3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 april 2017 (2306)
25 april 2017 (5855)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
2054 Maandag 30 juli 2012  -  Zinloos

Vanmorgen voor de tweede keer naar de Department of Motor Vehicles met Michael. Tijd voor Michael om zijn theorie-examen te gaan doen voor het auto-rijden. De eerste keer dat we heen gingen, afgelopen vrijdag, stond er een rij buiten de deur, en zijn we bij de aanblik daarvan maar weer terug naar huis gegaan. Maandag nog eens proberen. Maar maandag was de rij nog langer.

Toch maar in die rij gaan staan - in de warmte buiten. Een uur later waren we ongeveer 8 meter verder. Het was zeker nog 8 meter naar de ingang, en toen kwam er ook nog iemand naar buiten lopen met de opmerking: "Sorry Folks, 2 hours wait when you're inside". Oke. Wij weer naar huis. Dit is debiel. Drie uur wachten voordat Michael een examen kan gaan doen, is mij te veel. We komen op een andere dag wel weer terug. Alle keren dat we tot nu toe in de afgelopen 3 jaar bij de DMV zijn geweest, waren de wachtrijen er keer op keer rampzalig. Je mag blij zijn als je het een keertje treft dat je er in een uur klaar bent.

Dan heb je al zo'n baal-gevoel. Je wilt gewoon je zoon even een theorie-examen laten doen, zodat-ie rijlessen kan gaan nemen. We zijn nu al twee keer heen geweest, zonder iets bereikt te hebben. Moeten dus nog een keer heen hiervoor. Straks ook nog een keer voor het praktijk-examen, en nog een keer heen als hij 18 wordt, want dan verloopt het rijbewijs al meteen weer, en moet het weer verlengd worden. Ik moet dus al snel 3 halve dagen uittrekken voor bezoekjes aan de DMV. Na al het gedoe wat we al hebben moeten doorstaan qua paspoorten vernieuwen en nieuwe visa halen, is dit het zoveelste voorbeeld van Amerikaanse bureaucratie wat we aardig zat zijn. Dat nog niemand het gebouw van de DMV uit frustratie in de hens heeft gestoken...

Eenmaal weer thuis, moest ik toch naar mijn werk, en zag ik dat ik in dat uurtje wachten, al 73 emails had ontvangen op mijn werk. De rest van de dag ben ik alleen maar bezig geweest om emails weg te werken, terwijl nieuwe binnen kwamen. Zinloos. Aan het eind van de dag had ik echt een "wat heb ik nou precies bereikt vandaag?!" gevoel.

2065 Zondag 29 juli 2012  -  Boerenkool met worst

Echt een heerlijke maaltijd voor een Texaanse zomer met temperaturen boven de 40 graden. We hadden een UNOX worst uit Nederland meegenomen (en dat terwijl je eigenlijk helemaal geen vlees mag importeren naar de VS...), dus we konden het niet laten om boerenkool met worst klaar te maken.

2056 Zaterdag 28 juli 2012  -  Rondje van 12 mijl

Zaterdag-ochtend vroeg een rondje hard gelopen bij ons in de buurt:


Maar goh, wat kan je een dorst hebben! Zelfs op de vroege zaterdag-ochtend is het eigenlijk al veels te warm buiten om hard te lopen hier in Texas. Ik had 2 flessen drinken meegenomen onderweg, en ik was er na 8 mijl al doorheen. Gelukkig kwam ik onderweg nog een kerk tegen, met zowaar een kraan aan de buitenkant. Met een beetje hulp van God had ik toch weer genoeg te drinken...
2055 Vrijdag 27 juli 2012  -  Wolf spider

Vandaag een hoop commotie thuis om een klein (nou, ja, klein?) spinnetje in de garage:

Nee geen tarantula, maar hier moest toch even de bezem aan te pas komen, om 'm uit onze garage te verwijderen.

2049 Zondag 22 juli 2012  -  Koelkastmagneten

Alles er even afgehaald en de koelkast een sopje gegeven en daarna gelijk met alles er weer opdoen de nieuwe magneten van de vakantie erbij gedaan.

2047 Zaterdag 21 juli 2012  -  Cicada

Al rond wandelend door de tuin, zo na de vakantie, om te kijken of alle planten er nog goed bij staan (en vanwege de hitte, is dat zeker niet het geval), kom ik dit lekkere ding tegen op de stam van onze perenboom:


Een cicada ... dat is een boomkever. Ze zitten vaak met z'n velen hoog in de bomen en maken een heel hard ratelslangen geluid. Zodra je de eerste cicada's hoort dan weet je dat de hitte er aan zit te komen, binnen een aantal dagen. Je ziet ze zelden en dit is ook de eerste keer dat we er eentje van dichtbij zien. En ze zijn groter dan ik dacht!!!
2048 Vrijdag 20 juli 2012  -  Angstig

Onze berg was van de vakantie.... Angstig he!!

2046 Vrijdag 20 juli 2012  -  Congratulations!

Vandaag weer de eerste dag op het werk, en wat ligt daar op mijn buro? Een kaartje:


Grappig! Er zijn blijkbaar werkelijk mensen op mijn werk die zich bezig houden met het inspecteren van de kantoren van anderen. Zelfs als ik er niet ben, do ik nog een "great job". Dat was wel heel gemakkelijk.

Toch ben ik stiekum een beetje nieuwsgierig wat er gebeurd zou zijn als mijn desk niet "clean" zou zijn geweest. Wat zou er dan voor kaartje gelegen hebben? Ruimen ze dan mijn buro voor me op? Of word ik dan op staande voet ontslagen omdat ik mij niet aan de "Code of Conduct" heb gehouden? Of.... veel waarschijnlijker.... gebeurt er helemaal .... niks?!
2064 Donderdag 19 juli 2012  -  Dan ook echt naar huis!

Iemand had afgelopen nacht een paar keer op onze hotelkamer-deur geklopt, maar ik had geen idee waarom. Ik was er vaag wakker van geworden, maar gewoon te moe om überhaupt er op te reageren. Daarbij komt dat we in een wat vage buurt van New York zitten, waar ik niet zomaar iedereen vertrouw, dus van open doen was echt geen sprake.

Maar goed; toen ik de volgende ochtend even in de lobby van het hotel was, werd het mij snel duidelijk waarom men op de deur had geklopt. Een zeer moeilijk Engels sprekende Indiase man nam mij mee naar een voorraadkast van het hotel, en viste daaruit.... 1 van onze koffers! Die hadden we blijkbaar gewoon voor de deur laten staan, toen we gisteren aan waren gekomen in het hotel. Dan kun je je voorstellen hoe moe we waren van de jetlag, dat we die koffer gewoon vergeten waren... Maar ja, toch wel blij dat we onze koffer weer terug hebben!

's Ochtends eerst nog maar eens gebeld met Delta. We staan deze dag gepland voor 3 vluchten, met daar tussenin twee keer wel een hele korte tijd om over te stappen. Ik zag de bui al hangen: Als we dat zouden gaan doen, en 1 van de vluchten heeft vertraging, dan blijven we weer steken op een vliegveld, of op z'n minst, dan komen onze koffers niet aan. Daar wilde ik eigenlijk niet aan beginnen, en dus Delta nog maar eens bellen om te kijken of er alternatieven zijn. Maar even Delta bellen, is niet "even" Delta bellen. Er was een wachttijd van 1 uur. Gelukkig met de optie om terug gebeld te worden, en daar maar gebruik van gemaakt.

En zowaar, na een uur word ik terug gebeld. En nog gekker: er zijn andere opties om te vliegen. We konden al eerder vertrekken, met een vlucht naar Atlanta, en dan vandaar een vlucht naar Dallas. Een stuk beter, slechts 2 vluchten in plaats van 3, een langere overstap, en nog eerder thuis ook. Waarom ze toch in hemelsnaam ons dan in eerste instantie op 3 vluchten hadden geboekt?! Joost mag het weten.

Dus wij ons zelf snel gereed gemaakt, een taxi besteld, en alle koffers naar de lobby gesleept. Het "complimentary breakfast" in dit hotel bestond uit glibberige donuts, dus dat hebben we maar overgeslagen. Bij het uitchecken viel het me eigenlijk pas op dat iedereen van het hotel achter glas zit. Ik vraag waarom dat glas daar zit, en de man achter het glas maakte met zijn hand een gebaar van een pistool naar mij. "Oh, it's bullet-proof?!". Inderdaad, er zit gewoon kogelvrij glas bij de balie. Toen hadden we een goed idee in wat voor buurt in New York we overnacht hebben.

Een hotelkamer met uitzicht op New York.
Een grauw stukje New York waar we van ellende beland zijn.


Ons luxueuse Red Carpet Inn aan de Wyckoff Ave.


De taxi was er bijzonder snel, en wij weer terug naar JFK airport met een slecht Engels sprekende chauffeur (praat er überhaupt iemand in New York nog goed Engels?). We hadden verwacht een afgeladen luchthaven aan te treffen, maar het was helemaal verlaten. Da's ook wel weer eens prettig voor de verandering. Een Delta-Dame heeft ons meteen geholpen, de koffers weer ingecheckt, en weer door de controles heen. En daarna hadden we nog aardig wat tijd over, en dus de kans om even wat prettiger te ontbijten, en hebben we de 48 dollar aan maaltijd-vouchers van Delta nog even kunnen uitgeven. Veel krijg je niet voor die 48 dollar op het vliegveld, maar het was voldoende.

Terminal 3 op JFK airport is geheel verlaten. Heerlijk!


Onze eerste vlucht van vandaag naar Atlanta was met een Boeing 777, een groot toestel, en die bleek nog niet eens half vol. We hadden alle ruimte, konden zitten waar we wilden, en we hadden nog wat om te kijken onderweg ook. Helemaal goed.

Weg uit New York!!


In Atlanta hadden we bijna vier uur de tijd om over te stappen, maar dat is een veel betere luchthaven dan New York, veel moderner, schoner en frisser dan JFK. We hebben er een hapje gegeten, en we hebben er UNO gespeeld om de tijd te doden. We waren onder de indruk van een man die daar aan het schoonmaken was en als een havik alles direct schoonmaakte.

Uno in Atlanta.


