3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

22 mei 2017 (1856)
21 mei 2017 (2811)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1677 Donderdag 30 september 2010  -  Terug uit New York

Hier moest een verhaaltje komen over hoe het was in New York. Maar het liep allemaal even een beetje anders. De vloek sloeg namelijk weer toe. En dan kan je denken dat dit een grapje is, maar het is het helaas niet. Ik heb het toen in december 2007 al eens in de weblog geschreven, maar het lijkt wel of er een vloek rust op mijn zakenreizen. Altijd als ik voor mijn werk weg ben, gebeurt er thuis iets wat niet leuk is.

Dit keer ook. Ik was nog niet net weg, of op dinsdag-ochtend was Snowball verdwenen. Onze kater gaat wel vaker 's avonds naar buiten, en komt dan meestal na een paar uurtjes weer terug. Zo gaat dat al een jaar goed. Maar dinsdag... geen Snowball. En Snowball bleef weg; ook de volgende nacht en de dag daarna. Manuela en de kinderen zijn gaan zoeken, maar hij is niet meer te vinden.

Aangezien ik het werk in New York op tijd had weten af te ronden, heb ik mijn vlucht om kunnen boeken van vrijdag naar donderdag, en zo was ik deze week al weer donderdag-middag thuis van een paar dagen New York. Ik ben ook subiet gaan zoeken, en heb alles doorgeploegd, maar nog steeds geen kat te bekennen, en hij is nu al 4 nachten weg. We maken ons dan ook grote zorgen dat er iets ergs is gebeurd. Gelukkig is Snowball voorzien van een microchip, en we hebben zijn vermissing doorgegeven; maar tot op heden hebben we niet mogen horen dat hij ergens gevonden is. We zijn dan ook ten einde raad, zo langzamerhand. Gebeurt dit nou werkelijk? Zijn we nu de derde kat in 1 jaar tijd kwijt?
1676 Maandag 27 september 2010  -  Regenachtig New York

Gisteravond met een Continental vlucht naar New York gevlogen. Dat was niet de meest prettige vlucht ooit, zullen we maar zeggen. Ik heb een grote hekel aan turbulentie, en na 2 uur vliegen werd omgeroepen dat men de beverage service maar staakte, want het werd een "very bumpy ride". Brrrr...! Ik was blij dat ik uiteindelijk weer met 2 voeten op de grond stond, rond tien uur 's avonds op Newark airport.

Om vervolgens de koffer op te halen, even naar huis te bellen, huur-auto te regelen, en ook nog naar het hotel in Mahwah te rijden, dat was nog eens ruim anderhalf uur werk. Uiteindelijk was ik tegen middernacht in het hotel.

Het regende gisteravond al, en vandaag ook weer. En het is maar 15 graden buiten. Het is duidelijk herfst hier in New Jersey. Daar hadden we in Texas nog niet zo veel last van; daar is het nog steeds 30 graden.

Hieronder een fotootje die ik vandaag genomen heb van een boom bij Sterling Forest, waar we vandaag werken bij IBM om computer systemen op te zetten voor Jewish Hospital & St. Mary's Healthcare. De bomen hebben hier allemaal prachtige herfst-kleuren.


Bij IBM werd ons verteld op te letten op de rendieren die hier in de bossen, en soms midden op de weg, rondlopen, en ook voor de beer die men hier af en toe op de beveiligings-camera's voorbij ziet komen bij de ingang van het gebouw.
1675 Zaterdag 25 september 2010  -  Volg dat lampje!

Hoe maak je twee katten helemaal door het dolle heen? Nou, door een lampje op de muur te schijnen. Dat is namelijk heel fascinerend:

1674 Zaterdag 25 september 2010  -  Er is er 1 jarig!

Nou, eigenlijk zijn er twee jarig: Mijn moeder is vandaag jarig! Gefeliciteerd! En er is nog een jarige: Onze website is vandaag ook zes geworden. Hoe kan je deze dag beter vieren, dan met een echte zak Albert Heijn paprika chips?!


Ja... wij stonden vandaag ook verbaasd te kijken bij Henk's European Deli (in Dallas; waar we wel vaker naar toe gaan om wat Hollands voedsel te halen). Daar vonden we de paprika chips. Van Albert Heijn. En geloof het of niet, maar in dit land is normaliter geen paprika chips te vinden (en ook geen bolognese), dus wij waren hier heel blij mee!
1673 Vrijdag 24 september 2010  -  The story continues...

Oke. Tijd om nog meer stoom af te blazen! Vandaag was de tweede poging voor Manuela om een theorie-examen voor het rijbewijs te gaan doen.

