3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

28 april 2017 (3785)
27 april 2017 (2812)
13:17 Claudia
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
833 Donderdag 30 augustus 2007  -  Mentor

Paul PolakNu Michael naar de middelbare school gaat en hij daar een mentor heeft, gaan mijn gedachten terug naar de tijd dat ik zelf op de middelbare school kwam. Da's nu precies 23 jaar geleden. Best wel een tijdje terug. 1 van mijn mentoren was meester Polak. Natuurkundeleraar en fervent roker. Wij hadden als klas ons eerste klassefeest bij hem thuis.

Toevalligerwijs kwam ik van de week op de website Terug naar het JOCO. Ik heb op het JOCO gezeten, oftewel het Johannes College in Den Helder, wat tegenwoordig het Etty Hillesum college heet. Op die website vond ik mijn mentor nog. Helaas wel in het lijstje "In Memoriam". Hij blijkt in 2005 te zijn overleden. Gek eigenlijk, daar sta je helemaal niet bij stil, maar zoiets kan inderdaad gebeuren als er 23 jaar passeert. Mijn lerares Engels, mevrouw Cavanagh, is ook al overleden.

Nog vreemder is het lijstje leerlingen van het JOCO, wat ik vond op deze website, op de "In Memoriam" pagina. Zelfs daarop al een naam die ik herken uit mijn klas...
832 Dinsdag 28 augustus 2007  -  Brugpieper

Voor onze puber in de familie is de vakantie nu ook over. Gisteren boeken halen op het GSG, nog gemakkelijk mee-rijdend met iemand anders in het autootje. Maar vandaag de bittere realiteit: Fietsen naar Schagen. Een miezerige 15 kilometertjes heen - en weer terug.

Wonderbaarlijk genoeg ging het Michael allemaal van een leien dakje. Hij en zijn mede-fiets(t)ers zijn niet eens verdwaald en reden zo voor het eerst naar hun nieuwe school. 't Zal vast wel geholpen hebben dat we afgelopen zaterdag even een rondje Schagen hebben gedaan, zodat Michael wist waar hij moest zijn.

Nou hadden ze eigenlijk nog mazzel, want believe-it-or-not het eerste lesuur van vandaag viel uit. Ze mochten een uurtje later beginnen. Vast om er voor te zorgen dat alle kinderen de kans hadden om de school op tijd te vinden. :-)

Nou nog 1 puntje van aandacht: de fiets van Michael is een beetje te klein geworden. Alle brugklassers hebben al een grotere fiets, maar Michael nog niet. Dat is er een beetje bij ingeschoten bij alle planningen rondom onze USA trip.
831 Dinsdag 28 augustus 2007  -  Dataverkeerd

Altijd hebben we het in deze weblog over mij of over ons. Niet deze keer. Dit keer gaan we het eens hebben over jullie. Ja jij, degene die dit zit te lezen op de website, met je kopje koffie en dat chocoladekoekje erbij. Oh, en alle andere honderden bezoekers van deze website, die we dagelijks voorbij zien komen.

't Is nog maar krap aan een jaartje geleden dat deze website uit z'n jasje groeide en ik een groter abonnement moest regelen. En nu, 11 maanden later... is het jullie schuld dat ik alweer moet gaan leuren bij mijn provider. Jullie zitten wel fijn van alles te lezen over onze vakantie en zo, maar vooral niet in de gaten houden dat jullie een beetje alle dataverkeer-limieten stevig aan het overschrijden zijn, he? Er wordt zo vaak op de website gekeken (vooral met dank aan de lezers van het Alles Amerika Forum) dat er veel meer wordt gedownload van de website dan de bedoeling was. De gigabytes vliegen je hier werkelijk om je oren!

Om naheffingen te voorkomen heb ik ons abonnement maar weer eens laten "upgraden". Maar goed... we hebben nu wel weer een zee aan ruimte om nog veel meer foto's te plaatsen!
830 Maandag 27 augustus 2007  -  Nieuwe website voor OBS de Zandhorst

De nieuwe website voor OBS de Zandhorst is gereed! De website is te bezichtigen op www.obsdezandhorst.nl en is sinds vorige week door de basisschool uit Breezand in gebruik.

Het ontwerp van de site is vrij eenvoudig, maar dat is precies zoals men het wilde: een eenvoudige, duidelijke en overzichtelijke website, waar bezoekers snel hun informatie op weten te vinden.


Veel interessanter is wat er ACHTER de website zit (en wat je dus eigenlijk juist niet kunt zien, maar goed). De school wil graag zelf de website kunnen onderhouden. Zelf verjaardagen kunnen toevoegen, zelf iets in de agenda zetten of zelf nieuwe nieuwsbrieven op de website plaatsen. Het kan allemaal via allemaal speciale schermen in een content beheer systeem! Geen kant-en-klaar content beheer systeem van het Internet geplukt met veels-te-veel toeters-en-bellen, maar een door iMaze WebDesign (dat ben ik!) ontwikkeld systeem, zodat het reuze eenvoudig is om iets te wijzigen op de website!

Al met al een mooi stukje werk, waar ik best een beetje trots op ben!
828 Zaterdag 25 augustus 2007  -  Evan Almighty

Bruce Almighty was al ontzettend leuk als film, en deze film van dezelfde makers, is net zo leuk: Evan Almighty. Wij hebben er vanavond in ieder geval goed om moeten lachen!


Evan moet van God een eigen Ark gaan bouwen en van alle dieren er precies 2 meenemen! Met als motto dat een ARK (Act of Random Kindness) de wereld al kan verbeteren.
827 Maandag 20 augustus 2007  -  Kijkcijfers

Na onze vakantie vonden we een DVD van de KRO tussen de enorme berg post (nou ja, eigenlijk meer een enorme berg reclame). Leuk! Kunnen we onszelf nog een keer terugzien in de uitzending van Wonderen Bestaan van 30 juli jl. Er blijken toch nog 651.000 mensen naar deze aflevering te hebben gekeken. We zijn beroemd!


Voor degenen die ons nog niet op TV hebben gezien, de aflevering is ook hier te bekijken.
825 Zaterdag 18 augustus 2007  -  Naar huis!

De wekker op 5 uur. Moest wel, want de vlucht vertrok al om half negen. Gisteravond alles zo goed mogelijk ingepakt en geregeld, zodat we deze ochtend zo snel mogelijk konden vertrekken. Uitgecheckt uit het hotel en de auto teruggebracht naar Advantage. Dat was niet heel eenvoudig, want in de wirwar van straten in LA ben je wel even aan het zoeken naar waar nou precies de Car Rental return zou moeten zijn. Eenmaal gevonden, liep het ook nog daar even vreemd. Er was namelijk niemand om de auto in ontvangst te nemen. Toch maar even naar binnen gelopen en alsnog een bonnetje geregeld voor de auto. En daarna weer met de bus naar het vliegveld.

En toen, inchecken voor de vluchten. Tegenwoordig geen kattepies, al die controles. Eerst, 1 koffer te zwaar. Snel nog even wat spullen van de ene koffer naar de andere overhevelen. Daarna de koffers laten scannen. Duurde zeker 10 minuten voordat de koffers gescand en doorzocht waren. We zien er vast verdacht uit of zo, want toch 2 van onze koffers moesten open.

Tijdens dat wachten ook gezien hoe er ontzettend gesmeten wordt met alle koffers. We hebben zelf geprobeerd zo goed mogelijk in te pakken, maar tegen dit soort gesmijt kan weinig op. Je wordt er bijna boos van, hoe ze daar met de koffers omgaan.

Daarna nog eens paspoort en boarding pas laten controleren, en ook nog eens zelf door de security check. De extra batterij voor mijn laptop in de tas was zeer verdacht, dus mijn tas moest onderzocht worden. Schoenen ook weer uit en ook door de scanner. Een dik uur later waren we eindelijk volledig ingecheckt. We zijn weer helemaal veilig verklaard om mee te mogen.

Hoe mooi het vliegveld ook is bij aankomst... bij vertrek is het een stuk minder mooi. Lelijk zelfs. Blijkbaar een ander deel van het vliegveld. Heel erg lang hoefden we hier niet te wachten. Er was zoveel tijd voorbij gegaan bij het inchecken dat we vrijwel direct konden instappen in de Boeing 757 van Delta.


Boven Los Angeles.

4 uur later landen we in Cincinatti, Ohio. Hier ook nog een overstap van 4 uur. Oke, je kan een hapje gaan eten en de laatste dollars uitgeven, maar verder is het toch wel vooral wachten en nog eens wachten. Rond 8 uur 's avonds hier (het is hier al weer 3 uur later dan in LA) vertrekken we weer richting Amsterdam in een Boeing 767. Het wordt snel donker buiten en we beginnen aan onze laatste vlucht van 8 uur over de Atlantische Oceaan in deze nacht.


We vliegen over de oceaan onder Groenland.

Met 1028 km per uur op 11 km hoogte!

23 uur nadat we zijn opgestaan zijn we eindelijk thuis. We hebben lang moeten wachten op onze koffers, maar ze waren er allemaal weer. We zijn met de Radisson Sas hotelbus naar Schiphol-Rijk gereden, want de gewone bus rijdt niet op zondag (daar kwamen we pas achter toen we al een kwartier stonden te wachten, handig!). Onze auto die op Schiphol-Rijk geparkeerd stond zag er niet meer uit. Zoooo smerig! Wonderbaarlijk, na 3 weken stil staan. Volledig onder de spinnewebben. Ook de rechter-voorband was bijna leeg. Schakelen wou-ie ook eerst even helemaal niet. Bij de eerste de beste bezine-pomp de voorband opgepompt en de auto door de wasstraat heengehaald. Bizar trouwens hoe laag je je eigen auto ineens vindt, als je een grote Dodge Grand Caravan gewend bent geweest in de afgelopen 3 weken.

En het enige wat we eigenlijk nog konden doen toen we thuis waren, was - behalve even snel wat boodschapjes halen, want een mens moet toch eten - slapen....

Afstand gereden: 3 mijl, 5 kilometer
Totale afstand gereden in hele vakantie: 3470 mijl, 5583 kilometer
Totale uitgaven brandstof: $ 517,61
Uitgaven: $ 54,00
824 Vrijdag 17 augustus 2007  -  Weer terug bij af

Vanochtend nog snel even ontbeten voordat we weer vertrokken naar Los Angeles, waar onze grote reis begon. Weer een wat chaotisch ontbijt, veels te weinig tafels en stoelen voor al de gasten. Dus velen moesten staand eten of op de grond zitten, en natuurlijk weer 1 broodrooster voor alle tientallen mensen. Maar goed, het is ons gelukt om wat te eten en te drinken en daarna weer de auto in voor onze laatste bestemming.

Michel had het onderweg in de auto steeds maar over "chicken teriyaki". Hij wilde bijna niet weg uit Amerika als hij dat niet gegeten had (hij heeft dit een paar keer gegeten op zijn werkreisjes naar Texas). Volgens hem kon je dat vinden bij een "food court" in een grote mall (grooooot overdekt winkelcentrum). Eenmaal in LA vonden we een mall, maar helaas daar geen chicken teriyaki. Nou ja, laat maar zitten dan!