Op een gegeven moment was het tijd om met de trein onder de grond door naar de andere terminal te gaan, en onze volgende vlucht te nemen: een afgeladen vlucht in een MD88 naar Dallas. Jammer, we hadden best met die half-volle 777 door willen vliegen naar Dallas. Maar goed, ik zat naast een man uit Fort Worth, waar ik veel mee gepraat heb, en dat was best gezellig. Jammer van de flinke turbulentie onderweg. Er waren zeer donkere wolken buiten, en we hadden wederom door dat de piloot ons tussen het slechte weer aan het door-manouvreren was. Desondanks kwamen we ruimschoots op tijd aan. Op Dallas bleek dat 2 van onze koffers al een eerdere vlucht naar Dallas hadden genomen, en dus al vroeger waren aangekomen dan wij zelf. Nog nooit meegemaakt. Meestal komen koffers op tijd (als je geluk hebt), of te laat, maar toch nooit te vroeg?

Tweede vlucht naar Dallas.


In de Texaanse hitte hebben we op onze bus naar het parkeerterrein gewacht. Het was al weer veel en veels te warm buiten. Tot slot naar huis gereden, direct de post opgehaald bij de buurvrouw (die voor ons de brievenbus in de gaten had gehouden), en direct alles gaan uitpakken thuis. En daarna als een blok in slaap, lekker in ons eigen bed.

Slechts een gedeelte van alle onze boarding passen.


De "buit" uit Holland.


Maar 1 zak Croky bolognese chips ... maar één ZAK ... stom stom ... Manuela had er meer mee moeten nemen!


Manuela wist dat ze in de afgelopen drie weken links en rechts een deo-tje gekocht had, maar ze dacht niet al te veel, want ze had thuis zelfs nog over van onze reis vorig jaar maart!!!! Nou .., het bleken er 20 te zijn! :) Lekker doorspuiten dus!

2063 Woensdag 18 juli 2012  -  Terug naar huis (tenminste, dat dachten we)

Laatste ochtend in de United Kingdom. Vandaag is de dag dat we terug vliegen naar de VS. Dus toch nog 1 keertje een echt Engels ontbijt:




Daarna alles weer in de auto geladen. Dat is nu best even een uitdaging, zeker met een zesde koffer erbij. Manuela heeft maar 1 van de koffers op haar schoot genomen - en zat meteen klem. Gelukkig zat ons hotel niet al te ver vandaan (zo'n 6 mijl) vanaf de plaats waar de auto weer ingeleverd moet worden, dus het was te doen.

Auto inleveren ging snel, wel bijna de GPS in de auto laten liggen, niet snugger, maar Manuela dacht er net op het laatste moment nog aan. Met het busje naar het vliegveld, en in de rij om in te checken. En toen het uur van de waarheid: had ik alles goed over de 6 koffers verdeeld? We hebben zoveel etenswaren uit Nederland meegesleept dat die koffers loodzwaar waren. Een paar koffers waren iets over het gewicht; de meeste zaten er net precies op of een tikje onder - maar er werd niks van gezegd. Eén van de koffers gaat mee als "handbagage", en voor die extra koffer die we gekocht hebben, mocht ik nog even 80 dollar extra afrekenen bij Delta. Pffft.

Maar goed - we zijn de koffers kwijt, en kunnen door de security heen. En daarna MOEST ik even bij de WH Smith kijken - op zoek naar een bepaald tijdschrift. Herinnert u zich nog dat ik werd geïnterviewd door 2 heren van het auto-tijdschrift Auto Express? Nou, dat tijdschrift zou vandaag uitkomen, dus ik moest even kijken of-ie er bij lag. Nieuwsgierig of ik er in sta. En zowaar ik vond het tijdschrift:


En nog veel beter: Ik sta er in! Toch een leuk idee dat ik een week lang in een tijdschrift sta wat door heel Engeland is te krijgen. Weliswaar hebben ze mijn naam verkeerd gespeld, maar toch....


Terwijl ik sta te glunderen over "mijn" tijdschrift, ben ik Manuela al kwijt geraakt bij de Harrods, waar zij van alles staat uit te zoeken.




De vlucht van Londen naar New York JFK vertrekt braaf op tijd. Dit keer wel een wat langere vlucht, want het is iets meer dan 8 uur vliegen. En waar de piloot al voor waarschuwde klopte: Er is onweer boven New York; we zien het flitsen; en we merken dat we wat zigzaggen boven Long Island voordat we daadwerkelijk landen.

Vertrek vanuit Londen.


Op JFK airport was het een chaos. Tot nu toe, iedere keer dat ik in New York ben geweest, was het eigenlijk altijd wel chaos, en dit keer nog erger. We worden meteen in een lange rij gezet, en we zien een hal vol met mensen die allemaal door de douane moeten. Na een aardige tijd wachten (waarbij we nog geluk hadden om naar voren gehaald te worden, omdat we een aansluitende vlucht hadden), zijn we eindelijk aan de beurt, en moeten we weer het hele gesodemieter door met onze vernieuwde visa om het land binnen te komen. We hadden een nogal gaperige douanier, die er duidelijk geen trek in had, en alles op z'n langzaamst deed, en totaal geen interesse had in alle visum papieren die ik zorgvuldig had verzameld, uitgezocht en meegesleept (daar doe je nou al die moeite voor!); maar goed, na alle vingerafdrukken en foto's en stempels, mogen we het land weer in.

We hebben alle koffers opgehaald, en werden meteen weer in een rij gezet. Compleet onduidelijk waarom we weer in de rij moesten staan. Tenslotte moesten wij alleen maar de koffers weer opnieuw afgeven voor de volgende vlucht. Maar na een kwartiertje werd het akelig duidelijk dat onze aansluitende vlucht gecanceld was vanwege het onweer. En niet alleen de onze, maar heel veel vluchten. En die rij waar we nu in stonden waren allemaal mensen die nu omgeboekt moesten worden. Gezien het tijdstip (6 uur 's avonds) begon ik er een hard hoofd in te krijgen dat het nog deze avond zou lukken om naar Dallas te vliegen.

En na 3 uur (!!!!) wachten waren we eindelijk bij de balie. En het eerste wat de dame daar zei was: "You are not going to like this". We kregen te horen dat we pas de volgende dag weg konden, en dat we zelfs 3 vluchten moesten gaan doen om in Dallas te komen (in plaats van de rechtstreekse die vandaag gecanceld was); eerst naar Indianapolis, dan door naar Memphis, en dan weer naar Dallas. En dat met overstappen van maar 35 minuten ertussen. En dat we op die manier dan om 9 uur 's avonds aan zouden komen. Ik ben daar even heel boos geweest op de Delta medewerkster, omdat ze ons niets meer gaf dan een stel maaltijd-vouchers, en de opmerking dat we zelf maar voor een hotel moesten gaan zorgen, wat niet vergoed zou worden. Voor wat ik voor die tickets betaald heb, hadden ze wat mij betreft wel even een hotel voor ons mogen regelen.

En tsja. Dan sta je daar 's avonds op een lawaaierig vliegveld met een lading koffers, in een hal met niets meer dan een Dunkin Donuts en wat metalen bankjes, en geen idee wat te doen. Ik ben op mijn Blackberry maar hotels op gaan zoeken, en deze stuk voor stuk gaan bellen. Maar de één na de ander zat helemaal vol. Als klap op de vuurpijl was toch wel het telefoontje naar het Hilton, die mij de opmerking gaf dat alle Hilton hotels in "the greater New York area" volgeboekt waren, inclusief alle partner hotels. Ik maar eens een hotel gebeld in Mahwah, een uur rijden vanaf New York: ook volgeboekt. Nog een hotel in Mawhwah gebeld: ook geen kamers. Ja, da's lekker. Er waren zoveel vluchten gecanceld dat alle hotels inmiddels vol zitten. En er was een balie voor een hotel-service. Maar ook daar stond een lange rij mensen - en die rij schoot niet op.

Uit pure frustratie eerst maar eens gekeken of we ergens wat konden eten, en we slepen alle koffers mee een paar verdiepingen hoger, om daar te ontdekken dat we een laptop zijn vergeten. Jetlag en frustratie doet wat met je. Snel terug, en gelukkig stond-ie er nog; maar toch; we zijn duidelijk moe en er moet een hotel komen. Een restaurant op het vliegveld konden we niet vinden. Alles zit achter de check-in; dus aan die maaltijd-vouchers van Delta had ik ook niet veel. Dan maar weer terug naar de Dunkin Donuts; eerst maar even iets te eten en te drinken halen.

Terwijl ik dat aan het doen ben, overhoort Manuela toevallig een stel jongens praten dat het Red Carpet Inn op 7 mijl van het vliegveld nog kamers beschikbaar heeft. Ik heb dat hotel snel opgezocht op mijn Blackberry, gebeld, en zowaar, men had kamers vrij, voor maar 150 dollar per nacht. Niet veel later zaten we in een gele taxi op weg naar Brooklyn. In een bijzonder lelijke buurt in Brooklyn. Onze taxi chauffeur had wat moeite om het te vinden, maar vond het (na wat woorden-wisselingen over de telefoon met de Indiase hotel-medewerker) uiteindelijk toch. Het was mij meteen al (aan het uiterlijk van het hotel te zien) duidelijk dat dit hotel absoluut geen 150 dollar per nacht waard was, maar ja, je moet wat. Slapen op een metalen bank op het vliegveld is ook geen optie.

Onze taxi chauffeur zei nog, dat het een goede kans was om met een taxi naar het centrum van New York te gaan, maar wij konden alleen maar denken aan een bed. Slapen!!! Dankzij de jetlag en de vertraging was het voor ons gevoel al ver in de nacht, en hadden we echt slaap nodig. En zo besteedden we de nacht onverwacht in New York.

We hebben nu ook al meteen geconcludeerd dat we nooit meer een overstap gaan doen op New York, en als het even kan, ook nooit meer gaan vliegen met Delta, want hun klanten-service was ver te zoeken vandaag. Voor Delta was het net alsof dit de allereerste keer was dat ze gecancelde vluchten hadden vanwege slecht weer, en ze zich geen raad wisten met alle gestrande passagiers.
2062 Dinsdag 17 juli 2012  -  Windsor

Na wederom een uitstekend ontbijt in ons hotel, Harmondsworth Hall, zijn we vertrokken naar Windsor, om daar Windsor Castle te bezoeken. We hadden het al eens eerder bezocht, maar het blijft erg mooi om daar rond te kijken.