De ochtend startte zeer goed. Ik was nog niet op kantoor, of ik kreeg al te horen dat er een werkgeversverklaring klaar lag voor mij. Wow! Ze hadden bij Dell het licht gezien en een brief voor mij gemaakt. Mooi. Dan is dat ook weer geregeld.

Ik had nog een keer op mijn werk geregeld dat ik eerder weg kon. En vanmiddag rond drie uur waren we dan weer bij de DMV. Toen kwam meteen al een nare verrassing. Er stond daar een rij van jewelste. Gister-middag was het heel erg rustig, en konden we meteen doorlopen, maar werden we weggestuurd om 1 papiertje. Nu hadden we eindelijk dat papiertje, en stonden er zelfs mensen buiten te wachten. Sommigen liepen ook voorbij, met de mededeling dat ze ruim 2 uur hadden staan wachten, voordat ze aan de beurt waren.

Nou... Lekker handig is dat. Toch maar wachten. Tenslotte had Manuela nog maar eens de study guide doorgenomen, en we willen dit geregeld hebben voordat ik op zakenreis ga.

Toen we eindelijk binnen waren werden we al meteen aangesproken door een medewerker, om te controleren of we dit keer alles bij ons hadden. En dat bleek zo te zijn. Dus we mochten verder om binnen te wachten totdat eindelijk ons nummer werd opgenoemd.

Ruim anderhalf uur wachten verder: Number 19. We kunnen! "Hebt u een werkgeversverklaring bij u?" Check! "Mag ik van u een bewijs dat u getrouwd bent?" Ehhhh.... Een wat? "Een Marriage Certificate". Hoezo is dat nou weer nodig?

Nou, hier komt-ie: Op het visum in Manuela's paspoort staat haar meisjes-naam bij het vakje "Surname". Weliswaar staat op hetzelfde visum ook mijn naam vermeld, ongeveer 2 a 3 centimeter daaronder, maar mijn achternaam staat niet bij haar meisjes-naam vermeld. Dus dan weten ze bij de DMV niet of we wel getrouwd zijn. Eh... hallo-oo-oo?! Kijk even gewoon op de paspoort pagina, daar staat ook gewoon "Meilink" bij hoor! "Ja, maar daar mogen we niet naar kijken, alleen naar het visum". De moed zonk ons alweer in de schoenen.

Nog maar eens haarfijn uitgelegd dat (a) dit niet op de website van de DMV staat vermeld, dat we dit mee moeten nemen, en (b) dat de norse man van gisteren dit gisteren "vergeten" had te vermelden en (c) dat de medewerker bij de ingang van de deur hier ons niet op had gewezen, zodat we nu dus wederom helemaal voor nop anderhalf uur hebben zitten wachten in een afgeladen en warm DMV kantoor, en (d) dat we Manuela's social security nummer konden tonen, die Manuela alleen maar indertijd heeft kunnen aanvragen, omdat we getrouwd zijn en (e) dat het de Amerikaanse ambassade zelf is, die besluit om Manuela's meisjesnaam bij "surname" te vermelden, en (f) - en deze bedenk ik mij nu ineens, maar vergat ik daar te vermelden - we stonden daar met trouwringen om onze vingers. Dus hoezo is er nog bewijs nodig dat we getrouwd zijn?!?

Je weet het resultaat natuurlijk al: de medewerker ging nog overleggen met haar supervisor, maar nee, ze hebben absoluut een marriage certificate nodig, want de naam op het visum was niet goed; en nu weten ze niet dat we getrouwd zijn. We hebben zo'n certificaat wel thuis liggen, maar als ik dat moet gaan halen, is, zeker na al dat lange wachten, het DMV kantoor al gesloten.

We konden weer terug naar huis, zonder dat Manuela haar theorie-examen kon doen. De eerst volgende kans die ze nu heeft om dit te gaan doen is over ruim een week, als ik terug ben uit New York.

Ik was boos. Nou, eerder woest. En het duurde lang voordat dit gevoel weg trok. Dit is ronduit debiel! De bureaucratie bij de DMV is voorbij idioot. Hoezo moet je kunnen bewijzen dat je getrouwd bent, om een auto te mogen gaan rijden? Hoezo moet je bewijzen dat je partner een baan heeft, om een auto te mogen rijden? Binnenkort moet ik nog gaan bewijzen dat ik geen roze onderbroeken in mijn kast heb liggen, zodat Manuela haar theorie-examen mag gaan doen.

