3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 juli 2017 (227)
25 juli 2017 (13495)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1452 Dinsdag 29 september 2009  -  Rupsje Nooitgenoeg

Kijk eens wat voor schattig klein rupsje vandaag bij onze voordeur aanklopte en zei "Kan ik vanavond mee-eten met jullie?" Ie-ie-ie-ie-ie!!!!




Ik heb mijn mobiel er maar naast gelegd, om je een idee te geven hoe groot deze rups was.

Voor diegene onder ons die het zich afvragen: "Wat heb je in hemelsnaam met die rups gedaan?", nou, heel simpel, ik heb 'm gewoon met mijn handen opgepakt, en aan de overkant van de weg weer in het gras gezet. Het zal vast later, een mooie, en hele grote vlinder worden. Het leuker ervan is, dat als je 'm in je handen hebt, dat-ie je dan echt probeert te bijten, alsof je hand een lekker hapje is. Brrrrr.
1451 Maandag 28 september 2009  -  Internet

AT&T heeft ons vandaag weer van Internet, TV en telefoon voorzien, dus we zijn eindelijk weer bereikbaar. Ze hebben een kabel in onze voortuin ingegraven, een kastje aan de zijkant van onze woning gemonteerd, nog een kastje in de garage gemonteerd; kabels doorverbonden in de inloopkast van onze slaapkamer, een draadloze router geïnstalleerd, een extra power backup erbij geplaatst, onze televisie opnieuw ingesteld voor de DVR (Digital Video Recorder), het telefoon-nummer omgezet van Time Warner Cable en onze e-mail opnieuw ingesteld.

En AT&T bevalt goed. Het TV beeld is scherp, Internet is lekker snel, en we kunnen nu zelfs via Internet de DVR recorder bedienen en tot wel 4 programma's tegelijkertijd laten opnemen.

Nu alleen nog even die berg e-mail wegwerken die zich had opgebouwd in de afgelopen week, dat we geen Internet hadden. Oh, en natuurlijk even de weblog bijwerken...
1449 Zondag 27 september 2009  -  De sprong

Oh ja, ik was mijn sprong van het ene huis naar het andere huis nog vergeten te plaatsen in de weblog. Goed moment om deze foto's nu nog eens in de weblog te plaatsen, want vandaag hebben we de allerlaatste spullen uit het appartement gehaald, de boel goed schoongemaakt, en de sleutels ingeleverd.


Sprongetje bij AMLI.


En vervolgens aanbeland in onze nieuwe woning!
(Ik ben onderweg ergens mijn schoenen kwijt geraakt, zo'n grote sprong was het!)
1448 Zondag 27 september 2009  -  Snowball

Een week nadat Teddy is overleden, begonnen we toch weer een beetje na te denken over een nieuwe poes. Afgelopen vrijdag hebben we eens voorzichtig gekeken bij de SPCA, één van de asiels in de omgeving. Eigenlijk om eens te kijken of we nog een hond of toch nog een kat zouden nemen.

En we waren onder de indruk van hoe de dieren er daar uitzagen. Allemaal heel goed verzorgd en zo te zien allemaal in goede gezondheid. Bij de SPCA waren we er eigenlijk wel snel uit; Het werd toch weer een kat. De honden daar waar ook allemaal wel lief hoor, maar ja, bij een hond komt toch wel wat meer kijken dan bij een kat.

Om niet te hard van stapel te lopen hebben we vrijdag nog geen kat meegenomen. Het was ook eigenlijk heel moeilijk om te bepalen welke kat we dan zouden nemen, dus we wilden er nog even over nadenken.

Zondag-middag waren we weer terug bij het asiel, en zaten we nog een tijdje in één van de kattenkamers om te zien welke kat met ons mee zou gaan. Manuela had eigenlijk haar zinnen gezet op een heel jong katje, maar die was al weer weg, dus dat ging niet door. Toen we daar zo zaten, sprong één van de katten direct op mijn schoot. Nadat we de papieren erbij hadden gezocht (dat hing aan de muur), bleek het Mamash te zijn, een kitty van nog maar 6 maanden oud. Dat moest 'm worden!

Vervolgens hebben we adoptie rond-gemaakt, alle papieren ingevuld, nog een zak kattevoer meegekregen en een kat in een doos. Ondertussen hadden Manuela en Damian al over een andere naam nagedacht, want Mamash vonden we maar niks, en zijn nieuwe naam is Snowball geworden.


De rest van de dag hebben we nog de hele tijd "zij" en "haar" gezegd tegen de nieuwe kat, maar het is toch echt een mannetje. En het is echt een beetje een dondersteen, alles verkennen, overal bovenop willen zitten en het liefst willen graven in de planten.

1453 Zaterdag 26 september 2009  -  Oktoberfest


Oke. We zitten hier dus in Texas. Laat dat duidelijk zijn. We zijn NIET in het zuiden van Duitsland. Dus waarom dan een stukje over een Oktoberfest. Nou geloof het of niet, maar dat vieren ze hier ook in Amerika. Compleet voorzien van bratwürst en jodelmuziek. We moesten er natuurlijk eventjes kijken.


Met muziek (en heel veel bier erbij natuurlijk).


Ah, de "Bavarian Grill!". Da's leuk. Wij even een "bratwürst mit kartoffelsalat" bestellen. Het staat tenslotte op hun bordje, toch? Nou, ze hadden er geen idee waar ik het over had. Leuk Duits bordje, maar Duits praten, ho maar! Pas toen we het over "potato salad" hadden, verstonden we elkaar weer.


En dit is natuurlijk ook "too good to be true". Frikandellen! Echt waar?! Nou, het lijkt er in de verste verte niet op.
Maar leuk geprobeerd door die Amerikanen.
1450 Zaterdag 26 september 2009  -  The Heard

We wandelen vandaag nog eens een keer in The Heard. We zijn er eerder geweest, maar toen was het best koud. Vandaag is het eigenlijk net weer een beetje te warm. Maar goed, het blijft er leuk om rond te lopen. Hier wat fotootjes:




Zo! Da's een grote boom!