Eenmaal verder gereden in LA zagen we opeens een grote koreaanse mall. Michel op de rem, keren en de parkeergarage van de mall in gereden, lift in naar boven en op weg naar de food court.




Koreaanse food court, midden in Los Angeles.

En ja hoor, daar was de chicken teriyaki, wat meteen onze lunch werd. De jongens hadden zoiets van "getsie koreaans eten", maar... ze vonden het heerlijk en aten gretig van onze borden mee.


De Chicken Teriyaki!

Damian en ik namen een slush puppie erbij te drinken (geschaafde ijsblokjes met limonade er doorheen). Damian kiwi smaak en ik groene appel, met de vraag of we er nog boba bij wilden. Huh, boba? Wat is dat? Het bleek moeilijk uit te leggen, dus zeiden we maar, ja hoor, doe maar. Eenmaal aan de kip en rijst en groente, vroegen we ons af waar de boba nou was. We zagen wel iets vreemds zwarts onderin onze slush puppies, en dat bleek dus de boba te zijn. Een soort zwarte gummie balletjes onderin ons drinken (door een koreaanse vrouw werd ons uitgelegd dat het van rijst gemaakt is). Ik vroeg me al af waarom we van die enorme rietjes erbij kregen maar daar moesten natuurlijk de boba balletjes doorheen gezogen worden.


Let op de zwarte "boba" onderin de groene slush puppie.


Chicken & Boba. Da's ook precies wat we gehad hebben.

De mall was enorm groot. Een soort Korea in het klein. We werden af en toe (ook door 2 koks van de food court) aangekeken, omdat we werkelijk de enige blanken daar waren. Er was geen Amerikaan te bekennen. Nu begrijpen we ongeveer hoe het aanvoelt om bijvoorbeeld een buitenlander in Nederland te zijn. Het was echt vreemd om tussen zoveel Koreanen te lopen als enig europeaans gezinnetje. Maar we vonden het heel leuk en hadden heerlijk gegeten, ik zelfs met mijn chopsticks (eetstokjes).

Nog even bij de winkels in Los Angeles bij Hollywood geweest. Maar van korte duur, want de hitte werd ons alle 4 weer snel te veel. We waren immers weer aan koeler weer aan de kust gewend geraakt en dit viel weer als een hete deken over ons heen. Nog wel een onwijs leuke beker van onze favoriete kat Garfield gekocht.


Het is de "I'll rise, but I won't shine!" geworden.

Daarna naar ons hotel, ons laatste hotel die bijna drie weken geleden ook onze eerste was. En nog even heerlijk het zweet van ons af gezwommen.


Nog even een laatste blik op de palmbomen bij het zwembad.

Dan nog voor de laatste keer bij Denny's eten. Viel een tikkie tegen. We hadden voor het eerst iemand in de bediening die er geen zin in had. Hij vergat ons bestek, vergat de mayonaise, vergat Michels drinken, vergat de koekjes in de appelmoes van Damian en het kersje in mijn drinken. Daar werd hij later voor gestrafd, doordat er ineens 30 Italianen binnenvielen, dus hij kon nog flink aan de bak.

En nu nog de hele (zooi) inpakken. Jeminee zeg, dat valt nog niet mee. De huurauto leeghalen en schoonmaken. Jammer dat we die morgen moeten inleveren. Het was een heerlijke luxe grote auto. De koelbox ook nog in de vuilnisbak proppen. We hadden hier een piepschuimen koelbox gekocht. In ieder hotel is wel een ijsmachine, en zo hadden we iedere dag heerlijk koel drinken bij ons. Dat was echt heel handig!

De wekker op belachelijk vroeg zetten, even de weblog nog doen (die neem ik vandaag voor het eerst ooit over) en dan nog even voor een paar uurtjes te bed.

En dan morgen weer een lange en vermoeiende reis tegemoet, maar we verheugen ons enorm op het weerzien met onze huisdieren. Want waar ter wereld we ook zijn, we missen ze altijd heel erg.

Dus lieve Mickey, Teddy, Klavertje en Lavendel en last but not least de flappentakjes, we komen eraan hoor. Hou nog even vol!!

Groetjes, redactrice voor-1-keer Manuela.


Michael laat zijn dollar zien in onze laatste hotel kamer van de afgelopen drie weken.

Afstand gereden: 163 mijl, 262 kilometer
Uitgaven: $ 117,07
Hotel: Travelodge LAX $ 102,54
Brandstof: $ 49,72
823 Donderdag 16 augustus 2007  -  Rijen, rijen, rijen in een huurwagentje

De grote terugtocht is aangevangen. We moeten voor zaterdagochtend weer in Los Angeles zijn, voor onze vlucht naar huis. Da's maar 1000 kilometer... We zijn dan weer terug waar we de reis zijn begonnen. Onze reis bracht ons vandaag als eerste bij de Mystery Spot midden in het bos bij Santa Cruz.


De Mystery Spot is een vreemde plek. De zwaartekracht is er anders dan normaal. Waarom? Dat weet men niet. Om dit mee te maken, moet je er echt eens zijn geweest. In het bos staat een houten huis. Als je daar al naar toe wandelt, merk je al dat er iets niet klopt. Je kan er gewoon niet meer rechtop staan, je staat een beetje scheef. In het huis is alles nog schever. Hier kan je lopen, maar je staat wel 17% scheef. Heel erg vreemd om mee te maken!!


Michael staat hier op een trapje scheef tegen de muur!

Als je in het huisje loopt voel je je heel vreemd. Je evenwichtsgevoel raakt helemaal in de war. Het lukt je bijna niet om stil te blijven staan, alsof er aan je getrokken wordt.


Onze leidster gaat schuin op een tafel staan, zonder er af te vallen. Let op, hoe alle bezoekers staan!

Een bizarre plek dit. Nooit eerder hebben we het meegemaakt dat de zwaartekracht schuin is, in plaats van recht naar beneden!

Via Highway 1 zakken we verder af naar het zuiden. Dit is een echt bijzonder mooie route langs de kust van Californië met schitterende uitzichten over de kust en de Grote Oceaan. Het probleem is wel dat het een route is met ontzettend veel bochten en heuvels, dus erg opschieten deden we niet.




Als je maar lang genoeg doorrijdt (en geloof me, dat duurt echt uren), dan kom je bij San Simeon, waar gewoon Zee-olifanten aan de kust liggen.




We hebben verderop nog even lekker langs de zee gewandeld, om lekker uit te waaien (en er staat hier een behoorlijke klap wind).








Na een lange, lange rit komen we aan in Buellton, bij een geinig hotel met een windmolen. Als echte Hollanders spreekt ons dat natuurlijk aan! We sluiten deze dag af met even zwemmen in het zwembad, en een pizza bij Antonio's.


Afstand gereden: 292 mijl, 470 kilometer
Uitgaven: $ 106,55
Hotel: Days Inn Buellton $ 98,99
Brandstof: $ 52,21
822 Woensdag 15 augustus 2007  -  San Francisco

Onze tweede dag in San Francisco. 's Ochtends natuurlijk eerst even een bezoekje aan de Golden Gate Bridge. Een koud en winderig bezoekje. Je waait er bijna uit je hemd vandaan. San Francisco is ook heel beroemd om de mist die er dagelijks voorbijtrekt.


De Golden Gate Bridge gehuld in de mist.

Heel bijzonder aan San Francisco is ook dat het bovenop heuvels is gebouwd. Nou heb ik wel eens vaker op heuvels en hellingen gereden met mijn auto, maar dit hier is gewoon griezelig. Wat gaan de wegen hier ontzettend stijl omhoog en omlaag!! Je hebt het gevoel alsof je in een achtbaan zit als je naar boven rijdt (en maar hopen dat de auto het redt!), om bovenop de heuvel weer naar beneden te schieten.


Je ziet het aan deze foto niet zo af, maar het is echt ontzettend stijl omhoog!

Sommige heuvels zijn ook echt te stijl, dus heeft men in kleine straatjes haarspeld-bochten gemaakt. Bekend voorbeeld: de Lombard straat.


Na onze dolle achtbaanritten door San Francisco heen, zijn we weer naar de haven gereden om wat winkeltjes en de leuke trams te bekijken en een echte hamburger te eten bij Johnny Rockets.


Schitterend T-shirt. Eigenlijk jammer dat ik 'm niet gekocht heb!


Geef ze een flinke beer, en ze willen ermee op de foto!

's Middags brachten we een bezoek aan het Bay Aqaurium. Een mooi zee-aqaurium met grote tunnels onder de vissen door.


Nemo en Dory.


Grappig hoe alle ansjovis achter elkaar zwemt als grote wolken.


Een enorme aal komt even kijken bij de schoonmaak-duiker.


Aaaach, even een lieve rog aaien.


Iets minder lief, maar toch even aaien, deze zee-egel.

In de namiddag zijn we weer gaan rijden, en verlaten we San Francisco. Ons volgende hotel ligt in Gilroy, zo'n 80 mijl zuidelijker.


In San Jose zijn we nog even een "mall" ingedoken. Manuela is hier helemaal in haar element bij de enorme keus bij Bath & Body Works.

Afstand gereden: 125 mijl, 201 kilometer
Uitgaven: $ 221,95
Hotel: Super 8 Gilroy $ 87,07
Brandstof: $ 0
821 Dinsdag 14 augustus 2007  -  Alcatraz


Ons hotel in Merced.

Check-out tijd is 11.00 uur. Maar niet voor de schoonmaaksters van het hotel. Wij lagen nog te slapen toen er op de deur werd geklopt om kwart voor 9 door de schoonmaakster. En bij kloppen bleef het niet, ze kwam ook direct naar binnen. Toen ze door had dat we nog lagen te slapen, was ze snel weer weg. Wij waren nog moe. Had vast iets te maken met de airco die iedere keer aan en uit ging vanacht. Of met de hoge pieptoon die we continu hoorden in de kamer (en waarvan we nog niet weten waar die vandaan kwam). Of door de lange dag die we gisteren hadden.

In ieder geval, we vonden het niet echt sympathiek dat ze zomaar binnen kwam. We hadden net gedouchet - want we waren nu toch wakker gemaakt - 15 minuten later, en het voorval herhaalt zich. Weer een schoonmaakster aan de deur die doodleuk naar binnen komt. Uitslapen kennen ze blijkbaar hier niet. Schoonmaakster nu even verteld dat wij nog niet ready zijn. In de tijd dat we ons gereed maakten voor ons vertrek naar San Francisco is ze nog 5 keer langs ons raam gelopen om te zien of we al weg waren. Bizar (Mocht je denken: "Hang dan je do-not-disturb kaartje op!" .... die was er niet. Zou best goed van pas komen bij dit hotel).

Het "free continental breakfast" bestond uit jus d'orange en muffins. "Breakfast" is hier ook een groot woord voor iets heel kleins. Nou ja, we hadden in ieder geval iets gegeten, toen we de freeway opreden.


