en we mogen zelfs op een struisvogelei gaan staan. Nooit geweten dat een struisvogelei zo hard is, dat je er met je volle gewicht op kunt staan.

In het Zambezi-restaurant genieten we van het uitzicht en eten we een broodje struisvogel-kroket. Da's eigenlijk wel een beetje gek. Eerst kijk je heel geïnteresseerd naar de struisvogels, en even later ligt het gewoon op je bord. En ook heel gek is het dat je in heel Amerika geen kroket kunt vinden, en hier maken ze het zelfs van struisvogels.

We zien her en der hele grote leguanen voorbij lopen, en krijgen deze eindelijk op de foto. Dit is al met al een hele leuke plek om te zijn, en om een tour te doen!

1844 Donderdag 14 juli 2011  -  Relax- en verken-dag

We moesten vanochtend echt eerst even uitslapen. Zo'n lange reisdag ga je toch wel even voelen. 's Ochtends hebben we weer eens heerlijk op z'n Hollands ontbeten. Gewoon met goed brood, Beemsterkaas, grilworst en hageslag.

De rest van de dag hebben we eigenlijk gebruikt als onze relax- en verken-dag. We zijn een beetje rond gaan rijden, om eens een idee te krijgen hoe alles er hier uit ziet. We hebben rondgekeken in het centrum van Willemstad, de Koningin Emma Pontonbrug bekeken, en we hebben koffie en appelgebak genomen bij het Douwe Egberts-café in het Rif Fort (waar verdacht veel andere Nederlanders waren - dat heeft vast iets te maken met die KLM Boeing 747 die we zagen staan op het vliegveld).

We hebben wilde flamingo's gezien; We hebben nog een andere Antilliaanse supermarkt doorgestruind; We hebben de Caribische editie van de Telegraaf gezien (nooit geweten dat zoiets bestaat) en gelezen op de voorpagina dat het regent in Nederland (compleet voorzien van een foto met een zielig stel op de camping in regenkleding). We hebben Croky Chips Bolognese gevonden in de supermarkt. En we hebben bij het appartement geprobeerd een kokosnoot te ontleden. We hebben aan de overkant van ons zwembad 2 grote leguanen zien zitten (die uiteraard de boom in schoten, toen we een foto wilden maken). We hebben voor Manuela nieuwe badkleding gekocht (vergeten mee te nemen!), en we hebben 's avonds sateetjes gemaakt met stokbrood en fruit erbij, en we hebben gezwommen in het zwembad.

Goh. We hebben eigenlijk toch wel heel wat gedaan voor een relax- en verken-dag.

1843 Woensdag 13 juli 2011  -  Naar Curaçao

Goed. Een vlucht om 7 uur 's ochtends dus. De vraag die meteen al voor de vakantie naar voren kwam was.... "Hoe laat moeten we precies ons bed uit?".

Ehm..... (Reken-reken-reken): kwart voor drie!

Ja, da's effe schrikken, maar het moest echt. Om 4 uur 's ochtends, nou ja, eigenlijk 's nachts, zaten we aan een ontbijtje bij IHOP. Inderdaad. Om 4 uur 's ochtends. Behalve een paar agenten, waren we de enigen daar. Toch handig dat dit soort restaurants in Amerika 24 uur per dag open zijn. Na twee en een half jaar is dit wel de eerste keer dat we daar ook daadwerkelijk een keer gebruik van maken, door midden in de nacht te gaan ontbijten.




Verlaten boel bij de IHOP.


Een quick two-egg breakfast met toast en bacon!

Rond half zes waren op het vliegveld, en het inchecken kostte nog de nodige moeite. Alleen al van American Airlines zijn er dagelijks zo'n 10 vluchten van Dallas naar Miami, maar alles zit bomvol. Wij stonden op de oversold-list. Met pijn en moeite heeft men ons toch nog 4 stoelen kunnen toewijzen, ongeveer helemaal achterin de Boeing 767 en natuurlijk niet aan een raampje. En we mochten van geluk spreken, althans, volgens de American Airlines dame, want als ze ons geen stoelen had kunnen geven, dan hadden we een paar dagen mogen wachten voor de volgende vlucht.


De Boeing 767 op DFW airport.

Na bijna 3 uur vliegen waren we braaf op tijd in Miami. Echter, de gate was nog bezet, en dat betekende voor ons wachten op een andere beschikbare gate voordat we eindelijk uit mochten stappen. Niet zo handig, want onze overstap in Miami was (zonder vertraging) al slechts 50 minuten. Na 25 minuten werden we eindelijk losgelaten in de terminal, en was het even goed doorstappen om op tijd bij onze volgende vlucht te komen.