Er zijn ook dino's in The Heard. Ik kan zo het circus in, want ik heb er al eentje weten te temmen, en ik durf lachend mijn hoofd in een dino-bek te steken!






Binnenkort ook als huisdier verkrijgbaar: een reuze-sprinkhaan. De halsband krijgt u er gratis bij.
PS. Als dit een dame is, mag ze d'r benen wel eens scheren.





Oh, dus daar komen de tennisballen vandaan: de tennisballenboom!


Het schijnt een soort appel te zijn!


Sprinkaan-attack!
1447 Zaterdag 26 september 2009  -  Halloween is coming

Okee, we zijn er een beetje vroeg mee, maar Manuela heeft alvast de eerste Halloween versieringen opgehangen en neergezet in onze nieuwe woning. Halloween is pas over een maand, maar des te langer kunnen we er van genieten!


Bij de voordeur!


Mr. Potato Head... heu... Mr. Pumpkin Head!


Er groeien vreemde pompoenen in onze boom!


Wat een leuk lampje op de kast!


1446 Vrijdag 25 september 2009  -  Surrogates

Filmpje met meneer Bruce Willis. Een redelijke film, waar je wel even zelf een flinke dosis inlevingsvermogen bij moet gebruiken om het verhaal te kunnen geloven; maar ach, wel leuk.

Vijf!1445 Vrijdag 25 september 2009  -  Vijf!

Wow. Onze website, www.meilink.net, bestaat al weer 5 jaar. Wat begon als eigenlijk een verzameling van links naar andere websites, en heel voorzichtig met een weblog met wat suffe verhalen erin, is nu uitgegroeid naar een soort mooi document over de afgelopen 5 jaar van ons leven. Wie had dat gedacht?

Wij zijn er in ieder geval heel blij mee, want we kunnen er nog altijd leuk doorheen bladeren, foto's van de afgelopen jaren bekijken, en iedere keer weer denken van "oh, ja, dat hadden we toen gedaan". We willen het nu echt niet meer missen en gaan er vrolijk mee verder.

We vinden het ook nog altijd bijzonder dat het een middel is geworden waarmee we contact met familie en vrienden in Nederland weten blijven te houden, en dat is ook erg leuk!
1444 Dinsdag 22 september 2009  -  Brief aan Teddy

Lieve Teddy,

Ik mis je zo vreselijk erg.

Ik mis je gekke buien, dat je als een speer door de kamer vloog, ik mis je warme lijfje tegen me aan als we samen even een slaapje deden op de bank. Ik mis je geur en het strelen van je zachte vacht. Ik mis het samen spelen. Ik mis jou op je kleedje op het voeteneinde van ons bed. Ik mis het knuffelen met jou. Ik mis het kijken naar je als je heerlijk lag te slapen in het zonnetje of jezelf zat schoon te likken. Ik mis je enthousiasme als ik een plakje ham of een blikje vlees voor je had. Ik mis je op mijn schoot terwijl ik je pootjes maseerde en jij daarbij in slaap viel. Ik mis je gelik aan mijn neus waarvan ik altijd zo moest lachen omdat het kietelde.

Waar ik was, was jij en waar jij was, was ik. Je was niet zomaar een kat, je was mijn allerbeste maatje en jou missen doet zo ongelovelijk veel zeer.

Het nieuwe huis is kaal en leeg zonder jou en thuiskomen is kil zonder dat jij op me wacht, en ik kan even nergens meer van genieten. Ik wil je zo graag terug; Daar zou ik werkelijk alles, maar dan ook alles voor over hebben. Ik weet dat het niet kan, maar de pijn van jou missen, snijdt dwars door mijn hart.

Je werd maar 5 jaar, waarvan 3 jaar bij ons. Ik had je zo graag hier bij ons oud zien worden.

Lieve Teddy, niet iedereen zal dit stukje kunnen begrijpen en denken: "Ach ja, het was maar een kat". Maar voor mij ben je Teddy, waar ik zielsveel van hou en ik zal je nooit vergeten.

Mijn ogen doen pijn van het huilen om jou en het gevoel van jou missen is bijna ondragelijk. Ik kan het ook nog steeds niet goed beseffen. Ik verwacht je soms gewoon weer bij ons op bed of dat je op mijn schoot springt, maar dat zal helaas nooit meer gebeuren.

Mickey heeft nog overal naar je lopen zoeken. Hoe moest ik hem nou uitleggen dat jij er niet meer bent??? Jullie waren nooit de beste vrienden samen, maar ik zie hoe Mickey je nu toch heel erg mist en nu veel aanhankelijker is; Hij verliest me geen moment uit het oog.

Lieve Tedje, waarom is het leven soms zo hard en oneerlijk?? Mis je mij ook zo erg als ik jou, waar je nu ook bent??

Weet je, toen het baasje jou voor de zoveelste keer aan het zoeken was, zag hij een hele grote ster in de lucht en besloot de richting van de ster te volgen. Opeens kreeg hij zomaar een hele koude rilling en gelijk daarna vond hij jou. Was jij dat Teddy?? Wilde je graag gevonden worden en weer naar huis gebracht worden?? Ook al was het te laat. Het was het moeilijkste loopje ooit voor het baasje met jou levensloos in zijn armen, bloed op straat achterlatend en zich bedenkend hoe hij het mij moest vertellen.

We hebben je mooie blauwe bandje, wat je zo mooi stond, bewaard, maar ik kan er nu nog niet naar kijken. Het baasje heeft het voor me weggelegd tot ik er aan toe ben om het weer te zien en door mijn handen te laten gaan.

Dat het baasje jou in het gat in de tuin legde, is de laatste keer dat ik jou geaaid hebt. Gelukkig lig je vlak bij ons in de tuin begraven; Dat is een fijn gevoel. Maar mijn god, beestje wat mis ik jou.

Rust zacht lieve Tedje.

Ik hou van je.

Je vrouwtje.







