3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 mei 2017 (2855)
25 mei 2017 (4478)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1655 Dinsdag 31 augustus 2010  -  Tears For Fears

Zo; dit was een goed concert, zeg! Het is inmiddels alweer het derde concert van Tears For Fears, waar ik bij aanwezig ben geweest (met de vorige twee concerten in Londen en in Rotterdam), maar dit was zeker de beste van de drie. Dat had een hoop te maken met het feit dat het geluid zeer goed was; goeie akoestiek in het Broward Center. En het hielp ook enorm dat ik maar 8 rijen van het podium af zat, precies in het midden. Veel beter had ik het niet kunnen krijgen.


Het Broward Center in Ft Lauderdale.


De poster boven de Box Office.


Het Broward Center ligt heel mooi aan het water in het centrum van Ft Lauderdale.




Ze noemen het hier de "River Walk". Oh... en zoek de hagedis!


Rond 7 uur 's avonds gingen de deuren open, en kon er een kijkje genomen worden naar de merchandise. Ik ben er meestal niet zo van. Ik hoef geen posters of t-shirts voor veels te veel geld. Totdat ik de laatste twee single CD's van Curt Smith zag liggen: Perfectly... Still en All Is Love . Het zijn ook nog eens gesigneerde limited edition uitgaven (er bestaan er maar 500 van). En dat voor 10 dollar. Dat kon ik echt niet laten.




In het voorprogramma stond Michael Wainwright . Daar had ik nog niet eerder van gehoord, maar hij heeft wel een geweldige stem, en hij is nog grappig op het podium ook. Hij vertelde dat Roland Orazabal onlangs een nummer voor hem heeft geschreven "Heart Shaped Man", gewoon omdat hij vond dat hij een hart-vormig gezicht heeft. Michael Wainwright begeleidde Tears For Fears ook op verschillende nummer, zoals bij "Woman In Chains", waar hij de hoge stem van Oleta Adams voor zijn rekening nam (die hoge stem ligt 'm overigens erg goed).


Michael Wainwright.


Het podium in het Broward Center, tijdens de pauze na het voorprogramma.

De set-list van vanavond:
  • Mad World (choir version with Curt Smith vocal)
  • Everybody Wants To Rule The World
  • Secret World
  • Sowing The Seeds Of Love
  • Advice For The Young At Heart
  • Call Me Mellow
  • Mad World
  • Memories Fade
  • Quiet Ones
  • Floating down the river (once again)
  • Everybody Loves A Happy Ending
  • Seven of Sundays
  • Billie Jean (Michael Jackson cover)
  • Pale Shelter
  • Break It Down Again
  • Head Over Heels
  • Woman In Chains
  • Shout
Ze zitten al 31 jaar in het vak, maar ze treden nog altijd perfect op. Het begin was heel mooi, zo met de speciale uitvoering van Mad World, precies dezelfde zoals ze die voor het eerst tijdens Night Of The Proms deden in Rotterdam . Ook heel bijzonder waren Seven Of Sundays en de cover van Michael Jackson's Billie Jean (nog nooit eerder live gezien).


Curt Smith.


Roland Orzabal.






















Roland Orzabal tijdens "Breaking Down Again".




En wat vond Curt Smith eigenlijk achteraf zelf van het concert:


Hij vertelde dat hij een nachtvlucht had vanuit Los Angeles (waar hij woont)
en daarom weinig slaap had gekregen afgelopen nacht.



Ft Lauderdale by night.
1654 Dinsdag 31 augustus 2010  -  Florida

Kwart over 8 's ochtends: Op Dallas/Fort Worth airport voor een vlucht naar Ft Lauderdale, Florida. Tears For Fears gaat vanavond optreden in het Broward Center For The Performing Arts in Ft Lauderdale. Daar wil ik, als echte Tears For Fears fan, graag bij aanwezig zijn!

Rond het middaguur ben ik, na een vlucht van ruim twee en een half uur in een bijzonder leeg vliegtuig (niet veel mensen die deze kant op willen blijkbaar), in Florida! Ik heb nog wat tijd over voordat het concert vanavond begint, dus ik neem een kijkje in Miami, wat op ongeveer een half uur rijden van Ft Lauderdale ligt.






In het land van de sinaasappels!




Miami heeft een vreemde combinatie van Mexicaanse invloeden en jaren-80-art-deco stijl van gebouwen.


Miami Beach. Niet zo heel zonnig vandaag om op het strand te gaan liggen. Wel warm en klam overigens.




Miami Sky-line.
1652 Vrijdag 27 augustus 2010  -  Nanny McPhee Returns


Deze film is grappig. Een beetje sprookjesachtig, en vooral op jonge kinderen gericht,
maar wij konden 'm zeker wel waarderen.
1651 Dinsdag 24 augustus 2010  -  Bus- en formulier-ellende

De kinderen gaan weer naar school. Na slechts 11 weken zomer-vakantie, wordt het ook zo langzamerhand wel weer tijd dat de scholen weer beginnen. Nieuw dit jaar is, dat Damian doorgaat van de Elementary School naar Rogers Middle School Academy. En die school ligt helaas niet, zoals de Elementary school om de hoek, dus hij zal dit jaar met de bus moeten gaan.

Dat ging niet meteen goed. De allereerste dag werd Damian gewoon niet opgehaald. Geen bus. Ik had 'm toch echt aangemeld voor de bus. Als ik bel met de bus-dienst, krijg ik te horen dat de bus twee keer langs zou zijn geweest. Vreemd genoeg stond ik samen met Damian buiten te wachten, al ruimschoots op tijd, en er was absoluut geen bus. Dus we geloven het verhaal niet helemaal, en ik heb Damian maar met de auto naar school gebracht.

Dag 2: Damian wordt braaf opgehaald, maar.... Michael niet. Geen bus. Zucht. Michael ook maar met de auto naar school gebracht, en weer eens contact opgenomen met de bus-dienst. Vanaf school-dag 3, gaat het eindelijk goed, en worden beide kinderen opgehaald.


Meteen met het begin van het schooljaar, begint ook weer de frustratie rondom de regels op school. Daar waren we enige tijd van verlost. In "The Land Of The Free" stikt het ontzettend van de regels op school. Vreemd. Je hoeft maar 1 ding fout te doen of je zit al bij de principal in haar kantoor. Nou begrijpen we heus wel dat er regels moeten zijn op school, maar ze doen er hier zo verschrikkelijk overdreven over. Zo zijn er leraressen die het presteren om per klas 5 pagina's met regels op papier uit te delen (en ook dezelfde regels de eerste dagen van school met de kinderen stuk voor stuk doornemen). Al die regels moeten mee naar huis, en meerdere keren ondertekend worden door zowel onze kinderen als ons zelf. En bijna iedere leraar en lerares doet dit wel. Damian en Michael hebben ieder wel 7 vakken. Dus we hebben heel wat formuliertjes gezien, die gelezen, ingevuld en ondertekend moesten worden. Waarom dit zo moet?! We snappen er geen snars van.