Meteen bij de ingang van het kasteel heb ik door dat mijn bankpas van de Rabobank geblokkeerd is - ik kon namelijk niet meer ermee betalen. Gelukkig heb ik meer betaalmogelijkheden tot mijn beschikking. En zelfs na bellen met de Rabobank komt het niet meer in orde met de pas ("er zou mee gefraudeerd zijn?!", krijg ik te horen van de Rabobank, maar ik weet van niks), en moet ik uiteindelijk na de vakantie een nieuwe Rabopas bestellen. Het lijkt zo langzamerhand dat ik iedere vakantie wel een keer een geblokkeerde pas heb.

Het kasteel was weer prachtig om te zien (jammer dat je niet overal foto's mag maken), en Manuela snuffelt naar hartelust rond in de winkeltjes op de castle grounds, met name bij de Middle Ward Shop. Helaas door ons bezoek aan het kasteel missen we precies "the changing of the guards", wat zich juist voor het kasteel afspeelt, en wij dus niet kunnen zien. Je kan de "guards" overigens wel ook bij het kasteel zien, die luid schreeuwend tussen het publiek door lopen:


's Middags winkelen we weer wat in Windsor (eindelijk een extra koffer weten te vinden!!), drinken we koffie bij Costa, eten een ijsje aan de rivier The Thames, en voeren we de zwanen, die daar in grote groepen rondzwemmen. Tegen de avond wandelen we over The Long Walk, in een park vlak voor Windsor Castle, en eten we nog een keertje bij de pub The Five Bells in Harmondsworth; tenslotte is dit de laatste keer dat we dat kunnen doen, want morgen is onze vertrekdag. En op onze hotel-kamer 's avonds sta ik alles nog maar een keer in te pakken, en hopelijk qua gewicht goed te verdelen over de 6 koffers die we hebben.
Windsor Castle.
De vlag hangt uit, dus the queen is at home.
Bewaking.
Manuela's favoriete winkel ... geen prul maar echt mooie luxe spullen.
Lamp met kroontje.
Het poppenhuis uit de kindertijd van Queen Anne (de oma van de huidige Queen Elizabeth.
Make way for the Windsor Castle guard!
Wat is het hier toch sfeervol en leuk.
Maar weer een extra koffer gekocht voor al onze extra spullen. En we hadden al een kleine extra koffer mee!!!
Twee zakken gekocht, want wij voeren maar al te graag de zwanen.
Tijd voor een ijsje.
Je kan hier zelfs de duiven voeren.
The long walk heet het hier. We hebben er een stukje van gelopen.
Proberen een kastanje uit de boom te plukken.
Gelukt!
De zon die door de kerk scheen, lichtte net dit ene stukje glas in lood op.
Ook glas in lood in de hal van ons hotel.


2059 Maandag 16 juli 2012  -  Regen, rijden en drugsdealers

De titel van deze weblog heb ik alleen maar verzonnen om je aandacht te trekken (is het gelukt?!). Want het was niet zo'n heel bijzondere dag vandaag. We reden van Bristol terug naar Harmondsworth, vlakbij Heathrow Airport. Ik heb de laatste 2 nachten van ons verblijf hier in Engeland bij hetzelfde hotel in Harmondsworth geboekt, waar we onze vakantie zijn begonnen. Rondreizen is wel leuk, maar we zijn het gesleep met de koffers een beetje zat, en door even 2 nachten in hetzelfde hotel achter elkaar te boeken, kunnen we even relaxen en de koffers vooral even laten voor wat ze zijn.

Maar de rit van Bristol richting Londen was vooral een rit met heel veel regen. We hadden eigenlijk verwacht onderweg wel iets leuks tegen te komen om te gaan doen, maar dat was niet echt zo, zeker niet met al die regen. We zijn wel per toeval langs Stonehenge gereden, waar de mensen druilerig in de regen naar de stok-oude stenen stonden te kijken.

Een paar fotootjes onderweg:





Dus we zijn maar gewoon lekker onderweg ergens apple pie met custard gaan eten. En we zijn onderweg in Windsor gestopt om wat te winkelen, en we hebben pizza gegeten, recht tegenover Windsor Castle. We zijn ook nog even bij een supermarkt in Staines gestopt, op zoek naar een extra koffer, want we hebben echt veels te veel spullen bij ons, om onder de limiet van 23 kilo per koffer te blijven, dus we hebben echt een extra koffer nodig als we weer gaan vliegen. En we hadden er al vijf.... Maar we zijn nog niet geslaagd - geen koffer te vinden. Daar in Staines, herkende ik heel toevallig de lokatie waar ik zo'n 7 jaar geleden een keer een cursus heb gedaan midden in de winter. Grappig om ook daar toevallig langs te komen.

Teddy-beren in Windsor.




Eenmaal weer terug naar Harmondsworth Hall, ons hotel, krijgen we nu een andere, maar ook veel grotere kamer - erg leuk. En terwijl ik 's avonds weer alle koffers van de auto naar de hotelkamer sleep, kom ik langs een auto, met draaiende motor, waar vreemde figuren rondhangen, en een sterke walm van wiet uit vandaan komt. Wat hebben we hier? Drugsdealers in de straat, in dit o-zo vredige en rustieke dorpje?!

Ons hotel; Hetzelfde hotel als waar we na onze aankomst in Londen een nacht verbleven. Toen kregen we 2 kamers en nu de family room. Dit hotel is stokoud en heel erg knus en heeft een geweldig ontbijt en een lieve hond genaamd Archie erbij ... Wat wil je nog meer? :)






2057 Zondag 15 juli 2012  -  Bath

Een zondagje in het gezellige stadje Bath, in de buurt van Bristol. Hier zijn de winkels open op zondag, en is het er zelfs behoorlijk druk. Vorige keer hadden we hier al de Roman Baths bezocht, dus die slaan we deze keer over, en we gaan gewoon een beetje winkelen, markt-kraampjes bekijken, de straatmuzikanten bewonderen, een hot chocolate drinken bij Thorntons, en de bijzondere zeep bij Lush besnuffelen.

's Middags rijden we door de Cheddar Gorge, uiteraard vlakbij het plaatsje Cheddar; eten we een hapje bij een pub, en kopen een stuk kaas. 's Avonds zitten we weer in een Premier Inn, de Sidcot Arms, waar, geheel in de traditie van deze vakantie, het brandalarm maar weer eens af gaat als we daar zijn.

De bekende Engelse bus.
Het stadje Bath.
Overal zijn er heel gezellig straat-artiesten.
Chocomel drinken op de bovenverdieping van Manuela's favoriete chocolade-winkel Thorntons. Uiteraard heeft ze veel chocola meegenomen, die de warmte en de reis nog overleefd hebben ook.
Lush een superleuke zeepwinkel met veel bijzondere zeep.
Bad bruis ballen.
Alles vers.
De winkel van Jamie Oliver.
Er wordt hier verse pasta gemaakt ... wel grappig de hoogte waar de pasta uit het apparaat komt, als je snapt wat ik bedoel. :)
Vers producten kom je haast niet tegen in Texas.
1 van de restaurants van Jamie Oliver.
Dit meisje zat zo enorm van de muziek van deze meneer te genieten, je zag haar benen al wiebelen en Manuela zei tegen mij, die wil graag dansen maar durft niet goed omdat er zoveel mensen omheen staan. En ja hoor, terwijl haar vader al die tijd geduldig op haar staat te wachten, begint ze te dansen ... zooooo lief was dat om te zien. Daar stonden wij weer van te genieten. De wijdbeense man is overigens niet haar vader, die stond aan de andere kant.
Tussen de straatjes door zie je de natuur.
Levend standbeeld.
Michel krijgt voer in zijn handen voor de duiven.
Tea-time ... een belangrijk moment in Engeland.
Deze staat nu bij ons thuis en wat een heerlijke koekjes zitten daarin.
Deze hebben we ook!
En het linker-blik van deze foto hebben we ook. :)
Lekker!
Royal Crescent in Bath.
Cheddar Gorge.
Sommigen gingen klimmen zonder touw of wat dan ook voor beveiliging!!!
Waterval in Cheddar.
Ons mooie hotel.
Van buiten heel pitoresk en van binnen mooi modern.


2053 Zaterdag 14 juli 2012  -  In het zuiden van Wales

's Nachts om half drie ging dus het brandalarm af. Zo vervelend, zo midden in je slaap gestoord worden door een oorverdovend lawaai. Het alarm was al snel weer uit, maar ik ben toch maar even beneden gaan kijken, om te ontdekken dat iedereen nog gezellig aan de bar zat; overduidelijk vals alarm dus, en daar zijn we weer mooi klaar mee. Het was zo-ie-zo al erg lawaaierig buiten die nacht, met de bar-gangers in de pub, die af en toe schreeuwend buiten stonden, dus we hadden al niet zo'n heel goeie nacht.

Rond 9 uur zaten we aan het ontbijt; waar grote bakken met bacon, tomaat, worstjes en zelfs black pudding klaar stonden. Manuela wilde al gaan opscheppen, maar de ietwat hijgerige eigenaar (de beste man was nogal rond) stond verbouwereerd achter haar, met de opmerking "I'll do all that!". En zowaar, het ontbijt werd voor ons geserveerd, en het was eigenlijk beter dan verwacht.

Promotie voor de "mooie tuin" van het Elan Hotel op hun eigen website.


Hoe het er werkelijk uit ziet - uitzicht op een modderige parkeerplaats.


Onze huur-auto tactisch geparkeerd op het enige stukje gras, zodat-ie niet in de modder staat.


En dit is de toegang naar de modderige parkeerplaats.
Probeer hier je auto maar eens kras-vrij om de bocht te krijgen.


Een metalen hekje in de bocht geplaatst. Te zien aan de groeven in de muur zijn al heel wat auto's hier tegen de muur aan gegaan.


En zie hier de mooie achter-ingang van het Elan Hotel. Don't mind the mess!
Achteraf kunnen we altijd wel weer lachen over waar we toch weer beland zijn.


We zijn weer verder gaan rijden richting Cardiff, nou ja, eigenlijk richting Newport, een stad voor Cardiff. We wilden eerst naar Cardiff, waar een museum zit van Doctor Who, maar dat bleek dicht te zijn. Onderweg zijn we gestopt bij TreTower Castle & Court. Het is zo'n 800 jaar oud (wat is hier nou niet 800 jaar of meer oud?) en het is min of meer een ruïne, met een weiland vol met schapen er om heen.