1442 Maandag 21 september 2009  -  Van Perot Systems naar Dell

Vers van de pers: Mijn werkgever, Perot Systems, wordt opgekocht door Dell, voor het luttele bedrag van bijna 4 miljard dollar.

Dell, ook een Texaans bedrijf, is ooit gestart door Michael Dell in 1986, en heeft zijn hoofdkantoor in Round Rock, iets ten noorden van Austin. Ik ben er al wel eens eerder geweest. Michael Dell was vandaag bij Perot Systems in Plano, samen met Ross Perot junior en senior, om deze aankoop aan te kondigen. Had ik nou maar company stock gekocht, want de aandelenkoers ging omhoog van 18 dollar naar 30 dollar! Maar goed, of ik nou Perot Systems medewerker blijf, of binnenkort verder zal gaan onder de naam Dell, we zullen het wel zien!
1443 Zondag 20 september 2009  -  Even geen Internet

Ik ben door schade en schande wijs geworden van de vorige keer dat ik Internet, TV en telefoon aangesloten moest krijgen. Dat duurde toen rustig ruim een week. Dus ik een week van te voren bellen met Time Warner Cable, om onze aansluitingen ook te laten verhuizen naar ons nieuwe adres. Dan zouden we in ieder geval weer gewoon Internet in ons nieuwe huis hebben, op het moment dat we er in trokken.

Maar het ging meteen al mis: Men wist niet zeker of ons adres wel serviceable zou zijn. Dat betekent ongeveer zoveel als: hebben we wel een kabel door die nieuwe straat lopen, en staat dit adres wel in onze computer?! Time Warner Cable gebruikte daarna de hele volgende week om dat uit te zoeken. Een serviceability request noemden ze zoiets. Tussendoor meerdere keren gebeld en telkens te horen gekregen dat ze "er mee bezig waren". Maar op de dag van verhuizing, nog steeds niks. Nog maar eens gebeld: En toen kreeg ik het antwoord op mijn serviceability request: Nee, het is niet mogelijk! Bye Bye! En er werd ook meteen weer opgehangen.

Je begrijpt het: Time Warner Cable heeft het bij ons compleet verpest. Dat bedrijf willen we nooit meer iets mee te maken hebben. De Internet-verbinding was op z'n tijd al af en toe gammel, en we zaten al te denken om over te stappen naar een andere provider, maar de manier waarop ze onze verhuizing aanpakten, was de druppel die de emmer deed overlopen. Onze builder beweert vrolijk dat Time Warner Cable wel degelijk in onze wijk Internet, TV en telefoon aanbiedt, maar klaarblijkelijk is het ze te moeilijk om dit werkend te maken (alles is al door de builder voor-bekabeld, dus heel moeilijk zou het toch niet moeten zijn...).

Daarna direct contact opgenomen met AT&T. Onze onderburen bij de AMLI appartementen, Megan & Allen, hadden ook AT&T als provider en waren daar zeer tevreden over, vandaar. En daar niks geen geneuzel over serviceability requests. Gewoon heel eenvoudig: we komen het maandag 28 september bij u aansluiten. Klaar! En nog een stuk goedkoper dan Time Warner Cable ook!

Maar goed, ondertussen zitten wij compleet verstoken van TV, telefoon en Internet. Dus als we even niet op emails reageren, dan weet je waarom. (En voor de slimmeriken onder ons, die zich afvragen hoe we dan deze website "updaten": Dat doe ik gewoon even op m'n werk!).
1441 Zondag 20 september 2009  -  Teddy

Dit zal één van de laatste weblogs worden over Teddy; helaas. Teddy is gisteren overleden, omdat ze aangereden is door een auto. Ik vond haar deze avond, na erg lang zoeken, levensloos langs de kant van de weg, een eindje verderop bij ons huis.

We hadden de poezen gisteravond in de tuin achtergelaten. Het ging erg goed met ze daar en ze bleven netjes in de tuin, en ze leken zich daar wel te vermaken. Er staat een flinke schutting omheen, dus ze kunnen er ook niet zomaar uit. En omdat ze het toch nog wel een beetje gek vonden, zo'n nieuw huis, bleven ze regelmatig gewoon zitten in de kennels, die we op de porch hadden gezet; dezelfde kennels waarmee ze ook naar Amerika zijn gevlogen, en waar ze normaal ver uit de buurt van willen blijven.

We hadden dat eigenlijk gedaan, omdat we bang waren dat ze anders zouden gaan plassen in huis; dat hadden we ook al meegemaakt in het appartement, en dat wilden we niet nog een keer, zeker niet in een net nieuwe woning. En zoals ik al schreef; het ging goed met ze daar. We waren gisteravond naar de bioscoop geweest, en toen we terug kwamen, zaten ze er nog allebei prinsheerlijk. Ik heb zelfs nog een paar keer 's avonds een tijdje bij ze gezeten buiten, om ze gerust te stellen, en vooral Teddy kwam gewoon naar mij toe, om daarna weer terug in de kennel te gaan zitten.

Toen we de volgende ochtend wakker werden, en ik nog maar eens naar de achtertuin keek, om te zien hoe het met ze ging, waren ze allebei weg. Foetsie! "Oh nee toch", was onze eerste reactie. We zijn echt direct gaan zoeken; rondlopen rondom de woning, en al heel snel vonden we Mickey miauwend aan de overkant bij de bomen. Michael heeft hem snel weer naar huis gebracht en we zijn gaan verder zoeken naar Teddy.

Maar het mocht niet baten. Over de dag verspreid hebben we met z'n allen meerdere uren gezocht, maar geen Teddy te bekennen. Geen miauw gehoord. We waren vandaag nog steeds aan het verhuizen; en tussen het verhuizen en boodschappen doen en eten klaar maken door, zijn we telkens buiten gaan kijken, roepen, nog maar weer een rondje lopen, met de zak voer schudden. Dit was niks voor Teddy. Ze is wel eens weg, maar nooit zo lang. De hele dag liepen we al rond van, "hadden we nou maar". Hadden we ze nou maar in hun kennels opgesloten. Hadden we ze nou maar in de garage gedaan, en ga zo maar door.