Onderweg komen we een hoop fruitbomen tegen. Wat het precies is weten we niet. Het ruikt in ieder geval heel fruitig en het heeft iets weg van pruimen.

We rijden San Francisco binnen over een inmense brug, de Bay Bridge. Redelijk snel vinden we tussen de wolkenkrabbers ons doel van vandaag, de Fishermans Wharf, en parkeren de auto voor veels te veel geld. Het is hier weer frisjes en we hebben echt jassen nodig om het niet koud te krijgen.


Pier 39 op de Fishermans Wharf.

De Fishermans Wharf is bijzonder. Het is een pier (de zogenaamde "Pier 39") in de haven waar een hoop leuke winkels en restaurantjes zijn, en waar straatartiesten optreden. Wij vinden er een leuk pizza-buffet-restaurant waar we heerlijk eten.






Een leuk winkeltje met honderden verschillende magneten, waaronder deze.


Tientallen smaken toffees. Manuela heeft een doosje uitgezocht met allemaal soorten.

Ook liggen bij Pier 39 heel veel zeeleeuwen in de haven en kan je ze van heel dichtbij bekijken. De zeeleeuwen zijn ooit een keer na een aardbeving aan komen zwemmen, en hadden het hier zo naar hun zin in de baai, dat ze nooit meer weg zijn gegaan. En een herrie dat ze met z'n allen maken! Inmiddels is deze groep zeeleeuwen een soort attractie van San Francisco geworden.


Het gaat ook heel goed met de zeeleeuwen. Sinds ze hier in de haven zijn, is de groep steeds groter geworden. Soms zitten er wel 600 hier in de haven.

Kort daarvoor hadden we voor onszelf een corndog gekocht. Jeweetwel, zo'n knakworst in een broodje op een stokje. Lekker! De meeuwen hier blijken echter bijzonder brutaal. Terwijl Michael zijn corndog in zijn hand vast hield, landt er een meeuw op zijn arm, grist de corndog en vliegt er mee vandoor. Weg corndog. En verderop een meeuw dobberend op het water met een heerlijk hapje.

Vanaf de haven werpen we ook onze eerste blik op .... ALCATRAZ. Weken geleden hebben we de kaarten hiervoor al gereserveerd en vandaag mogen we er dan eindelijk naar toe. Da's trouwens maar goed ook, want als je vandaag kaarten zou halen, mag je er zondag pas naar toe, zo vol geboekt is dit.


La Isla de los Alcatrases. Oftewel: eiland van de zeevogels.


"You are entitled to food, clothing, shelter, and medical attention.
Anything else you get is a privilege."


Number 5, Alcatraz Prison Rules and Regulations, 1934.


Alcatraz is een eiland zo'n 14 mijl van de kust. Dus we moeten er met de boot naar toe. Vroeger was het een fort van het leger, daarna een gevangenis, en nu een attractie. We hebben thuis vantevoren "The Rock" en "Escape from Alcatraz" gekeken, dus we gingen goed voorbereid heen. In Alcatraz zaten de slechtsten van de slechterikken, zoals Al Capone.


Manuela en Damian samen gezellig op de boot.


Uitzicht op San Francisco vanaf de boot.


Aankomst op Alcatraz.


De tekst over de Indianen hier is een overblijfsel uit de tijd dat Indianen het eiland bijna 2 jaar bezet hebben gehouden, om aandacht te vragen voor hun slechte situatie.


Pietje de meeuw.

Dat het eiland vernoemd is naar zeevogels, klopt inderdaad wel. Het stikt er werkelijk van de meeuwen. Even flink uitkijken om niet onder de vogelpoep te komen (Het is ons gelukt! Anderen niet...). Je kan hier heel dicht bij de vogels komen; erg leuk! Hoewel je moet uitkijken, want ze hebben op dit moment nesten, en zijn erg beschermend over hun jongen.


Building 64. Hier woonden vroeger de bewakers en hun families. Nooit geweten, dat hele families op het eiland verbleven, zelfs met hun kinderen erbij!


De celblokken.


De cellen zijn echt klein! Deze cel is heel herkenbaar uit "Escape from Alcatraz". De ontsnapte gevangenen hadden met een lepel gaten in de muur weten te maken bij een rooster. En om dat gat te verbergen hadden ze van sigarendozen, papier mache en verf nep-roosters gemaakt.


De bibliotheek (ja, de boeken zijn er niet meer). Een gemiddelde gevangene las 75 tot 100 boeken per jaar. Ze hadden weinig anders te doen.


De "recreation yard". De enige plek waar de gevangen naar buiten konden. En zicht hadden op San Francisco. Dit was als het ware een soort kwelling. Ze zagen de vrije wereld zo dichtbij, maar wisten dat de baai van San Francisco niet over te zwemmen was, vanwege het koude water en de sterke stroming daar.


Je kan ook geen foto nemen, of er vliegt wel een meeuw voorbij. Dit geeft wel prachtige foto's!

We zijn weer een ervaring rijker. Alcatraz was prachtig om te bezoeken en we hebben er erg van genoten. Bijzonder om daar een keertje geweest te zijn. Na Alcatraz zijn we nog een keertje over Pier 39 gewandeld, hebben we de auto uit de peperdure parkeergarage gehaald en zijn we over de Golden Gate Bridge naar ons Travelodge hotel in San Rafael gereden.

Afstand gereden: 149 mijl, 240 kilometer
Uitgaven: $ 249,35
Hotel: Travelodge San Rafael $ 93,35
Brandstof: $ 52,36

820 Maandag 13 augustus 2007  -  Yosemite

We vervolgen onze reis vandaag van Mammoth Lakes, door Yosemite National Park naar Merced. Yosemite is 1 van de meest bekende nationale parken, en daarmee ook meteen 1 van de drukst bezochte.

De weg er naar toe over de Tioga Pass op 9945 feet (iets meer dan 3 kilometer hoog) is indrukwekkend. Je hebt er echt schitterende uitzichten!


Tioga Lake.


Tenaya Lake.




"El Capitan". Een basaltblok van 2,5 km hoog!

In het park weten we een tent (letterlijk) te vinden, waar ze ontbijt serveren, dus we eten ons Amerikaans ontbijt aan een picknicktafel in Yosemite.

Een lange weg brengt je uiteindelijk in Yosemite Village. De wildernis die je hier in deze vallei hoopt aan te treffen wordt wreed verstoord door massa-toerisme. Eigenlijk gewoon niet leuk meer. Het bos staat vol geparkeerd met auto's. En het stikt er van de mensen (en het is niet eens weekend!). En er zijn winkels met 8 kassa's. Hmmm.... De commercie is hier een tikkie doorgeslagen. Hier gaan we zeker geen beren tegen komen, waarmee hier overal zo te koop wordt gelopen. We verlaten deze village dan ook weer snel, want dit valt tegen.


Damian gaat nog weer eens met een grote beer op de foto.


Bridalveil Fall.


Yosemite is echt prachtig, maar ook ontzettend groot. Het kost ons uren om door het park heen te komen, en na al deze uren hebben we alle bochten en heuveltje-op-heuveltje-af wel een beetje gehad. We zakken af naar het zuiden naar Mariposa Grove. Daar staan de "Giant Sequoias", de grootste bomen ter wereld.


Een tour met een trammetje tussen de bomen door kost 62 dollar voor ons vieren, dus we gaan lekker zelf wandelen. Dit is heel indrukwekkend. De bomen worden tot 90 meter hoog. De denne-appels die aan deze bomen groeien, hangen meestal 20 tot 30 jaar aan de boom. En iedere boom heeft vele duizenden denne-appels. In iedere denne-appel zit op zijn beurt weer zo'n 200 tot 300 zaden. Maar slechts 1 op de miljoen zaden wordt later ook echt weer zo'n grote boom. Sommige bomen zijn wel bijna 3000 jaar oud!


Wij staan bij de "Fallen Monarch". Beroemde boom. Hier heeft in 1899 een volledige cavalerie op gestaan met hun paarden! Deze boom ligt hier waarschijnlijk al 300 jaar, en kijk eens naar zijn wortels!

De bomen zijn van een soort hout wat slecht bruikbaar is voor mensen, daarom zijn er veel van overgebleven. Daarnaast zijn deze bomen van nature goed beschermd tegen ziektes, en kunnen ze zolang blijven leven.


De "Grizzly Giant" (in het midden), zo'n 2700 jaar oud. De takken van deze boom zijn dikker dan de stammen van de meeste denne-bomen in dit bos.



Ook hier weer ontzettend veel leuke eekhoorntjes, zowel grote als kleintjes. De eekhoorntjes zijn heel belangrijk voor de Sequoia bomen. Zij zorgen er namelijk voor dat de denne-appels van de bomen afvallen en ze verspreiden de zaadjes. We hebben een tijdje naar de eekhoorntjes staan kijken; ontzettend leuk om ze bezig te zien.


Hier staan we in de California Tunnel tree. Ze hebben deze jaren geleden uitgehakt, zodat ze er met de stage-coach doorheen konden rijden. Eigenlijk zonde van zo'n boom en tegenwoordig zullen ze ook nooit meer een gat in een eeuwenoude Sequoia maken.


Ook veel herten hier in het bos.

We rijden hierna verder naar Merced. Weer bijzonder veel bochten door bebost gebied heen. Uiteindelijk komen we toch uit het bos vandaan, maar dan loopt het wel tegen 8 uur 's avonds. We rijden nu door grote landbouw-gebieden en we zien allerlei soorten fruitbomen staan, voordat we in Merced aankomen bij de Travelodge. "Boys, have you got your swimsuits with you?" werd er bij de balie gevraagd. En zo lagen we rond 9 uur 's avonds nog even in het zwembad. Dat hadden we echt weer even nodig, want we waren weer reuze stoffig geworden van onze wandeling door Mariposa Grove.

Afstand gereden: 229 mijl, 368 kilometer
Uitgaven: $ 62,74
Hotel: Travelodge Merced $ 89,00
Brandstof: $ 44,55
819 Zondag 12 augustus 2007  -  Bodie State Historic Park

And now my comrades all are gone;
Naught remains to toast.
They have left me here in my misery,
Like some poor wandering ghost.


Onze reis bracht ons vandaag in Bodie. Of wat daar van over is. Bodie is een echte goudmijn ghost town. Bodie is vernoemd naar Waterman S. Body, wie in 1859 hier goud ontdekte. De goldrush begon hier en bijna 100 miljoen dollar aan goud is hier uit de bergen gehaald. In 1879 had Bodie ongeveer 10.000 inwoners. Bodie was berucht om het vreselijke klimaat. Een klein meisje waarvan haar ouders naar Bodie verhuisden, schreef in haar dagboek "Goodbye God, I'm going to Bodie". In de winter lag er soms 3 meter sneeuw, was het tussen 30 en 40 graden onder nul en kon het harder dan 160 kilometer per uur waaien. En men leefde in houten huizen. Daarnaast was Bodie berucht om de grote hoeveelheid moorden die er gepleegd werden, soms bijna dagelijks. Er waren vaak berovingen, stage holdups en streetfights bij de 65 saloons die hier waren.