We zijn daarna doorgereden naar Blaenavon en hebben na lang zoeken over super smalle weggetjes door de bergen heen een restaurant weten te vinden in Penperlleni, met best wel goed eten. Daarna door naar Newport, waar we wederom een Premier Inn hotel hebben weten te boeken. 's Avonds zijn we in Newport naar de bioscoop geweest, waar we Ice Age 4 hebben bekeken, waarna we 's avonds nog koffie hebben gedronken in het Beefeater restaurant naast het hotel.
Goh. Maar weer eens een kasteel.
Michael staat in de verte schapen op te jagen.
En dat lukt hem aardig.
Broederliefde.
Proost!
Eenzaam vrouwtje.
Kok Damian geeft kookles.
Dit soort borden zie je alleen in Wales.


2052 Vrijdag 13 juli 2012  -  Caernafon en Snowdonia

Na een prima ontbijt in het restaurant naast de Premier Inn, zijn we uitgecheckt bij het hotel en naar Caernafon gereden. Het weer zit ons deze ochtend iets minder mee, en het regent behoorlijk. Desondanks, als we eenmaal bij het kasteel in Caernafon zijn, begint het net weer een beetje op te klaren, en stopt de regen. We kijken rond in Caernafon, kopen magneten in een souvenirwinkeltje voor op onze koelkast thuis, en bezoeken het kasteel van Caernafon, waar we wel even de grote groepen mensen moeten ontwijken die allemaal via een cruise schip hier zijn gekomen. Het kasteel is nog in zeer goede staat, met een hoop kamers, gangen en hoge torens, en waar we, zo hebben we gemerkt, elkaar nog goed kunnen kwijt raken. We lunchen even gezellig in een klein tentje tegenover het kasteel.

Van Caernafon zijn we naar Llanberis getrokken, met als doel om daar de trein te nemen die ons naar de top van de hoogste berg van Wales, de Snowdon, moet gaan brengen. Kaartjes gekocht en... een kwartiertje later te horen gekregen dat de trein vandaag niet rijdt. Er zijn te weinig bezoekers, en het zicht op de top is te slecht - erg mistig. Jammer hoor, want we hadden echt wel zin gehad om met zo'n klein ouderwets stoomtreintje naar de top van de berg te gaan.

We zijn dan maar zelf met de auto door het Snowdonia gebied gaan rijden; een werkelijk prachtige omgeving die ons wat doet denken aan de natuur in Ierland. Er zijn bijzonder veel krappe kronkelwegen, en het is echt een uitdaging om er te rijden. Onderweg stoppen we in Beddgelert, een leuk klein plaatsje met gezellige winkeltjes, vernoemd naar een oude legende over prins Llewelyn, de prins van Wales, en zijn hond Gelert, wat te lezen is op de grafsteen van de hond Gelert:

"In the 13th century Llewelyn, prince of North Wales, had a palace at Beddgelert. One day he went hunting without Gelert, "The Faithful Hound", who was unaccountably absent. On Llewelyn's return the truant, stained and smeared with blood, joyfully sprang to meet his master. The prince alarmed hastened to find his son, and saw the infant's cot empty, the bedclothes and floor covered with blood. The frantic father plunged his sword into the hound's side, thinking it had killed his heir. The dog's dying yell was answered by a child's cry. Llewelyn searched and discovered his boy unharmed, but near by lay the body of a mighty wolf which Gelert had slain. The prince filled with remorse is said never to have smiled again. He buried Gelert here".

Tegen de avond zijn we op zoek gegaan naar een hotel, maar het is dit keer wat moelijk te vinden, want we zitten in een nogal verlaten gebied, en komen alleen maar door hele kleine dorpjes heen, waar niet veel beschikbaar is. Ik heb wat hotels in de omgeving opgebeld, maar de 1 na de ander zit vol. Onderweg komen we door het plaatsje Llanidloes (alle plaatsnamen lijken hier wel met "llan" te beginnen). We vinden daar wel wat "inns", maar de eerste die we daar bezoeken is een vreemde pub met allemaal kleine kamertjes, en de tweede die we bezoeken is weer totaal verlaten. Dan maar eerst even ergens een hapje eten, en in dezelfde plaats vinden we de Begal Brasserie, een Indiaas restaurant. Eigenlijk een beetje vreemd, zo'n restaurant in the middle of nowhere, zo ver van alle grote steden vandaan (we vragen ons echt af waar mensen hier hun boodschappen doen), maar het eten is er erg goed.

Na lang zoeken, zo rond half 9 's avonds vind ik een hotel in Rhayader, wat ook weer vol blijkt te zitten, maar waar men wel weet dat er nog een Pub/Hotel is, die ook kamers heeft, en daar weten we inderdaad een kamer te krijgen. Het is een bij elkaar geraapt zootje van een paar gebouwen, waar op deze vrijdag-avond een hoop mensen in de pub hangen. Om achter het hotel te kunnen parkeren, moeten we de auto echt door een super smal steegje (met bocht uiteraard!) wurmen, maar ik weet het ook nog kras-vrij voor elkaar te krijgen, om vervolgens de auto in een modderig grasveld te moeten parkeren. De WiFi verbinding is weer rampzalig, en 's nachts gaat het brandalarm maar weer eens af, en het is wel een heel simpele kamer met Ikea meubilair erin, maar goed, we hebben een plek om te slapen.
En nog maar weer eens een kasteel.
Manuela heeft er eentje gekocht, zou het helpen??
Jongens, sta toch eens stil voor de foto!!!
Goed zo ... dat is al beter.
Ik ben hier Manuela ernstig kwijtgeraakt, en zij mij; ik was er ineens vandoor, terwijl zij nog op een steile kasteeltrap stond te klungelen ... Ze was er een beetje boos over.
Hoezo steil???
Lunch tegenover het kasteel. Mmmmmm!
Helaas ging de treinrit niet door; de groep was te klein.
Door Snowdonia rijden.
Ja hoor Michael; ik zie je wel.
Rood stipje = Michael. :-)
Kun je Michael nog vinden in deze foto??
Mooi houtsnijwerk bij een winkeltje in Beddgelert.
Een "ware" legende in Wales over een prins en zijn hond.
Hier ligt Gelert begraven onder een boom.


2051 Donderdag 12 juli 2012  -  Conwy

We hadden een bijzonder goed ontbijt in het Best Western hotel, dit keer gewoon een buffet, en da's wel zo gemakkelijk, kun je tenminste eten wat en zoveel je wilt. We rijden deze ochtend nog verder naar het westen, en daarmee verder naar het noorden van Wales. Onderweg in Stoke-On-Trent zijn we eerst nog even een Sainsbury supermarkt ingedoken om daar eens even rond te snuffelen.

Onderweg naar Wales hebben we geluncht bij een Little Chef. Ons doel was eigenlijk om even op Internet te kunnen met de "free "wifi" van Little Chef, maar er is daar wel free wifi, maar geen stopkontakten, en dat is nou weer niet zo heel handig.

Hierna zijn we doorgereden naar Conwy, een echt middeleeuws stadje met een groot kasteel en nog een heuse stadsmuur er om heen; en heel erg mooi gelegen aan de zee. Zeer mooi om te zien. We zijn eerst even net buiten de stadsmuur gestopt om bij de Conwy Bowling club te kijken, waar ze gewoon buiten aan het bowlen zijn op het mooist gemaaide stukje gras wat we ooit gezien hebben. In het stadje zelf bekijken we de knight shop, waar je harnassen, maskers en zwaarden kunt kopen. En ook bezoeken we "the smallest home of the UK", een piep-klein huisje waar echt iemand jarenlang heeft gewoon, en niet veel meer dan een bed in past. Ook wandelen we over de stadsmuur en eten we er een ijsje, want het is heerlijk weer.

Vervolgens rijden we door naar het Anglesey eiland, waar we net over de brug even rondkijken in de plaats met met de langste naam ter wereld, Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch, gewoon omdat het leuk is, en omdat twee bekenden van ons hier ook ooit zijn geweest.


Ten slotte rijden we verder naar Bangor, waar we na wat twijfels ingecheckt zijn bij een Premier Inn, een hotel wat juist veel beter was dan we hadden verwacht. En we hebben gegeten in het restaurant er naast - en ook dat was erg goed.
Bij het Best Western: heerlijk vannacht met het raam open geslapen.
Leuke taarten bij de Sainsbury supermarkt.
Bij de Little Chef; een soort Engelse Denny's.
Aangekomen in Conwy.
Beetje vaag wat hier allemaal aangespoeld is. Je zou denken dat ze zoiets opruimen...
Wauw, wat een strak en groen grasveld om op te bowlen.
Een van de bowling ballen.
Heerlijk dorpje om rond te lopen.
Aan de kade; een mossel beeld; ze vangen hier duidelijk mossels.
Het kleinste huisje ... hier hebben jarenlang mensen gewoond. Het is binnen de grootte van een kast!!!
Dit is de hele bovenverdieping.
Wandelen over de stadsmuren van Conwy.
Bij de kerk midden in Conwy.
In Wales hebben ze langste plaatsnaam ooit: Op het station van Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch.
Hier een beetje hulp hoe je het uit moet spreken.
Hier zijn onze vrienden Bassie en Adriaan ook geweest in de tour door Europa.
Dit is echt grappig; de trein stopt hier normaal niet; tenzij je even naar de chauffeur wuift dat je mee wil.
En hier de betekenis van die o-zo-lange plaatsnaam.
's Avonds eten bestellen aan de bar in het restaurant, met wel heel aparte bier soorten.


2050 Woensdag 11 juli 2012  -  Nottingham en Peak District

Het ontbijt was inbegrepen deze ochtend bij het rampzalige Vale of Belvoir hotel (lees voor de grap eens de reviews over dit hotel). Ik hield al rekening met het ergste, en het restaurant voldeed geheel aan mijn verwachting. Het was echt niet lekker. Mega-vet "fried bread" (een boterham volgezogen met frituurvet), vreemd ogende champignons en een flinke hoeveelheid "baked beans" drijvend in tomatensaus. Ik was bijzonder snel uitgegeten, en sloeg het meerendeel van het ontbijt maar gewoon over. Ik heb het gevoel dat ik na het ontbijt iedereen heb lopen haasten, om maar zo snel mogelijk van dit hotel weg te komen. Brrrr...

Op de planning van vandaag stond een bezoek aan Nottingham Castle, midden in Nottingham. Wij moesten even denken aan de verhalen van Robin Hood uit Nottingham, maar het is gewoon een grauwige stad, en als je zo op de kaart kijkt, is er van Sherwood Forest ook niet veel meer over. Het kasteel midden in de stad, is wel een verademing; dat ligt er heel mooi. We doen daar de tour in de ondergrondse grotten onder het kasteel. Geen natuurlijke grotten, maar gangen gemaakt door mensen heel lang geleden, met uiteraard heel veel geschiedenis wat er allemaal gebeurd is, en dat is bijzonder leuk om naar te luisteren tijdens de tour, als het je lukt om het Engelse accent goed te verstaan. We hebben na de tour ook nog Nottingham Castle van binnen bekeken, maar dat was eigenlijk meer een museum, dan dat het een kasteel is, en daar vonden we niet zo heel veel aan.