En 's Avonds laat, zo rond 11 uur, ging ik toch nog maar één keer kijken. Dan is het rustig buiten; in de hoop dat ze mij dan zou horen roepen, maar het bleef stil. Weer geen Teddy. En om de één of andere vreemde reden, besloot ik nu maar eens een andere kant op te lopen; wel erg ver van onze nieuwe woning, maar toch proberen. En net toen ik dacht dat ik wel ver genoeg zou zijn, en mij omdraaide, zag ik haar langs de kant van de weg liggen. Dood. Aangereden door een auto.

Het moet nog niet zo gek lang geleden gebeurd zijn. Ze was helemaal niet koud of stijf, of wat dan ook. Klaarblijkelijk is ze aan het rond-dolen geweest, en is ze bij het oversteken geraakt door een auto. Hadden we ze nou maar niet buiten gelaten vanacht. Verdorie! We doen zoveel moeite voor onze poezen; we hebben ze laten overvliegen naar Amerika; we hebben ze laten verblijven in een pet resort tijdens onze vakantie. Noem het maar op, wat ze nodig hadden, dat kregen ze van ons. En Manuela had Teddy in de drie en een half jaar dat ze bij ons was, getemd van een wildebras (we noemden haar al regelmatig "Torpedo Teddy" omdat ze af en toe zo door het huis kon schieten) tot een hele lieve en aanhankelijke kat.

We zijn er dan ook echt kapot van. Terwijl we blij zouden moeten zijn met een nieuwe woning; gebeurt dit, en zitten we heel verdrietig in ons nieuwe huis. Zucht. Teddy betekende dan ook heel veel voor ons; Ze was er altijd; Ze kwam heel vaak 's avonds even gezellig op bed knorren; En altijd even op schoot komen zitten.

En ze kon geweldig achter een lampje aanzitten. Wij hadden hier zo'n laser-lampje gekocht voor haar, met een klein kettinkje eraan. Alleen al als we dat lampje pakte, hoorde ze het geluid van het kettinkje (hoe voorzichtig we het ook probeerden te pakken), en stond ze al direct naast ons, wetend dat er een rood lampje zou komen, waar ze achteraan zou kunnen rennen.

Teddy; we zullen je vreselijk missen.


Teddy bij onze ooievaar, nog op het balkon van het appartement.


Teddy op de trap op Nachtegaallaan 10.


Teddy op de vensterbank boven de verwarming (lekker warm daar!).
1440 Vrijdag 18 september 2009  -  Spulletjes

Onze spullen worden vandaag afgeleverd. Rooms To Go moet langs komen met onze meubels, en Lowe's met de apparatuur. 't Begon vandaag met dat we een uur te vroeg wakker waren. Mijn wekker stond om de één of andere vreemde reden een uur te vroeg, terwijl de rest van de klokken nog wel goed stonden. Net nadat ik de kinderen wakker gemaakt had, zo van: "je moet naar school!", kwam ik er achter dat er iets niet in de haak was met mijn wekker. De kinderen waren dan ook erg blij dat ze zich nog eens goed om konden draaien, en nog een uur verder konden slapen.

Het is een stuk stiller in onze nieuwe woning, dan in het appartement wat we hadden. Niet zo gek, want het appartement lag vlak naast een supermarkt (Albertsons), die dag en nacht open is. Dus we konden heel goed horen dat een sprinkhaan, net als ons, ook zijn intrek had genomen in onze woning. Via een klein gaatje bij de garage-deur, is-ie naar binnen gekomen en zat daar ergens luid-tsjirpend in de garage. Ik heb mijn best gedaan om 'm te vinden, maar het lukte niet.

Eergisteren zat er ook al een sprinkhaan op onze auto. Die was met gemak 10 centimeter lang (sorry geen foto, want we hadden geen camera bij ons). En toen Manuela zei: "Tik 'm eens aan", toen vloog-ie haar kant op, terwijl Manuela hard gillend wegrende. En je moet ook niet denken dat Manuela hier in Texas veilig is voor kikkers (vind ze nog veel erger dan sprinkhanen), want we zagen laatst een groep van wel 10 groene kikkers bij elkaar, die flinke sprongen konden maken.

Nadat we telefoontjes hadden ontvangen van de leveranciers, wanneer ze zouden komen vandaag, heb ik vanochtend eerst de katten gehaald. Die waren afgelopen nacht nog in het appartement gebleven. Die moesten natuurlijk weer mee in de kennel. En dat vonden ze weer raar; ze houden echt niet van die kennels, en in een auto zitten. Daarna beide katten maar direct in de tuin gezet; vooral Mickey vond dat prachtig; eindelijk hebben ze weer een tuin waarin ze kunnen rond-darren, gras kauwen, rennen en sprinkhanen vangen.


De meubels werden als eerste afgeleverd door Rooms To Go. In Nederland zetten ze dat soort zaken meestal gewoon bij de voordeur neer, en dan mag je het zelf in elkaar gaan zetten. Hier niet. Hier zeten ze het op de juiste plek in de woning, pakken alles uit, zetten alles in elkaar, en nemen zelfs de troep weer mee. Ze zijn dan ook een dik uur bezig geweest om alle meubels in onze woning te krijgen. En alleen al beide tafels die we hebben gekocht kwamen ieder in een doos van ruim 90 kilo, dus het was zwaar werk voor de mannen. We hebben ze dan ook een hele flinke fooi gegeven voor zulk zwaar werk. Toch jammer dat het enige wat ze niet hadden uitgepakt (het vloerkleed) niet de juiste bleek te zijn. Daar kwam ik achter, net nadat ze vertrokken waren. Dus ik kon weer bellen met Rooms To Go om het kleed om te laten ruilen.


De meubels in de woning!


Een kwartier later kwamen de mannen van Lowe's, om onze wasmachine, droger en koelkast te brengen. En het feest herhaalt zich weer. Alles wordt netjes aangesloten, uitgelegd hoe het werkt, de 600 plakkertjes van de koelkast gehaald, en alle troep weer meegenomen. Dit is toch zo handig! En we hebben nu een echte Amerikaanse dubbel-deurs koelkast. Dat is ook een verademing ten opzichte van de koelkast die we in het appartement hadden.