We uiten onze frustratie ook af en toe op die formulieren. Zo laatst een lerares die een formulier mee gaf waarop de vraag gesteld werd, of wij nog "concerns" hebben over ons kind op school. We konden het vooral niet laten om er gewoon op te schrijven dat we vinden dat er veels te veel regels op school zijn, en dat het allemaal wel wat minder kan. En denk je dat je daarna ooit van die lerares nog wat hoort over wat je hebt opgeschreven? Welnee... Vorig schooljaar zijn er formulieren geweest die we gewoon in de vuilnisbak hebben gegooid. Ook nooit meer wat van gehoord.

Of nog zo'n lerares die een formulier mee gaf, waarop staat, dat als 1 van de ouders haar een email zou sturen, dat Damian dan een 10 zou krijgen. Ik heb braaf een email gestuurd naar haar, want ik mis-gun Damian zo'n hoog cijfer niet, maar tegelijkertijd heb ik er ook bij gezet dat wij vinden dat Damian beoordeeld hoort te worden op hoe hij het doet op school, en niet of zijn ouders een email naar een lerares kunnen sturen. Hebben we nog wat vernomen van deze lerares na deze email? Welnee. Het is tenslotte heel Amerikaans om dit soort dingen volkomen te negeren.
1650 Vrijdag 20 augustus 2010  -  Salt

1
Echt een goeie film! 't Is er weer eentje in de categorie actie-met-spionnen-tussen-de-VS-en-Rusland, en dan weet je ongeveer het plot van deze film wel. Maar desondanks zat de film goed in elkaar!
1647 Zondag 15 augustus 2010  -  Tom Jones

Ik zet dit nummer op onze website, simpelweg omdat ik het nummer pas ondekt heb (ook al is het uit 2008) en ik het een heeeeeeeeeeeerlijk nummer vind! Het nummer komt van het album "24 Hours" en ik vind het hele album de pan uit swingen. Echt een aanrader om deze CD op te zetten, terwijl je het huishouden doet. Dat maakt het gelijk een stuk leuker!!!!

En wat heeft deze man nog een stem!!! (hij is intussen alweer 70).

1646 Vrijdag 13 augustus 2010  -  Dinner for Schmucks

We wisten van te voren niet helemaal wat we moesten verwachten van deze film: Dinner for Schmucks, maar we hebben het er op gegokt (met dank aan Damian voor het doorhakken van de knoop naar welke film we zouden gaan vandaag). En het was een geweldige film! We hebben er enorm om moeten lachen!


En dan die muizen die in deze film zitten! Echt prachtig gedaan:



1645 Donderdag 12 augustus 2010  -  Donut

We konden het natuurlijk niet laten. We moesten en we zouden maar eens naar een nieuwe kat uit gaan kijken. Het is tenslotte raar als je ineens van twee katten naar eentje gaat. Snowball leek ook wel rustiger dan voorheen - alsof-ie een kameraadje miste.

Dus Manuela en Damian zijn de website van de SPCA (asiel) door gaan spitten op zoek naar een andere kat. Ik heb even met de SPCA gebeld met de vraag waar we het beste een kitten konden krijgen, en zij stuurden ons naar de PetSmart in Dallas.

Daar aangekomen: geen kittens. Wel 3 andere katten, maar dat waren duidelijk geen jonkies meer. Toch maar eens even kijken. Toch maar eens even eentje vasthouden. En 10 minuten later gingen we alsnog met een kater de deur uit.

Tijdens de rit naar huis (Dallas is toch zeker drie kwartier rijden bij ons huis vandaan) zaten we natuurlijk te discussiëren over de naam. Volgens de SPCA was de naam van onze nieuwe kater "Teddy", maar dat doet ons net even te veel denken aan een onze eigen Teddy, dus dat is niet zo'n goed idee.

Vreemd genoeg kwamen we uit op twee namen: Brownie of Donut. Lekkere Amerikaanse namen. Ik kwam eigenlijk zelf alleen maar op de naam "Donut" omdat we toevallig langs een Donut-zaak reden. Ik heb de anderen weten te overtuigen dat het "Donut" moest gaan worden; maar toen ik de volgende dag thuis kwam, was de naam toch weer ineens veranderd in "Brownie". Als ik er eventjes niet bij ben.... Nou ja, goed dan: "Brownie".

En als er 1 ding op valt aan "Brownie": dan is het wel zijn manier van zitten op de bank:












En wat vindt Snowball van de nieuwe kater in huis? Nou... hij heeft een nieuw kleed gekregen, dus je hoort 'm niet klagen:


En dan heb ik nog 1 laatste foto voor je. En dan mag je raden wat dit is:


Dit is dus Snowball's afgekloven lievelings-nep-vogel.
Deze vogel heeft al alle hoeken van ons huis gezien.
1644 Woensdag 11 augustus 2010  -  Heet buiten

Gelukkig is het niet zo warm buiten in Texas. Maar niet heus. De buurvrouw wist me vertellen dat het vandaag de 15e aaneensluitende dag boven de honderd graden is:


Ja, je ziet het goed. 108 graden Fahrenheit. Da's iets meer dan 42 graden Celsius. En natuurlijk, na 3 weken vakantie, is het de hoogste tijd om het gras te maaien. Dus ik heb van het weekend heerlijk buiten weg staan zweten.

Overigens, het is nu al zo lang heet hier buiten in Texas, dat de grond barsten begint te vertonen. De grond is hier namelijk nogal klei-achtig, en dat weet zo langzamerhand goed uit te drogen. De oplossing? De sprinklers nog maar weer eens aan. Maar oh nee, er zijn hier water-restricties. Je mag hier eigenlijk nog maar 2 keer per week de sprinklers aan zetten. Houden we ons daar ook aan? Eh... niet helemaal, want anders verpietert ons gras!
1639 Dinsdag 10 augustus 2010  -  Weg met Stanford!

Het contract met Stanford wordt beëindigd. Nog een ruim jaar, en dan gaat het beheer van de computer systemen van Stanford over van Dell naar Accenture. Voor diegenen die het niet weten: Mijn dagelijks werk bij Dell bestaat uit het beheren van de computer-systemen van Stanford.