Bodie ligt behoorlijk hoog in de bergen van de Sierra Nevada, en is inmiddels een State Historic Park. Slechts 5 procent is over van deze stad, maar er staat toch nog best wel veel overeind. En alles is ook nog eens in een behoorlijk goede staat. Van Rhyolite, de ghosttown die we eerder gezien hebben bij Beatty, is bijna niets meer over. Maar in Bodie valt veel meer te zien en dat maakt het zeer indrukwekkend.




De mijn van Bodie.


Het huis van de "Undertaker" (let op doodskist!).


De school van binnen.


De school van buiten.


De barber-shop.


Het casino.


Het is reuze fascinerend om hier te zijn. We hebben er uren rondgewandeld en bijna alle huizen bekeken. Toen werd het ons allemaal echt te heet en hadden we echt dorst!

We zijn de berg afgereden en hebben nog even gekeken bij het nabij gelegen Mono Lake. Mono Lake is een overblijfsel van een vulkaan. Er steken rare pieken uit het water.




Mijn beroemde "Born to kick your butt!" shirt!

Na Mono Lake zijn weer terug gegaan naar ons hotel in Mammoth Lakes en we zijn weer even lekker gaan zwemmen, om al het stof van Bodie er af te spoelen (jeetje, wat was het daar stoffig zeg!).


Ons hotel in Mammoth Lakes.

Ons hotel is omringd door dennenbomen met de meest grote denne-apppels (bristlecones) die je ooit gezien hebt.




's Avonds weer uit eten? Daar hadden we echt geen zin meer in. We willen iets gezond eten en dat is toch moelijk met al de restaurants hier om ons heen. Dus we zijn gewoon naar de supermarkt gegaan en hebben daar een heerlijk avondmaal gehaald voor op de motel-kamer, bestaand uit fruit, yoghurt en broodjes. En zelfs een warm kopje soep, wat je hier gewoon in de supermarkt kan kopen!

Afstand gereden: 130 mijl, 209 kilometer
Uitgaven: $ 109,31
Hotel: Motel 6 Mammoth Lakes $ 67,11
Brandstof: $ 0
818 Zaterdag 11 augustus 2007  -  Death Valley - part 2

In de hotelkamer lag reclame van de grootste "candy & nut store" van de hele omgeving. We dachten zoiets van "ja, ja, dat zal wel, in zo'n verlaten oord". Nieuwsgierig geworden gingen we vanochtend toch even kijken, want het was naast de deur. En werkelijk, het was nog waar ook. Op zo'n afgelegen plek staat een fikse winkel met rijen vol snoep, chocola en pinda's. En jawel, zelfs hollandse drop!! Hier in de woestijn! Absurd.


We hebben regelmatig langs de weg borden zien staan als "Burro Crossing". Wat een burro nou precies was, we hadden geen idee. Maar in Beatty houdt men wel eens burro races. Dus we hadden een flauw vermoeden dat het een soort ezel of paard moest zijn. En verhip, zowaar midden in Beatty, stond er 1, een burro. Deze leven en grazen hier gewoon in het wild.


We verlaten Beatty weer om voor de tweede keer door Death Valley te gaan. Een rit in 1 keer door Death Valley zou snel 8 uur duren, dus we hebben dit in 2 delen gesplitst.


De lange rechte weg Death Valley in.

In Death Valley is het alweer snik- en snik-heet. We gaan nu van oost naar west er doorheen en komen daarbij langs zandduinen. We zien regelmatig allemaal zand in kleine windhozen over de weg waaien. Ook hier moet je weer niet te lang buiten stil blijven staan, want je voeten worden helemaal heet. Open schoenen, zoals sandalen, bleek ook niet zo'n goed idee, want het zand was verschrikkelijk heet.




Manuela trotseert hier de hitte voor een foto. En dat is al heel wat voor iemand die heel slecht tegen warmte kan...

Het is toch jammer dat je op een website niet kan laten voelen hoe heet het hier is. Je moet er echt staan om het mee te maken. We hadden drinken gekocht voor onderweg. Maar al het water dat we hadden gekocht, vloog er werkelijk doorheen. Halverwege onze reis lag nog een plaats, Stovepipe Wells (wie verzint die namen?), waar we snel weer wat drinken hebben ingeslagen. Ook daar hing weer een thermometer die 47 graden aangaf.


The sand dunes.

Via hoge bergen verlaten we nu Death Valley en rijden verder naar het noorden langs de Sierra Nevada. Nog steeds in grote verlaten vlaktes. Daar hebben we op onze hele reis al meer dan voldoende van gezien.

Langs de weg een bord gezien met daarop dat we de airco moesten uitzetten om over-verhitting te voorkomen. Jaaaa, mooi niet! 1 minuut die airco uit en we zitten gewoon in een soort broeikas in onze auto! Ik heb heel goed de temperatuur van de motor in de gaten gehouden, en de auto hield het goed uit! (gelukkig!)

Onderweg, nog zo'n mooi dorpje, genaamd Keeler. Volgens het bord wonen er 50 mensen. Waarschijnlijk ooit heel wat geweest, maar nu vergane glorie, getuige de volgende foto's:


Het pompstation van Keeler.


Ahhh, Keeler Beach, prachtig, een strandje!


Hmmm. Nou nee. Toch maar niet. Het strandje is nu niets meer dan een veldje met wegroestende caravans.


En het plaatselijke zwembad is ook al niet veel beter.

We rijden verder via Lone Pine, Big Pine en Bishop naar Mammoth Lakes. Een flink stuk hoger in de bergen en zowaar een beetje fris. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt op deze vakantie, dat het fris is! We checken weer in bij de Motel 6 hier in Mammoth Lakes en gaan nog even lekker zwemmen.


Mammoth Lakes is een soort ski-oord. Echt weer een groot contrast als je net uit een woestijn bent komen rijden. Hier zijn allemaal winkeltjes, hotels, musea, restaurants, noem het maar op. We zoeken een pizzeria op (er zijn er hier wel 5). We hebben inmiddels geleerd hoe groot pizza's kunnen zijn in Amerika, dus weten nu eindelijk eens een normale hoeveelheid te bestellen in plaats van iedere keer "veels te veel".

Afstand gereden: 216 mijl, 348 kilometer
Uitgaven: $ 113,89
Hotel: Motel 6 Mammoth Lakes $ 92,31
Brandstof: $ 32,75
817 Vrijdag 10 augustus 2007  -  Death Valley

We gaan vandaag Las Vegas verlaten. Maar NIET voordat we nog 1 keer het brunch buffet in het Stratosphere Tower hotel hebben geproefd. Dat was gisteren zeer goed bevallen, zeker bij Damian!

Dit restaurant heeft een Live Action Station. Hier bakken ze ter plekke de omelet van jouw keus, met ham, kaas, bacon, champignons, sausage, jalapeno, ui, en ga zo maar door. Heerlijk!


We vinden het eigenlijk een beetje jammer om Las Vegas te gaan verlaten. Dit is zo'n bijzondere stad. Zelfs als je niet wilt gokken, zoals wij, is er meer dan voldoende te bekijken en te doen. Wij hebben er erg van genoten. De gekte, de neonverlichting, de show van Hans Klok, de mooie winkels en de geweldige hotels met hun ongeloofelijke inrichting. Wat een gekkenhuis hier. We hopen hier zeker ooit nog eens terug te komen. We gaan dan ook nog 1 laatste keer The Strip over. Nog even binnen kijken bij het Circus Circus hotel waar een bizar (we gebruiken dit woord behoorlijk vaak deze vakantie) grote Adventure-dome is met een complete kermis en een achtbaan binnen! We rijden ook nog even langs het Luxor, waar een heuse sfinx en een piramide staat:




Het beroemde Fabulous Las Vegas sign.

De volgende stop wordt: Death Valley. 1 van de heetste plaatsen op aarde. Eerst even drinken inslaan en tanken, voordat we zo'n gebied in gaan rijden. Death Valley is omstreeks even groot als Nederland en ligt in Californië, dus we verlaten Nevada. Death Valley is volledig kaal, heet en verlaten. Dit is niet een gebied waar je in wilt rijden zonder een volle tank en meer dan voldoende drinken.


Death Valley was vroeger, heel vroeger, een zee en raakte ingesloten tussen bergen. Door de bergen circuleert tegenwoordig de warmte van de zon langs de bergen omhoog en weer terug naar beneden. Daarnaast is Death Valley erg laag, zo'n 85,5 meter onder het zee-nivo. Dat maakt het dat het er bijzonder heet kan zijn. Er valt jaarlijks slechts slechts 5 centimeter regen. 1 van de eerste dingen die we daar zien zijn complete zoutvlaktes, overblijfsels van de zee die daar vroeger was.




Als je op deze zoutvlaktes staat, is het alsof de hitte in je voeten trekt. Zo ontzettend heet! En dan bedoel ik echt HEET. Veel langer dan een paar minuten kan je echt niet buiten de auto staan. Er staat een wind, maar ook dat is alsof je een föhn continu op je gezicht hebt staan. In 1849 zijn hier de eerste mensen doorheen getrokken. Met muilezels en huifkarren. Dat waren de zogenaamde 49'ers. Als je daaraan denkt, en hoe gemakkelijk je nu door zo'n gebied kunt rijden, dan is het verschil wel enorm.

We maken tijdens onze rit een hoop grapjes over Bassie & Adriaan. Die zijn hier tenslotte ook geweest tijdens hun reis door Amerika. Bassie & Adriaan zijn ook bij Badwater geweest. Dit is het laagste punt in heel Amerika, en 1 van de weinige plekken waar water is. Het water is er niet giftig, maar alleen ontzettend zout, dus niet drinkbaar. En in dit water leeft zelfs een bijzonder dier, de Badwater slak.




Het enige water in heel Death Valley.


Snel een foto, en dan gauw de auto weer in!


Vreemd gekleurde bergen rondom de zoutvlaktes.

We stoppen bij het Visitors Center van Death Valley bij Furnace Creek (alleen die naam al!). Daar zien we pas voor het eerst, hoe heet het nou werkelijk is, want onze huurauto heeft geen thermometer (ja, alles zit er op en eraan, maar een thermometer was duidelijk teveel).


Ja, het is hier 47 graden! ZEVENENVEERTIG GRADEN! (Dat is nog niets, het is hier wel eens 56 graden geweest...)

We verlaten Death Valley en Californië weer en rijden naar het plaatsje Beatty in Nevada, waar we overnachten bij de plaatselijke Motel 6.


Beatty heeft een wat vreemde sfeer. Het is alsof we weer teruggeworpen zijn in de jaren 60. Het is een niet al te grote plaats, iets buiten Death Valley en het ligt helemaal ingesloten tussen de bergen. Je kunt je niet voorstellen dat hier mensen willen wonen. Het is er heet (gelukkig minder heet dan in Death Valley) en het ligt afgelegen. De mensen leven hier vooral in trailers of in houten huizen. Er is hier bijna niks, zelfs geen supermarkt. Wij zouden hier nooit kunnen leven. En toch wonen hier 1000 mensen.