De koelkast met alle plastic er nog om heen.


Onze "utilities" in de "utility room"!

We waren eigenlijk allebei nog erg moe van gisteren. Zoveel gesleep met spullen eist wel een beetje z'n tol van je. Dus we besloten vanavond maar even gewoon er op uit te gaan, en een filmpje (Cloudy With A Chance Of Meatballs) te pakken:


Cloudy with a chance of meatballs.
1439 Donderdag 17 september 2009  -  De verhuizing

Naar U-Haul, een 17-feet truck gehuurd. Al die spullen passen ten slotte niet in de achterbak van onze auto. Toch mooi dat zoiets als U-Haul hier bestaat en dat je met een gewoon rijbewijs ook gewoon in een truck mag rondrijden. Phyllis achter de balie van U-Haul, is onder de indruk van mijn temporary visitor drivers license, en nog meer onder de indruk van een roze Nederlands rijbewijs, toen ik die liet zien. A PINK DRIVERS LICENSE! WOW!


"Onze" truck van U-Haul (voor een dagje dan).

En dan maar haulen: Eerst de hele garage leeggehaald; dat ging snel. Daarna door met het appartement. En dat was verdraaid lastig. Alles moest de trap af naar beneden, inclusief hele grote zware bedden.


De verhuizer!


De garage is bijna leeg!


Tussen de regenbuien door "haulen". Ja het is echt bizar; het regent hier nu al langer dan een week. Zelfs de Texanen weten niet wat ze meemaken hier. Wel irritant dat het regent op onze verhuisdag.


De Leenbakker dozen komen toch weer van pas!

Na een paar uur is de truck vol; en dan moest ik weer alles uitladen bij het nieuwe huis. Overburen ook weer ontmoet. Schuin tegenover ons wonen Melissa en Eric. Zo te merken erg aardige mensen, die wel in zijn voor een praatje, en allang blij zijn dat er eindelijk eens iemand anders in de straat komt wonen, want ze wonen er zelf al 6 maanden, en wij zijn het tweede huis in de straat. Ik vertelde Melissa al: I look horrible and I smell horrible. Dat krijg je als je hele dag zware dingen loopt te slepen. Je wordt er niet mooier van en je gaat er zeker niet lekkerder van ruiken.


De boel uitladen in onze nieuwe garage.

Nog maar een keer terug naar het appartement en weer een lading halen, en weer terug naar het appartement, om alles weer uit te laden. Toen stond onze nieuwe garage vol, en was de dag zo'n beetje voorbij.

We hebben de truck weer teruggebracht en zijn uit eten gegaan bij de Applebee's, om een beetje een normale maaltijd te eten. Toen toch nog weer even naar het appartement, nog wat laatste spullen bij elkaar rapen, die we echt nodig hebben voor de volgende ochtend (kleding en zo, want dat was nog altijd niet verhuisd). De poesjes blijven nog 1 nachtje in het appartement; Die gaan we morgen-ochtend halen. En dan nog naar de Albertsons om wat boodschappen te doen.

Toen we terug waren was het kwart voor 10 's avonds. Damian had nog huiswerk, maar daar was-ie veels te moe voor. Iedereen was moe van deze dag; En zeker ik; ik voel me alsof er een trein over me heen is gereden. Wel nog even heerlijk gedouchet in onze nieuwe douche. En daarna als een blok in slaap gevallen.
1438 Woensdag 16 september 2009  -  De langverwachte sleuteltjes

De dag begon vroeg vandaag, want we hadden een afspraak om 9 uur 's ochtends in Irving, in de buurt bij het vliegveld van Dallas-Fort Worth, bij Alamo Title. Eerst de kids naar school gebracht en daarna snel doorgereden. We waren netjes op tijd, omdat we via de tol-wegen hadden gereden; 't kost een paar centen, maar het rijdt wel lekker door.

Tot onze verbazing was Korey, onze real estate agent er zelfs eerder dan ons. We waren inmiddels van hem gewend dat hij altijd fashionably late is, maar niet dit keer. Daarna alle papieren doornemen en ondertekenen. Korey telde mee, en na zo'n 30 handtekeningen en net zoveel initialen, en de overhandiging van wel 6 sleutels, zijn wij de trotse eigenaars geworden van een fonkelnieuwe woning in McKinney! Hooray!


De wereld ziet er inderdaad beter uit; maar niet dankzij de koffie, maar meer vanwege die set sleutels!

Om dit te vieren zijn we eerst even saampjes met z'n tweetjes gaan ontbijten bij de Denny's, en even bij te kletsen over het afgelopen jaar. Begin vorig jaar zijn we zo'n beetje begonnen om een baan in Amerika voor elkaar te krijgen, en hier zijn we dan, zo'n ruim anderhalf jaar later, met dan een eigen woning! Wow! Het is gelukt. De aanhouder wint!

Daarna terug naar het appartement; heel wat spulletjes inpakken, in de auto en naar ons nieuwe huis. De kinderen komen nu echt voor het eerst thuis van school naar het nieuwe huis; Damian gewoon lopend, want zijn school is op een steenworp afstand en Michael gaat voortaan met bus 19. Ik moest Michael nog wel even zoeken 's middags, want hij wist nog niet het juiste adres, en werd ergens verderop in de wijk afgezet; maar ik had de bus gezien en was er achteraan gereden, dus ik had 'm snel te pakken.


Manuela had de eer om als eerste de voordeur open te maken!


Rechts ziet u het eerste "item" in ons huis: de Senseo!


Ik had een kadootje gehaald voor Manuela; een mooi beeld van "Up!", met een snowglobe die zelf sneeuwt!
1437 Dinsdag 15 september 2009  -  Nieuw adres

De aankoop van onze nieuwe woning in de VS komt nu heel dichtbij: Morgen-ochtend hebben we een afspraak bij de Title Company om alle papieren te tekenen, en dan krijgen we de sleutels van onze woning!! De willen de rest van de week meteen gaan gebruiken om te verhuizen (hoe eerder hoe beter!).