Pal naast het kasteel zit de oudste pub van heel Engeland, "Ye Olde Trip to Jerusalem", een naam die het gekregen heeft in de tijd dat de mensen hier nog even tezamen kwamen, voordat ze op kruistocht gingen naar het beloofde land. Het is een bijzonder mooie pub om te zien, zo pal tegen de rotsen aangebouwd, en met heel veel verschillende hoekjes en kamertjes. Wij hebben er koffie gedronken en werkelijk heerlijke chocoladecake gegeten.

Vervolgens zijn we naar Ashbourne gereden, een klein plaatsje ten zuiden van het Peak District. De wegen er naar toe zijn smal; en met tegenliggers is het maar moeilijk om elkaar te passeren, zo smal is het, en de Engelsen rijden er verdraaid hard. Manuela heeft regelmatig de muurtjes en de zijkant van de weg op haar af zien komen, om maar even snel een andere auto te laten passeren. Maar het is goed gegaan; geen grote krassen op onze gehuurde Peugeot.

Het Peak District is een nationaal park, waar overigens nog wel gewoon mensen wonen en werken, maar we komen wel steeds verder in de Engelse countryside hier, want het wordt steeds rustiger om ons heen, en het is een bijzonder mooie omgeving.

Onderweg komen we langs Arbor Low, een soort Stonehenge monument, maar dan in Derbyshire. We moeten via het terrein van een boerderij om er naar toe te kunnen lopen, dwars door een wei vol met schapen. Het is hier ook best wel winderig en koud. Arbor Low stelde zelf niet zo heel veel voor; het is gewoon een stel stenen in een rondje - net als Stonhenge eigenlijk - maar de wandeling er naar toe was wel leuk.

Aan het einde van de dag rijden we richting Buxton, aan de andere kant van het mooie Peak District, en vinden we een Best Western hotel (Moorside Grange), eigenlijk zo maar midden in de wijdse natuur, compleet met restaurant en zwembad (en wederom een hoog grijze haren gehalte). Inchecken daar duurde eindeloos, want iemand die zomaar aan komt waaien voor een hotel kamer, daar keken ze toch wel van op, en dat was toch even lastig voor ze. Men moest echt even op zoek naar de kamer die gereed was, en er moest apart iemand bij gehaald worden voordat we eindelijk een kamer konden krijgen.

Dit hotel, veel beter dan de vorige, probeerde voor haar gasten weer veels te chique te doen. Wij gingen in het restaurant van het hotel eten, en ontdekten 8 stuks bestek voor iedereen netjes gedekt op de tafel. Ik weet echt niet wat ik met al die messen en vorken moet. Eentje van ieder is meer dan genoeg. En we zagen prijzen op de menukaart waarvan je even achter je oren moet krabben - en dat terwijl we een andere kaart hadden gezien op de hotelkamer, waarop veel lagere prijzen stonden. Toen we naar die andere kaart vroegen, bleek dat de "lounge" kaart te zijn, waarvan we ook gewoon konden bestellen, en waarop wat eenvoudigere gerechten stonden, zonder alle poespas. En zo hebben we uiteindelijk toch prima kunnen eten.
Beeld van Robin Hood, vlak voor Nottingham Castle.
De zoveelste pub.
Bij Nottingham Castle; afbeeldingen gemaakt met bloemen.
Tijdens de ondergrondse tour onder Nottingham Castle.
De oudste pub van Engeland en dat was ook wel te zien van binnen. Heel apart klein en gezellig, je kon je echt nog voor de geest halen hoe men hier vroeger gezeten moet hebben. Het voelde hier binnen ook echt terug in de tijd.
Kleine hoekjes in de pub.
Smal gangetje waar je kon bestellen aan de bar.
De pub had ook meerdere verdiepingen met sluip en kruip door gangetjes en trapjes.
The Peak District.
Wat is het hier toch mooi en dat dat frisse weer. We komen hier echt even bij. Wel jammer dat Manuela weer in een brandnetel moest gaan staan. :)
Ashbourne: gezellig dorpje onderweg waar we even een broodje eten.
Arbor Low: Hier mag je op iemands erf naar stenen gaan kijken die er al eeuwen liggen in een cirkel, een soort tweede Stonehenge.
De stenen.
Koud is het hier, he Damian!!! :)
Al het bestek bij het Best Western motel in het restaurant. Wat zal ik daar eens mee doen?


2044 Dinsdag 10 juli 2012  -  Lavendel, Castle Rising, fruit plukken en de Vale of Belvoir

Het is een regenachtige ochtend vandaag. 't Ziet er uit als een echte druilerige dag, en dan weten we weer dat we in Engeland zitten. We vinden het niet zo erg; na alle zon en hitte in Texas, is een beetje regen niet erg. We hebben eerst maar eens een "full English breakfast" genomen in de Ffolkes Arms, waar we compleet de enigen waren. Dat gaf ons even de kans om de plannen voor de rest van de vakantie door te spreken. We wilden eigenlijk naar het noorden, naar Schotland toe, maar na een flink stuk gereden te hebben, was toch wel de conclusie, dat als we dat zouden gaan doen, dat we wel heel veel en heel lang moesten gaan rijden, en eigenlijk dan nog niet Schotland in rust zouden kunnen bekijken. Dus we besloten toch maar in het zuiden van Engeland te blijven, en richting Wales te gaan.

We zijn 's ochtends eerst naar Heacham gegaan, op zoek naar de Norfolk Lavender. Het is een leuke plek om te zijn; er groeit veel verschillende soorten lavendel, er zijn wat winkeltjes, waaronder een echte farm store met allemaal lokaal gemaakte produkten, er is een dierenpark, en je kan er nog wat eten ook. Omdat het nog altijd regent, besluiten we eerst maar eens een stukje lavendel taart te gaan halen met een cafetiere. Geen idee wat een cafetiere precies is, maar het blijkt gewoon een kannetje koffie te zijn - met een duur woord. En kon het ons niet ontgaan, dat we hier absoluut de jongsten zijn; het grijze-haren-gehalte is hier behoorlijk hoog (dat ik dit zeg - ik word zelf al grijs!).

Uiteindelijk, ongeveer nadat de lavendel taart op was, en de cafetiere nagenoeg leeg, begon het zowaar een beetje op te klaren, en konden we toch nog hier rondkijken zonder helemaal nat te worden.

Iets verderop rijden we een bord Castle Rising voorbij, en besluiten we er eens een kijkje te gaan nemen. We hadden tenslotte Dover Castle overgeslagen, dus we moesten toch eens een kijkje gaan nemen in een kasteel. Een mooi kasteel, omgeven door een grote gracht, waar overigens geen water meer in staat.

Daarna zijn we de weg weer op gegaan, om dwars over te steken door Engeland richting Wales. Onderweg stoppen we bij een "pick your own fruit", waar we aardbeien, frambozen, rode bessen, kruisbessen en verdraaid zure zwarte bessen konden plukken. Het was een hele rommelige boerderij, waar we na een tijdje 2 bakjes vol hadden verzameld en slechts 2 pond hoefden af te rekenen. Hier zullen ze duidelijk niet rijk van worden.

Uiteindelijk moeten we toch nog een hotel vinden, en we belanden uiteindelijk bij de Vale Of Belvoir in Whatton, in de buurt van Nottingham. Die naam suggereert dat het een prachtig hotel moet zijn. Maar het was het overduidelijk niet. Toen we binnenstapten hadden we al onze twijfels, gezien het ouderwetse decor. Toch maar twee kamers genomen, omdat we niet nog verder wilden rijden, maar de kamers waren ronduit dramatisch. Bij de kinderen hing een schimmellucht in de kamer; in de gangen rook het naar knoflook. In de badkamer zat een wel heel vreemde douche-kop, waardoor we eigenlijk gewoon niet konden douchen zonder de hele badkamer nat te maken. De hendel van het raam donderde er gewoon af als je het raam probeerde open te doen. Ik moest eerst even 6 spinnen weghalen uit de kamers. Er stond een TV die zijn houdbaarheidsdatum allang voorbij was, met een enorme antenne erbij. De internet verbinding was, geheel in lijn met de rest van het hotel, waardeloos. En helemaal ronduit bizar was het enge masker dat aan de muur hing bij de kinderen in hun kamer - recht tegenover het bed notabene - en wat we maar besloten af te dekken met een handdoek. En 1 blik in het restaurant van het hotel, deed ons besluiten daar vooral niet te gaan eten, en in het nabijgelegen Bingham een pub op te zoeken. We hebben de rest van de vakantie goed kunnen lachen om dit hotel, over hoe rampzalig het was.

In Bingham vinden we de White Lion pub. We gluurden even op de kaart, en zagen wel heel erg goedkope gerechten. Met alles wat we waar bestelden voor ons vieren, hoefde ik maar 22 pond af te rekenen. Maar het was er wel gezellig. Overduidelijk stond er maar 1 oud mannetje in de keuken, die alles regelde en gewoon zelf de keuken in en uit loopt om je het eten te brengen - en ook nog even bij ons komt vragen of ik misschien wat anders wil eten, want "a lady nicked his last piece of ham".

