3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

27 april 2017 (1335)
26 april 2017 (2643)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1096 Dinsdag 23 september 2008  -  Panda debacle

Nog altijd rondrijdend in mijn Panda'tje, viel het me vandaag op dat de brandstofmeter wel heel erg snel daalde. In een ritje van Schiphol naar huis leek de halve tank leeg te lopen en sprong de wijzer van de brandstofmeter diep in 't rood.

Toen ik Damian ophaalde van zijn judo-les, ging 't mis: De auto wilde niet meer starten, en gaf alleen maar wat uche-uche geluiden. Zou 't dan misschien toch zo kunnen zijn dat de tank daadwerkelijk leeg is, en niet, zoals ik veronderstelde, de brandstofmeter gewoon raar aan het doen was?!?!

Gelukkig waren we niet ver van een tankstation. In al mijn naïeviteit, besloot ik eerst de Panda te gaan duwen. Maar ondanks dat 't slechts een koekblik op wielen is, weegt dat ding toch meer dan je denkt en schiet duwen niet echt op.

Dan maar lopend een jerrycan met brandstof halen. Dat deed de Panda goed, en we konden weer verder rijden. Maar goed ook, want er brak net een behoorlijke plens-bui los.

De volgende dag kon ik eindelijk de Panda inruilen voor mijn vertrouwde (en ietwat rammelbak-achtige) Citroën. Maar aangezien ik een beschadigde Panda inleverde, mocht ik eerst nog even een veelvoud aan formulieren invullen.

Bij de Citroën dealer de volgende verrassing: De gevraagde 180 duizend kilometer beurt was niet uigevoerd, want de lease-maatschappij had daar geen goedkeuring voor gegeven. "De auto moet er uit; hij is bijna 4 jaar oud". Okeeee... Ik dacht dat-ie tot 200.000 km mee kon gaan (zo was mij verteld@?!). Dus vanaf 14 oktober ben ik officieel auto-loos. Het lease-contract loopt dan af. Een nieuwe lease-auto uitzoeken, nu ik aan het solliciteren ben in de VS, is eigenlijk onzinnig (en ook een hele dure grap als het me wel lukt om een baan in de VS te krijgen).

Dus ik wacht het overleg met de lease-maatschappij maar even af. Eens kijken of ze tijdelijk een andere auto voor mij hebben. Zolang het maar GEEN PANDA is!
1095 Vrijdag 19 september 2008  -  Een krokodil in een koffer en een panda zonder spiegel

Snelle vlucht dit keer. Met een windje mee van ruim 250 kilometer per uur, kwam ik al om half 7 's ochtends op Schiphol aan. In iets meer dan 6 uur tijd vanuit Amerika komen vliegen. Wow!


Heee... een krokodil in een koffer op de bagage band!
(Nee, hij is niet echt)

De eerste ervaring thuis was weer met de Fiat Panda. Oh ja. Die was er ook nog steeds. Ik had dus in Washington voor 't laatst een Dodge Grand Caravan, en nu een Fiat Panda. Van een cruise-schip naar een opblaasbootje. Hmmm. Nou ja, ik moet 'm gelukkig toch binnenkort inleveren. Maar er was nog een leuke verrassing:


Nee, dit hoort niet zo...

Ja leuk. Ik had mijn auto geparkeerd op het station. En blijkbaar vond iemand het leuk om de spiegel van de auto af te slaan. Bellen met Athlon, mijn lease-maatschappij. Bellen met Budget, het verhuur-bedrijf waar deze auto van is. De één zegt dat ik aangifte moet doen, de ander niet. Voor de zekerheid toch maar aangifte gedaan op politie.nl; das wel handig; dat het online kan.

En bellen met de Citroën dealer. "Is mijn auto al klaar?" Nou... de auto was nog altijd niet gerepareerd. En er moet ook nog een 180.000 km beurt plaats vinden. En ook nog de APK-keuring. Dus met een beetje geluk is-ie dinsdag klaar. Kortom, ik moet nu nog tot en met maandag rondrijden in een koekblik met afgebroken spiegel. Heerlijk! "Misschien kunt u 'm even met plakband vastzetten?"

Na een paar uurtjes bijslapen om de jetlag weg te werken, was ik weer enigszins redelijk fris, en zijn we nog even Hoenderdaell ingewandeld. Leuk zo, met al die dieren:





1094 Donderdag 18 september 2008  -  Naar huis!

Eerst nog een keer in Washington rondkijken: Ik had namelijk nog een paar uurtjes over voordat mijn vlucht naar Amsterdam vertrekt.

Ik schreef eerder al dat Chicago een museum campus heeft; Nou, Washington kan het nog veel beter. Aan de National Mall, een groot park waar ook het Witte Huis aan ligt, staan verschillende grote (en gratis) musea. Teveel in ieder geval om in een paar uurtjes te doen; daar kan je beter een hele week voor uittrekken, als je ze allemaal wilt bezoeken. Mijn keuze viel op het Smithsonian Air and Space museum. Eigenlijk had ik het museum for American History willen doen, maar die was dicht.


Het Air and Space museum is prachtig. Verschillende grote vliegtuigen staan er gewoon binnen of hangen aan het plafond. Daarnaast ook complete sattelieten en nucleaire raketten (zelfs Russische). Vlakbij Dulles Airport heeft men nog een hangaar, waar een heuse Space Shuttle in staat, tezamen met nog veel meer vliegtuigen. Je kunt je een beetje voorstellen hoe groot het museum dan wel moet zijn.


Het museum ging echter een beetje aan mij voorbij, want ik ontving een SMS van een gemiste oproep. Mijn baas. Oooooh! Iets over dat hij met John King had gebeld, en dat als ik meer wilde weten dat ik maar even terug moest bellen.

Midden in het Air and Space museum belde ik dan ook direct mijn baas terug. En dat bleek erg goed nieuws. Hij had dus gebeld met John King. Ze vinden het geweldig dat ik zo gedreven ben om dit (verhuizen naar de VS) te bereiken, en ze willen mij er bij helpen. Of ik mijn CV wil opsturen; die mijn baas dan gaat opsturen naar zowel John King, en een andere leader, en de director of global recruiting. NATUURLIJK WIL IK DAT!!!

Ik ben direct het museum uit gewandeld, op een bankje gaan zitten op de National Mall, en naar huis gebeld. Ik was helemaal enthousiast hierover, en ik moest dit nieuws even kwijt. Stel je toch eens voor dat het op deze manier gaat lukken; dan zou ik het allemaal te danken hebben aan een toevallige ontmoeting met 1 van de leaders van Perot Systems. Wow! Dat is nog eens een speling van het lot!!

Eén ding wat ik geleerd heb op de leadership training, is dat je als leader (ja, ik blijf leader schrijven, want de term manager vinden ze bij Perot Systems niet passend) je mensen altijd moet steunen; wat ze ook willen bereiken. Mijn eigen leader doet dit ook volledig, al sinds het begin dat ik hem verteld heb, dat ik naar de VS wil. En dat vind ik iets bijzonders aan Perot Systems, waar ik ze zeer, zeer dankbaar voor ben.

1093 Woensdag 17 september 2008  -  2e dag van de training

De tweede en meteen laatste dag van onze leadership training. Wederom weer razend interessant om te doen: Allemaal scenario's naspelen, die in het echte leven ook voorkomen: Ontsla maar eens iemand! Of wat als iemand van fraude wordt verdacht, hoe ga je daar mee om? Hoe motiveer je mensen? Hoe beoordeel je je werknemers? En ga zo maar door. Behalve interessant ook ontzettend leuk om te doen; we hebben ook wel heel veel gelachen hierbij.

Wat ik gisteren al schreef: Ik ontmoet op deze training heel veel mensen van Perot Systems vanuit de hele VS (zelfs uit Hawaii). En zo krijg ik steeds meer inzicht in hoe Perot Systems hier in Amerika in elkaar steekt, en hoe Amerikanen met elkaar om gaan, zowel persoonlijk als op het werk. Een mooie ervaring.