Mocht je 'm nog niet hebben, hier is ons nieuwe adres:

1436 Zondag 13 september 2009  -  Regen!

We weten niet echt wat we hier mee-maken in Texas. Het regent al 4 dagen achter elkaar! We zitten kort voor onze verhuizing, en dan zal je toch niet net mee gaan maken dat het regent?! Voor de komende dagen is ook nog steeds regen voorspeld. En als het hier regent, dan regent het ook goed. Niet zo van dat druilerige weer als in Nederland, nee, gewoon een flinke plens; zoveel dat je het water door de wegen ziet stromen.

Ondertussen is ook iedereen snifferig en een beetje ziekig. Wat wil je ook, na zo'n omslag van heet weer, naar dagen van regen. Maar goed, we hebben inmiddels een goeie dokter gevonden:

1434 Zondag 13 september 2009  -  Rooms (not) To Go

Of misschien: Rooms too slow. Ik kan niet beslissen over de titel van dit verhaaltje; beiden zijn net zo toepasselijk. Maar goed, voordat je je gaat afvragen waarover ik zit te bazelen, even een stukje uitleg:

Wij hebben meubels nodig voor ons huis. Dus wij shoppen voor meubels bij verschillende winkels. Maar al deze winkels hebben stuk voor stuk erg klassieke meubels. Blijkbaar erg in de mode bij de gemiddelde Texaan, maar niet onze smaak. Totdat we bij Rooms To Go kwamen. Beduidend moderne, en toch gezellige meubels. En nog voor een goeie prijs ook. Afgelopen donderdag-avond ontmoetten we daar Mark, de verkoper.

We hebben er rondgelopen en kwamen al snel op een aardig lijstje meubels die we wel willen kopen. Mark, heel welwillend om ons te helpen, legt ons uit dat hij alleen betaald krijgt voor zijn werk, als hij ook daadwerkelijk verkoopt. Omdat we donderdag-avond nog even moesten nadenken, vraagt hij ons zaterdag terug te komen, want dan werkt hij weer. Nou ja, geeft niet, hij is aardig, en hij wil wat verdienen, toch?!


Dus wij zaterdag weer terug. Eerst even langs de Ikea geweest; zweedse gehaktballetjes eten; en dan naar Rooms To Go. Toen begon het feest: Mark was er inderdaad, maar Mark was ook erg druk met andere klanten. Of we even konden wachten. Dan kwamen we speciaal terug op zaterdag op zijn verzoek, en gaf hij ons de opmerking, dat hij liever geen klanten had tussen 2 en 4 uur 's middags op zaterdag, want dan was het zo druk. Wij dus nog maar even rondkijken. Een kwartier later had Mark tijd en hielp alle meubels te noteren die we wel wilden hebben. En bij iedere vraag die we stelden moest hij weer even weg; even kijken in de computer of iets op voorraad is; nee, het is niet op voorraad, en even later, oh, ja, toch weer wel!; even kijken wat het nummer is van die stoel; even een andere klant helpen; even vragen aan iemand anders hoe die kast in elkaar steekt; even gaan roken, en ga zo maar door.

Bij het opstellen van de bestelling, kregen we te horen dat, alleen als we alles zouden betalen, dat dan gegarandeerd alles geleverd zou kunnen worden. Zelfs met een aanbetaling was het pertinent onmogelijk om een leverdatum af te spreken. Wij wilden graag na onze closing date (16 september) betalen. Maar goed, dan maar alles alvast betalen.

Dus Mark alles in de computer intikken. Dat duurde een flinke lange tijd. Ongeveer drie en een half uur (!) nadat we de winkel waren binnen gewandeld, waren we eindelijk zo ver, dat we konden gaan betalen. Wij waren ondertussen maar even ergens koffie gaan halen, zo lang duurde het bij Rooms To Go. En Damian was ook bij ons, en moest ook al die tijd maar wachten. Maar toen we terug kwamen van onze koffie, ging betalen toch niet. Die betaalpas van mij heeft namelijk blijkbaar een limiet, en zoveel mocht ik niet bij deze winkel in één keer uitgeven. Eh... dan in gedeeltes betalen? Een paar keer pinnen? Maar nee hoor, na één keer het hele bedrag proberen te pinnen, was mijn pas al geblokkeerd door de bank. De bank gebeld; maar die was niet open, dus dat schoot ook niet op (het was inmiddels al avond geworden op deze zaterdag, dus geef ze eens ongelijk bij de bank!).

Kan ik het overboeken op een rekening? Nee, dat kon ook niet volgens Mark's manager. Met een check betalen kan wel. Maar ja, onze checks lagen thuis. Dus maar afgesproken dat we de volgende dag nog een keer terug zouden komen, om de check af te geven. We begonnen de winkel zo langzamerhand al behoorlijk zat te worden. Morgen weer heen, pfffff.

De volgende ochtend op zondag weer bij Mark in de Rooms To Go. Nou moet het snel kunnen gaan toch? Even betalen, en klaar er mee. Niets was minder waar. De eet-tafel die we wilden, was ondertussen uitverkocht. Want bij Rooms To Go doen ze niet aan reserveren of meubels vasthouden, en ondertussen was de laatste verkocht aan iemand anders. Zucht! Weer door die winkel heen, om een alternatief te zoeken. Het eerste alternatief: niet op voorraad. Het tweede alternatief: Uitverkocht. Het derde alternatief: eindelijk op voorraad. En zo, weer een uur verder in deze winkel, hadden we eindelijk onze bestelling compleet en betaald.