We sluiten de avond af met een zelf in elkaar geflanst toetje van de meringue uit de farm winkel in Heacham met zelf geplukt fruit onderweg, en custard uit een winkeltje in Bingham, in het o-zo-droevige Vale of Belvoir hotel. Dat hebben we mooi bij elkaar gesprokkeld.
Ffolkes Arms in Hillington - echt 3 eeuwen oud, en zo ziet het er ook uit.
De farm store bij Norfolk Lavender.
De slager is er gewoon in het zicht bezig.
Stukje lavendel taart - en saucijzebroodjes, in afwachting van het stoppen van de regen.
Rijen en rijen met lavendel.
Het gebouw bij Norfolk Lavender was vroeger een molen, en hier zat vroeger een groot wiel in het water om het aan te drijven.
Een leuk dierenpark bij Norfolk Lavender.
Die oren komen best van pas, als je wilt slapen!
Er zijn hier zelfs kangaroes!
Aangekomen bij Castle Rising.
Geweldige foto! Ik spring gewoon een gat in de lucht nu we bij het kasteel zijn.
Het kasteel brokkelt gewoon af waar je bij staat, en het zand glijdt gewoon je nek in - vandaar dat ik het er even uit moest schudden.
Fruit plukken - en natuurlijk meteen proeven!
Hier nog blij met de zwarte bessen - maar ze bleken heel zuur te zijn.
Hier groeien ze wel - In Texas voor geen meter.
Twee pond afrekenen voor al het fruit.
Onderweg bij een Little Chef - even de route plannen, met behulp van de "free wifi". De manager van het restaurant, die eerst ons vreemd uitlegde dat hij eigenlijk vandaag helemaal niet werkte (wat doet-ie daar dan?), vond het niet zo'n goed idee dat we de "free wifi" gebruikten, en sommeerde ons om te vertrekken (lekker klant-vriendelijk), als we niet ook wat binnen gingen eten. Blijkbaar toch geen "free wifi".
Het prachtige (ahum!) Vale of Belvoir.
The White Lion in Bingham - goedkope, maar gezellige pub met lekker eten.
Zeg nou zelf; dit hang je toch niet op in een hotel kamer? Je zal maar 's nachts wakker worden en als eerste dit zien....
Mooie oplossing om het masker niet meer te hoeven zien.


2043 Maandag 9 juli 2012  -  White Cliffs of Dover

Nou, even nadenken hoor. Nu ik dit schrijf, zijn we al weer thuis van onze vakantie. Het bleek eigenlijk gewoon niet te doen om de weblog bij te houden tijdens de vakantie. Gelukkig, omdat ik iedere avond wat steekwoorden heb opgeschreven, weet ik nog wat we precies gedaan hebben:

Op deze negende juli, hebben we eerst genoten van een Frans ontbijtje bij Alex Factory, de Franse bed & breakfast waar we besloten hadden te overnachten, in de buurt van Calais. De ontbijtzaal heeft een grote open haard, en ruikt nog steeds naar de stal die het vroeger is geweest, maar desondanks is het er prettig ontbijten, met vers gekookte eitjes en croissantjes. Toevallig is er nog een Nederlands stel aanwezig, die daar ook op vakantie is.

Michael kon het niet laten om na het ontbijt nog een keer de wei in te wandelen, en het (grote!) paard nog maar eens uitgebreid aandacht te schenken. Hij had 'm zoveel geaaid, dat-ie met grijze handen terug kwam, en hij hoognodig zijn handen moest gaan wassen. Later hoorden we dat het paard een dame is, en nog zwanger is ook.

We zijn naar de Eurotunnel gereden, om daar de oversteek (of eigenlijk "ondersteek") naar Engeland te gaan maken. We moesten er helaas wel een uur wachten voordat we mee konden, want de trein zat vol geboekt. Dat haalt wel een beetje het voordeel van de tunnel onderuit, ten opzichte van met een boot naar Engeland gaan, maar goed. We zijn naar de terminal van de Eurotunnel gegaan; hebben een ijsje gegeten, en wat leesboeken ingeslagen voor onderweg. Uiteindelijk zijn we alsnog met de trein gegaan, en waren we vrij snel weer in Engeland.

Onze eerste stop lag al dicht bij Folkestone, waar de tunnel eindigt. We hebben een bezoek gebracht aan de White Cliffs of Dover. Een heel mooi gebied, waar je uitstekend kunt wandelen langs de hoge witte kliffen, en waar je een mooi uitzicht hebt over de zee, en ook over de haven van Dover. En het blijkt dat je er ook wortelsoep met koriander kan eten, en dat zoiets nog lekker is ook.

We hebben een tijdje gewandeld bij de White Cliffs, en wilden daarna naar Dover Castle gaan, maar de entree daarvoor was wel heel erg hoog, dat wij besloten om maar door te rijden, en later in deze vakantie maar elders een kasteel te gaan bekijken.

We zijn eerst door gereden naar Canterbury, waar het een behoorlijke drukte was. We hebben er even in een leuk oud boekenwinkeltje rond gekeken. We wilden er eigenlijk Caterbury Cathedral bekijken, maar die was net dicht, vanwege een diploma-uitreiking die daar aan de gang was.

Tot slot zijn we door gereden naar Hilligton, een stuk noordelijker richting Norfolk, wat best nog een lang eind rijden bleek te zijn. We zijn toch wat gewend dat we in Amerika gemakkelijker meer kilometers kunnen maken. In Engeland word je iedere keer danig afgeremd door de grote hoeveelheid rotondes onderweg, en vooral ook de krappe wegen met heel bochten, waardoor je niet echt vaart kunt maken. 's Avonds zijn we aangekomen bij de Ffolkes Arms (Ik schrijf het echt goed; dit is geen type-fout). Echt een ouderwetse pub en inn, waar we nog lekker konden eten, en waar we een kleine kamer hadden, wat overigens prima te doen was.
Allemaal kippetjes op de boerderij van Alex Factory.
Michael aait alles wat voorbij loopt en voor hem stil blijft staan.
Open haardje gezellig aan bij het ontbijt.
Terug in de wei om het paard wat aandacht te geven.
Bij de Eurotunnel - blits Engels karretje in de rij.
Mascottes van de Olympische Spelen in London dit jaar.
Gigantische lollies in de terminal van de Eurotunnel.
In afwachting van onze trein maar een ijsje eten.
Alsnog de trein in.
Wortelsoep met koriander. Ziet er uit als appelmoes, maar smaakt heel goed.
Uitzicht over de haven van Dover vanaf de White Cliffs of Dover.
Goh, we hebben weer eens jassen aan - dat is een tijdje geleden.
In de verte zie je hier Dover Castle.
Gek doen met de jongens.
Deze slimme duif zat alvast mooi het voer op te eten wat hier eigenlijk nog verkocht moet worden. Maar ja, als het buiten staat, en je kunt er bij, dan is het moeilijk om er aan voorbij te vliegen.
In een oud boekenwinkeltje in Canterbury.
Ingang naar Canterbury Cathedral.
Om deze te kunnen snappen, moet je weten dat er een Engels gerecht Shepherds Pie bestaat....
Donuts onderweg bij een droevig tankstation - maar ze hebben hier wel hele andere donuts dan wij in Texas gewend zijn.
Onze overnachting bij Ffolkes Arms in Hillington.
Echt typische Engelse gerechten in de pub.


2045 Zondag 8 juli 2012  -  Door naar Frankrijk

Hoera! Alles zit weer ingepakt in de auto. Wonderbaarlijk genoeg past het.
Maar goed ook, want we vertrekken vandaag naar Noord-Frankrijk.


Weiland in de buurt van Alkmaar, op deze druilerige zondag-ochtend. Speciaal voor onze Amerikaanse website-bezoekers; weten ze ook eens hoe dat er uit ziet in Nederland.


Op bezoek in Haarlem bij Adriaan en Petra, om Duke te bewonderen, die op bevrijdingsdag is geboren. Hier mocht Manuela hem vast houden. Ontzettend lief, toch?!


Oh, nee toch! Hersheys gespot bij een tankstation in Nederland.
Dat ze zulke slechte Amerikaanse chocola nu ook in Nederland verkopen...


Laatste frikandel bij Shell tankstation Hazeldonk,
vlak voordat we Nederland weer verlaten voor een lange tijd.


Ook een foto voor de Amerikaanse website-bezoekers. Dit wil ik ook wel in Texas!


Aangekomen in Noord-Frankrijk, in de buurt van Calais.









Aangekomen bij Alex Factory, onze verblijfplaats voor 1 nacht. Dit was een beetje zoeken, want het bleek ineens op een heel andere plaats te zitten, dan waar we vorig jaar waren geweest. Het bleek dat ze het verhuist hadden. Desondanks was ook dit een hele mooie hotelkamer en is de omgeving ook hier heel mooi. Het is eigenlijk geen hotel, meer een soort bed-and-breakfast, gemaakt in wat vroeger stallen waren.










Michael bij het paard en de twee ezels in de wei. Onze dieren-liefhebber kon vooral het paard niet met rust laten, en het paard genoot wel van al deze aandacht - en joeg zelfs de ezels weg, om maar zoveel mogelijk aandacht te kunnen krijgen.


Drie jaar hebben de eigenaars gewerkt om de gebouwen op te knappen en om te toveren tot mooie hotel-kamers. En ze zijn nog steeds niet klaar. Er moet zelfs nog een zwembad bij komen.


Zelfs de lampjes zijn leuk in de hotelkamer.


Michael weer in 1 van zijn gekke buien, glurend achter het gordijn.



Dat ook deze gebouwen vroeger stallen zijn geweest, kan je goed zien aan alle dingen die nog uit de muren steken.


Alex Factory ligt temidden van allemaal graanvelden.


De eigenaar van Alex Factory had ons wat restaurants aangeraden in de buurt van Pittefaux - dus wij daar naar toe.



We zijn uiteindelijk beland bij restaurant "Crocodile"; geen idee wat voor restaurant dat precies zou zijn, maar toen we eenmaal binnen waren, zag het er erg goed uit, en hadden we een serveerster die haar uiterste best deed om de hele menu-kaart voor ons naar het Engels te vertalen. Ze nam echt alle tijd voor ons, met een hele grote glimlach, en haalde daarmee ons idee (of misschien vooroordeel) dat Fransen alleen maar stug Frans blijven praten, compleet onderuit. We hebben nog nooit eerder iemand zo haar best zien doen.


Een "cocktail sans alcool"!


Een "tartare" voor Damian.


Kip met champignonsaus voor Manuela.
Het eten bij dit restaurant was echt bijzonder lekker. Ik had zelf carpaccio; en ik kreeg daar wel 6 borden van!


Wat doet deze overduidelijk Nederlandse afbeelding hier in een Frans restaurant aan de muur?


Dit zie je waarschijnlijk alleen in Frankrijk: dat je zelf een glas met wijn kunt vullen.


Het beste aan dit restaurant was toch wel het dessert-buffet, compleet met chocolade-fontijn, met werkelijk overheerlijke chocolade!


Wat lekker allemaal!