Vlakbij Beatty ligt Rhyolite. Dit is een ghosttown. Hier leeft niemand meer. In 1905 werd hier goud in de bergen gevonden. In korte tijd ontstond hier een complete stad met bijna 10.000 inwoners, een treinstation, een opera-huis, een school en een bank. In 1911 was de goudmijn echter uitgeput en raakte het stadje in verval. Nu is er niet veel meer van over dan een hoeveelheid ruïnes waar alleen nog hazen en ratelslangen leven. Het ligt ook helemaal bezaaid met wegroestende blikjes (maar waarom dat zo is, geen idee!).


Het station van Rhyolite. Er staan hekken omheen, want het is gevaarlijk binnen te gaan. Er kan wel eens iets instorten. "Keep out, and stay alive" stond er overal.


Een treinstel van vroeger.


De bank vroeger.


De bank nu.


De ruïnes van Rhyolite.


Het ligt hier bezaaid met wegroestende blikjes.


Als je heel stil bent, kan je hier de slangen echt horen ratelen! Een beetje griezelig...

We beseften ons pas heel laat, dat we eigenlijk alleen maar ontbijt hebben gehad. Geen lunch en geen avondeten! Dankzij de hitte heb je gewoon helemaal geen honger meer. In Beatty is zo goed als niets om ergens wat te eten. We vonden een foodmart, maar ook daar weer dezelfde vreemde sfeer. We hebben wat eten gehaald voor op de hotelkamer.

We hebben inmiddels het gevoel of we al maanden van huis zijn. Deze hele reis voelt ook meer aan als een bijzondere en soms bizarre ervaring, als dat het als een gewone vakantie aanvoelt. We beseffen ons nu dat er plaatsen op de wereld bestaan, die heel anders zijn dan wij gewend zijn.

Afstand gereden: 219 mijl, 352 kilometer
Uitgaven: $ 88,91
Hotel: Motel 6 Beatty $ 58,85
Brandstof: $ 37,75
816 Donderdag 9 augustus 2007  -  Las Vegas

We konden vandaag even lekker uitslapen, wat we zeker nodig hadden. Pas rond half 9 waren we wakker. We hadden al eerder gelezen op Internet dat er een goed ontbijtbuffet moest zijn in het Stratosphere Tower hotel. Het vinden is wat anders. Na een tijdje ronddwalen in het hotel tussen de casino's en grote hoeveelheden winkels, weten we eindelijk het Courtyard Buffet te vinden. Dit is een klein paradijsje voor eet-maniakken. Je betaalt gewoon 1 keer entree, en daarna mag je zoveel nemen als je maar wilt. Ook dit gaat hier gewoon weer 24 uur per dag door.


Na het ontbijt maken we gebruik van de mogelijkheid om als hotel-gasten gratis de toren te bezoeken. Na een security check stappen we in de lift die ons met 30 kilometer per uur naar de 108e verdieping brengt in slechts 37 seconden.


Uitzicht vanuit de toren op het zwembad, op de 8e verdieping.


The Strip.

Je kan nog een verdieping hoger op de toren, waar je uitkomt bij de attracties. Volledig idioot. Je kan je zelf nog een keer omhoog laten schieten in de "Big Shot". Of over de rand laten bungelen in de "X Scream" of de "Insanity".


We gaan vandaag ook even lekker naar het zwembad op de 8e verdieping. Nog nooit eerder in een zwembad gelegen, in de bloed-hitte op de 8e verdieping! Dit is een leuk zwembad met basketbalnetten. Wel erg zout. De vloer rondom het zwembad is wit en groen, en is hier in de zon bijna niet meer op te lopen, zo heet. Als je daar even stil blijft staan, verbrand je gewoon je voeten.




Na anderhalf uur moeten we echt uit het bad, want we hebben het gevoel veels te rood te worden door de zon. We kleden ons weer om en we gaan nog eens de Strip verder verkennen. We parkeren onze auto dit keer bij het Venetian. Ook dit is een prachtig hotel, volledig in Italiaanse stijl, met gondola's waarop prachitg in het Italiaans gezongen wordt door de gondoliers:


Let op: dit is dus binnen!


Voor het Venetian.

We hebben ook zowaar een hond gekocht. Nou willen we niet alle hondenbezitters meteen jaloers maken, maar deze kan zingen!


Hij zingt: "O Sole Mio", precies zoals de gondeliers in het Venetian. En hij beweegt er ook nog bij. Nou, is dat geen prachtige souvenir uit Las Vegas? Oh, en vergeet niet, je hoeft deze hond niet uit te laten!

We bezoeken hierna nog een aantal andere hotels, met ieder zo zijn eigen bizarre dingen:


Het vrijheidsbeeld voor hotel New York, New York.


Het MGM Grand.


Hotel Excalibur.


We bezoeken ook nog het Luxor, maar daarna moeten we echt gaan opschieten, want we hadden ten slotte kaarten gekocht voor Hans Klok en Pamela Anderson. Op slechts 2 minuten van te voren zaten we in de zaal. Er gaat hier zoveel tijd verloren met wandelen en rijden, dat we nog maar net op tijd zijn.

Tijdens de show mochten helaas geen foto's gemaakt worden. Maar WAT EEN SHOW was dit! Tijdens de show veel dans en veel magische truc's. We hebben toch vele malen gedacht "Hoe doet-ie het?". Hans presteerde het regelmatig dames te laten verdwijnen en weer te verschijnen, vaak in enkele secondes.

De show ging over hoe Hans als klein jongetje een illusionist in Las Vegas is geworden. Hij verdween zelfs van het toneel om midden tussen het publiek weer te verschijnen. Prachtig gedaan!

Samen met Pamela maakte Hans vaak grapjes. Hij vroeg nog of er mensen uit Holland in de zaal zaten en wij waren zeker niet de enige die onze hand opstaken! Toch leuk om die gekke Pamela Anderson ook eens in het echt gezien te hebben.

Al met al hebben we ontzettend genoten van deze show. Dit was enorm spectaculair!

Na de show lopen we nog eens langs het Bellagio om een volledige fonteinen-show te kijken en wandelen we nog even (ahum!) naar Ceasars Palace.


Afstand gereden: 12 mijl, 19 kilometer
Uitgaven: $ 114,38
Hotel: Stratosphere Tower $ 65,13
Brandstof: $ 0

815 Woensdag 8 augustus 2007  -  Van Fosters naar Vegas

Een groter contrast dan dit is niet mogelijk: 's Ochtends zitten we nog in het Fosters Motel in the-middle-of-nowhere, en 's avonds in het absurde Stratosphere Tower hotel in Las Vegas! Maar daarover zometeen meer.

Met veel plezier verlaten we Fosters. We worden het niezen van het stof helemaal zat. Ontbijt zit er ook niet in. Na ons bezoek aan hun winkel en bakkerij, vertrouwen we de boel niet meer en we zitten niet op een voedselvergiftiging te wachten.


We gaan op weg naar het Zion National Park. Onderweg weten we een restaurantje te vinden, genaamd Cactus Cowboy, waar we lekker Amerikaans kunnen ontbijten. Weer 80 mijl verderop komen we in Zion aan.


Zion is wederom een prachtig park, en wederom bloedheet. Het ligt midden in een dal en er staat geen zuchtje wind.


Checkerboard Mesa.




De opdracht: "Doe eens zo stoer mogelijk, dat alle vrouwen ervan in katzwijm vallen!" (Dat doen vrouwen toch wel, daar hoeven we echt niet stoer voor te doen, toch Damian ?!)




Even lekker pootjebaden in de rivier in Zion.


We besluiten nu verder te rijden naar Las Vegas. Onderweg komen we nog een leuk typisch western-achtig winkeltje tegen met lama's.




Na enige tijd verlaten we Utah, rijden nog even door Arizona en rijden we vervolgens Nevada binnen. We kunnen de horloges weer een uur verzetten. In Utah was het "Mountain Time" en in Nevada is het weer "Pacific Time", wat weer een uur vroeger is.

Eenmaal de staatsgrens met Utah overgestoken bij Mesquite zien we direct casino's, precies waar Nevada bekend om staat. Daarna wederom grote dorre vlaktes met hier en daar een yucca. Het is hier nog meer woestijn-achtig dan we ooit eerder gezien hebben. Al op 20 mijl afstand zien we daar opeens midden in de woestijn Las Vegas opduiken. We herkennen direct het Stratosphere Tower hotel van zo'n 300 meter hoog! Een gemakkelijk hotel om te vinden.

We rijden uiteindelijk "The Strip" op, en wat we daar zien, is nog meer absurd, bizar, fenomenaal, prachtig (en ga zo nog meer even door) dan we ooit van te voren hadden kunnen bedenken. Het is ZOOOO ONTZETTEND GROOT. De hotels die langs de Las Vegas Boulevard ( = The Strip ) staan zijn gewoon bizar. Wij zelf zitten in het Stratosphere Tower hotel in World tower 1, op de 23e verdieping, in kamer 32352. Voor 10 dollar meer met Strip View! Prachtig hoe dat er 's avonds uit zien met alle verlichting van de Strip. In het Stratosphere Tower doorkruizen we een enorm casino. En dan bedoel ik ook echt een ENORM casino. Overal gerinkel en muziek om je heen. Je weet gewoon niet wat je meemaakt.


Het Stratosphere Tower hotel in Las Vegas.

Na de check-in bij het Stratosphere Tower rijden we de Strip over. We zien zoveel lichten om ons heen, complete piraten boten, Ceasars Palace, het Venetian in Italiaanse stijl en hotel New York, New York met een vrijheidsbeeld ervoor. We parkeren onze auto bij het Paris Las Vegas hotel. Alleen al door dit hotel lopen is al bijzonder. De plafonds zien er uit als een wolken-hemel en alles is volledig in Franse stijl met allerlei franse winkels, terrasjes en restaurants. En wederom ENORM GROOT!




En voor het hotel staat een behoorlijke kopie van de Eiffel toren en van de Arc de Triomphe.

Eenmaal buiten zien we het Bellagio, met daarvoor de meest grote fontein die we ooit gezien hebben, die vele tientallen meters hoog spuit op prachtige muziek.


Het is in Las Vegas weer bloed- en bloed-heet. 40 graden is hier niks. Over de Strip wandelen is dan ook een behoorlijke uitdaging. Het is er heet en druk. Her en der staan grote ventilatoren die waternevel verspreiden. Heerlijk om daar even voor te staan en af te koelen. Je kan ook altijd even een winkel of hotel binnenwandelen om af te koelen, want de airco's staan overal aan. De hoeveelheid stroom die hier verbruikt wordt is gewoonweg abnormaal. Zoveel airco's en zoveel verlichting en dat 24 uur per dag.

We lopen verder naar de Coca-Cola winkel, waar Damian even met de Coca-Cola beer op de foto moest:


Naast deze winkel zit M&M's world. Zoveel spullen van M&M's hebben we nog nooit eerder bij elkaar gezien. 2 verdiepingen vol. En je kan er ook zelf je eigen M&M's kopen in alle kleuren, die je maar wilt:


Niet veel verder zit Planet Hollywood, waar Hans Klok optreedt met Pamela Anderson. In een gekke bui hebben we kaarten voor zijn show voor morgenavond gekocht! Prachtig toch, in zo'n absurde mega-stad naar een echte show te gaan!!! We zien er behoorlijk naar uit!