De volgende vlucht vertrok aardig op tijd van de gate, maar het begon meteen te plensen in Miami, en uiteindelijk hebben we bijna een uur stil op de runway gestaan, wachtend op een goed moment dat we konden opstijgen. Dus al met al kwamen we een uur te laat aan op Curaçao. De vlucht erheen is wel mooi. Leuk om zo langs al die Caribische eilanden te vliegen, met al het mooie blauwe water er om heen.




Op Curaçao werden we door de douane meteen weer teruggestuurd. We moesten aankomst-formulieren invullen. En waar we die formulieren vandaan moesten halen, dat was volkomen onduidelijk; zij hadden ze in ieder geval niet. Er zou wel iemand komen om ze te brengen. Maar die kwam niet. En ik heb uiteindelijk zelf maar iemand aangesproken om die formulieren te krijgen; die even rap ingevuld, en alsnog een stempel kunnen krijgen om toegelaten te worden op Curaçao.

Na het douane-geneuzel werd mijn donkerbruin vermoeden helaas waarheid. Ik zat al tijdens onze tweede vlucht te denken dat onze overstap in Miami eigenlijk te kort was voor onze koffers. Wij kunnen doorstappen in een terminal om de volgende vlucht te halen, maar koffers doen dat meestal niet. Op de bagageband in Curaçao (vol met koffers van een Arkefly-vlucht uit Amsterdam) wist ik in ieder geval onze koffers niet te vinden. Ik maar eens de lokale American Airlines medewerker aangesproken. En die bevestigde dat onze koffers inderdaad nog in Miami stonden. Fijn! Maar ze zouden dezelfde avond rond half 10 nog worden afgeleverd.


Het vliegveld van Curaçao.

Zonder koffers verlaten we dan maar het vliegveld, hopend op een goede afloop. Je hoort tenslotte vaker horror-stories van koffers die de hele wereld over reizen en pas aankomen als je op het punt staat om weer terug naar huis te gaan. Op zoek naar Tino dan maar, die ons op zou komen halen van het vliegveld. Bij de fontein buiten heb ik hem gebeld, en hij was warempel op het vliegveld.

Echter, hij was op het vliegveld met een Kia Picanto, met nog 2 personen er in. Of dat zou passen met ons erbij. Met z'n zevenen in een Kia Picanto?! Zelfs zonder koffers, dat gaat echt niet lukken. Dus wij maar met een taxi, die 40 dollar rekende voor zo'n ritje in een oud busje. En we zien ineens een heel andere wereld om ons heen. Het is er rommelig: troep langs de weg, gaten in de wegen en krakkemikkige huizen. Tegelijkertijd is het er tropisch met palmbomen en cactussen. En veel borden zijn in het Nederlands. Vreemde combinatie.

We ontmoeten Tino weer bij het appartement, want hij is ons achterna gereden. En hij toont ons het appartement, dat zo op het eerste gezicht toch wat minder luxe was, dan de website deed overkomen, maar het was niet onaardig. Leuk gelegen tussen allemaal palmen en tegenover een zwembad. Nou alleen nog de huurauto. Die had Tino nog niet geregeld, en die moesten we dus eerst even gaan halen bij een hotel verderop. Het is ons hier wel duidelijk dat dingen op dit eiland allemaal wat anders lopen dan wij gewend zijn.

Nadat we een eigen Kia Picanto hebben opgehaald, zijn we er mee naar "De Snackbar" gereden aan de Caracasbaaiweg. Het is niet helemaal een snackbar zoals je die in Nederland gewend bent, maar ze hebben er absoluut alles wat we wilden eten! En het is heel vreemd hier in zo'n omgeving 4 patat te staan bestellen.


"De Snackbar".


Met daar tegenover grote cactussen.




Je kan natuurlijk ook wat fruit langs de weg halen, maar wij kozen toch liever voor:


Mmmmmmm!!! Dit hebben we tcoh weer wat maanden moeten missen.

Nadat we uitgegeten waren, zijn we naar de Albert Heijn gereden. Toch even nieuwsgierig hoe dat er uit ziet hier op Curaçao. En we vonden het eigenlijk best wel snel, dankzij grote reclameborden van AH langs de weg. En deze winkel was verbazingwekkend. Hier zitten we, op rustig 10 uur vliegen van Nederland, en daar staat gewoon een volwaardige Nederlandse supermarkt. Ze hebben echt alles. Hoe ze het voor elkaar krijgen is ons echt een raadsel, maar handig vonden we het zeker wel, want we konden meteen eten inslaan voor het ontbijt voor morgen.