We hadden de beste "performance-ratings" van de afgelopen jaren, maar desondanks heeft Stanford het contract niet verlengd. Het zal wel een centen-kwestie zijn geweest. Accenture *denkt* dat ze het goedkoper kunnen doen. Het beheer gaat dus nu over van Dell naar Accenture. En wat dit betekent voor mijn baan? Ik weet het nu nog niet precies. Ik maak me er niet zo druk om, want ik ben al regelmatig ook voor andere klanten van Dell bezig, dus het zal wel los gaan lopen. Ook alle managers lopen te roepen dat het de laatste tijd storm loopt met nieuwe klanten, dus posities genoeg.

Notabene moet ik in september naar New York toe, om mee te doen aan een disaster recovery oefening voor Jewish Hospital & St. Mary's Healthcare; en zo ben ik al weer een hele week niet meer voor Stanford bezig.

Het zal overigens wel een flinke onderneming worden. Er staan honderden computer-systemen van Stanford op de Campus van Dell in Plano. Om die allemaal te gaan verhuizen naar het data center van Accenture, en dan er ook nog voor te zorgen dat er praktisch geen down-tijd is voor Stanford (want het ziekenhuis moet door blijven draaien!), dat zal lastig gaan worden. Maar goed; ook daar maken we ons niet druk over; dat is aan Accenture om op te lossen, gna-gna-gna.
1643 Maandag 9 augustus 2010  -  Mickey


Maart 2006.

14 jaar lang was je er... als vanzelfsprekend.

We dachten misschien zelfs wel, dat je onsterfelijk was. Ik zag me al zitten op mijn oude dag, met jou trouw aan mijn voeten liggend. Maar dat kan natuurlijk helemaal niet.

Ik had nog geen dier meegemaakt, dat zoveel van de zon hield als jij... Altijd lag je te zonnen in de voortuin, wachtend op je dagelijkse aai en aandacht van de postbode, onze autistische buurjongen (die gek op je was), de reclamebezorger en natuurlijk van ons...

Zelfs de genadeloze Texaanse zon was je niet te veel... Je genoot en hield ervan.

Een plotselinge onverwachte beroerte tijdens onze vakantie maakte zomaar een abrupt einde aan jouw leven. En ons verdriet begon...

Ik denk zelfs stiekum dat je dit zo gepland had... Eerst dacht ik: "Waarom overlijd je nou, als wij er niet bij zijn!!!". Maar je zal begrepen hebben dat we dat waarschijnlijk niet goed aangekund hadden, dus liet je jezelf gaan in alle rust bij je lieve en trouwe oppas amy...

Lieve Mick... Oude baas... Wat een leegte in huis.

Maar we gaan het allermooiste zonnetje kopen, wat we kunnen vinden om op jouw graf in de achtertuin te zetten en denken met veel liefde en warmte aan jou terug.

Rust zacht.



De allerlaatste foto van Mickey bij Amy thuis, genomen op 31 juli.
24 mei 1996 - 31 juli 2010
1641 Zondag 8 augustus 2010  -  Naar huis

Niet ver van ons hotel vandaan, ligt Antelope Island State Park, waar je de mogelijkheid hebt om "The Great Salt Lake" te zien. We zijn er geweest (eigenlijk vooral om nog even een paar uurtjes te spenderen voordat we vandaag zouden gaan vliegen), maar het was er echt veels te warm. Er staat ook een klein restaurantje, onder de naam The Buffalo Grill, maar het was volledig uit beton opgetrokken, en daarmee ook direct het meest ongezellige restaurant ooit. Niet de moeite waard om te zien.


Antilope Island State Park.


Aan de Great Salt Lake.


Via een dijk kom je op Antilope Island State Park - het is eigenlijk een eiland, maar dat verraadde de naam van het park uiteraard al.


Het is hier droog en heet.

Rond half 3 zijn we op het vliegveld van Salt Lake City. We verlaten deze stad der mormonen. We zijn overigens nog steeds verbaasd, dat zoveel mensen hier in Amerika mormoons zijn, maar da's een heel andere discussie. We hebben weer 2 vluchten naar huis, dit keer met Frontier Airlines. Eerst naar Denver, en dan naar Dallas.


Er staat een flinke rij vliegtuigen achter ons vliegtuig, klaar voor vertrek in Salt Lake City.






Uiteraard, net als je er geen zin hebt, heeft onze aansluitende vlucht een vertraging van een uur (heb je überhaupt ooit zin in vertraging?). We besteden de tijd door maar wat te gaan eten op het vliegveld van Denver. Pas rond 9 uur 's avonds vliegen we verder naar Dallas, waar we tegen middernacht aankomen. Er was belabberd veel turbulentie onderweg; niet echt lekker. We kregen wel de kans om gratis TV te mogen kijken op de vlucht (waar je normaal voor moet betalen), juist vanwege de vertraging, dus we hebben Meet The Parents nog maar eens bekeken.


Verdraaid. Vertraagd! (vlucht 122).


Vlogen we ooit eerder zo hoog? Op 39349 foot?

Rond half 2 's nachts waren we daadwerkelijk weer thuis. En het was echt fijn om weer thuis te zijn in ons mooie huis!
1640 Zaterdag 7 augustus 2010  -  Van Jackson naar Salt Lake City

Na 17 dagen rondreizen, zijn we er wel een beetje klaar mee. Van hotel naar hotel naar hotel. Vanavond is de laatste nacht in een La Quinta hotel in Layton, vlakbij Salt Lake City. Vanochtend eerst in Jackson, Wyoming, rondgekeken. Het is een grappig stadje met allemaal leuke winkeltjes, en we hebben vanochtend en het begin van de middag een beetje rongestruind in het stadje en koffie gedronken met een enorme ham-kaas-croissant erbij.


Zoek Bigfoot in deze afbeelding.


Hoedje nodig?


Uiteraard doet een herten-gewei het heel goed als kerst-versiering.


In een snoep-winkel.




Jackson, Wyoming.


Koffie-tentje met super-grote croissants.


Er staan wel vier van dit soort bogen in het centrum van Jackson.






Bezoekje aan "Ripley's Believe It Or Not!" in Jackson.


Geloof het of niet: Een vliegende eekhoorn!

Daarna zijn we gaan rijden naar Salt Lake City. Het laatste stuk van nog maar 300 mijl; 5 uur rijden. Tot slot lekker gegeten bij Panda Express in Layton, en gezwommen in het zwembad van het La Quinta hotel.
1638 Vrijdag 6 augustus 2010  -  Yellowstone

Voor vandaag op het programma: Yellowstone! Da's een natuurpark dat we graag eens wilden bekijken. Na een ontbijtje bij ons Ramada hotel, zijn we vanuit Bozeman via Livingstone naar Gardiner gereden. Dat is een klein plaatsje in de buurt van de North Entrance van Yellowstone. Daar even wat inkopen gedaan voor een picknick en maar weer even getankt (we tanken wat af deze vakantie).


De ingang van Yellowstone.