Daarna snel -voor zover je snel kunt rijden over de Strip, want de files zijn lang- terug naar het Stratosphere, waar we eigenlijk direct gaan slapen. Het was wederom een intensieve dag, waar we echt even van bij moeten komen door te gaan slapen.

Afstand gereden: 256 mijl, 412 kilometer
Uitgaven: $ 427,13
Hotel: Stratosphere Tower $ 65,13
Brandstof: $ 0
814 Dinsdag 7 augustus 2007  -  Bryce Canyon

Vandaag verlaten we Page om door te reizen naar Bryce Canyon, bekend om zijn Hoodoos. Eerst steken we de Glen Canyon Dam over bij Page. Deze dam houdt Lake Powell bij elkaar en zorgt voor stroom.




Daar zagen we een klein sprinkhaantje (jaaa... grote insecten hier):


We rijden nu een flink stuk verder, helemaal naar Bryce Canyon in Utah. We rijden behoorlijk wat mijlen hier in de VS, en op een gegeven moment kan je dat behoorlijk zat worden. Het blijft een prachtig landschap, en het verandert iedere keer, maar we zien er naar uit straks in Las Vegas een rustdag te hebben, dat er niet meer gereden hoeft te worden.

Bryce Canyon is wederom een prachtig nationaal park. Je kan er met de auto een heel stuk in rijden en op verschillende plaatsen het uitzicht bewonderen, net als bij Grand Canyon. Het pad in het park gaat flink omhoog, tot je op het einde bij Rainbow Point op 9115 feet (iets minder dan 3 kilometer) hoogte zit. En ook hier weer allemaal eekhoorntjes (wel wat kleiner als wat we in de Grand Canyon gezien hebben) en ook hele mooie blauwe vogels, zoals de Bluejay.








Na een niet al te lang bezoek aan Bryce Canyon, gaan we wat eten bij Ruby's Inn, wat vlak voor het park ligt. Ruby's Inn is ooit begonnen als 1 hotel bij Bryce Canyon, maar tegenwoordig zijn er allemaal dingen om heen voor de toeristen: Een rodeo (die helaas vandaag dicht was), een hamburgertent, een heliport, en allerlei leuke winkeltjes. Als we even bij de dieren bij de rodeo gaan kijken, zien we daar ook hele leuke prairie dogs.


De winkeltjes bij Ruby's Inn zijn helemaal in Western stijl en verkopen allemaal grappige dingetjes.


Je kan er zelfs in een "jail":










Om de weg over te steken hadden ze vlaggetjes in een bak gestoken. Die kon je dan meenemen zodat je lekker opvalt als je oversteekt.


Tot slot, naar ons hotel van deze avond. En dat was een ervaring op zich. Het Fosters Motel, vlakbij Ruby's Inn.

Lekker goedkoop motelletje. Deze had ik telefonisch gereserveerd. We hadden in het forum van www.allesamerika.nl verschillende reacties over dit motel gelezen. De 1 vond het wel goed, de ander vond het niks.

Sommigen vonden het motel een hoog "Norman Bates gehalte" hebben (om dit te begrijpen, moet je de film "Psycho" gezien hebben).

Nou... heel fantastisch was dit motel ook niet. We werden even teruggeworpen in de tijd naar de jaren 60. Zo'n ouderwetse kamer. Het had meer weg van een porto-cabin, waar toevallig bedden in staan.


De kinderen maken gekkigheid met een oud modelletje telefoon waar geen snoer aan bleek te zitten.

De kamer was ook reuze stoffig. Niet dat je zoveel stof overal zag liggen, maar het dwarrelde - mede dankzij de airco - overal door de lucht en we hebben met z'n allen wat af lopen niezen.

Naast het motel staat ook een winkeltje met een bakkerij. In de winkel de meest vreemde combinatie van spullen die je daar kon kopen. En verschillende etenswaar, waarvan wij de houdbaarheidsdatum niet meer konden achterhalen, maar wat helemaal bol stond in de verpakking. In de bakkerij was het niet veel beter. Daar stond een pot met Pickles waar een rare witte laag op zat. Brrrr... Er lag gebakken kip (ja, in een bakkerij!?) waarvan je niet meer weet in welk jaar die precies gebakken is. Wij durfden eigenlijk niets in die hele winkel en/of bakkerij te kopen (behalve dan een zakje M&M's). In Nederland was deze hele zaak waarschijnlijk afgekeurd door de Keuringsdienst van Waren.


De bakkerij van Fosters.

Afstand gereden: 190 mijl, x kilometer
Uitgaven: $ 71,99
Hotel: Fosters Motel $ 54,99
Brandstof: $ 0
813 Maandag 6 augustus 2007  -  Monument Valley

Grote rijen vanochtend bij het ontbijt. Wie bedenkt zoiets? 3 broodroosters voor een compleet motel vol met toeristen? Terwijl iedereen in de rij staat bij de broodroosters, hebben wij wel even de kans om een paar wassen te draaien, want bij de laundry is het volledig uitgestorven. We kunnen er zo weer even tegenaan, zonder dat alle schone kleding op begint te raken.


Het ontbijt in motels blijft iets aparts. Veel is het niet. Je moet het doen met geroosterd brood en bagels, wat appelsap en jus d'orange, jam en cream cheese. Boter is er niet. Alles op kleine wegwerpbordjes en in wegwerpbekers met wegwerpbestek. Oh, en melk met ontbijtgranen in vrolijke kleurtjes. We doen ons tegoed aan dit overheerlijke ontbijt en we gaan op stap.

De eerste stop van vandaag is bij Horseshoe Bend. Het is een plek waar de Colorado Rivier een interessante kronkel maakt en je van bovenaf tot in de grote diepte op de rivier kunt kijken. Vanaf de weg is het maar driekwart mijl lopen. Het is nog maar 10 uur 's ochtends, maar het is alweer bloedheet. Manuela en Damian houden het snel voor gezien; zelfs dit stuk gaan ze niet lopen en team "Airco" (Manuela en Damian) loopt terug naar onze koele auto. En achteraf geven we ze geen ongelijk. Team "uitzichtloos" (zo word ik en Michael genoemd door team "Airco" omdat we fanatiek schijnen te zijn bij het bekijken van prachtige uitzichten) loopt door. Het is maar 20 minuten heen en weer, maar wel door mul strand-achtig zand en nog lekker omhoog ook. Het is een prachtig uitzicht over de rivier. En we maken schitterende foto's. Maar eenmaal terug bij de auto zweten we ons al helemaal kapot.


Vanaf Page rijden we verder naar Monument Valley. Toch wel weer 1 van de hoogtepunten van deze reis. Het is wel een behoorlijk stuk rijden vanaf Page. En weer over grote lange rechte verlaten wegen. Mijlenlang aan 1 stuk komen we niets anders tegen dan desolate vlaktes. Ongewoon hoeveel ruimte hier is. In de buurt bij Kayenta verschijnen er weer huisjes, hotels, winkelcentra en de McDonalds. Het is duidelijk dat we in de buurt komen van Monument Valley.


Onderweg maak ik mooie foto's. Maar ik heb 1 goeie tip voor als je ook ooit daar foto's wilt maken: doe de deur van je auto dicht. Als je dat namelijk niet doet (zoals ik) en er dendert een grote stoere truck voorbij met 70 mijl per uur, dan word je gezandstraald en waait er een gigantische bak stof je auto in... We konden her en der de stof uit de auto wegvegen, van de autoradio, uit onze sokken en achter onze brillen vandaan.

Onderweg zien we echte Coyote's rondlopen. We hadden eerder al Roadrunners gezien. We hebben vaak de tekenfilms van Wiley E. Coyote en Roadrunner gezien, maar je beseft je eigenlijk nooit dat ze ook echt bestaan en ook echt in zo'n omgeving als in de tekenfilms leven. De coyote's zijn alweer snel weg als we de auto omkeren om ze even goed te bekijken en proberen op de foto te zetten. Net als alle andere dieren die we hier tegenkomen. Ik heb al tig keer geprobeerd hagedissen op de foto te krijgen. We zien ze overal voorbijschieten, maar ze zijn zo enorm snel (echt, ik wist niet dat hagedissen voorbij kunnen schieten), dat het me iedere keer net niet lukt.

Monument Valley is eigenlijk niets anders dan een groot gebied met vreemde rode tafelbergen (buttes). Maar dan wel ontzettend mooi! Je kan er met je eigen auto doorheen rijden, maar heel eenvoudig is dat niet. Het is namelijk geen geasfalteerde weg, maar een ruig en stoffig stenen pad. Off-road dus. Een behoorlijke uitdaging om daar overheen te rijden met een Dodge.


Voordat we dit doen gaan we eerst even binnen bij het Visitors Center. Weer een leuk winkeltje met allemaal indianen spullen en Stetson cowboy-hoeden. Ook een kleine expositie over hoe vroeger Indianen werden gebruikt in de oorlog tegen de Japanners. Door de Indianentaal te gebruiken bij radio-communicatie begrepen de Japanners totaal niet waar de Amerikanen het over hadden, en konden zo voorkomen dat ze werden afgeluisterd. Grappig genoeg sluit dit naadloos aan bij het verhaal wat onze gids gisteren bij de Dinosaur Tracks vertelde. Zijn vader zat in het leger tijdens de oorlog en was een zogenaamde Code Speaker (het vertalen van Engels naar Indianen-code tijdens de oorlog). Erg interessant allemaal om te lezen en te zien bij deze expositie.


Bij het Visitors Center zit ook het View Restaurant. Hier heb je werkelijk 1 van de beste terrasjes ooit: Je kan er buiten zitten, met uitzicht op de enorme rode bergen van Monument Valley. En ze hebben ook nog - echt oer-hollands - koffie met gebak. Schitterend!

We maken op het terras wat gekkigheid over de Japanse toeristen die daar ook zijn. Die Japanners zijn ook een fenomeen op zich. Altijd als je Japanners bij een toeristische plek ziet, moeten ze allemaal 1 voor 1 op de foto. Ook hier. Niet gewoon een foto maken van Monument Valley, neeee, iedere Japanner moet en zal op de foto met Monument Valley op de achtergrond. Leuk voor thuis: honderden foto's van jezelf waar je allemaal geweest bent!

Na ons gebakje wagen we ons aan een off-road rit door Monument Valley. Laten we zeggen dat het een zeer goede schokbreker-test was. We zijn na anderhalf uur off-road behoorlijk door elkaar geschud en hebben vele gaten en stenen vermeden. Oh, en de auto? Die ziet er niet meer uit, volledig onder het rode stof. Maar wat een rit! Het is echt fantastisch om daar door heen te rijden met dit soort uitzichten.