2042 Zaterdag 7 juli 2012  -  Visite, visite

Manuela had duidelijk iets opgelopen op het vliegveld, want precies 3 dagen incubatie-tijd na onze vliegreis werd ze ziek. Nadat we terug waren van de Efteling, voelde Manuela zich echt niet goed, en ben ik nog maar even snel naar de Albert Heijn in Callantsoog gegaan om even wat hulpmiddelen als neus-spray in te slaan. Gelukkig is die supermarkt tot 10 uur 's avonds open. Koppie thee erbij, honing er in, en hopen dat Manuela maar weer snel beter wordt. Gelukkig zette het in de afgelopen 3 dagen niet echt door, en krabbelde Manuela er toch weer bovenop, zodat we toch nog familie en vrienden konden bezoeken.

We hebben op donderdag mijn ouders bezocht. Mijn broer Robert had zijn werkschema omgegooid, zodat hij en zijn vriendin er ook bij konden zijn. 's Middags zijn we bij Delifrance een broodje gaan eten. We zijn in Texas veels te veel verwend met de airconditioning, en op zo'n warme dag als die donderdag was het ons eigenlijk veels te warm binnen bij Delifrance - waar is toch die airconditioning?! We zijn daarna terug gegaan naar ons huis bij Landal, zodat Manuela even kon gaan rusten, en ik met de jongens kon gaan zwemmen. 's Avonds hebben Michael en ik een typisch "Hollands" gerecht gehaald: Shoarma en Kebab. Ook dat hebben we tot op heden nog niet kunnen vinden in Texas, en dus ook wel weer eens lekker om te eten. Het mooiste was wel die ontzettende grappige Turkse man bij "Broodje Zo" in Julianadorp. Zijn brood voor de shoarma was op, dus belde hij een collega, en we overhoorden zo zijn gesprek:

- "Heb jij nu brood?"
- "Nee, geen oud brood."
- "Dat bedoel ik niet. Heb jij NU brood?"
- "Ja, NIEUW brood, geen OUD brood!"

Grappig als 2 Turkse mensen met elkaar in verwarring raken over Nederlandse woorden als NU en NIEUW.

In de afgelopen dagen is veel van ons brood overigens naar de vogels gegaan. Er fladderen zoveel vogels bij ons terras aan het het water voorbij, dat we het niet konden laten om ze ook flink te voeren. Hele broden hebben de ganzen, kauwen, mussen, meeuwen en eenden weggewerkt. Zelfs de overgebleven gebakken aardappeltjes van een paar dagen geleden, vonden de meeuwen nog best lekker.





Sorry Landal, hier hebben we ons niet aan gehouden.... Het was gewoon TE leuk!


Vrijdag-ochtend hadden we nog een keer afgesproken bij Manuela's oma, tezamen met de ouders van Manuela. We hadden namelijk onze paspoorten door het Amerikaanse consulaat naar Manuela's ouders op laten sturen, en die waren woensdag al binnen gekomen, dus die moesten we nog eventjes in ontvangst nemen, zodat we ook weer terug kunnen keren naar de VS. Het regende die ochtend ook behoorlijk, dus het was een goed moment om dat nu te regelen.

Zo kennen we Nederland weer. Grijs en regen.


Vrijdagmiddag, toen de regen gestopt was, hebben we besteed door eens lekker uit te waaien op het strand, en even iets te snacken bij strand-restaurant Paal Zes in Julianadorp.

's Avonds hebben we gegeten bij pizzeria Costa Smeralda in Den Helder. En het is erg leuk dat bijna iedereen ons daar nog herkende, en dat ze allemaal met ons een praatje kwamen maken. Het is ook bizar dat we nog steeds de nummers van de pizza's op hun kaart uit ons hoofd kennen; we zijn er blijkbaar vaak genoeg geweest, om die nummers nooit meer te vergeten. Doe mij maar een nummer 44! Tot slot hebben we op vrijdag-avond met zijn viertjes een spel gedaan, wat we bij de Efteling hadden meegenomen, en dat was heel gezellig.

Nummer 44.


Zaterdag hadden we echt een uitdaging: 3 bezoeken op 1 dag. 's Ochtends eerst langs bij Patricia, die ik net op tijd belde, want ze stond op het punt om de deur uit te gaan, en zo zaten we 20 minuten later bij haar en Tobias in de achtertuin. Patricia was super blij dat we even langs kwamen. Manuela en Patricia zijn al vele jaren vriendinnen van elkaar, en zelfs al wonen we tegenwoordig 8000 kilomter bij elkaar vandaan, het zal altijd wel een hechte vriendschap blijven.

Hierna zijn we bij Picobello in Schagen een ijsje gaan eten. Zulk lekker ijs! En leuk om te zien dat de zaak helemaal vernieuwd is, en dat ze tegenwoordig nog meer smaken hebben. Gelijk ook maar even gebeld met Bianca om af te spreken voor dezelfde middag, en gebeld met onze vroegere buurvrouw Carla, om ook daar langs te gaan. Het is een beetje vreemd om vervolgens weer in je eigen oude straat te staan, en daar toevallig ook nog de koper van ons oude huis tegen te komen. Maar wel heel erg leuk om Carla weer eens te spreken, en natuurlijk Lucas en (vanuit Leeuwarden op Skype) ook Laura.

Daarna weer snel door naar de winkels in Anna Paulowna, om nog een paar dingetjes te kopen, en daar kom ik toevallig Nicolay tegen, die toch ook wel even verbaasd keek om mij daar te zien (PS Nicolay, ik heb de nieuwe website van Puur Dunselman bekeken, en het ziet er inderdaad zeer goed uit. Leuk om te horen dat de zaken bij Dunselman zo goed gaan, en om op Facebook te lezen dat Dunselman zelfs hofleverancier is geworden).

En daarna door naar Den Helder, op bezoek bij Fred en Bianca. Ook daar was het wel kort van te voren dat we ze hadden ingelicht dat we langs zouden komen, maar ze hadden het toch nog voor elkaar gekregen om gebak in te slaan - nota bene van Dunselman. Manuela en Bianca kennen elkaar zo langzamerhand ook al weer 30 jaar, en zijn ook grote vriendinnen van elkaar.

's Avonds moesten we echt de boel weer in gaan pakken. Het was een aardige puinhoop geworden in onze woning bij Landal - we gaan ook echt niet ons best doen om de boel daar netjes te houden, want we zijn tenslotte op vakantie - en het moest allemaal weer terug in de koffers. We hadden namelijk besloten om op zondag weer richting Engeland te gaan reizen, aangezien er op zondag toch een hoop regen was voorspeld.
2041 Woensdag 4 juli 2012  -  Efteling filmpje

En hier een filmpje van ons bezoek aan de Efteling, gemaakt van allemaal stukjes die Manuela heeft gefilmd vandaag:

2040 Woensdag 4 juli 2012  -  Efteling

Vandaag is de enige dag in de week dat er nagenoeg geen regen is voorspeld - dus we maken er dan ook gebruik van om naar de Efteling te gaan:

2039 Dinsdag 3 juli 2012  -  Jetlag is een lastig iets

Echt, het is zo. We waren vanochtend bizar laat uit bed dankzij de jetlag. Om half elf had ik eindelijk een Hollands ontbijtje op tafel staan, met KNAP brood, NORMAAL beleg, ECHTE karnemelk, en nog veel meer lekkers. Goh, wat kunnen we dit soort eten toch missen.

En pas om een uur of twee 's middags waren we eindelijk aangekleed en klaar voor vertrek. Ja, je leest het goed, om een uur of 2 's middags. Eerst maar eens langs de bakker voor een gebakje met koffie erbij. Je merkt het, het draait deze hele vakantie tot nu toe om eten, da's wel duidelijk.

We reden naar Anna Paulowna, binnendoor naar Breezand, met de bedoeling om bij Helga (vriendin van Manuela) langs te gaan, die Manuela al voor de grap via Facebook gepolst had of het goed was om even op de koffie te komen - Maar Helga had ons al veel te goed door; ze vermoedde al dat we in Nederland moesten zijn, aangezien het veels te stil bleef op Facebook in de afgelopen dagen. Maar onderweg naar Helga, reed ik toevallig mijn eigen moeder voorbij op de Balgweg, die daar aan het wandelen was met de vriendin van mijn broer. Grappig! Omgedraaid, en naast haar gestopt. Ze had het eerst even niet door, en dacht vast dat we verdwaalde Britten waren die de weg moesten vragen, tot ze ineens zag dat wij het waren. Blijft leuk om die verraste gezichten van iedereen te zien, die nog niet wisten dat we in Nederland zijn. Meteen maar even afgesproken om donderdag op bezoek te komen.

Nog even in de C1000 rondgekeken (we kunnen het echt niet laten om lekkere dingen in de supermarkten te halen), en door gegaan naar Helga, en gezellig in de achtertuin gezeten, om weer helemaal bij te kletsen. Dat was echt heel erg leuk. Eigenlijk toch wel bijzonder, omdat Manuela Helga pas heeft leren kennen vlak voor ons vertrek uit Nederland, en Helga haar altijd heeft gesteund tijdens ons verblijf in de VS, en het zo tot een hechte vriendschap is gekomen.

Voor het avondeten zijn we weer terug naar Julianadorp gegaan, om daar zelf te koken. Eerst even langs de receptie om een paar nieuwe pannen te halen, want de koekenpannen die in het huisje in de kast lagen, waren in zo'n droevige staat, dat ik daar absoluut geen gebruik van wilde maken - laten we zeggen dat de anti-aanbaklaag nagenoeg verdwenen was.

Even de eendjes - nou ja, meer de meeuwen - voeren vanaf ons terras.

2038 Maandag 2 juli 2012  -  Op bezoek bij het consulaat

Met een bijzonder goed ontbijt bij het Holiday Inn Express hotel in Hoofddorp achter de kiezen, gaan we deze ochtend proberen om onze visa opnieuw te bemachtigen. Daar is een hoop voorbereiding aan vooraf gegaan, want we willen toch niet in de situatie terecht komen dat onze visa afgekeurd zouden worden, en we dus niet terug kunnen keren naar Amerika. Een advocatenkantoor heeft dan ook in de afgelopen maanden alle papierwerk voorbereid, en ik heb zelf ook een gigantische hoeveelheid formulieren moeten invullen en allemaal ondersteunende documentatie bij elkaar moeten rapen.

Kijk Amerikanen, ZO hoort een ontbijt te zijn.


Eerst nog even een pit-stop bij de Bruna in Hoofddorp. Want zelfs aan de enveloppen (waarmee het consulaat onze paspoorten met nieuwe visa erin naar ons terug moet gaan sturen), zitten de nodige eisen, en we moesten nog even zorgen voor aangetekende zegels voor een viertal enveloppen. Gelukkig (!) was er precies 1 postkantoor open in heel Hoofddorp op maandag-ochtend.