1091 Dinsdag 16 september 2008  -  Elevator pitch

Gisteravond laat aangekomen in Washington, op Dulles Airport. Ik ging dus eigenlijk van Dallas naar Dulles. Grappig. Bij de car rental dit keer uitsluitend alleen maar grote auto's. Ik wilde een Chevrolet Malibu, maar die waren er niet meer. Uiteindelijk heb ik een Dodge Grand Caravan uitgekozen. Volslagen idioot natuurlijk, want er passen makkelijk 6 mensen in deze auto. Maar ja, ze hadden niet kleiner. En ze hadden ook geen GPS meer beschikbaar. Dus dat werd even zoeken naar mijn hotel in Fairfax, Virginia.


Het eerste wat toch wel opviel bij het hotel was het enorme getsjirp van de sprinkhalen. Wat een herrie maken die beesten hier! Luister even mee:


Het hotel is niet veel soeps; de vorige hotels waren duidelijk mooier, schoner en beter. Zelfs geen ontbijt bij dit hotel. Maar goed, het is wel recht tegenover het kantoor van Perot Systems waar ik moet zijn, dus ik kon er in 2 minuten naar toe lopen. Daarnaast stond er een man uit India achter de balie, waar ik een heel gesprek mee had. Ook hij was immigrant, en was 13 jaar geleden naar de VS gekomen. Hij vond mijn Engelse uitspraak zo goed, dat hij in eerste instantie niet door had, dat ik Nederlander was; dat was een leuk compliment.


Met dank aan Google Maps voor de afbeelding van Willow Oaks Corporate Drive.


Het kantoor van Perot Systems en de University of Phoenix in Fairfax, Virginia.

Ik heb hier een paar dagen een zogenaamde "leadership" training. Een hele leuke training, waar men ons heel veel probeert te leren over hoe je een goede "leader" kan zijn. Dat betekent heel veel rollenspellen doen. Absoluut de beste methode om te oefenen om manager te worden. Dus ik geniet er van, maar niet heus. Ik heb zo'n hekel aan rollenspellen. Maar als je eenmaal bezig bent, dan gaat het ook wel weer. Het is in ieder geval wel een ontzettend leuke groep, en ik ontmoet weer een hoop nieuwe mensen.

Heel bijzonder aan deze training is dat een paar van Perot Systems' allerhoogste bazen mee doen aan deze training. Niet als leerling, maar als facilitator of mentor, zodat je van ze kunt leren. Zo heb ik vandaag John King mogen ontmoeten, samen met Ross Perot 1 van de oprichters van Perot Systems. Ik heb hem mijn hele verhaal kunnen vertellen, onder ander over hoe het in Los Angeles was afgelopen met mijn eerste sollicitatie en dat ik nu net uit Plano kom voor een tweede sollicatie, maar dat ook dat weer wat anders loopt dan gehoopt. Hij was erg geïnteresseerd. Achteraf vroeg John mijn business card en die heb ik hem gegeven. Waarom hij dat eigenlijk vroeg, weet ik niet precies, maar ik hoop dat het is, omdat mijn verhaal is aangekomen bij hem. Wellicht kan hij wat voor mij betekenen. Ze noemen dit ook wel een elevator pitch: Als je dan eens iemand van de hoogste bazen tegenkomt (bijvoorbeeld in de lift), moet je in een korte tijd uit de doeken kunnen doen wat je graag zou willen in je carriere, want dit is "DE" kans. En dat is me vandaag behoorlijk gelukt!

Dus ik was ontzettend positief hierover. Niet veel later ontving ik een email van Matthew, mijn recruiter, met de uitslag van mijn 2e interview. Ook daar werd ik weer helemaal de hemel in geprezen qua enthousiasme, kennis, professionaliteit en weet ik veel allemaal, maar vinden ze drie maanden wachten, voordat ik naar de VS zou kunnen verhuizen, te lang. Maar die drie maanden hebben we echt nodig om onze hele verhuizing, verkoop van de woning, visum aanvraag, etcetera, geregeld te krijgen.

Vastberaden als ik ben, om het ijzer te smeden nu het heet is, en niet weer in een dip te zakken, heb ik mijn eigen manager gevraagd voor mij een een goed woordje te doen bij John King. Toevallig kennen zij elkaar erg goed. Dus ik ben benieuwd hoe dit gaat aflopen....
1092 Dinsdag 16 september 2008  -  Washington, DC

Na de cursus vandaag ben ik even Washington in gereden. Nu ik er toch ben, moet ik natuurlijk even daar rondkijken. Hieronder een paar van mijn foto's:


The Pentagon.


The United States Marine Corps War Memorial, ook wel "Iwo Jima Memorial" genoemd, gemaakt naar een foto van Amerikaanse mariniers op Mount Surabachi, Iwo Jima, Vulcano Islands, op 23 februari 1945. Het lijkt op foto niet zo groot, maar het is echt een enorm beeld. De "battle for Iwo Jima", een klein eiland in de buurt van Japan, duurde omstreeks 35 dagen, en kostte het leven aan ruim 48.000 soldaten (veel meer dan op D-Day in Normandië).


Arlington Cemetery. Hier liggen meer dan 29.000 soldaten uit verschillende oorlogen begraven.


The Netherlands Carillon; een kado van Nederland aan de VS ter ere van de bevrijding van Nederland door Amerika, en een symbool van vriendschap tussen beide landen. Het is een carillon met 50 bellen. Het speelt overigens zo 's avonds typisch hollandse deuntjes, heel bizar om dat in Washington te horen.


Uitzicht over Washington, met in de verte het Lincoln Memorial, het Washington Monument en het U.S. Capitol (maar dan moet je wel heel erg goed je best doen om dat te zien).


Het U.S. Capitol, helemaal aan het einde van een groot park, wat men "The National Mall" noemt. Vooraan zie je de "Capitol Reflecting Pool"; nou dat lukt heel mooi met zo'n avond-zonnetje die er op schijnt.


Het Washington Monument, de op 1 na grootste obelisk ter wereld.
(de grootste staat in Texas, want "Everything is bigger in Texas")



Last but not least: Aan de Constitution Ave: The White House. Ik heb aangebeld, maar hij was niet thuis.
1090 Maandag 15 september 2008  -  Sollicitatie 2

En, en, hoe ging het??!?!

Ja, jullie zijn vast nieuwsgierig hoe mijn sollicitatie is verlopen vandaag. Ik moet het eigenlijk eerst zelf allemaal nog even laten bezinken en op een rijtje zetten. Ik zit inmiddels "veilig" op een American Airlines vlucht naar Washington, DC. Met enige weemoed verlaat ik Texas weer. Voor de vierde keer al weer. Ik wilde eigenlijk helemaal niet weg, want ik had het echt naar mijn zin hier. Maar ja.

Goed. Laat ik even bij het begin beginnen:

Rond half 12 was ik bij de Corporate Headquarters van Perot Systems, hier in Plano. Het lijkt eigenlijk wel een vesting. Stevige beveiliging er om heen, en gewapende security bij de deur (met van die donkere zonnebrillen op). Mijn eerste afspraak was met Matthew, mijn recruiter. Ik probeer me altijd een beeld te vormen van iemand in mijn gedachten als je iemand alleen maar van email of telefoon kent. En iemand ziet er dan uiteindelijk toch weer heel anders uit dan je verwacht. Grappig is dat. Matthew is zeer aardig, en nam mij mee in zijn truck voor een lunch-afspraak naar een prachtig Mexicaans restaurant, Abuelo's. We hadden een hele leuke conversatie met elkaar over van alles en nog wat (over Nederland, over de oorlog in Irak, over fotograferen, over The Killers (rock-groep), etcetera) en ik heb voor het eerst in mijn leven Fajitas gegeten bij de Tex-Mex (wel voorzichtig met al die sausjes en de guacemole, om maar niet te morsen op mijn nette kleding). Hij bereidde me ook enigszins voor op de gesprekken die na de lunch zouden volgen.