Kunnen we dit alsjeblieft ook gewoon in Texas krijgen: een Albert Heijn compleet met 3 vriezers vol met snacks?!

Met een doos vol boodschappen verlaten we de AH, en keren we terug naar ons appartement. We moesten ten slotte weer op tijd terug zijn omdat onze koffers rond half 10 zouden worden afgeleverd. Maar klokslag half 10: Geen koffers. Maar eens even bellen naar het vliegveld. En het bleek dat de volgende vlucht uit Miami vertraagd was. Die zou nu rond 11 uur pas aankomen. Ik spreek af dat ik zelf wel weer even naar het vliegveld rij om de koffers op te halen, want anders zouden ze pas de volgende middag worden afgeleverd. En da's toch wel heel lastig, zo zonder al je spullen te zitten.

In de tussentijd gingen wij even op zoek naar het vreemde geluid buiten. We horen zo 's avonds veel hoog gefluit buiten. Dat blijken de fluitkikkers te zijn. Ik ben op speurtocht gegaan, om te ontdekken waar ze zitten en hoe ze er uit zien, maar dat is bijzonder moeilijk zo in het donker. Ik heb er maar een filmpje van gemaakt:


Rond 11 uur 's avonds was ik weer op het vliegveld. Het wordt alweer een lang dagje zo. Ondertussen is de rest al allemaal in slaap gevallen in het appartement, en zelfs Michael stond op 'n gegeven moment slaapwandelend naast ons, en we begrepen geen woord van wat hij zei, behalve dat hij niet wist dat we hier zouden blijven logeren (?!?!). Ik heb 'm maar weer terug naar zijn bed gestuurd, en het licht uit gedaan, en hij ging meteen verder slapen.

Op 't vliegveld duurde het alsnog een half uur voordat ik onze koffers kreeg. Maar goed, ik had ze tenminste! Toen nog zo'n 20 minuten in de rij gestaan om mijn parkeerkaart te betalen, en nog 30 minuten om weer terug te rijden naar het appartement. Dik na twaalf uur was ik weer terug, en kon ik eindelijk gaan slapen!
1842 Dinsdag 12 juli 2011  -  Bijna daar!

Nog heel even, en dan gaan we eindelijk op vakantie! Op naar Curaçao! Dat zal even iets anders worden, want we waren de laatste paar jaar gewend om roadtrips te maken, en nu zitten we 2 weken op een eilandje.


We vliegen woensdag al om 7 uur 's ochtends met American Airlines vlucht 2525 naar Miami, om daar in slechts 50 minuten over te stappen op vlucht 1879 naar Willemstad. Beide vluchten duren ongeveer 3 uur, dus met een beetje mazzel zijn we rond half 3 's middags op Curaçao. En wat we als eerste gaan doen daar, dat is wel duidelijk: Op zoek naar een snackbar natuurlijk!
1841 Dinsdag 12 juli 2011  -  Fascinerend!

Televisie voor de katten, zo noemt Manuela het. Het is tegenwoordig echt schitterend voor Rosa om naar buiten te kijken. De tuin zit bomvol vogels, en een beetje kat zit kwijlend voor het raam. Zo af en toe landen er (precies voor het raam!) mockingbirds in het gras op zoek naar insecten; en regelmatig zit er allerlei vliegend grut op de schutting. En als je echt helemaal geluk hebt, landen er zelfs jonge zwaluwen precies voor je snufferd op het randje voor het raam:


Zeg zou zelf: Dit is echt "too good to be true"!

Daarentegen, bestaan er ook katten die het allemaal bitter weinig kan schelen. "Zijn er vogels in de tuin te zien, dan?" Dit soort katten snurkt liever verder op hun favoriete kleed:

1840 Dinsdag 12 juli 2011  -  Alweer gemist!

Op 4th of July, oftewel Independence Day, is iedereen vrij, en is er 's avonds... vuurwerk! Da's de enige keer in het jaar dat je vuurwerk kunt zien, want vuurwerk is zo-ie-zo verboden within city limits, zelfs op oudejaarsavond, en er is dus nagenoeg geen hond die vuurwerk afsteekt. Behalve op 4 juli. Dan is er echt vuurwerk te zien.

Maar het zit ons niet mee, en het is allemaal de schuld van de Beatles, nou ja, nep-Beatles.

Wij waren, compleet met uitklapstoelen en een groot picknick-kleed naar Stonebridge Ranch gegaan, waar het vuurwerk gepland stond voor half 10 's avonds. Daarvoor konden we eerst nog genieten van muziek, en dit jaar hadden ze een band uitgenodigd die uitsluitend Beatles muziek ten gehore bracht. Oke. Ik geef het toe. Ze waren goed; het leek echt op de echte Beatles. Maar er was niet veel aan. Het ene nummer na het andere nummer, en ze kwamen bijna niet van hun plek af. Ze stonden daar stokstijf Beatles liedjes te zingen. Na zo'n drie kwartier hadden wij het wel gezien.