Daarna op naar het Museumplein in Amsterdam, waar het Amerikaans consulaat zit. We melden ons bij een veels te groot hek, waar je door een speakertje jezelf aan moet melden. Een man voor ons die zijn greencard was verloren en even een nieuwe wilden regelen (en ook nog de volgende dag een vlucht naar de VS had geboekt) werd zonder pardon weggestuurd met de opmerking dat hij eerst een afspraak moet gaan maken. Dat vonden we wat zielig, en we weten meteen weer waarmee we te doen hebben hier bij het consulaat.

Het Amerikaans consulaat op het Museumplein - half in de verbouwing.


Wij worden binnen gelaten, mogen eerst buiten in de rij staan, en moeten vervolgens door de metaal-detector heen om te controleren dat we geen verboden zaken mee naar binnen nemen, en mogen vervolgens in de oersaaie, veels te kleine, half in de verbouwing zijnde, en met mensen volgepakte wachtkamer van het consulaat wachten op onze beurt, waar een bewaker rondloopt die echt niets te doen heeft en de hele tijd loopt te gapen. Het lijkt de DMV wel. Een ruim uur na onze afspraak (wat voor nut had het ook al weer om een afspraak te maken?), zijn we eindelijk aan de beurt, en mogen we de paspoorten en papieren inleveren, en vingerafdrukken laten nemen, om daarna opnieuw te gaan wachten.

Weer een kwartier verder, krijgen we ons interview. Nou ja, wat je dan ook een interview zou moeten noemen. Het waren slechts een paar vragen; naar alle stapels papierwerk werd verder niet gekeken, en onze visa waren al weer goedgekeurd. Kortom, een hoop poeha en een hoop onnodig werk om een nieuw stickertje te krijgen in ons paspoort. Als ik bekijk hoeveel moeite we moeten doen voor dit ene stickertje (alleen al even helemaal naar het buitenland reizen), dan is dit eigenlijk gewoon ronduit idioot. Dagen aan werk en veel geld worden gespendeerd om te krijgen wat we daarvoor eigenlijk ook al hadden, en alleen maar verlopen was. Ze hadden ons net zo goed een nieuw stickertje kunnen opsturen in de VS, en dan plakken we het zelf wel in onze paspoorten.

Zelfs het consulaat verlaten was een uitdaging, met vier deuren om doorheen te komen voordat we weer buiten stonden. Uiteraard mag je pas door een deur heen, als een bewaker deze openmaakt voor je. Tssss. Maar goed. Het is maar weer geregeld. We krijgen weer visa, en we kunnen ook weer terug naar de VS aan het eind van onze vakantie, en we staan weer vogelvrij op het Museumplein.



We laten Amsterdam weer snel achter ons (we zijn duidelijk geen stads-mensen), en rijden door naar Anna Paulowna. Eventjes in onze oude woonplaats weer rondkijken. Er was niet zo heel veel veranderd, alleen "Snackbar Ben" was "Snackbar De Ben" geworden. Bizarre naam, maar goed. Oh, en er staat nu "Hollands Kroon" op het gemeentehuis. Nog zo'n bizarre naam.

En door naar Den Helder. Manuela wilde graag wat nieuws uitzoeken bij Livera, waarvoor ze maar niet kan slagen in de VS. Met een tas vol verlaat ze de winkel weer - duidelijk geslaagd dit keer - en gaan we door naar Multivlaai, want dat hebben we ook al zoooooo lang niet meer gegeten. Eerst even de oma van Manuela bellen (die geen flauw benul heeft dat we in Nederland zijn). Nadat ze opnam, met een vreemde stem gezegd dat ik verkeerd verbonden was, en meteen weer opgehangen. Die is duidelijk thuis! Een hele vlaai gekocht (wat moeilijk was, want er is zoveels lekker!), en meteen naar haar huis gegaan, waar Manuela vervolgens met de vlaai in een tas bij de voordeur aanbelde, en haar oma vervolgens even een paar seconden totaal verbijsterd aan de deur stond, maar vervolgens wel heel enthousiast reageerde. Kijk... da's nou leuk aan deze verrassingsreis!



"Oh, jij zit zeker in het complot!", riep oma vervolgens naar iemand in de achtertuin. Dat bleek de moeder van Manuela te zijn, die ook geen idee had dat we zouden komen en dus ook heel verrast was.

Tegen de avond zijn we naar Julianadorp gereden, om in te checken bij Landal Greeparks resort Ooghduyne, waar we een weekje hebben geboekt. Leuk om onderweg te zien dat er nog steeds velden vol met bloemen staan:



Het apartement bij Landal bevalt ons goed, is ruimer dan gedacht, en heeft een groot terras, met uitzicht over het water, waar een groep ganzen rond hangt:





Dezelfde avond zijn we de supermarkt ingedoken; op zoek naar alle lekkernijen die we al weer zo lang hebben moeten missen. Van knakworst naar roze koeken, via ragout, door naar chocoladevla naar cruesli, en nog even langs beemsterkaas, via Croky chips naar rookworst. We hadden eerst plannen om deze avond ergens shoarma te gaan eten, maar de lokale shoarma tent bleek dicht te zijn, en het werd een soort Hollandse hapjes-avond; we hebben ons er prima mee vermaakt.

De "buit" van vanavond:




Kijk Sonja, toch nog rode bessen, zonder er een jaar op te hoeven wachten!

2037 Zondag 1 juli 2012  -  En verder!

Waren we nog maar net in Engeland, staat er vandaag al weer een hele trip op de planning, want we gaan vandaag meteen door rijden naar Nederland. Het doel is om eerst even naar Nederland te gaan, daar onze visa te gaan regelen, en dan weer terug te keren naar Engeland. Hoe eerder we het geneuzel met de visa achter de rug hebben, hoe beter.

Maar we kunnen natuurlijk niet zo'n eind gaan rijden, zonder eerst goed ontbeten te hebben; en er zat een werkelijk heerlijk ontbijt inbegrepen bij de hotelovernachtig in het Engelse hotel.

Harmondsworth Hall Guest House.


Ontbijttafel.



Onze English Lord met een cup of tea en toast.


En lekker vers fruit.


En natuurlijk een "full English breakfast". Enne... "He just smiled and gave me a Vegemite sandwich!"
(Van Man At Work uit het liedje Down Under).


Behalve dat het ontbijt erg lekker was, was het vooral ook leuk dat dit een echt familie-hotel is, en dat dus hun zoon (van, ik denk, een jaar of 11) de bestelling op kwam nemen, en dat de hond van de eigenaresse je zielig (maar ook wel weer gezellig) aan staat te kijken voor een hapje.

Archie met zijn zielige honden-ogen.


Na het ontbijt hebben we alles weer ingepakt, en de veels te zware koffers weer door de gangetjes van het hotel gesleept naar de auto, om op tijd te vertrekken uit Engeland. De route ging naar Folkestone, over de M25 moterway, en naar de Eurotunnel toe, met nog een Lemon Tart onderweg in Maidstone.

Lekker, zo'n "Lemon Tart".


Bij de Eurotunnel was het bijzonder rustig. We stonden nagenoeg vooraan voor de eerstvolgende trein en hoefden maar een kwartiertje te wachten voordat we konden gaan "boarden". Net in dat kwartiertje, werd ik aangesproken door 2 mannen van Auto Express magazine, die bezig waren met een klein onderzoekje in hoeverre "Brits" weten dat het tegenwoordig verplicht is om een "Breathalyzer" (blaastest) bij je te hebben als je naar Frankrijk gaat. Uhmmm.... wij mogen dan wel in een Britse auto rondrijden, maar we zijn geen Britten. Wij zijn Nederlands! Oh, en we komen uit Texas! En we gaan naar Frankrijk! Je zag even de totale verwarring op hun gezichten. En nee, ik had geen flauw benul dat zoiets tegenwoordig verplicht is, en ik had het dus niet bij me. En een gevarendriehoek dan? Ook niet bij me. En een fluoriscerend veiligheids vest? Ook niet aan gedacht. Koplampen goed afgesteld dan? Ook geen idee wat daar precies de regels over zijn in Frankrijk (en ik weet niet eens hoe ik die koplampen anders zou moeten afstellen bij deze huurauto). En dan nog even de vraag wat ik van al die regeltjes vond. Tikkeltje overdreven hoor. Laat de politie maar een blaastest bij zich hebben; om zoiets van alle chauffeurs in heel Frankrijk te gaan verwachten...

En of ik op de foto wilde - waarschijnlijk omdat ik zo'n mooi voorbeeld was van iemand die totaal on-voorbereid naar Frankrijk ging reizen. Tuurlijk! En nu alleen nog maar even de komende weken het magazine in de gaten houden, of ik er nog in kom ook....

De trein in met je auto!




Na eenmaal de trein in gegaan te zijn, was het de snelste trein-rit ooit voor ons. Ik weet er namelijk niet veel meer van, omdat ik gewoon in slaap ben gevallen (leuk die jetlag), en pas weer wakker werd, toen we in Frankrijk uit de tunnel kwamen rijden. Voor Damian was het nog erger, die was ook aan het begin van de tunnel in slaap gevallen, en werd pas weer wakker toen we bijna bij Antwerpen waren, en had dus heel Frankrijk gemist.

Eindelijk weer eens een chocomel (of Cecemel voor Franstaligen)!


Met nog een uur file in België, vlak voor de Nederlandse grens (waarvan Michael weer niks gemerkt heeft, omdat-ie in slaap was gevallen), en dan nog een aardig stuk door rijden in Nederland, waren we pas tegen acht uur 's avonds eindelijk op de plaats van bestemming, een Holiday Inn Express in Hoofddorp. Tactisch dit hotel gekozen omdat het hotel niet al te ver van Amsterdam af ligt (waar we de volgende dag een afspraak hebben bij het Amerikaanse consulaat), en omdat dit hotel fonkelnieuw is, een goed ontbijt heeft, en niet zo schreeuwend duur is als alle andere hotels in Amsterdam.

's Avonds zijn we beland bij (uiteraard) een snackbar; iets wat we ook weer lange tijd hebben moeten missen. En waar we toch even moesten lachen om de ongelovelijk kleine glaasjes drinken die we kregen bij het eten uit een flesje van maar 200 ml. Dat gaat in Texas wel anders. Daar krijg je minimaal een halve liter, en als je even niet oplet, hebben ze 'm al weer tot de rand aan toe gratis bijgevuld.

Datum: 26 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016