De tweede afspraak was met Chris en Christopher. Dit was vooral een technisch interview. Dat had ik kort geleden ook al over de telefoon gehad, maar ze wilden graag nog wat meer van mij horen, en ik vond het ook dit keer best pittig. Maar ik had mij voorgenomen vooral met een stevig zelfvertrouwen het gesprek in te gaan, en achteraf vond ik dat het goed gelukt was. Ik kon alle vragen prima beantwoorden, en ik had zelf ook nog de nodige vragen om te stellen. Al gaande het gesprek kreeg ik wel het gevoel dat de functie toch inhoudelijk nogal anders was, dan wat men in de vacature had voorgespiegeld. Het bleek veel uitgebreider te zijn, met onder andere veel reizen. Ze vroegen zich dan ook terecht af, of ik wel de persoon zou zijn voor deze functie.

Maar het bleek ook dat er nog meer vacatures open staan bij Perot Systems. Men heeft zo ontzettend veel werk uit te voeren, dat ze rustig 4 personen extra kunnen gebruiken, onder andere voor wat zij noemden steady state werk. Dat zijn werkzaamheden waarbij het vooral om beheer van computer-systemen gaat, met als doel ze stabiel (in een steady state dus) te houden. Dat werk vindt vooral plaats op het hoofdkantoor in Plano, en zou veel minder reizen inhouden, dan de functie waar ik op gesolliciteerd had. En dat leek me eigenlijk wel wat. Stel je voor dat we naar de VS verhuizen, en dat ik meteen weg zou moeten voor mijn werk. Eigenlijk wil ik dat niet. In ieder geval niet te vaak, en zeker niet in het begin. Als je je bedenkt hoe vaak ik dit jaar alleen al voor mijn werk in het buitenland heb gezeten, dan begint het eigenlijk een beetje te veel van het goede te worden. Het hele idee achter deze emigratie is ook dat ons leven er beter op wordt, zeker niet slechter. En ik zou graag eens meer tijd thuis willen zijn, en meer met mijn familie willen doorbrengen (dat gevoel bekruipt me steeds meer, zeker nu ik weer zo lang weg ben van huis). Dus een stabiele functie op een vaste lokatie hier in Plano, met een woning vlakbij en praktisch geen files; nou dat klinkt allemaal zo slecht nog niet!!

Ze vroegen mij even plaats te nemen in de lobby, zodat ze konden overleggen. Na een half uur kwam Matthew terug met een verlossend antwoord (dat was een lang half uur, kan ik je zeggen). Ze vonden me enthousiast, dat ik a great attitude had, dat mijn Engelse communicatie uitstekend is. Maar ze dachten niet dat ik de persoon zou zijn voor deze job. Ze gaan me daarom doorverwijzen naar een ander team, met een steady state functie.

Om mij meteen de kans te geven dit andere team te ontmoeten, heeft Matthew direct een gesprek geregeld met dit team, en zo zat ik dus opnieuw in een interview. Dat was nogal onvoorbereid, en de mensen hadden maar heel even de kans gehad om mijn CV door te kijken. Maar ook dit gesprek ging erg goed, en het waren opnieuw heel aardige mensen. Eén van hen kwam later na dit interview nog terug, met nog meer vragen aan mij, zeker nadat ik het een en ander had verteld over wat ik allemaal doe met websites. En daar was een hele goeie klik.

Matthew sprak alles nog even met mij door. Nu het ineens om een andere functie gaat, met een ander team, een ander budget, en misschien weer een andere recruiter, begint het verhaal wel weer een beetje overnieuw. Matthew kende die andere vacatures nog niet goed genoeg, en er is dus een nieuwe hiring manager, die weer opnieuw moet gaan beslissen of ze budget hebben voor de benodigde visa en de verhuizing. Dus eigenlijk ben ik zojuist aan een derde sollicitatie begonnen, en begint het feest van voor af aan. Maar goed, ze hebben mij in ieder geval al ontmoet.

Ik nam afscheid van Matthew en moest vervolgens snel naar het vliegveld, want alle gesprekken waren wel aardig uitgelopen, met als gevolg dat ik nog maar weinig tijd had om mijn vliegtuig te halen (gelukkig had ik dit keer de GPS goed ingesteld, en kreeg ik niet de sight-seeing-tour door Dallas naar het vliegveld).

Door al de gesprekken van vandaag, en de race naar het vliegveld om nog op tijd mijn vliegtuig te halen, kon ik eigenlijk nog niet even rustig nadenken. Dat lukte pas in het vliegtuig.

Krijg ik nu een baan hier? Het ziet er goed uit; er zijn meerdere functies beschikbaar; En men vind mij goed. Maar een baan, nee, dat heb ik nog niet. En hoe nu verder? Het wordt weer afwachten, tot ik wat hoor van Matthew.

Wachten.... Zucht. Ja, dat kennen we inmiddels maar al te goed in dit proces van sollicitaties, en het maakt ons af en toe moedeloos.

Kortom, ik ben nog altijd razend-enthousiast over het wonen, leven en werken in Texas (zolang je maar niet aan de kust woont, want de schade door Ike is daar echt enorm). En de steady state functie waar men het over had; dat lijkt mij prachtig, want het geeft me de kans om meer thuis te zijn bij mijn gezin en op een stabiele manier te wennen aan het leven in de VS. Maar ik moet ook voorzichtig blijven. Voorlopig ga ik toch weer met lege handen naar huis (eerst nog even naar Washington), en is het weer wachten op een vervolg.

Maar wat er ook gebeurt, ik blijf volhouden, verdorie!!


"Bye, Bye, Texas!" (in de verte ligt Dallas)
1088 Zondag 14 september 2008  -  Foat Wuth

Foat Wuth? Dat krijg je als je "Fort Worth" op z'n Texaans snel uit spreekt. Op deze zondag ben ik Foat Wuth geweest. Vroeger de plaats voor alle vee-handel. Tegenwoordig 1 grote verzameling van allemaal wel heel erg typische Texaanse dingen. Als ze in Nederland alle klompen, Delfts servies, windmolens en tulpen op 1 grote hoop zouden gooien, heb je iets soortgelijks. In Texas draait het vooral om koeien, cowboys en BBQ. Een collage van wat foto's die ik vandaag heb gemaakt:


Ik kon het niet laten om even Dallas in te rijden. Hier de Reunion Tower.


Mooi gebouw, past totaal niet bij alle wolkenkrabbers, maar goed.


Dealey Plaza, waar John F. Kennedy vermoord is. Blijft een soort nationale attractie. Ik was niet bepaald de enige die daar naar het kruis op de weg stond te kijken.


The Sixth Floor Museum, van waaruit op de zesde verdieping JFK is doodgeschoten.


Speciaal voor Rollercoaster Tycoon-fanaat Damian: Six Flags over Texas!


Als we hier gaan wonen, Damian, dan wil je daar vast wel een keer naar toe?!


De Forth Worth Stockyards. Een zeer goeie plaats om je "bike" te parkeren.


Voor 5 dollar mag je op een echte "Texas Longhorn" zitten!


Zo'n "longhorn" staat natuurlijk ook prachtig boven de open haard!


"Bubba has six enemies. Three have been insulting his wife, two have disparaged his dog, and one has been looking at him funny for several days. How many cans of Whup-Ass must Bubba open?"

"Just One. It's all a Texan ever needs."
(Uit: Fixin' to be Texan, van Helen Bryant.)



Boots!


Een sheriff Armadillo. Staat inderdaad heel mooi bij de koeien en paarden verlichting.
Je moet toegeven, Texanen zijn erg goed in decoratie, ahum.
1089 Zondag 14 september 2008  -  Job interview

Oke, hier de planning voor morgen:

11.30 - 13.00: Lunchen met recruiter Matthew.
13.00 - 14.00: Ontmoeting met het team en de team leads.
14.00 - 15.00: Job interview met de hiring manager.
15.00 - 16.00: Naar het vliegveld en de huur-auto weer inleveren.
17.25 - 21.10: Vlucht naar Washington.

Eigenlijk wil ik niet weg; ik heb het hier reuze naar mijn zin. Het weer is mooi, de mensen zijn vriendelijk, en ik wil hier wonen. Maar ja, ik moet dinsdag-ochtend in Washington zijn voor een leadership training.

De spanning zit er overigens nu wel in. Het wordt een hele interessante en belangrijke dag morgen....
1086 Zaterdag 13 september 2008  -  Hoenderdaell

Sinds kort is er in Anna Paulowna een nieuw park geopend: Hoenderdaell. Daar waren wij vandaag naartoe gegaan. Het weer was eerst heel slecht, maar in de middag klaarde dat gelukkig op.