Ook in Monument Valley weer Indianen die kettingen zitten te maken en spulletjes verkopen. Het viel ons op dat ze ook een Amerikaanse vlag hadden wapperen met een afbeelding van een Indianen-Chief erop. We zijn er gestopt en ik heb gewoon even brutaal gevraagd of ze ook vlaggen verkopen, want Michael leek het wel erg gaaf om zo'n vlag te hebben. Na wat gepraat in echt Indianentaal tussen de Indianen onderling wordt er nog precies 1 schitterde vlag uit een bak getoverd. En we konden 'm kopen voor maar 15 dollar. Michael weer helemaal blij! Zoiets is natuurlijk prachtig om in je kamer op te hangen.




We zijn hierna weer terug gereden naar Page en hebben een pizzeria opgezocht. Het werd Strombolli's. Lekkere pizza's en we zitten bomvol, maar de rekening was ook een verrassing. Men was zo aardig direct maar even 15% fooi extra op de rekening te zetten. We hebben dit al eerder gezien bij andere restaurants, dat men zelf fooi toevoegt, maar begrijpen hier als Hollanders niet helemaal de bedoeling van. Goed, volgende keer maar weer een Pizza Hut? Daar kan je zelf bepalen hoeveel fooi je geeft.

Bij het hotel horen we een hoge toon, net als van krekels, maar dan veel harder. Na wat speuren in de bomen zien we hele grote mega-vliegen (van zo'n 5 centimeter groot!) die dit geluid maken. Bizarre insekten hier!

Het is 's avonds buiten nog altijd zeer warm en het zwembad bij het hotel is nog tot zeer laat open, dus we gaan nog even lekker in het donker zwemmen (het wordt hier echt rond 8 uur al donker), zodat we weer even helemaal bijkomen van de warmte. Daarna nog even zappen op de TV en te bed. Morgen: Dan gaan we naar Bryce Canyon!

Afstand gereden: 265 mijl, 427 kilometer
Uitgaven: $ 119,38
Hotel: Super 8 Page $ 94,78
Brandstof: $ 40,31
812 Zondag 5 augustus 2007  -  In het land van de Navajo's

Ons ontbijt vanochtend werd wreed verstoord door de hotel-eigenaar. 9 o'clock. Breakfast is over! Hij klapte meteen alle bakken dicht en liep er direct mee weg. Daar stonden we dan, met nog maar een paar broodjes in de broodrooster, zonder beleg. Het ontbijt is van 6 tot 9, dat is duidelijk. Ook geen minuut later! Het is al niet zo'n uitgebreid ontbijt, en het werd ons nog ontnomen ook. Niet erg vriendelijk, vonden wij. Maar goed, we gaan vandaag hier toch weg, want we moeten verder reizen.

Eerst weer langs de Grand Canyon. Onderweg naar de Grand Canyon komen we Bedrock City tegen, de stad van de Flintstones; heel erg leuk nagebouwd.


We rijden vandaag vanaf Tusayan, vlak bij de Grand Canyon, via de East Rim Drive naar Desert View. Dit is een mooi uitzichtspunt met een toren die uitkijkt over de rand van de Grand Canyon. Deze toren lijkt heel oud, maar is van 1935 en heel mooi beschilderd in indianen-stijl. Hier kunnen we nog 1 keer over de Grand Canyon uitkijken. Blijft echt fascinerend!




Desert View.

Bij deze toren zien we heuse slang rondslingeren. Het bleek een konings-slang te zijn, nog niet al te groot en niet giftig. Toch is het niet leuk om door zo'n slang gebeten te worden, dus de slang wordt door een medewerker met een bezem weggejaagd.


Slangen zijn bang voor bezems!


Nu moesten we toch echt verder richting Cameron, waar we de woestijn verder in trekken. De omgeving wordt hier steeds meer desolaat. Dat we hier in het land van de Navajo indianen (Navajo Nation) zijn is ons ook meteen duidelijk: Overal langs de weg staan indianen bij houten hutjes hun spullen te verkopen. En van te voren al borden langs de weg met "Nice Indians", "Beautiful Pottery" en "Chief Yellowhorse loves you". Je kan hier stoppen en allerlei spullen van ze kopen. Veel sieraden en beschilderd aardewerk. Michael - helemaal gek van alles wat met Indianen te maken heeft - weet een dreamcatcher te kopen en een boog met pijlen.




Bij 1 van de houten hutjes, is weer een prachtig uitzichtpunt over een onmetelijke afgrond.


Het reservaat wat de Indianen toegewezen hebben gekregen is eigenlijk een groot stuk land waar je bar weinig mee kunt. Het is er kurkdroog, bloedheet en er zijn veel bergen, stenen en hier een daar een klein dor bosje. Het landschap verandert continu van aanblik. Van vreemde bergen, tot dorre vlaktes. De Native Americans leven er in gammele huizen. De troep ligt overal en de autowrakken ook, vaak zelfs opgestapeld. Een bizarre omgeving.




Nabij Tuba City (ja, ik verzin die plaatsnamen echt niet!) stond iets op de kaart genaamd "Dinosaur Tracks". Het blijkt dat je hier echte poot-afdrukken van dinosauriërs kunt bekijken. Bij het oprijden van het terrein worden we begroet door een indiaan die zegt ons een tour te zullen gaan geven.


Dat doet hij bijzonder leuk, en weet veel te vertellen over deze omgeving. Hij wijst ons alle plekken aan waar afdrukken te zien zijn van de dino's. Hij zegt het stuk land waar deze afdrukken op te vinden zijn, geërfd te hebben van zijn vader. Zijn vader heeft de afdrukken ontdekt, toen hij na de oorlog op zoek was naar zijn paarden, die hij was kwijtgeraakt. Onze gids leeft zelf anderhalf uur lopen verderop in de bergen en geeft nu tours op dit verschrikkelijk verlaten gebied bij de Painted Desert.


Echte afdrukken van een dino!


Onze gids bij de dino adrukken.


Damian bij een T-Rex poot-afdruk

De dino's hebben hier geleefd toen er nog geen woestijn was. Toendertijd (een half miljoen jaar geleden) was het allemaal modderig en zo zijn de pootafdrukken ontstaan.


Een versteende fossiel. Onze gids liet horen - door er op te kloppen - dat het hol is van binnen.

Ook hier weer houten huisjes waar een klein meisje Manuela een handgemaakte ketting weet te verkopen.


Onze gids krijgt een fooi van 10 dollar en we gaan nog verder naar het noorden, naar de Navajo Bridge. Vroeger was er een man, John Doyle Lee, die een veerdienst had over de Colorado rivier. Hiermee konden reizigers eenvoudig van Utah naar Arizona, bekend als Lee's Ferry. Deze man bleek iets te maken te hebben gehad met massamoorden, en werd daarom geëxecuteerd. Hierna is er een brug gebouwd vlak bij de plaats van deze ferry, de Navajo Bridge. Deze brug overbrugt de grote diepte van de Colorado rivier. Later is er nog een tweede brug bij gebouwd.




De Colorado.

Ook hier is het weer ONTZETTEND heet. Het landschap is alleen maar rode bergen (Echo Cliffs), steen en zand. Met hier en daar een gammele caravan of een hutje (met bijbehorende autowrakken) van een indiaan.


We gaan verder naar Page, waar ons hotel is. We hadden vanmorgen al een onvriendelijke ervaring met een Super 8 Motel. Deze avond weer. Inchecken duurde meer dan een half uur, want er was maar 1 persoon bij de balie en een lange rij. Dit hotel heeft ook een laundry, maar wassen is er even niet bij. Want van de 6 apparaten zijn er 3 stuk en de rest continu bezet (het hotel zit helemaal vol). Het hotel heeft ook een zwembad, maar na een kwartiertje zwemmen komt er een stevig onweer opzetten, wat iedereen het bad uit jaagt, inclusief ons. Ach ja, we gaan hier in Page dan maar weer eens lekker eten bij Denny's, want dat blijft erg goed smaken.

Afstand gereden: 239 mijl, 385 kilometer
Uitgaven: $ 143,66
Hotel: Super 8 Page $ 94,78
Brandstof: $ 55,81

811 Zaterdag 4 augustus 2007  -  Sunset Crater & Montezuma Castle

Vandaag moesten we echt even een stapje terug doen: De afgelopen dagen waren behoorlijk vermoeiend. Gisteren na thuiskomst van het bezoek aan de Grand Canyon waren we helemaal af. En we zijn direct gaan slapen. De jetlag is er nog steeds niet helemaal uit, want we worden eigenlijk nog steeds te vroeg wakker. Daarom vandaag een wat rustiger programma.

We zijn eerst lekker gaan eten bij Denny's voor een Amerikaans ontbijt. Wederom heerlijk! Daarna vertrokken we naar Flagstaff en reden vandaar naar Sunset Crater National Monument, waar je een vulkaan krater kunt zien. Alhoewel. Je kunt het niet echt zien, want de echte vulkaan mag je niet beklimmen, maar je kan wel de bijna onwereldse omgeving zien, die de vulkaan heeft achtergelaten, toen deze in 1064 is uitgebarsten. Vreemde zwarte bergen en lava-velden met zwarte stenen. Bomen die er spookachtig uit zien en wel verbrand lijken.










In Flagstaff zijn we even een echte Mall van binnen gaan bekijken. Even een kauwgombal halen:


Manuela had al eerder eens het een en ander gekregen van Bath & Body Works, omdat ik meerdere keren naar Texas ben geweest, en nu was haar kans om daar zelf eens rond te snuffelen. Zoveel keus daar aan geuren en zeep, genoeg om een vrouw helemaal gek te maken.


We vervolgden onze route naar Sedona. Sedona is een bijzonder mooie plaats in een diepe vallei tussen hoge rode bergen in. Het ligt er prachtig, maar het is er wel erg touristisch.

We reden verder naar Montezuma Castle. Dit zijn indianen woningen van ongeveer 1000 jaar oud van de Sinagua stam. De eerste ontdekkers van deze woningen dachten dat het van de Azteken was en noemden het daarom Montezuma, maar daar heeft het eigenlijk niets mee te maken. De indianen hadden door dat het slim was om woningen in een beschutte plek in een berg te metselen. Dit gaf verkoeling in de zomer en beschermde ze tegen de kou in de winter. Het was er, toen wij er waren, echt weer bloedheet, tegen de 40 graden aan.








En ook hier veel eekhoorntjes.

Hierna zijn we op tijd terug gegaan naar het hotel, zodat we nog even lekker konden gaan zwemmen. Even lekker ontspannen.






Na het zwemmen zijn we weer gaan eten bij Denny's. Het is vrij moeilijk om gezond te blijven eten, als je op motel kamers woont en er alleen maar hamburger-restaurants om je heen zijn. Hoe Amerikanen dit volhouden is ons af en toe een raadsel. We zien in ieder geval genoeg dikkerds rondlopen. Maar vanochtend bij Denny's was het ons opgevallen dat ze ook gezonde dingen op het menu hadden staan, dus dat wilden we vanavond wel eens uitproberen en zowaar, het is ons gelukt om gewoon eens iets met groente en fruit te eten. Een verademing! Daarnaast was men bij Denny's heel vriendelijk (en snel), dus dat beviel goed. De bediening doet hier duidelijk zijn best voor de fooi (waar ze voor hun inkomen voor een deel van afhankelijk zijn).