Ook andere mensen om ons heen, waren duidelijk meer bezig met kletsen, eten, en pielen op hun smart-phones, dan dat ze aan het genieten waren van de muziek. En de kinderen vonden het maar ouderwets. Het hielp ook niet echt dat het 's avonds nog zo'n 35 graden was.

Met nog een uur aan Beatles muziek te gaan zijn we opgestapt, en naar de Starbucks gewandeld. Maar eens even wat koels te drinken halen, en daar wachten op het vuurwerk.

Maar toen we goed en wel aan ons drinken zaten, hoorden we vreemde knallen buiten. 't Zal toch niet zo zijn, dat ze nu al vuurwerk aan het afsteken zijn?! Zijn de Beatles nu al door hun repertoire heen?! Wij direct weer bij de Starbucks naar buiten gelopen, en waarempel, er is vuurwerk! Maar nog geen 10 stappen verder... hield het vuurwerk op. Einde! Over en uit! Al het kruit was al verschoten.

Hier slaan duidelijk ook de bezuinigingen toe. Eerst wordt je getrakteerd op een saaie Beatles-band; die vervolgens veels te vroeg eindigt, en daarna is het vuurwerk binnen enkele minuten voorbij. Wat extra vuurpijlen konden er niet meer vanaf. En zo hebben we het vuurwerk weer eens gemist. Vorig jaar, bij hetzelfde evenement, regende het, en was er dus ook al geen vuurwerk te zien.

Nou.... volgend jaar dan maar weer?!
1839 Dinsdag 12 juli 2011  -  Beestjes

Zie hier een foto van 1 van de 2 zwaluwnesten die we inmiddels bij ons huis hebben. Er zit zo'n piepklein schattig pluizig kuikentje in....


En dit geval zat laatst op mijn arm na een avondje BBQ'en:

1838 Donderdag 7 juli 2011  -  Willekeurige afbeelding

Een willekeurige afbeelding uit de vele duizenden foto's die inmiddels op onze website staan:

1835 Dinsdag 5 juli 2011  -  Ik heb getwijfeld over België

We zitten soms, nou ja soms?!, eigenlijk regelmatig na te denken over ons leven hier in Amerika. We weten dat we hier niet heel oud willen worden. 't Is best een leuk land, maar er zijn zo van die dingen, waar we niet goed aan kunnen wennen. Mensen die hier ons vragen "Do you like it in Texas?", vertel ik altijd dat we een combinatie zouden willen van Nederland en Amerika. Beide landen hebben zo hun voor- en nadelen. Ik zou bijvoorbeeld het huis op willen pakken en in Nederland neer willen zetten.

Dat gaat natuurlijk niet. Dus we denken na, over wat te doen als we hier weer weg zouden willen uit de VS. Waar naar toe?


Ik vond een paar dagen geleden een heel interessante vacature op Internet van een bedrijf in België. Eigenlijk voor ik het wist had ik er al op gereageerd. Beetje impulsief van mij, maar ik was gewoon nieuwsgierig. En ik kreeg snel reactie: Men wilde mijn CV hebben; ik kreeg ook snel een heel goed salaris aangeboden (ik voelde me meteen gevleid), en men wilde weten of ik op 1 augustus kan beginnen.

Ehmmm..... Eén augustus, zei U?!

Da's wel heel errug snel! De verhuizing van Nederland naar Amerika nam 3 maanden in beslag. Oh, en we gaan ook nog 2 weken op vakantie in juli.

Je staat er soms versteld van hoe onrealistisch mensen denken. Hoe kunnen ze nou voorstellen dat ik binnen een maand naar Beligë ga verhuizen met mijn gezin? Probeer je huis maar eens te verkopen in 1 maand! Oh, enne, nog een klein probleempje: we zijn er als gezin nog niet eens over uit, of we überhaupt wel naar België willen verhuizen.

Toen ik daar nog maar eens op reageerde, om uit te leggen dat zo'n verhuizing wel wat meer tijd kost dan een maand, was het aanbod al weer van de baan. Ze hadden echt iemand per 1 augustus nodig. Je zou denken dat ze dat in de vacature zetten, maar niet dus.

Nou ja. Mijn reactie op die vacature was eigenlijk toch veels te impulsief. Het heeft ons weer even verder aan het denken gezet. Alsof we dat nog niet genoeg deden.
Datum: 26 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016