Meteen als we Yellowstone inrijden, staan er elk bij Mammoth Hot Springs. Prachtige dieren om te zien, en ze zitten daar gewoon lekker in de schaduw, tussen alle mensen in.






Vlak bij Mammoth Hot Springs zijn echt prachtige gekleurde basins met heet (en vooral ook zuur) water, waar je langs kunt lopen. Het is daar overigens alweer bloed- en bloed-heet, dus we wandelen niet alles af.


We doen een poging om te gaan picknicken bij de Sheepeater Cliff. Wel een beetje druk daar. Ook hier stikt het van de toeristen, maar er zitten leuke eekhoorntjes. Tegen de tijd dat ik eindelijk het eten heb uitgestald op de picknick-tafel, lijkt er ineens onweer los te barsten, maar het houdt daarna toch weer op - uiteraard net als ik de picknick-tafel net weer helemaal heb afgeruimd.
















En, eindelijk (!), we hebben een beer onderweg gezien! Dat was gemakkelijk te herkennen aan een flinke opstopping onderweg, waar iedereen direct de auto langs de kant van de weg parkeert om de beer te kunnen zien; hier ook wel bekend als een bear-jam.


We hebben onderweg verschillende basins bekeken, o.a. Norris en allemaal verschillende geisers. Het stinkt allemaal naar rotte eieren, dankzij de sulfur die er uit komt; dus even rustig staan kijken is er vaak niet bij, omdat je af en toe niet eens goed kunt ademen. Brrr... wat stinkt dat zeg!


The Golden Gate.






Cistern Spring.




























En dan uiteinlijk natuurlijk naar Old Faithful! We hebben, inafwachting van de geplande uitbarsting van Old Faithful een ijsje gegeten bij de lodge, en wat winkeltjes bekeken. Old Faithful spuit ongeveer iedere 65 minuten een flinke hoeveelheid heet water uit de grond omhoog, en dat trekt hier heel wat bekijks.








Daarna zijn we doorgereden naar het zuiden, door het Grand Teton park. Er was bijzonder veel regen onderweg. En het was een lange rit naar Jackson, Wyoming, dankzij de lage toegestane snelheid op de weg. Uiteindelijk komen we aan bij de Motel 6 in Jackson. Alle hotels ook hier weer vol, maar wij hebben gelukkig gereserveerd, dus het zit goed. Maar het is wel een ongelovelijk mini-kamertje. En op de website stond dat ze ontbijt hebben, maar dat is alleen maar thee en koffie (en toch noemen ze het ontbijt). We hebben maar wat te eten gehaald bij de MacDonalds, omdat we zo laat aangekomen zijn vandaag (rond 10 uur al weer).
1637 Donderdag 5 augustus 2010  -  Ghosttown Garnet

We hebben het sfeerloze hotel in Missoula achtergelaten. We hebben het ontbijt ook gemist, want het was weer eens van 6 uur 's ochtens tot 9 uur 's ochtends, en wij waren pas tegen elven een keer uit onze hotel kamer vandaan. Nou ja, het ontbijt stelt meestal toch geen ene snars voor bij Super 8, dus we waren er niet rauwig om. We hebben lekker ontbeten bij de IHOP, op een steenworp afstand van het hotel, waar de serveerster bijna onze complete bestelling uit haar handen liet klappen, waardoor de kok nog een keer aan de gang kon. We konden er wel om lachen.

We zijn na de IHOP doorgereden naar ghosttown Garnet, op zo'n 40 mijl van Missoula. Dat ligt niet zomaar langs snelweg I90, maar je moet er voor op een heel erg smalle, kronkelige, onverharde weg een flink stuk (zo'n 10 mijl) naar boven langs afgronden, terwijl op de weg veel stenen en boomtakken liggen. Een flinke uitdaging om boven te komen, en tegelijkertijd ook een beetje griezelig. We komen gelukkig geen enkele tegenligger tegen, want we zouden niet geweten hebben, hoe we in hemelsnaam langs elkaar zouden moeten hebben gegaan.

Eenmaal boven, zijn er tot onze verbazing nog meer mensen, en zelfs een RV. Bijzonder hoe die boven is gekomen. Deze ghosttown is helemaal gratis voor ons, omdat we net een dag ervoor een jaarpas hadden gekocht voor de Nationale Parken van Amerika. In het visitor center krijgen we spelletjes te doen. We moesten 5 verschillende blikjes rangschikken naar leeftijd, en dat hadden we goed. We moesten ook van 8 flessen uitzoeken wat er precies in had gezeten, en ook dat hadden we helemaal goed, en als beloning kregen we wat kaarten van de ghost town.

Als we wat flesjes water kopen in het visitor center, raken we in gesprek met Ruth, een volunteer daar, over hoe het toch kan dat de flesjes koud zijn, terwijl er helemaal geen stroom is in deze ghost town. En ze liet ons het blok ijs zien, wat er in de ouderwetse koelbox stond. Ze nam ons ook mee naar een ander huisje, waar blokken ijs ingegraven zaten in zaagsel. Deze hadden ze in januari van dit jaar uit het meer gehaald, naar boven op de berg gebracht en ingegraven. Het ijs zat er nog steeds, en ze konden het nog steeds gebruiken om drinken te koelen. Zo deden ze het ook vroeger.

Ruth gaf ons meteen ook een rondleiding door het stadje. Er staat nog redelijk wat overeind van het stadje, maar veel gebouwen zijn inmiddels wel door brand verdwenen. We zien 1 van de 13 saloons uit het stadje, we zien het hotel, woningen van de miners, oude mijnen, het huis van de blacksmith, en de general store. Tegelijkertijd vertelt ze allemaal verhalen van vroeger, over hoe het er aan toe ging. Bijvoorbeeld over de "fainting couch" in het hotel, waarop de dames, die toen nog allemaal corsetten droegen, even konden bijkomen, omdat ze door het corset bijna niet meer konden ademhalen.

Ze vertelt over de vrolijke blacksmith, die ook op de stage coach reed, en altijd snoepjes bij zich had voor de kinderen. Ze vertelde over het luxueuse hotel, en hoe ze vroeger de "trunks" van de gasten van de stage coach op de bovenste verdieping wisten te hijsen. Ze vertelde over het zware mijnwerkersleven, over hoe vroeger de was werd gedaan met een olie aangedreven wasmachine. Ze vertelde over de speciale hoeven van de paarden met spijkers eronder, zodat de paarden door de sneeuw konden lopen, en ze vertelde nog veel meer. Het was heel bijzonder om zo'n rondleiding door een ghost town te krijgen, want het hele stadje kwam zo tot leven voor onze ogen.