Nou maar hopen dat ze vrijdag a.s. inderdaad alles netjes en compleet komen afleveren. Vrijdag wordt er nog meer afgeleverd trouwens, want we hadden woensdag-avond even bij Lowe's een echte Amerikaanse koelkast, een droger en een wasmachine uitgezocht. Letterlijk binnen 10 minuten geregeld en betaald. Daar kan Rooms To Go nog wat van leren!
1435 Vrijdag 11 september 2009  -  9


Een aparte, maar een erg mooie animatiefilm van Tim Burton.
1433 Zondag 6 september 2009  -  Hollandse TV

We proberen hier in Texas toch nog een beetje de TV programma's uit Nederland te volgen. Da's niet heel gemakkelijk; je heb hier tenslotte niet de Nederlandse zenders op de kabel, en via de schotel kan je hier alleen BVN ontvangen. We kunnen dan wel via websites als uitzendinggemist.nl, rtlgemist.nl of sbs6 programma's via Internet bekijken, maar da's in een nogal klein schermpje op de computer, en dat kijkt minder gezellig, dan gewoon op TV.

Tsja, wat dan?!

Ik ging vandaag eens de TV van wat dichterbij bekijken, eigenlijk om eens te proberen om onze DVD-recorder aan te sluiten. Dat mislukte jammerlijk. Want een SCART-aansluiting kent onze TV niet. Na wat prutsen kreeg ik 'm dan wel aangesloten, maar ja, toen had ik weer een zwart-wit beeld, vanwege het verschil tussen PAL en NTSC. Totdat ik een aansluiting achterop de TV ontdekte, die zeer interessant leek. Die aansluiting leek verdacht veel op die van een gewone computer-monitor.

Voor de grap eens gewoon de laptop aan de TV gehangen, en verdraaid, het werkt! Vervolgens eens uitzendinggemist.nl er bij gepakt, die op beeldvullend formaat gezet, en warempel, we kunnen Nederlandse TV, via Internet, hier in Texas kijken! Okee, niet haarscherp, maar goed genoeg! En laat nou ook nog eens net de laatste conference van Bert Visscher op TV zijn geweest?! Wat hebben we daar vanavond ontzettend om gelachen!!


Stoffe Jongens.
1432 Zaterdag 5 september 2009  -  Fort Worth Zoo

Hier een impressie van een gezellig dagje dierentuin in Fort Worth, die achteraf toch wat heter was, dan we gehoopt hadden.

1431 Donderdag 3 september 2009  -  Verzoekplaatjes

Op verzoek, hier wat plaatjes van onze nieuwe straat, de Basswood Drive.

Maar eerst even dit: We zijn nog altijd bezig met onze hypotheek: Ik moest een employment verification aanleveren (even bewijzen of ik echt wel werk en inkomen heb), documenten van de title company (zeg maar de notaris) doorlezen, en ook nog een nieuwe home insurance (verzekering) regelen. Vooral dat laatste was niet eenvoudig.

Waarom niet? Wat leuk, dat je het vraagt! Nou, ik ging verzekeringsmaatschappijen met elkaar zitten vergelijken, en dan vooral kijken naar de reacties van mensen over die verzekeraars: Stuk voor stuk ronduit slecht. Meestal reacties in de vorm van, als je verzekert bent, alles prima, totdat je iets gaat claimen, dan krijgt men meestal niets uitgekeerd, of wordt er heel moeilijk gedaan. Blijkbaar zijn verzekeringsmaatschappijen in Amerika iets minder goed, dan we in Nederland gewend zijn. Na lang zoeken vond ik er eentje met wel veel goede reacties: Amica. Nog eens nagevraagd bij onze real estate agent, en ook hij had daar goede ervaringen mee. Gelukkig; dat ook weer geregeld. En zo zijn we weer verzekerd als we ons nieuwe huis gaan betrekken; Oh, en ook voor onze auto, want ik heb de auto verzekering ook meteen overgeheveld naar Amica (dan krijg je korting, als je meerdere verzekeringen bij 1 verzekeraar hebt). De vorige auto-verzekeraar (Statefarm) presteerde het om in slechts een half jaar tijd een prijs-stijging van 13% door te voeren. Ik ben gekke Gerrit niet! En onze nieuwe auto-verzekering kwam snel 500 dollar goedkoper uit per jaar, en biedt ons zelfs road-side assistance (een soort ANWB) en een vervangende auto, voor als ik onze auto in de prak zou rijden.

Maar goed, terug naar de verzoekplaatjes:


Ach, ons mooie nieuwe huisje. Kijk eens hoe mooi groen het gras al wordt! (En "nee", we hebben er geen groene verf overheen gegooid; dit is van de sprinklers).


Een foto van onze straat. Aan het einde ligt "Baker Elementary", de school waar Damian nu naar toe gaat.


Een foto de andere kant op. Je ziet het, het is geen heel erg lange straat, en de helft is nog een bouwput. Er wordt in de buurt behoorlijk veel gebouwd!


Het stukje grond aan de rechterzijde van onze woning. Je ziet het, dat is ook al verkocht, dus we gaan buren krijgen. Ze moeten nog wel eerst even de hele woning bouwen, dus het zal nog wel een maandje of 6 gaan duren. Het huis aan de andere kant is overigens al helemaal klaar en ook verkocht.


Gezien vanaf "Baker Elementary", met rechts onze woning.
1430 Woensdag 2 september 2009  -  Kauwgom

We zijn al een beetje aan het rond-shoppen voor wat meubeltjes en accesoires voor ons nieuwe huis, en we vonden deze schitterende kauwgomballen-dispenser voor op Damian's nieuwe kamer! Is-ie niet prachtig?!

1429 Dinsdag 1 september 2009  -  De overdracht

Om 10 uur 's ochtends in Nederland, toen wij nog prins-heerlijk lagen te slapen begon de overdracht van onze woning. Onze ouders hebben ons in de afgelopen 7 maanden echt geweldig geholpen, door onze woning te helpen verbouwen, door alles schoon te houden, te tuin bij te houden, en nu weer door te helpen bij de overdracht van de woning. Wij hadden bij de notaris voor ons vertrek al geregeld dat ze dit ook mochten doen.

Hier het verhaal van mijn ouders:

De dag voor ons is begonnen met het afschouwen van de woning om 10 uur in aanwezigheid van de nieuwe bewoners met hun aankoopmakelaar en dhr. Bos van Verheul.