Het was voor mij de eerste keer en ik vond het heel leuk. Ik vond het ook erg leuk omdat ze ook tropische dieren hadden zoals krokodillen (wat ik nooit verwacht had in Anna Paulowna). Er waren ook heel veel gewone dieren zoals kippen, schapen, geiten en nog meer van dat soort dieren.

Wij waren ook naar een roofvogelshow geweest. Die was heel mooi met veel verschillende vogels, zoals een dwerguil van maar 120 gram en een grote adelaar. Daarna waren we naar de uitgang gegaan en hebben we nog een broodje gegeten met wat te drinken. Na dat gingen we naar huis en hadden we een hele leuke dag gehad!



1087 Zaterdag 13 september 2008  -  Storm Ike

Dallas en omgeving was vandaag aan de beurt. Orkaan Ike ging verder noordwaarts, maar vloog redelijk ten oosten aan Dallas voorbij. Het heeft hier aardig gewaaid en een flinke bak regen kwam naar beneden, maar daar bleef het dan ook bij. Op TV is nagenoeg niets anders meer te zien dan alleen maar news coverage over orkaan Ike. Er zitten zo'n 2 miljoen mensen hier in Texas de komende tijd zonder stroom, dankzij alle omgewaaide elektriciteitspalen. Ik heb van TV inmiddels geleerd dat bij een orkaan ook tornado's voorkomen, maar dat zoiets zich altijd aan de oostkant van een orkaan voordoet. Waarom? Ik heb geen idee, maar het is een goede zaak, omdat ik ten westen van orkaan Ike zat.

Ik heb vandaag niet al te veel gedaan, en ik ben een deel van de dag gewoon op mijn hotelkamer gebleven, om mezelf een beetje voor te bereiden op mijn sollicitatie-gesprekken. Vanuit mijn hotelkamer, zag ik een hond aan een ketting vast zitten. Iemand had blijkbaar daar zijn hond achtergelaten. Ik vond het wel zielig, zo in de regen. En de hond zat er op een gegeven moment al een paar uur. Dus ik ben in de regen naar haar toe gegaan, om eens even te aaien, en om de ketting waar ze aan vast zat uit de knoop te halen. Het was namelijk een erg enthousiaste hond, die maar wat graag aandacht kreeg, en door haar eigen drukte de hele ketting in de knoop had geholpen. Nadat ik de ketting weer ontrafeld had, kon ze tenminste onder de boom een beetje uit de regen zitten.


Om je een idee te geven van de regen, heb ik een kort filmpje in elkaar gestoken. Ik ben even naar de Wal-Mart supercenter hier geweest (de naam zegt het al, enorm grote supermarkt), en ik had een buitje onderweg....

1085 Vrijdag 12 september 2008  -  House-hunting

Ik heb het weekend helemaal voor mij zelf, hier in Plano. Ik zoek 's ochtends eerst eens een kapper op in de Collin Creek Mall. Mijn haar werd toch echt te lang, en zo kan ik niet op het job interview komen opdagen. Een walk-in customer was geen probleem bij de Tony & Guy hairdresser, en ik kon meteen geknipt worden door Tiffany. Zij maakte niet bepaald half werk van mijn kapsel. Ik heb bijna 3 kwartier doorgebracht in haar kappers-stoel. Ondertussen met haar gekletst over Ike (hoe verassend). Ze vertelde dat ze familie heeft die vlak bij de kust wonen. Zij moesten evacueren vanwege de storm. Ze zijn van Galveston naar San Antonio gereden. Normaal doe je dat in ongeveer 4 uur. Maar omdat mensen zo massaal de kust-streek van Texas uit trekken, hebben ze er 24 uur over gereden. De wegen staan helemaal vol vanwege Ike.


De NASA heeft schitterende foto's op haar website, genomen vanuit het International Space Center.

Er kwam een wat onverwachte verrassing aan het einde van de knipbeurt, en dat was de rekening. Tachtig dollar. Huh wat? Hoeveel? "Would you like to give Tiffany a tip?" vraagt de kassiere mij. "Eh... no". Hoe aardig ze ook was, tachtig dollar is echt veels te duur; daar ga ik niet nog een keer een fooi bovenop gooien. Verbouwereerd, maar met een mooi kapsel, verlaat ik de Mall. Als we hier gaan wonen, wordt dit in ieder geval niet mijn vaste kapper.

Ik heb me bedacht deze dag verder goed te gaan benutten door op huizen-jacht te gaan. Als onze emigratie door gaat, dan willen we toch op z'n minst een idee hebben waar we zouden moeten gaan wonen. En voor zaterdag en zondag wordt er toch nog altijd een tropische storm in de omgeving van Dallas verwacht, dus kan ik maar beter vandaag op huizenjacht gaan.

Thuis hadden we al enige tijd doorgebracht op www.realtor.com, een website met een groot aanbod aan huizen. En er staat genoeg te koop in Plano en omgeving, dus een huis vinden, moet toch lukken.

Wat nog wel een probleem is, is een hypotheek. Krijg je als niet-Amerikaan eigenlijk wel een hypotheek? Er valt genoeg op Internet te lezen over dit onderwerp, bijvoorbeeld op het forum van www.allesamerika.nl, en daarvan krijgen we toch wel het idee, dat een hypotheek krijgen als buitenlander zeer lastig kan zijn. Daarbij komt ook nog eens, dat we ons afvragen of een huis kopen eigenlijk wel verstandig is. Tenslotte, als we gaan emigreren, is dat op basis van een tijdelijk visum. Dat betekent dat we maximaal 5 jaar in Amerika mogen wonen. Daarna moeten we weer vertrekken, mits we in de tussentijd een Green Card hebben weten te bemachtigen. Dus een huis kopen blijft een beetje een gok, tenzij ze wellicht bij Perot Systems toezeggingen kunnen doen over een Green Card (de zogenaamde "permanent residency").

Maar een huis huren is ook niet echt een oplossing, want er staat maar weinig te huur. En dat wat te huur staat, daar worden we niet vrolijk van. Kortom, dit is een onderdeel van onze emigratie, die nog enig uitzoekwerk behoeft.

In ieder geval, toch maar op huizenjacht vandaag. Met een lijst van huizen op zak, die we op realtor.com hadden gevonden. Ik heb eerst een paar huizen bekeken in Plano. Niet onaardig. Maar ja, ik kon ze alleen van de voorkant bekijken, verder niks. In een plaats in de buurt bij Plano, genaamd Allen, ben ik verder gaan kijken. Ook daar, niet onaardig. Maar ja, nog steeds alleen maar de voorkant te zien. Ik wilde eigenlijk meer zien.

Halverwege Allen, kom ik toevallig langs de Southfork Ranch, waar ze vroeger de serie Dallas opnamen. Grappig. Daar was ik twee jaar geleden ook al geweest. En nog iets verderop zie ik een heel interessant bord staan:


Hmmm. Interessant. Huizen in de $190's (dus vanaf 190.000 dollar, zo'n 130 duizend euro). Er maar eens naar toe gereden. En ik ontdekte daar een kantoor van een bedrijf dat daar huizen aan het bouwen is, in een locatie wat ze Morgan Creek noemen. Het bedrijf heet D.R. Horton. Vanmorgen ben ik voor het eerst in Amerika naar een kapper geweest. Nu stapte ik voor het eerst bij een Amerikaanse makelaar naar binnen. Een lieftallige dame, genaamd Sharon Rambo (ja, wat, een achternaam!), staat mij te woord. Ik leg onze situatie uit, en ze is helemaal geïnteresseerd. Net als Tiffany, de kapster, heeft ook zij geen flauw benul waar Nederland precies ligt, en dacht ze dat Amsterdam in België ligt (dat valt nog mee; Tiffany dacht dat wij in Nederland ook wel eens tropische stormen hebben). Maar goed, daar gaat het niet om. Er stond nog een bord buiten met daarop "Demo open". Ik vermoedde zoiets dat ze een demonstratie-huis hebben, waar je in kan kijken. Nou, het was nog veel beter! Ze hadden wel twee huizen waar ik in mocht kijken, en deze huizen zijn ook nog eens helemaal ingericht. Sharon wijst me de weg en laat me verder op mijn eigen gemak rustig rondkijken in de twee huizen. "There are drinks in the refrigerator; please help yourself!", roept Sharon me nog na. Nou, zoiets maak je in Nederland nooit mee. Wat een makelaar hier allemaal onderneemt om klanten te winnen, niet normaal meer. Heb je het ooit gehoord dat ze in Nederland 2 huizen bouwen, helemaal inrichten, en een kantoor er naast zetten, alleen maar om klanten te kunnen laten zien wat ze daar aan het bouwen zijn?