Na de rondleiding werd het ons echt te heet daar op de berg, want het was buiten al weer 30 graden. We nemen de hele hobbelige en gevaarlijke rit weer terug de berg af, en we rijden vervolgens via de I90 door richting Bozeman. Onderweg komen we in een behoorlijke storm terecht, met veel onweer, harde wind en een flinke regenbui. We voelen de wind behoorlijk aan de auto rukken. We weten er uiteindelijk wel weer uit te rijden.

Onderweg stoppen we bij Wheat Montana, waarvan we onderweg een bord langs de weg hebben zien staan. Het is eigenlijk gewoon een graan-bedrijf, waar ze een leuke winkel en klein restaurantje hebben gemaakt. Ze hebben er allemaal soorten brood, broodjes, sandwhiches, soep en koek, en tegelijkertijd allemaal spullen die met brood te maken hebben, en andere lokale produkten. We nemen meteen wat broodjes mee voor vanavond.


Vervolgens rijden we door naar Bozeman, waar we een Ramada hotel hebben gereserveerd. Reserveren was nu wel echt even nodig, want in de buurt van Yellowstone, zitten nagenoeg alle, maar dan ook echt alle hotels bomvol. We hebben het Ramada hotel eigenlijk alleen maar uitgekozen, omdat ze een zwembad hebben met waterglijbaan. We gaan dan ook 's avonds naar het zwembad. Het blijkt wel een volkomen sfeerloos zwembad te zijn. Helemaal blauw, met 2 flauwe TL-balken die licht moeten geven. De waterglijbaan wordt wel goed gebruikt door de kids. Als wij er een tijdje in gezeten hebben, komen er vrij snel veel meer mensen in het zwembad, terwijl het eigenlijk helemaal niet zo groot is, en dan is de lol er al snel van af, zeker als 7 jongens het bad "overnemen", door heel wild te doen.

We hebben bij de Ramada wederom een "upgrade" van hotelkamer naar suite. Een mooi woord, suite, maar het is een feite gewoon een grotere hotelkamer. Wel ietsje minder saaie kamer dan gisteren, maar bijzonder was het ook niet echt. 's Avonds kijken we nog even Spongebob op de laptop, en is het de hoogste tijd om nog even de weblog bij te werken.
1636 Woensdag 4 augustus 2010  -  Glacier National Park


Onze "hotel-kamer" vanochtend bij Aspenwood. Dit was echt een gezellig kamertje.


Je krijgt een leuke foto als je vlak voor het herten-gewei, wat aan de muur hangt, gaat staan!


De woonkamer bij Aspenwood. Hier stond vanochtend al alles klaar om te pakken: fruit, muffins, koffie!


We hadden echt een perfect ontbijtje vanochtend bij Aspenwood. We mochten alles kiezen van de kaart, en het werd vers voor ons klaargemaakt. Gebakken aardappels, bacon, worstjes en ei; het zat allemaal bij de kamer inbegrepen.


Er zijn hier heel wat honden; die gewoon vrij rond lopen.


De honden vonden het wel leuk om met Michael te spelen.



We zijn vertrokken naar Glacier National Park. We hebben een nieuwe jaar-pas gehaald voor 80 dollar, en even kort het visitor center bekeken.




Een hert stak in het park zomaar vlak voor ons de weg over.


We zijn in het park gestopt om een trail te lopen naar een waterval.


Het eerste stuk naar beneden ging nog best!




Aangekomen bij Baring Falls. Daarna moesten we weer helemaal naar boven "hiken", en dat was beduidend zwaarder.


Verder onderweg naar Logan Pass; het hoogste punt in het park. Er waren allemaal weg-opbrekingen, dus we konden in de rij aansluiten om te wachten tot we er langs konden - en ondertussen natuurlijk even een paar plaatjes schieten.






Eenmaal aangekomen op Logan Pass, was daar slechts een kleine parkeerplaats en ongeveer 6 miljoen auto's die daar wilden parkeren. Geen parkeerplek te vinden. Na 20 minuten toch nog gevonden. Wel doordat ik een plekje weggekaapt had van iemand anders. Bij Logan Pass zijn we weer een stukje gaan wandelen, waar we deze eekhoorn tegen kwamen. We hadden bij Logan Pass eigenlijk op een koffie-tentje gehoopt, maar er was werkelijk niets te krijgen.


Je kan hier naar de sneeuw wandelen. Dat lijkt dichtbij, maar is toch nog best een behoorlijke wandeling.


Halverwege komt er een nieuwsgierige marmot kijken.




We gaan verder door het park. Dat was een lange weg terug.


De route ging verder naar Missoula, langs Flat Head Lake. Onderweg hebben we pizza gegeten bij Rosa's Pizza. De route is hier verder niet zo heel bijzonder. Wel heel veel kersenbomen gezien. Missoula zelf blijkt een wat saai plaatsje. We hadden vanavond ook de aller-saaiste hotelkamer bij de Super 8 in Missoula, ondanks dat we een "upgrade" hadden van de kamer.
1635 Dinsdag 3 augustus 2010  -  Terug naar Amerika

We waren laat op vanochtend. Niet vreemd. Want gisteravond waren we pas rond 11 uur 's avonds in ons hotel, en we sliepen pas ergens rond half 2. Zo laat aankomen in een hotel is duidelijk niet slim. Maar ja. De file van gisteravond gooide roet in het eten.


De Banff Park Lodge vanochtend. Zo gisteravond hadden we niet eens door (het was ook zo donker) hoe het hotel en de omgeving er uit zag; dat zagen we pas de volgende ochtend.


Dit luxe hotel had ook een gratis car-wash voor haar gasten. Aangezien onze auto wel een wasbeurtje kon gebruiken zo langzamerhand, dachten we daar van gebruik te gaan maken. Maar de "gratis" car-wash bleek niet veel meer dan een tuinslang te zijn. Da's wel heel luxueus!


Manuela toch even aan de slag om de auto schoon te krijgen!

We hebben een ontbijt genomen bij Melissa's aan de overkant van de straat. Ontbijt was namelijk niet inbegrepen bij het hotel. Maar het ontbijt bij Melissa's was echt goed. Overheerlijke appel-pannenkoeken en omeletten. De beste die we tot nu hebben gegeten.


Melissa's.

Na het ontbijt weer even tanken. Dat ging niet gemakkelijk want de credit card werd geweigerd. Maar eens even bellen met de bank. En het klopte dat onze credit card was geblokkeerd. Men vertrouwde niet alle afschrijvingen van de kaart. Ik had een paar telefoontjes gemaakt, long distance, naar Amy toen Mickey was overleden, en dat moest afgerekend worden via de credit card. Dat waren verdachte transacties volgens de bank. Nadat ik uitgelegd heb dat we inderdaad in Canada rondreizen, en dat ik inderdaad gebeld heb, hebben ze de blokkade opgeheven en kan ik weer gewoon tanken. De tip van de bank: voortaan hun even van te voren vertellen als je je credit card in het buitenland gaat gebruiken. Dan maken ze er een notitie van, en kijken ze niet vreemd op van rare afschrijvingen. Nou ja. Het is in ieder geval een goed idee dat ze bij de bank de afschrijvingen goed in de gaten houden.