Wij kregen een compliment voor de goede staat waarin alles verkeerd. Schoon en netjes. Alleen moet er nog een energielabel overhandigd worden want de kopers willen dat en Verheul zal dat verzorgen.

Daarna naar Schagen voor het sluitstuk van de ceremonie bij notaris Wardenaar. Daar hebben we enkele plaatjes gemaakt om aan te tonen dat iedereen gelukkig was met de transactie. We hebben de fam. Peters geluk gewenst met hun aankoop en de sleutels aan ze overhandigd. Hiermee is het verhaal Nachtegaallaan 10 afgesloten.








1428 Dinsdag 1 september 2009  -  Baker Elementary

Damian was vorige week maandag gestart op Rogers Middle School in de 6th grade. Dat bleek allemaal niet zo gemakkelijk. Waar Michael prima door zijn eerste huiswerk van High School wist heen te werken, was het voor Damian maar allemaal lastig. Het kostte hem gewoon echt 's avonds een paar uur om door het huiswerk heen te komen. En 1 avondje zoveel huiswerk, okéé, maar dat avond na avond? Nee, dat was een beetje teveel van het goede.

Daarbij kwam dat op Middle School er beduidend meer regeltjes bestaan dan op de Elementary School. De allereerste dag van school begon met het uitleggen van alle regels door de assistant principal op een hele monotone, bijna boze manier, en daarbij wat voor straffen er bestaan voor het overtreden van de regels. Niet ons idee van een leuk begin van het schooljaar. En alle leraren van de school goten er nog een sausje overheen, door het in de klas nog eens te herhalen, en allemaal nog een briefje mee te geven met alle regels, wat ondertekend moest worden door de ouders.

Damian had nu ook ineens 7 leraren (voor ieder vak 1), telkens andere lokalen, en telkens andere kinderen in zijn klas. Dan is het moeilijk om andere kinderen te leren kennen, laat staan vrienden te maken. Damian zat dus alleen tijdens de lunch in de kantine, en dat was sneu voor hem. En al die verschillende leraren hadden ook eigenlijk allemaal geen begrip voor Damian's situatie. Ze wisten simpelweg niet dat Damian uit Nederland kwam, en misschien wat extra hulp nodig heeft om alles goed te begrijpen. Ik had sommige leraren dan wel de situatie uitgelegd, maar Damian bleef nog steeds te moeilijk huiswerk mee krijgen.

Al met al, zorgde dit voor grote stress bij Damian. Na 6 dagen school had Damian het al he-le-maal gehad. Gisteravond hielp ik hem met zijn huiswerk voor Math en dat was gewoon weer te moeilijk. Na 2 uur ploeteren waren we door zijn huiswerk heen. Oh, en hij had ook nog huiswerk voor andere vakken. Damian kon het allemaal niet meer aan, en moest er van huilen.

Als ouders lig je daar goed wakker van. Hoe moet dit nou? Hoe kunnen we Damian helpen zodat het wel lekker gaat lopen op school? Zucht.

En toen ging ik rekenen: In welke klas had Damian eigenlijk gezeten, als we niet geëmigreerd zouden zijn? En in welke klas zou Michael dan zitten? En hoeveel schooljaren zitten daar tussen? Vier! En nu in Amerika: Michael zit in de 9th grade en Damian in de 6th grade. Da's 3 jaar verschil! Zouden we misschien Damian in de verkeerde grade hebben geplaatst?!?

Ik ging de volgende ochtend langs de Middle School om hier over te praten met de counselor. We besloten ondertussen Damian lekker thuis te houden om even bij te komen van alle frustraties. De hele situatie daar op school uitgelegd om te kijken wat ze er aan konden doen. Daar wisten ze het eigenlijk niet goed. Ze konden hem wel een aangepast rooster geven. Toen ik daarvan weer thuis was, Damian's juf van Minshew Elementary maar eens gebeld, waar Damian vorig jaar in 5th grade zat, om haar mening te vragen. Zij was snel overtuigd: Damian moet niet naar de 6th maar naar de 5th grade, als het nu al zo loopt. Daarna direct de Elementary School opgebeld, die vlakbij onze nieuwe woning ligt, Baker Elementary, en we konden direct langs komen.

Ook op Baker Elementary was de (super-aardige) principal zeer snel overtuigd. Damian moet daar naar school! Het is veel beter om hem nog een extra jaartje 5th grade te gunnen, zodat hij een vaste klas met kinderen heeft; vrienden kan opbouwen; goed aan zijn Engels kan gaan werken; en ook zijn Math (Wiskunde) kan gaan verbeteren, want Texas ligt inderdaad voorop met Math, dus het is ook allemaal wat moeilijker. Wij waren nu ook om. Damian moet naar de 5th grade!


Daarna weer terug naar de Middle School. Damian uitschrijven, alle papierwerk laten doorsturen naar de Elementary School (daar hebben ze wel ontzettend mee geholpen door echt alles voor ons te regelen), en Damian's textbooks inleveren.

En zo hadden we binnen één dag geregeld dat Damian naar een andere school zou gaan! Een drukke dag, maar het was het waard. Toen ik de volgende dag Damian naar zijn nieuwe school bracht (echt op zo'n 30 meter afstand van onze nieuwe woning!), was hij helemaal kalm en tevreden met deze keuze. Hij heeft nu een leuke school en een leuke nieuwe lerares. En er was meteen een meisje in zijn klas, Ainsley, die maar wat graag wilde dat Damian naast haar kwam zitten, en zo zijn buddy werd om hem de eerste dagen op zijn nieuwe school rond te leiden. Helemaal goed!

Damian kwam aan het eind van zijn eerste schooldag dan ook een stuk rustiger thuis. Hij is echt blij dat hij naar 5th grade gaat, blij met zijn nieuwe klas, en het huiswerk is een stuk gemakkelijker geworden! Ook een hele geruststelling voor zijn ouders.

Datum: 26 juli 2017 - Laatste update: 5 mei 2016