En wat een prachtige huizen!!! Zo mooi. Met alles er op en er aan. Ik noem maar even wat: sprinkler-systeem in de tuin, speciale "energy saving features", airconditioning, intercom syteem, walk-in closets, en ga zo maar door. Fantastisch! En dan het mooie van dit hele verhaal: Er zijn dus 2 type huizen: een kleine en en een grote (afgebeeld hierboven). De "kleine" is al groter dan ons huis in Anna Paulowna. De "grote" heeft 5 slaapkamers en 3 badkamers. En die "grote" kost maximaal 240.000 dollar (170 duizend euro). Absurd. Je krijgt hier veeeel meer woning voor je geld! En daar komt bij: Je kan kiezen om zelf een woning te laten bouwen, of je kan een kant-en-klare woning kiezen, waar je direct in kunt trekken. Als je een woning wilt laten bouwen, dan mag je gaan samenwerken met een designer en kan je zelf helemaal kiezen hoe je huis er uit komt te zien. Het bouwbedrijf verzorgt dan ook al het papierwerk en bouwt zo'n woning in 7 maanden tijd.

Ik heb beide woningen helemaal doorgewandeld en ik ging van "wow!" via "ooooh" en naar "jeetje!". Ik was zwaar onder de indruk van deze woningen. In Nederland zouden deze woningen rustig een half miljoen euro kosten. Naderhand had ik een heel lang gesprek met Sharon. Ik heb allemaal vragen kunnen stellen over hypotheken, over hoe de huizen worden gebouwd, over de verschillende woningen die ze kunnen bouwen, over de keukens die er in kunnen (inclusief koelkast!), over de energieprijzen (belangrijk onderwerp als je de hele dag de airco moet laten draaien), over de scholen in de buurt, over een zwembad in de tuin, en ga zo maar door. Ze woont zelf ook in Allen, en ze vindt het nog beter dan Plano (met name qua veiligheid en rust). Ik heb er geen woorden voor, zo mooi vond ik deze huizen. Op de website van D.R. Horton zijn ze ook te bekijken: klik hier (er staat ook een video op die site over deze huizen). Ik heb in deze woningen zo'n 200 foto's gemaakt. Te veel om in deze weblog te proppen. Dus ik heb een apart foto-album gemaakt:

Klik hier voor het foto-album.

Kijk er eens in rond. Ik vind eerlijk gezegd dat de foto's geen eer doen aan wat ik gezien heb. Het was absoluut veel mooier om daar zelf in die woningen te staan. Maar goed, je krijgt een idee. Oh, en ja, het is niet helemaal zoals ik een huis in zou richten (Amerikanen zijn een beetje "kitsch), maar goed, daar gaat het niet om. Ik heb ook een album toegevoegd met foto's die ik in de omgeving heb gemaakt. Nadat Sharon mij ook uitgelegd heeft hoe de scholen hier in elkaar steken (van "elementary", naar "middle school", naar "freshmen center", en dan naar "high school"), ben ik al deze 4 scholen afgereden. Allemaal in de buurt, en het ziet er allemaal groots, netjes en ruim uit. Prachtig! En winkels? Ook alles in de buurt (ja, er is een Starbucks). Oke.... geen winkels op loop-afstand, maar ja, wat is in Texas überhaupt op loop-afstand?!

Al met al was ik helemaal overtuigd: Weg met die lijst van huizen die we uitgezocht hebben. Ik wil zo'n nieuw huis!!! Oh ja, eerst nog even een succesvol sollicitatie-gesprek.
1082 Donderdag 11 september 2008  -  Adler Planetarium

Nu de conferentie op z'n eind begint te lopen en ik de meeste presentaties (die mij interesseren) wel gezien heb, heb ik eindelijk een beetje tijd om wat anders te doen in Chicago. Mijn eerste doel van vandaag: Adler Planetarium. Het is de allereerste planetarium van heel Amerika.


Adler Planetarium.

Het is een reuze fascinerend sterren-museum. En ook niet bepaald klein. Er is ontzettend veel te zien over ruimte-botsingen. Ik weet inmiddels dat onze Maan ontstaan is door een botsing van een planeet en onze eigen aarde. De puin die daarbij vrij kwam verzamelde zich uiteindelijk tot 1 grote bal, en dat is onze Maan geworden. Ook heb ik (waarom weet ik niet) altijd gedacht dat de Amerikanen maar 1 keer naar de Maan zijn geweest. Dat is dus niet waar. Dat was toch echt zes keer een bemande ruimte-missie naar de Maan. Trouwens, wist je dat de Amerikanen bezig zijn voor weer een reis naar de Maan?


Een film die te zien is het Adler Planetarium.


Je krijgt in deze planetarium ook een beeld van hoe groot ons universum eigenlijk is. Alleen al ons eigen sterrestelsel, de Melkweg, is al zo ontzettend groot! En van dit soort sterrestelsen bestaan er vervolgens weer miljarden en miljarden. Ongelovelijk. En het universium wordt ook nog eens groter en groter.

Verder valt hier veel te zien over de landing op Mars, over Wormholes, en over de vastberadendheid van Jim Lovell om astronaut te worden. Al met al een reuze fascinerend museum. Ik had er nog wel veel langer rond willen kijken, maar dat ging niet, want er is nog een museum vlakbij, wat ik ook graag wilde bezoeken (zie hieronder).


Het Adler Planetarium staat op een aangelegd stuk land in Lake Michigan,
en heeft een geweldig uitzicht op de Chicago skyline.
1083 Donderdag 11 september 2008  -  Field Museum


Het Field Museum in Chicago.

In Chicago hebben ze een heus "Museum Campus". Een verzameling van verschillende musea bij elkaar. Het Adler Planetarium is er 1 van. En een ander is Field Museum. Dit is echt een prachtig museum. Ik heb nog nooit in mijn leven zo'n groot en zo'n uitgebreid museum gezien. Je kan hier werkelijk dagen ronddwalen, wil je echt alles bekijken. Ik had 2 uurtjes. En ze hebben er zelfs nog extra "exhibits" die je ook nog eens kunt bekijken. Op mijn vraag aan de dame achter de kassa of dat slim was om in 2 uur te doen, kreeg ik het antwoord "That's pushing it!". Dat zou ik dus nooit gaan redden in twee uur tijd. Jammer. Maar ja, ik heb een vlucht vanavond naar Dallas, die ik niet mag missen.

Topattractie in het Field Museum is toch wel "Sue". En Sue is een Tyrannosaurus Rex, waarvan het skelet nagenoeg compleet is (zeer, zeer zeldzaam). Alleen al haar schedel weeg 274 kilo (had ze nog geleefd dan woog ze totaal 6400 kilo). Dit skelet is ongeveer 18 jaar geleden gevonden in South Dakota. Het is helemaal vrij gemaakt van steen en staat midden in een enorme zaal van het museum. Ze heet trouwens "Sue", maar ze is vernoemd naar de vrouw die haar ontdekt heeft (Susan Hendrickson). Ze weten eigenlijk niet eens of het nou een vrouwtje of een mannetje is geweest.


Sue.

Als je dan denkt dat dit de enige dino is hier in dit museum, heb je het behoorlijk mis. Ze hebben een zaal vol met nog veel meer skeletten van dino's, en allemaal nagenoeg echt. En ze hebben zalen over planten. Een zaal over de Inca's. Een zaal over de Indianen. Over Egypte. Over schoenen. Over de evolutie van de aarde. Tornado's. Insecten. Gorilla's. Jade. De invasie van de Europeanen in Amerika. Tahiti. Lava. Diamanten. En ga zo maar door. Dit museum is zooooo ontzettend groot. Er is bijna geen onderwerp wat je kunt bedenken waar men niet een zaal vol mee heeft staan. Alsof je rondloopt in een encyclopedie. En dan te bedenken dat ook dit maar 1 van de musea is, hier op het museum campus. Hieronder een kleine selectie van de ruim 200 foto's die ik vandaag gemaakt heb.