We zijn richting Calgary gereden via de Trans-Canaday Highway 1 en langs het vroegere Olympische park. Dat stelde niet veel meer voor. Calgary was ook al niet heel bijzonder, en hebben we snel achter ons gelaten. We zijn via de "2" naar het zuiden gereden.


Echte Hollanders weten een windmolen in Canada te spotten! Wat zit daar op de wiek?


Ah, een vogeltje!


Wilde geiten langs de weg.




Een "Saskatoon Farm" langs de weg. Wat is in hemelsnaam Saskatoon?!


Bij de ingang van de Saskatoon Farm.


De Saskatoon Farm is eigenlijk een soort tuincentrum, maar dan met Saskatoon Berry's, die je daar zelf kunt plukken.


Dit is wel een bijzonder leuk gemaakte tuin-centrum.




En er scharrelen hanen rond!

We zijn ook langsgeweest bij een klein museum in Claresholm en een Candy Store in Nanton (wat ook tegelijkertijd een antiek-winkel was). Het museum in Claresholm was precies hetzelfde museum als waar Marion geweest is, en we hebben er een leuk gesprek met de dame van het museum. Onderweg zien we ook hele grote gele velden met Canola (koolzaad).


Het vroegere station van Claresholm. Nu een museum.


De Candy Store in Nanton.




Ik had eigenlijk mijn bananen-pak aan moeten trekken.
Dan had ik minder op gevallen tussen al het koolzaad.



De route gaat vervolgens helemaal naar de Canadees-Amerikaanse grens bij Carway. Een compleet verlaten stuk. Wie wil daar nou wonen? Toch zijn er hier en daar huisjes. Het is er heel heuvelachtig, weinig echte bergen meer, zoals we dat de afgelopen dagen veel gezien hebben.

De nagenoeg verlaten grensovergang van Canada naar de VS in Carway was een makkie. Even onze paspoorten laten zien, en dat was het ook, we konden meteen doorrijden. Toch handig, zo'n visum in onze paspoorten!


We rijden door naar St. Mary's, met als doel om daar te overnachten. Onderweg in Babb (ja, da's ook een plaatsnaam) proberen we iets te eten, wat lijkt op een soort "country restaurant", maar eenmaal binnen staan de meest exotische gerechten op de kaart voor 30 dollar per stuk. In een compleet verlaten oord voor veel geld gaan eten, zagen we niet zitten, dus we zijn weer vertrokken. In St. Mary's zaten weer eens alle hotels bomvol. Het is daar precies de ingang naar het Glacier National Park, en er zijn meer dan voldoende toeristen aanwezig. Wij kregen bij een hotel het advies om helemaal rondom het park te rijden en daar te "proberen" een hotel te vinden. Aan de hele oostkant van het park zaten namelijk alle hotels vol. Da's een omweg van twee en een half uur rijden. En dat terwijl we er al zo'n 4 uur rijden op hebben zitten en het al 9 uur 's avonds is. Niet een fijn vooruitzicht.

Na een hapje te hebben gegeten bij de Curly Bear (niet heel bijzonder; goeie restaurants vinden is de laatste dagen echt een uitdaging, zeker in dit soort toeristische oorden), rijden we maar door, in de hoop nog iets te kunnen vinden.

Niet veel verder, komen we een bord langs de weg tegen, met daarop dat er een Aspenwood Resort is. We besluiten er even te stoppen. En krijg nou wat, er is nog precies 1 kamer over. Een tikkie aan de prijzige kant, maar het is wel een alleraardigst gezellige kamer, in een nog veel leukere Bed & Breakfast (met wel 3 kamers!). Prachtig! Deze kamer is een welkome afwisseling na alle hotels van de afgelopen dagen, en niet eens zo gek ver van de ingang van het Glacier National Park! Helemaal perfect!

1634 Maandag 2 augustus 2010  -  Icefields parkway

Er was een flinke regenbui vanochtend in Valemount. Dat kan er ook nog wel weer bij. Het is al een droevig stadje, dus zulk grijs weer buiten, dat past perfect. We zijn uitgechekt uit het veels te warme Super 8 hotel. Het bleek dat ze een "power outage" hadden gehad de dag tevoren, waardoor het hele hotel was opgewarmd. Tsss... Als ze ons nou een korting hadden gegeven op de kamer... maar dat zat er niet in.

Gisteravond was ons oog gevallen op een Zwitserse bakkerij in Valemount. Het ontbijt was pure ellende in het hotel, dus we besloten maar eens te kijken bij dat Zwitserse bakkerijtje. En dat was werkelijk fantastisch! Meteen toen we binnen liepen zagen we ze liggen: saucijzebroodjes! Wow! De zon ging buiten ook meteen schijnen. We hebben zeker anderhalf jaar lang geen saucijzebroodje meer gezien!

Er hing zo'n geweldig lekkere geur van brood in deze winkel! Heel veel Amerikaans brood is alleen maar van dat fabrieks-spul: zacht en niet heel bijzonder. En echte bakkerijen zijn bijna niet te vinden. Zeker in Texas niet. En dan is zo'n bakkerijtje echt een verademing. Ik ben direct terug gereden naar een ATM om extra geld te halen om een hele berg broodjes mee te kunnen nemen. We hebben er werkelijk 20 broodjes gekocht, en we hebben er uiteraard een saucijzebroodje gegeten, met chocolademelk erbij. De eigenaresse bleek ook inderdaad echt uit Zwitserland te komen, en haar man uit Polen.


Prachtige bergen omringen het saaie Valemount.


De Zwitserse bakkerij in Valemount.

We rijden verder naar Jasper in Alberta. Onderweg komen we langs Mount Robson en Moose Lake. Een prachtige omgeving. Onderweg laat ook een stel elanden zich op de foto zetten. Prachtig, maar ik moest wel hard op de rem voor alle auto's die plotseling voor mij stopten, daar waar de elanden langs de weg stonden.


Jasper is een leuk stadje met grappige winkeltjes. Een beetje toeristisch, maar het doet wel heel gezellig aan. Hier hadden we een hotel moeten hebben! We hebben er wat inkopen gedaan voor de picknick. En daar ontdekten we meer Hollanders in de supermarkt. Je herkent ze direct al aan hun platte gedrag, zoals we Hollanders kennen: Een van hun stootte tegen me aan en zei alleen maar "ho". Een beetje Amerikaan zou direct sorry zeggen of verontschuldigingen aanbieden. Nederlanders daarentegen zeggen "ho" - en lopen door.