Nog iets wat zeker opvalt in de VS, is de enorme keus aan produkten in de winkel. We gingen nog even een supermarkt in. En bekijk voor de grap alleen eens hoeveel keus er is aan Ben & Jerry's ijs:


Hier kan onze Vomar nog eens wat van leren.... Wow. Wat een keus!

En tot slot nog een kleine anecdote:

We hebben het voor elkaar gekregen om het brandalarm af te laten gaan in het hotel, door Damian erg lang te laten douchen. Damian was perfect schoon, maar we moesten iemand van het hotel er bij halen om het alarm (wat een ongelovelijke piepende herrie!) uitgezet te krijgen. Men wist ons te vertellen dat het alarm ook wel eens afging als je een flinke douche neemt waarbij veel damp vrij komt. We zorgen er nu wel voor dat de airco in de kamer aan staat, als iemand staat te douchen...


Het apparaat dat ons lastig viel.

Afstand gereden: 222 mijl, 357 kilometer
Uitgaven: $ 162,50
Hotel: Super 8 Williams (www.williamssuper8.com) $ 92,84
Brandstof: $ 0
810 Vrijdag 3 augustus 2007  -  THE GRAND CANYON

ArizonaWe hadden het gisteren al heel moeilijk om de mooiste foto's uit te zoeken om in deze weblog te plaatsen, maar van vandaag was het nog moeilijker: Want we zijn vandaag bij de Grand Canyon geweest!!

Vanuit Williams was het nog een rit van 60 mijl over 1 lange rechte weg door het Kaibab National Forest om in Tusayan aan te komen, een plaats vlakbij de Grand Canyon. Vanaf Tusayan kan je vervolgens naar de Grand Canyon rijden. Eerst zagen we nog helemaal niets, vanwege alle bomen. Maar toen we dichterbij kwamen, zagen we iets zo inmens, zo grandioos, zo onbeschrijvelijk, wat we nog nooit eerder gezien hebben.


Onze eerste blik op de Grand Canyon.

DIT IS ZO FANTASTISCH!! Echt prachtig! Wederom, de foto's op deze website geven je een idee, maar het haalt het echt niet bij er echt staan. Aan de rand van een onmetelijke afgrond van 446 kilometer lang.






Je kan hier werkelijk uren naar kijken, want dit is echt iets wat je ooit in je leven gezien moet hebben.




Je ziet hier ook allerlei vogels, zoals adelaars, rondvliegen, zo majestueus door de lucht boven de gigantische canyon.




Er lopen hier ontzettend veel eekhoorntjes rond. Heel erg lief. Je mag ze helaas niet aanraken of voeren, maar schattig zijn ze wel. Ze zijn helemaal niet bang voor mensen en komen heel erg dichtbij.






Er zijn hier ook veel andere -en grotere- insecten!




Je kan hier ook muilezel rijden!


Of met de stoomtrein naar de Grand Canyon.

In Tusayan staat een groot IMAX theater (www.grandcanyonimaxtheater.com), waar je een film kunt kijken op een scherm van 7 verdiepingen groot over de Grand Canyon en de ontdekking ervan.


Damian heeft een echte Amerikaanse hoed voor zichzelf gekocht bij het IMAX theater.

We zijn nog even lekker pizza gaan eten in Tusayan, om daarna tegen de avond terug te keren naar de Grand Canyon om de zonsondergang mee te kunnen maken. En die is werkelijk prachtig. De kleuren in de Canyon veranderen langzaam en geven prachtige beelden. Hieronder onze foto's van deze geweldige zonsondergang:








Al met al, is dit waarschijnlijk 1 van de meest bijzondere wereldwonderen, die we ooit in ons leven gezien hebben...

Afstand gereden: 146 mijl, 235 kilometer
Uitgaven: $ 143,87
Hotel: Super 8 Williams (www.williamssuper8.com) $ 92,84
Brandstof: $ 0
809 Donderdag 2 augustus 2007  -  Joshua Tree & Route 66

Ons hotel in Yucca Valley ligt dicht bij Joshua Tree National Park (ja, die Joshua Tree van het album van U2. De leden van U2 hebben hier hun inspiratie opgedaan voor hun album). Dit park staat vol met Joshua Tree's, en vele soorten cactussen.

We hebben vanochtend de koeltas volgegooid met ijs uit de ijsmachine en drinkwater gekocht bij de Walmart. Achteraf bleek onze koeltas lek te zijn, dus 't is een beetje nat (en muf!) geworden in de auto, maar we hadden in ieder geval iets koels te drinken. Dat drinken was hard nodig. 't Werd vandaag maar liefst 43 graden hier in de woestijn - in de schaduw. Voordat je het park in gaat word je bij het Visitors Center ook gewaarschuwd minimaal 4 liter water per persoon bij je te hebben.


Bij het Visitors Center van Joshua Tree National Park hebben we een America The Beautifull annual pass gehaald. 't Kost je 80 dollar, maar daar kan je dan wel -bijna- alle Nationale parken in. Meteen even een routekaartje gehaald en informatie gevraagd over alles wat leuk is om te zien en langs te rijden.


Ingang van het Joshua Tree National Park

In Joshua Tree NP leven ook verschillende dieren (ondanks de hitte), zoals de Kangeroe rat, Roadrunners (miep-miep!!) en hagedissen. We hebben ze allemaal wel gezien. Het enige dier wat daar ook voor komt, wat we niet gezien hebben, is de tarantula.


Een Mojave Jucca

Joshua Tree is een ontzettend mooi, stil, verlaten gebied. De foto's hieronder geven een idee ervan, maar je moet er absoluut eens geweest zijn om het te ervaren. Al met al hebben we zo'n 4 uur door het park gereden en op verschillende punten gekeken, en het is er werkelijk prachtig. Zo ontzettend anders als wat je ooit hebt gezien. Als je zelf stil bent, hoor je werkelijk helemaal niets.


Jumbo Rocks


Het is er volledig verlaten.








We hebben ZOVEEL mooie foto's gemaakt van deze omgeving,
dat we eigenlijk gewoon niet meer weten wat we hier moeten plaatsen.



Skull Rock


We hebben werkelijk deze hele vallei doorgereden....


Cholla Cactus Garden, waarschijnlijk de heetste plek die we tot nu toe bezocht hebben!


Deze cactussen zijn heel gevaarlijk.
Als je 'm ook maar even aanraakt, dan gaan de naalden als weerhaakjes in je huid. Brrrr!

We hebben vandaag ook nog een hele lange rit voor de boeg, dus rond een uur of 1 's middags moesten we echt gaan rijden. We zijn Californië uitgereden en Arizona in, langs Blythe, Quartzsite, Parker, Lake Havasu en Kingman. Het is zo'n bijzonder verlaten gebied. ZOOO ONTZETTEND GROOT. Alleen maar woestijn, woestijn en nog eens woestijn.

Iets wat onderweg -op de verlaten wegen- opvalt zijn de grote hoeveelheden kapot gereden auto-banden langs de weg. Overal liggen er stukken autoband langs de weg. Waarschijnlijk van alle vrachtwagens die hier rondrijden.

Bij Seligman zijn we een stuk op de originele Route 66 gereden. Get your kicks on Route 66! Niet vreselijk bijzonder, maar grappig om eens overheen te rijden. Het is hier nu heel heuvelachtig geworden en er groeien steeds meer bomen. Langs de weg staan grappige bordjes, zoals:

Don't go passing
on a slope
Unless you have
a periscope.


(Niet inhalen voor een heuvel, tenzij je met een periscoop eroverheen kunt kijken)


Al met al hebben we anderhalve tank leeg gereden om te komen waar we nu zijn, bij Williams, op zo'n 60 mijl van de Grand Canyon.

Afstand gereden: 441 mijl, 710 kilometer
Uitgaven: $ 140,29
Hotel: Super 8 Williams (www.williamssuper8.com) $ 92,84
Brandstof: $ 98,63
808 Woensdag 1 augustus 2007  -  Hollywood!

Rond 5 uur vanmorgen (Los Angeles tijd) waren we wakker. Leuk, die jetlag. Nou ja, het gaf ons een snelle start. We konden nog even van alles doen: een beetje mailen, de koffers herschikken, douchen, etcetera. Rond 8 uur zaten we bij Denny's aan een echt Amerikaans ontbijt. We hadden inmiddels weer flinke honger, dus dit kwam goed uit!


Ons hotel heeft een leuke binnenplaats met een zwembad en veel Mexicaanse palmbomen (Mexican Fan Palm) en bananenplanten:



Na het eten, kon dan eindelijk de echte rondreis in onze Dodge Caravan gaan beginnen!


De eerste stop van vandaag: Santa Monica beach. We wilden even een blik werpen op de Grote Oceaan. Die hebben we tenslotte nog nooit eerder gezien. Het is vrij bewolkt vandaag, dus nog rustig en niet al te warm op het strand.




Even met je voeten in The Pacific.




En even een herinnering aan onszelf achtergelaten op het strand.

De tweede stop van vandaag was Hollywood! Natuurlijk even over de Sunset Boulevard, de Hollywood Blvd, en een blik werpen op het Hollywood Sign (we hebben niet echt de moeite gedaan om dichtbij te komen, want de zon brak goed door en het werd lekker warm):


Ja, 't is 'm echt: Het Hollywood Sign - in de verte.

We hebben de auto veels te duur geparkeerd en gewandeld over The Walk Of Fame. Damian ging even op de foto met (de ster van) Michael Jackson:


We hebben het chinese theater bekeken, de Disney store, heerlijk op een terrasje gezeten bij Starbucks, en langs de dure huizen gereden in Beverly Hills.


Beverly Drive in Beverly Hills, West Hollywood, Los Angeles.

We zijn daarna gaan rijden, want ons volgende hotel is in Yucca Valley, een stuk naar het oosten en in de buurt bij Yoshua Tree National Park.


Onderweg over Interstate 10, de San Bernardino Freeway, komen we een compleet windmolenpark tegen, met ontzettend veel windmolens, die tezamen de hele stad Palm Springs van stroom voorzien.


Iets verder staan ook een stel dinosaurussen langs de weg:


Rond een uur of 7 's avonds komen we aan in bij het Super 8 Motel in Yucca Valley. Deze plaats ligt midden in een woestijnachtig gebied, en heeft zijn naam vast gekregen vanwege alle Yucca's die hier groeien.


1 van de vele Yucca's hier.


Het Super 8 Motel in Yucca Valley.

's Avonds eten we bij de Pizza Hut (ja, zelfs hier in de woestijn heeft men gewoon van alles beschikbaar; alle grote winkels, hotels en restaurants zijn hier te vinden). Om 8 uur 's avonds is alles al donker en wij zijn eigenlijk ook nog erg moe (die verdraaide jetlag!) en we gaan weer op tijd slapen.

Afstand gereden: 171 mijl, 275 kilometer
Uitgaven: $ 159,17
Hotel: Super 8 Yucca Valley $ 84,53
Brandstof: $ 0

Datum: 28 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016