Er staat een stuk van een echte Egyptische tombe in dit museum. Wow!


The hall of dinosaurs.


Totempalen!


Over de evolutie van de aarde.




The Main Hall.


Over kraters!


De vogel-zaal. Er zijn hier zalen, en zalen vol met opgezette dieren.
1081 Donderdag 11 september 2008  -  Going to Texas

American Airlines vlucht 2357 van Chicago naar Dallas. Mooie dag om te vliegen, zo op 11 september, precies 7 jaar na de aanslagen op het WTC. De barman van een restaurant op het vliegveld, waar ik pizza besteld had, vertelde me dat hij het vandaag erg druk vond op het vliegveld. De afgelopen jaren bleven mensen massaal weg van vliegvelden op 9/11, en waren de vliegvelden op deze dag een stuk rustiger geworden, maar na 7 jaar is van vlieg-angst blijkbaar geen sprake meer. Wat alleen nog herinnert aan de aanslagen, is het feit dat overal de vlaggen half-stok hangen.

Een beetje enthousiast ben ik wel. Ik ben wel eens eerder in Dallas en Plano geweest, maar nu is het toch op een heel andere manier. Nu ga ik kijken hoe het is om er te gaan wonen. Nu ga ik sollicitatie-gesprekken krijgen. Dus dit zou ons leven wel eens behoorlijk kunnen veranderen. Manuela vertelde me, dat ze nog wat terughoudend is. En ik geef haar geen ongelijk. We hebben alles zo goed zien verlopen bij mijn eerste sollicitatie in Los Angeles, en toch ging dat uiteindelijk na 5 maanden niet door. Dus we springen nog geen gat in de lucht, totdat we daadwerkelijk een job contract en de benodigde visa in handen hebben. Dus ik ben voorzichtig enthousiast, en ook wel een beetje nerveus voor aanstaande maandag.

Nou alleen nog hopen dat Ike geen roet in het eten gaat gooien. Ja, orkaan "Ike". Deze schijnt aanstaande zaterdag aan land te komen in Texas, en gedurende de nacht over Texas te gaan trekken, vlak langs Dallas. Ike is nog niet zwaarst mogelijke soort orkaan, maar wel ontzettend groot. Gelukkig ligt Dallas redelijk land-inwaarts en neemt een orkaan in kracht af, zodra hij boven land komt. Als kleine voorbode hebben we behoorlijk wat turbulentie op deze vlucht. De piloot noemt het dan ook een "bumpy ride". Ik heb daar zo'n hekel aan, he, dat geschud in het vliegtuig de hele tijd. Hoe moet een mens dan een beetje normaal zijn weblog kunnen bijwerken?! Maar je ziet het, het lukt uiteindelijk toch.


Orkaan "Ike" in het Caribisch gebied, met linksbovenin de kust van Texas.

PS.

Ik heb gisteren een leuke en vooral lange email ontvangen van iemand, die vroeger in Anna Paulowna woonde, en nu vlakbij Dallas woont. Sterker nog, ik heb met zijn broer in dezelfde klas op de lagere school gezeten. Bekijk zijn website op www.bovenkerk.nl.
1084 Donderdag 11 september 2008  -  Ike en een GPS avontuur


Ik ben inmiddels aangekomen in Texas, heel erg laat op de avond. In de bus van het vliegveld naar de rental cars, had ik een erg leuk gesprek met een man. We kletsten wat over de temperatuur hier (die me nog overigens nog wel mee valt), en al gauw viel hem mijn accent op. Toen ik hem vertelde dat ik uit Nederland kwam, en dat ik hier ben voor een sollicitatiegesprek was hij reuze geïnteresseerd. Hij was wel eens in Amsterdam geweest, en zou er graag nog eens naar toe terug willen, maar de dollar staat zo laag, dat het nu veels te duur is voor Amerikanen om in Europa op vakantie te gaan.

We praatten natuurlijk ook over Ike (absoluut "het" onderwerp van gesprek hier, dat is wel duidelijk). De man vertelde me dat al 6 miljoen mensen worden geëvacueerd uit de kustplaatsen van Texas, nu Ike er aan zit te komen. De snelwegen staan vol met auto's. Hier in Dallas schijnen we redelijk veilig te zitten (zo is nu voorspeld), maar ook hier zullen we zeker wind en regen gaan krijgen.

Eenmaal bij de balie van de rental cars tref ik een man, die ook over Ike begint, en vertelde hoe hij bij orkaan Katrina zijn dochter moest ophalen uit New Orleans, terwijl de tornado's links en rechts van hem zaten (Even uitleggen: Als er een orkaan is, dan komen er ook regelmatig tornado's voor; wist ik ook niet; heb ik ook pas vandaag geleerd). Oh enne, de huurauto is niet verzekerd voor stormschade. Dat ik dat maar even weet.

Ik wandelde door naar de rij met auto's speciaal voor Club Emerald leden (speciaal voor die mensen die vaak een auto bij National huren). En ook daar weer een leuk gesprek met een man, die mij hielp om de allernieuwste Chevrolet Malibu tussen alle beschikbare huur-auto's te vinden (en geloof me, er staan er honderden). Het werd uiteindelijk een rode Chevy, met nog maar 337 mijl op de teller. Spiksplinter-nieuw dus! (Een hoop vriendelijke mensen hier trouwens, dat bevalt me wel!)

Vervolgens begon mijn GPS avontuur. Ik had in Chicago een GPS en dat was zo goed bevallen, dat ik er dit keer weer had genomen. Snel het adres van het hotel er ingetoetst, en rijden maar! Vreemd genoeg ging de route door allemaal binnendoor wegen, terwijl ik toch wel had verwacht op een snelweg terecht te komen. En dat ging zo maar door, en door. Bijna een uur later, kom ik dan eindelijk aan bij mijn hotel. Pas toen bedacht ik mij, dat misschien het wel eens zo zou kunnen zijn, dat de GPS ingesteld staat om snelwegen te vermijden. En na wat klikken op de GPS kom ik er achter dat dat daadwerkelijk zo is. Ik had dit veel sneller kunnen rijden, als ik dit op het vliegveld al had geweten. Nu heb ik dus de avond-sight-seeing-tour door Dallas gehad, en kom ik ver na 12 uur 's avonds aan in het hotel.

Snel nog even de TV aan, op mijn hotelkamer. De situatie rondom Ike blijkt echt behoorlijk serieus te zijn. De storm gaat bij Galveston (vlakbij Houston) aan land komen (waarschijnlijk), en ze verwachten daar 7 meter hoger water. Galveston is zo'n honderd jaar geleden ook al eens volledig verwoest door een orkaan. De orkaan is 1000 kilometer in omvang. Gigantisch dus, met windsnelheden tot wel 200 kilometer per uur.



1080 Woensdag 10 september 2008  -  Yeeha!

Ik heb een afspraak!!!!!! Wat zeg ik? Wel 3 afspraken! HET IS GELUKT! Aanstaande maandag heb ik DRIE afspraken in Plano, Texas, voor mijn sollicitatie.

Eerst lunchen met mijn recruiter, Matthew, van half 12 tot 1 uur. Daarna van 1 tot 2 uur 's middags, ga ik het "team" ontmoeten en de team-lead, waarmee ik kort geleden ook het technisch interview had gedaan. En tot slot van 2 tot 3 uur, heb ik een gesprek met de hiring manager, een zogenaamd executive interview!!!

Wow! Veel beter dan ik van te voren mocht hopen. En nu moet ik echt mijn best gaan doen. Want van deze afspraken hangt een hoop af. Als dit goed gaat, zou een emigratie ineens een grote stap dichterbij kunnen komen!!!
1078 Woensdag 10 september 2008  -  Website redesign

Het irriteerde me al een tijdje dat de website eigenlijk te smal was. Ik had 'm ooit zo gemaakt, zodat ook bezoekers met een kleine monitor de website goed konden bekijken. Maar dat zorgt wel voor een erg smalle website. En wie heeft er tegenwoordig nog een kleine monitor? Iedereen heeft nu van die grote monitors; zelfs mijn laptop is "wide-screen".