En dan een wat oudere vrouw, die schel door de zaak roept: "He Piet, hier hebben ze ook nog broodjes!". Nou... onmiskenbaar Hollanders. We hebben die vrouw met haar schelle stem de halve dag na lopen doen, zo grappig was dat.

In Jasper ook nog maar even getankt (voor de zekerheid helemaal vol gegooid), want het wordt weer een aardige rit vandaag; en we hebben geen idee of we ergens onderweg nog een pompstation tegen zullen komen.

Daarna de Icefields Parkway op. Da's een route van ruim 200 kilometer door Jasper National Park en door Banff National Park. We picknicken langs een prachtige en woeste rivier; het is echt prachtig hier!


Kijk toch eens; wat een rivier om aan te picknicken!




En uiteraard hadden we nog wat extra saucijze-broodjes meegenomen voor de picknick.

Een stukje verderop zijn de Athabasca Falls. Een mooie waterval! Er stond ook een ranger die van alles vertelde over de dieren die daar leefden. En we kregen de kans om een gewei van een eland vast te houden!


Ondertussen hebben we nog altijd geen beer gezien. We hebben de nodige reisverhalen gelezen van mensen die ook deze route hebben afgelegd. En stuk voor stuk hebben ze beren gezien. Wij? Geen 1! De enige beer die we tot nu toe gezien hebben, is de volgende in een souvenir-winkeltje:


Oke. Deze telt niet. We willen een echte zien. In het wild! Zoals het hoort. Verder rijden dan maar weer, richting het Columbia Icefield. Met onderweg een prachtig uitzicht:


Mount Kitchener met een flinke sneeuwlaag er boven op.

Het Columbia Icefield is (nog) een schitterende gletsjer, waar je eenvoudig naar toe kunt wandelen. Ook hier zijn de gevolgen van de opwarming van de aarde goed zichtbaar. Men voorspelt dat deze gletsjer in de komende honderd jaar volkomen vervangen is door bomen.


Het laatste stuk van vandaag gaat richting Lake Louise. Althans... we hoopten daar een hotel te vinden. Maar je ziet 'm al aankomen: Alle hotels weer vol. Behalve het kasteel-achtige Fairmont voor maar 750 dollar per nacht. Da's net even iets boven ons budget, dus we gaan eerst maar eens een hapje eten in Lake Louise. De restaurants zijn ook aan de prijzige kant; Touristje uitmelken weten ze hier heel goed te doen. Het enige -nog enigzins betaalbare restaurant- was niet heel veel soeps, maar goed, we hebben wat gegeten. We besloten door te rijden naar Banff, om daar onze kans te wagen op een hotel.

Banff is een klein uurtje rijden vanaf Lake Louise. Maar niet als je in een 15 kilometer lange file terecht komt; dankzij een wegopbreking. Pas rond 11 uur 's avonds komen we aan in Banff. Nog altijd zonder hotel. Het eerste hotel wat we proberen zit... vol! Ze sturen ons naar de Banff Park Lodge. Die zou nog kamers hebben. En dat klopt, maar ook voor 279 dollar per nacht. Vandaar dat ze nog kamers hebben. Het is wel een luxe hotel. Maar ik onderhandel even met de dame achter de balie. Ik begin daar handig in te worden, om de prijs van hotel-kamers naar beneden te kletsen, en er kan verbazingwekkend veel van de prijs af. We verblijven uiteindelijk voor 159 dollar. En dan eindelijk... naar bed!
1633 Zondag 1 augustus 2010  -  Van een Pow-Wow naar een Hell-Hole

We hadden een interessante Travelodge in Merritt, British Columbia. Met een Chinees vrouwtje achter de balie (er zijn werkelijk overal Aziatische mensen in Canada... Zijn we echt wel in Canada?): "Ah, you from Netherlands, yes?! Long way!" Ze vond het maar prachtig, dat we uit Nederland kwamen. Het duurde gisteren ook eventjes voordat ik eindelijk duidelijk aan haar had gemaakt dat ik degene was die via de telefoon een kamer had geboekt in het hotel. Ze begreep amper wat ik zei, maar we zijn er uitgekomen. Op mijn vraag of er ook een guest laundry in het hotel was (het wordt echt tijd om wat kleren te wassen), keek ze heel sip en zei ze "No, sorry. No laundry! So sorry!". We konden er wel om lachen; wat een type hier achter de balie.

Al dit soort hotels, zoals de Travelodge en Super 8, ach, het zijn aardige hotels, maar mooi zijn ze zeker niet. Vaak bladert het behang al van de muur af, zijn gaten en scheuren in de muur provisorisch opgelost, en is meestal het zwembad en het ontbijt om een potje van te gaan janken. Hier en daar tref je een wat beter hotel. Maar niet in Merritt. Het zwembad was ijs-k-k-k-oud, zodat het echt een uitdaging was om daar in te zwemmen (toch gedaan!). De whirlpool ernaast was weer bloed-heet, en vergeven van de gloor. Het ontbijt vanochtend was ook weer super-mager. Wat toast, halve muffins (ja, er zit blijkbaar iemand elke dag de muffins door midden te snijden om een paar centen uit te sparen), en wat cereal met melk. Hoezo beleg op brood? Dat kennen ze niet in dit soort hotels. Alles moet spot-goedkoop.

We verlaten het hotel rond 11 uur, om naar Kamloops te rijden. Kamloops is de Engelse naam voor t'Kemlups, zoals de Indianen het vroeger noemden, wat ontmoetingsplaats betekent. En daar is toevallig de jaarlijkse Pow-Wow aan de gang. Een mooie gelegenheid om er even langs te gaan. We zijn er precies op tijd, om de Grand Entry mee te maken. Dat is iets waarbij alle Indianen die mee doen aan de Pow-Wow, hun dans komen opvoeren. Toen we wat drinken en snow-cones kochten, raakte ik in gesprek met een meisje dat daar ook aan mee deed, en ze legde me precies uit wat een Grand Entry precies is, en wanneer het zou beginnen.


We waren er blijkbaar dus precies op tijd. Dat was maar goed ook, want het was verdraaid warm buiten. Waren we nou voor de koelte op vakantie gegaan naar het noorden van Amerika en Canada? Hier is weinig te merken van koelte, en we zweten aardig weg. Maar het is gelukt om de Grand Entry mee te maken, en dat was heel bijzonder om eens te zien.


Van ver zijn ze allemaal gekomen, en hebben hier hun tent (of caravan) opgezet.




En hier en daarr zelfs ook een echte tipi.


De arena waar de Grand Entry gaat plaatsvinden.