Tijd dus om de website wat uit te rekken. Dat was veel meer werk, dan ik me van te voren had bedacht. Komt ook omdat ik zo perfectionistisch bezig ben, en meteen de halve website opnieuw aan het programmeren ben, maar goed. En eigenlijk zijn er hier en daar nog wat puntjes die ik nog moet aanpassen of verbeteren. Maar na wat avonden in mijn hotelkamer prutsen aan de website, is het mij gelukt om meilink.net weer eens van een frisse "look" te voorzien.

1079 Woensdag 10 september 2008  -  Sears Tower

Oke, ik had dan wel de Sears Tower gezien, maar dat was op een hele regenachtige dag. Vandaag was het veel beter weer, en besloot ik maar eens door Downtown Chicago te gaan banjeren en de Sears Tower daadwerkelijk te bezoeken. Er zit namelijk een Sky Deck in deze toren op de 103e verdieping, met leuk uitzicht. Hieronder mijn foto's van een wandeltocht door de stad en een bezoekje aan de toren.


Goh, welke toren zou Sears Tower zijn... (Uitzicht vanuit de parkeergarage van het Hilton).


Het Hilton hotel in Chicago, met een mooi park er voor. Niet bepaald een klein hotel.


Mijn eigen hotelletje in Oakbrook Terrace, een La Quinta hotel.


Het blijft een raar gezicht, al dat soort metalen viaducten dwars door alle straten heen,
waar de metro overheen rijdt. En een herrie dat dat maakt!



Ook een bijzonder gebouw: De public library.


Tussen de wolkenkrabbers wandelen in Downtown Chicago.


Ah, daar-is weer! De Sears Tower.
Zo tussen alle wolkenkrabbers kan je hem toch nog serieus kwijt raken, ook al is 528 meter hoog.



Naar de hoeveelste verdieping?


Dit is het uitzicht vanuit de Sky Deck van Sears Tower. En dan nu een opdracht: "Zoek het Hilton hotel". Het staat tegenover het park (groen gras), aan de kant van Lake Michigan, ongeveer in het midden van de foto. Het ziet er zo van boven uit als een miezerig hotelletje, terwijl het toch een enorm hotel is.


Pfffff....


De "Chicago Loop", 1 van de grootste treinstations van Amerika.
1077 Woensdag 10 september 2008  -  Examens!

Ik had vandaag examen. En niet 1 examen, maar zelfs twee. Ik had de stoute schoenen aangetrokken, door gewoon in 1 keer twee examens achter elkaar te gaan doen. Het doel hiervan is het behalen van certificeringen, zeg maar diploma's op computer-gebied.

Twee certificeringen doen, betekent ook erg lang in de examen-zaal zitten en vragen beantwoorden. Zo lang zelfs (ruim 3 uur), dat de lunch er bij in schoot. Maar..... Het is gelukt! Ik heb beide examens gehaald! Deze examens maken deel uit van een serie certificeringen. Ik heb ze nu allemaal gehaald, en ik mag mij dan nu ook Certified Advanced Technical Expert noemen.

Nog mooier is, dat je een sticker krijgt, voor ieder examen dat je doet. Iedere deelnemer op deze conferentie loopt rond met een badge. Kan je meteen zien hoe iemand heet, bij welk bedrijf hij/zij werkt en waar iemand vandaan komt. En als 1 van de weinigen loop ik nu ook trots rond met 2 stickers op mijn badge. "I'm certified! Are you?". Ja, ja, zelfs in deze stoere mannen-wereld zijn we weer blij met stickertjes!

1072 Dinsdag 9 september 2008  -  Update over Texas vanuit Chicago

Nu ik hier weer in de Verenigde Staten ben, krijg ik er weer helemaal zin in. Ookal ben ik niet in Texas, maar in The Land Of Lincoln (Illinois); Ik vind het wel wat! Ik wil wonen, leven en werken in dit land! Al die ruimte die je hier hebt, de vriendelijkheid van de mensen, geen gestress in het verkeer... heerlijk!


Klein probleempje: Het is mij nog altijd niet gelukt om de afspraak bevestigd te krijgen ik binnenkort zou moeten hebben in Plano, Texas. En dat terwijl ik aanstaande donderdag al naar Dallas ga vliegen. Na vele malen bellen met de recruiter en talloze keren zijn voicemail gehoord te hebben, nam hij eindelijk op. Nee, hij was mij niet vergeten, en hij gaat er voor zorgen dat ik ofwel vrijdag of maandag een afspraak ga krijgen. Zucht. Hopen dat dit gaat lukken, want het wordt allemaal wel een beetje kort dag.
1071 Maandag 8 september 2008  -  Conferentie in Chicago

Een eerste blik in conference agenda leerde mij dat de conferentie begint om 8 uur 's ochtends. Hmmm. Lekker op tijd! Meteen ook maar eens nagevraagd bij de hotel lobby hoe lang het duurt om naar Downtown Chicago te rijden vanaf het hotel. Nou, met een uur a anderhalf uur moest ik toch wel rekening houden, dankzij files.

Dankzij de jetlag was ik ontzettend vroeg uit mijn bed vandaan. Op de vlucht hier naar toe heb ik ook heerlijk geslapen, dus het was zeker niet moeilijk om op tijd op te staan. Al met al kwam ik zelfs een half uur te vroeg aan op de conferentie in het Hilton Hotel. Luxe hotel trouwens (dat was ook meteen de reden dat ik niet in dit hotel logeer; de kamerprijzen zijn ook "luxe").


Opening sessie door Ross Mauri (general manager Power Systems van IBM),
in de International Ballroom van het Hilton hotel.



De "grand staircase" van het Hilton hotel.

De conferentie vind ik razend interessant. Ik zal jullie niet gaan vermoeien met computer-bla-bla, maar ik hoor in ieder geval allemaal laatste nieuwtjes van IBM over hun "Power" computer-systemen. De rest van de dag is dan ook gevuld met allemaal sessies over uiteenlopende onderwerpen. Er worden in totaal ongeveer 350 sessies gegeven voor de meer dan duizend deelnemers, in 1 week tijd, dus het is wel een beetje kiezen en plannen welke sessie je als deelnemer gaat bijwonen.

Rond een uur of 5 is de conferentie vandaag ten einde en rij ik hier in Chicago nog even langs Sears Tower. Een toren, die nog hoger is dan de Twin Towers van New York. Het slechte weer wat voorspeld was, is helaas toch echt hier in Chicago aangekomen, en het plenst dan ook behoorlijk, dus ik hou het vandaag bij een fotootje van de Sears Tower.


Sears Tower, vandaag letterlijk een wolkenkrabber.
1069 Zondag 7 september 2008  -  Vlucht naar Chicago

Luchtvaartmaatschappijen doen, nu brandstof steeds duurder wordt, steeds meer rare dingen met hun klanten om maar meer geld te verdienen. Ik heb vandaag een vlucht naar Chicago met United. Na slechts een uur wachten in de rij voor de incheck-balie krijg ik te horen dat ik stoel 32E heb, precies in 't midden, terwijl ik bij het boeken van de vlucht nog zo gevraagd had om een window-seat.

"Er zijn helaas geen window-seats meer, meneer, maar er zijn nog wel stoelen vrij aan het gangpad". Nou, doe dat dan maar. "Dat kost 65 euro extra". Huh? 65 euro extra? Hoezo? Om ergens anders te mogen zitten in economy class? Nee, dank u, laat maar, dat is onzin. Weer een commerciële truc waar ik ingetuind ben. Ze geven je express bij het boeken een stoel in 't midden. En als je dan bij 't raampje of aan het gangpad wilt zitten, moet je met geld over de brug komen. Pffff!


Na de rij bij het inchecken, in de rij voor de paspoortcontrole. In de rij bij bij de ABN Amro om wat dollars te bemachtigen, en in de rij voor de security check. Een snel en schel kletsende dame, vraagt me naar het doel van mij reis, of ik nog papieren heb wat aantoont wat ik ga doen in Amerika, en of ik eigenlijk mijn eigen koffers wel heb ingepakt (en wanneer, en waar, en wie er bij was, etcetera, etcetera). Ze vraagt me ook of mijn laptop nog werkt. Ja, natuurlijk! Anders zou ik 'm toch niet meeslepen naar Amerika? "Nou ja, het zou kunnen dat u aan een nieuwe toe bent?". Daarna word ik grondig gefouilleerd, moet mijn tas worden bekeken en willen ze ook nog even mijn schoenen van dichtbij zien (echt, ze kijken er helemaal in om te zien of ik iets erin verstopt heb).

Het vliegtuig zelf is een stuk beter dan de ellende waar je doorheen moet om er in te komen. Zo erg blijkt het niet te zijn om in 't midden te zitten, want ik zit tussen een stel gezellige Nederlanders. En in deze Boeing 777 heb ik zowaar mijn eigen TV-scherm, met keuze uit 9 films.

1070 Zondag 7 september 2008  -  Chicago

Aangekomen op Chicago O'Hare airport! Bij de car rental kreeg ik een GPS kado (hoe meer je bij 1 autoverhuurder rijdt, hoe meer extraatjes je krijgt). Dat werkt eigenlijk best goed, moet ik zeggen. Ik heb het adres van het Hilton in Chicago er in gezet (daar wordt de conferentie gehouden, waar ik deze week bij aanwezig ben), en ik rij er zo naar toe.

Ik kom er achter dat Chicago een erg grote stad is, prachtig gelegen aan Lake Michigan. Over de Lake Shore Drive en de Michigan Ave rij ik naar het Hilton, met aan de ene kant uitzicht over het enorme meer, en aan de andere kant de hoge wolkenkrabbers.


Lake Shore Drive.

Het weer is hier absoluut beter dan verwacht. Ik had het van te voren opgezocht en het zou echt slecht weer worden met onweer en alles er op en er aan, maar niets is minder waar. De zon schijnt en het is 21 graden.

Bij het Hilton haal ik mijn spullen op voor de conferentie en ik besluit een wandeling te maken door Chicago, om de stad eens wat beter te leren kennen. Hieronder wat foto's van mijn wandeling:


Treinen op viaducten dwars door de stad heen, vlak bij het Hilton hotel.


Heel veel boten hier in de haven van Chicago.


Een reuzenrad op Navy Pier. Navy Pier heeft wat weg van Pier 39 in San Francisco.


Navy Pier.


The Chicago Light House.


De Chicago Skyline vanaf Navy Pier gezien.



Pietje, ook in Chicago.


Downtown Chicago.


De Chicago River.




Er zijn hele gebieden in Chicago, waar de stad 2 verdiepingen heeft!
1068 Vrijdag 5 september 2008  -  Een Panda voor de deur!

Een mooi moment voor onze auto om er maar weer eens de brui aan te geven, zo vlak voor mijn vertrek naar Chicago. Op maar een paar kilometer van huis, kon ik ineens niet meer schakelen. Nou ja, het kon eigenlijk wel, maar het had geen effect meer.

Om te voorkomen dat ik midden op de weg tot stilstand zou komen, weet ik nog net op tijd mijn auto aan de kant van de weg te parkeren. En daar stond ik dan, in m'n uppie. Alweer problemen met deze auto. Heerlijke auto, zo'n Citroën, absoluut een aanrader, maar niet heus. Lease-maatschappij Athlon maar weer eens gebeld en de situatie uitgelegd. En ongeveer een uur later word ik uit mijn benarde positie bevrijd.

"Oh, u bent door uw diafragma-veer getrapt". Mijn wat?! Heb ik dat in mijn auto? De man van de autobergings-maatschappij Haulo kan me alles wijs maken, want ik ben niet gehinderd door enige kennis van auto's. "Het zorgt ervoor dat uw koppeling altijd in z'n vrij staat". Ah, vandaar dat schakelen geen effect meer had. "We gaan uw auto naar de dichtst bijzijnde dealer slepen, en u krijgt een vervangende auto".

En die vervangende auto werd: een Fiat Panda. Oh, mijn god! Een bejaarden-auto. Een koekblik! Een stuk metaal waar toevallig vier wielen aan zitten. Een micro-car! Moet ik daar in rijden?! "We hebben niet anders beschikbaar". Hmmm. Nou, vooruit dan maar.

't Is bijna genant om er in rond te rijden. Een Citroën is al niet veel soeps (tenzij je graag regelmatig naar de garage gaat), maar het is tenminste een stuk groter dan een Panda. De Fiat heeft geen airco, geen centrale deurvergrendeling, geen CD speler, etcetera. Nou ja, het rijdt in ieder geval. En ik ga toch voor 2 weken naar de States. Dus ondertussen kunnen ze (voor de zoveelste keer) mijn Citroën weer oplappen. Als ik terugben, kan ik de Panda snel weer inruilen.

Maar na een tijdje rondrijden in de Panda, beginnen we toch de lol van deze auto in te zien. Toch wel een geinig karretje. Ik heb nog nooit zo'n korte draai-cirkel gehad, en parkeren is bijzonder eenvoudig. Je kan 'm overal kwijt! Beetje weinig bagage-ruimte, maar 2 kratten met boodschappen krijgen we er toch wel in (en de rest kan op de achterbank!). En verder kan je best leuk crossen met dit autootje!


Knip en plak je eigen Fiat Panda!
1067 Dinsdag 2 september 2008  -  Sticky and Sweet Tour

Vandaag was het dan eindelijk zover!!! De Sticky and Sweet Tour van Madonna. De kaartjes waren ergens in mei al gekocht, dus moest ik nog aardig wat geduld hebben. Ik ben al een grote fan van Madonna, sinds ik 11 was en dat is tot op vandaag op mijn 35ste niets minder geworden.

We zaten rond een uur of zes al op de tribune van de Amsterdam Arena en om kwart voor 8 begon het voorprogramma van de Zweedse zangeres Robyn, en dat was ook heel aardig. Maar na Robyn begon het wachten op Madonna, waar ik en vele duizenden met mij voor kwamen. En dan is het zover: De muziek begint, het podium wordt geweldig mooi verlicht en duizenden mensen beginnen tegelijk te joelen en te klappen!!

Er was een groot scherm met daarop een soort futuristische videogame te zien. Dat scherm verdween op een gegeven moment in het plafond en daar zat ze dan in een stoel in een M vorm. Ze begon met Candy Shop en het concert was begonnen.

Er kwam nog een heuse auto het podium op! Er waren wat nummers van haar in een zigeuner jasje gegoten, compleet met een grote dikke zigeuner met viool erbij, en een stuk of 10 dansers. Er was een groot rond video scherm wat boven het poduim hing, met mooie beelden erop. Dat scherm konden ze laten zakken en omhoog laten gaan.

Het scherm stond zelfs bij 1 nummer helemaal over Madonna heen, als een koker en je zag haar op een piano zitten als een schim met een grote zwarte cape om, terwijl ze op het ronde koker-scherm beelden lieten zien alsof er water langs liep.

Er was ook een nummer waarbij 4 danseressen aangekleed waren zoals Madonna er vroeger uitzag in haar videoclips. Kortom, te veel om op te noemen en ik was heel blij om voor een tweede keer bij een concert van Madonna te zijn. Het was er een hele belevenis en ik vond het geweldig!! (Michel ook hoor)


Het openingsnummer "Candy Shop".


Hier doet ze het nummer "The Beat Goes On".


"La Isla Bonita" in zigeuner stijl.




Madonna op de piano.


Het mooie nummer "The Devil Wouldn't Recognize You".
Hier zie je de koker, die om haar heen stond, omhoog gaan.



Madonna en dansers die uit de metro stappen, en het nummer "Into The Groove" doen.
Een klasieker.







"She's Not Me" met een danseres gekleed als Madonna uit de clip "Like A Virgin".


Madonna mag ook graag een ouder nummer omvormen tot een rocknummer
en flink op de gitaar tekeergaan.





"The Beat Goes On", en geloof me "it does".






Het podium, van een afstand.
Datum: 27 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016