In een grote cirkel komen alle Indianen binnen dansen.












Iets buiten Kamloops vinden we een nogal shabby eet-tentje in Rayleigh. Het ziet er niet uit, maar het eten was best lekker. Ook hier is het behang al van de muren gescheurd. Het lijkt regelmatig dat Amerikanen (en dus ook Canadezen) geen cent geven om een mooi ingericht hotel of restaurant. Ze lappen het op, en ze gaan weer verder. Als het echt op instorten staat, trekken ze gewoon de deur dicht, en staat het gebouw gewoon te verpauperen. Bizar.

Daarna is het rijden. Rijden. Rijden. En nog eens rijden. Een verdraaid eind rijden. We moeten naar Valemount, alwaar we een hotelkamer hebben gereserveerd bij de Super 8. De hele reden daar achter is, dat we de volgende dag de Icefields Parkway kunnen rijden door de nationale parken van Jasper en Banff. 't Is maar bijna 500 kilometer om daar te komen. De omgeving is mooi, maar het regent wat; er hangt veel nevel, dus van veel uitzicht valt er niet te genieten.


Onderweg langs een rivier.






En onderweg een drop-ijsje eten bij een UFO.
Althans... daar moest het op lijken. Niet helemaal gelukt. Maar goed; het ijs was lekker.

Valemount ligt echt schitterend tussen allemaal besneeuwde bergtoppen, maar jeetje zeg, wat is dat een droevig plaatsje. Gewoon een drama. Het bestaat alleen maar uit een stel hotels, waar mensen die onderweg zijn, overnachten voor een nachtje. Verder is er echt niets te doen. We zouden hier voor geen goud willen wonen. Tegelijkertijd met ons zijn hier een paar bussen vol met Aziaten gedumpt. Alle hotels zitten vol, en de volgende hotels liggen in een plaats 120 kilometer verderop, en ja, ook daar zijn alleen nog kamers van 300 tot 400 dollar per nacht te krijgen. Godzijdank heb ik vanochtend op tijd nog een kamer weten te reserveren in dit niet-zo-idyllische Valemount.

De Super 8 in Valemount was weer doffe elende. Geen airco in de kamers, en de kamer was niet koud te krijgen, zelfs al gooiden we het raam wagenwijd open. Het wireless internet werkte er nauwelijks, dus de email lezen was een heuse uitdaging. En er was zowaar een een guest laundry in het hotel, maar, je raadt het al, geen zeep om mee te wassen. Die moesten we zelf maar zien te vinden (en dat op een zondag-avond) bij een lokale pomp-station. Eenmaal gereed om te gaan wassen, had ik geen munten om in de wasmachine en droger te stoppen, dus moest ik wisselen bij de hotel-balie. Maar daar had men geen wisselgeld, en verwees men mij naar, ja, het pompstation. Toonies and Loonies noemden ze de twee-dollar en 1-dollar munten daar. Nog nooit van gehoord, maar weer wat geleerd. Dus ik weer terug naar het pompstation om geld te wisselen, waar men met enige aarzeling mij de munten gaf. Weer terug in het hotel, bleek dat ik de wasmachine ook gewoon zonder geld aan kon zetten. Zucht. Uiteindelijk heb ik zowaar 2 wassen kunnen draaien, en alles kunnen drogen, maar eenvoudig was het niet.


De Super 8 in Valemount.

We hebben ook geprobeerd om in Valemount een restaurantje te vinden om wat te eten. Maar dat bleek niet gemakkelijk. Verschillende restaurants waren gewoon al dicht terwijl het stikte van de toeristen. Andere restaurants zaten vol met de bussen Aziatische mensen die hier waren gedumpt (en geloof het of niet, maar ze werden in het Chinees aangesproken door de serveerster; zijn werkelijk alle mensen in Canada van Aziatische afkomst?!?). Bij nog een ander restaurant was de keuken al gesloten. Bij de lokale Chinees, geen Aziatische klanten te bekennen (want dat restaurant lag veels te ver van de weg af, en dat was niet te belopen voor de hordes Aziatische toeristen), maar daar stond wel een stel te wachten op hun bestelling. En zij adviseerden ons om maar direct weg te gaan, want zij wachtten al een uur op hun bestelling (en dat terwijl het heel rustig was in het restaurant) en andere klanten waren al eerder boos weggelopen. Iets halen dan maar bij de supermarkt? Dicht. Iets halen bij de pompstations? Alleen maar chips of andere snacks. Bij de lokale pizzeria Pepe's dan wat halen? Dat was een kantine met TL-balk-licht. Brrr!! Pepe heeft duidelijk geen verstand van inrichten. Oh, en het pizza-restaurant was mooi gelegen naast de lokale begraafplaats (liggen daar de klanten van Pepe, die zijn kookkunsten niet hebben overleefd?). We zijn uiteindelijk beland bij de A&W, jawel, een hamburgertent. De enige reden dat daar klanten waren, was simpel omdat alle andere restaurants allemaal pure ellende waren. Voor lekker eten kwamen ze in ieder geval niet bij A&W, want de hamburgers en de friet waren zeker niet lekker. We hadden zo langzamerhand de slappe lach gekregen over dit hele gehucht Valemount. Alles ziet er shabby uit; er is geen goed restaurant te vinden, en het is bedolven onder de Aziatische mensen. Waar zijn we in hemelsnaam beland? Een tip voor mensen die ook een reis door Canada plannen: bij Valemont flink gas geven en zo snel mogelijk achter je laten!


Een top-diner bij A&W: Een papa-burger voor mij. Raadt eens wat Manuela had...

's Avonds in het hotel hebben we het probleem van geen airco in de kamer vakkundig opgelost. In de guest laundry stond zowaar een ventilator. Ik heb 'm gewoon daar gestolen, meegesmokkeld naar onze hotelkamer, en pal voor het raam gezet, zodat-ie de koude lucht van buiten naar binnen ging blazen. Toch nog een beetje koele lucht; genoeg om te kunnen slapen.


Onze redder in nood.

Tot nu toe zijn we erg verbaasd over Canada. We hadden op betere restaurants of hotels gehoopt dan dat we in Amerika kennen, maar dat is niet het geval. Veel in Canada lijkt op Amerika; het is allemaal net zo afgeleefd. Op de 1 of andere manier hadden we een beter beeld van Canada, maar dat valt een beetje in duigen. Ook verbazen we ons enorm over de hoeveelheid Aziatische mensen in Canada. De China Town waar we gisteren waren in Vancouver, was enorm qua omvang. En echt bijna alleen maar Aziaten op straat en in de auto's. En zelfs nu, na vele honderden kilometers gereden te hebben het binnenland in, voelt het nog steeds alsof we in China zijn.
Datum: 26 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016