Ik heb het bij de DMV nog maar even heel nadrukkelijk gevraagd: Als we de volgende keer terug komen, met een marriage certificate, is er dan ECHT ZEKER WETEN niet nog iets nodig wat we bij ons moeten hebben?! Nee, alleen dit papiertje is nog nodig. Verder is alles in orde. Maar ja. Garantie tot de deur natuurlijk. Want de volgende keer zit er weer iemand anders, of is er net een nieuwe regel ingegaan, en dan moet ik vast bewijzen dat ik echt geen roze onderbroeken draag. Want anders... geen theorie-examen voor Manuela!


Nou snappen we ook waarom er een agent bij de DMV rondwandelt. Je kunt je zo voorstellen dat mensen helemaal door het lint gaan door dit soort bureaucratisch gewauwel; die agent moet vast voorkomen dat mensen de medewerkers van de DMV ter plekke over de balie heen willen trekken, als ze volkomen gefrustreerd raken van de onzinnige regeltjes.

Wederom weer een mooi voorbeeld van hoe in "the land of the free" er bizar veel regels zijn waar iedereen zich aan moet houden. Wordt weer vervolgd....
1672 Donderdag 23 september 2010  -  Even stoom afblazen

Een weblog is een mooie manier om af en toe eens wat dingen van je af te schrijven. Dat moet vandaag ook hoog nodig eens gebeuren.

Manuela was zo ver dat ze vandaag wel de written test wilde gaan afleggen voor haar rijbewijs; zeg maar, het theorie examen. Dus ik geregeld op het werk dat ik eerder naar huis kon, zodat we samen naar de DMV (Department of Motor Vehicles) konden gaan. Nog even van te voren op de website van de DMV gekeken, wat we precies aan papierwerk nodig hadden, zodat we in ieder geval met de juiste zaken aan kwamen zetten.

Het was rustig bij de DMV; geen lange rijen, en Manuela kon meteen beginnen met het invullen van papierwerk. Maar nog voor dat ze daarmee klaar was, werd ze al naar de balie geroepen, en een wat oudere, ik zou zeggen: norse, man bekeek de papieren die we bij ons hadden en vrij snel werd ons al verteld dat we 1 ding niet bij ons hadden: Een "employment verification letter" van mijn werkgever.

Ho even! Als Manuela een rijbewijs wil gaan halen, dan moet IK bewijzen dat ik een baan heb?! Ik ben de draad even kwijt. Waar is dat in hemelsnaam voor nodig? Ik heb de daar-kan-je-absoluut-geen-grapjes-mee-maken-man nog maar even verteld dat Manuela een visum in haar paspoort heeft zitten, een L2 visum, die ze nooit had kunnen hebben, als ik geen baan in de VS zou hebben. Sterker nog: zonder baan is dat visum niet geldig, en hadden we niet eens in de VS mogen blijven! Maar uiteraard is al dat protest tevergeefs. Ze willen gewoon een bewijs op papier zien dat ik inderdaad een baan heb. Want dat zijn de regels.

Zucht.

Manuela had nog wel vanochtend 130 oefenvragen er doorheen gejaagd (en maar 10 fout!) om te oefenen voor dit examen. Maar ze mocht geen examen doen. Terug naar huis dan maar weer.

En dan begint het feest bij mijn werkgever. Want hoe kom ik aan een getekende verklaring dat ik werk bij Dell?

Nou daar hebben ze bij Dell iets heel moois voor bedacht: Alle werkgeversverklaringen hebben ze uitbesteed aan theworknumber.com. Zelf werkgeversverklaringen verstrekken is blijkbaar heel moeilijk. Daar heb je een apart bedrijf voor nodig. Ik bel eerst onze eigen Human Resources en ik word na tig menu-keuze-opties automatisch doorgeschakeld naar theworknumber.com. Ook daar moet ik weer door tig menu opties. "Press 1 for blahblahblah, press 2 for wauwelwauwelwauwel, press 3 for aaaaaarrrrrggggh!" Ga toch weg! Ik wil gewoon iemand in levende lijve spreken! Na lang aanhouden, krijg ik een echt persoon aan de telefoon. Ze bestaan toch nog. "Een getekende verklaring? Dat kan niet. Wat wel kan is dat je op een website de werkgeversverklaring kan opvragen, als de persoon bij de DMV maar even de juiste employer code invoert, mjn geboorte-datum, mijn social security nummer, en...." Ik onderbrak de persoon aan de telefoon meteen al. Hoe moet ik in hemelsnaam die norse vent bij de DMV uitleggen dat-ie op een website moet gaan kijken en daar alles moet gaan invullen?! Dat gaat echt nooit lukken. Ze willen het op papier hebben, en daarmee uit. Oh, en het MOET getekend zijn; dat was de opdracht. Tsja, dat was ook voor theworknumber.com veels te ingewikkeld. Een brief! Ja kom nou, daar doen ze niet aan. Da's ouderwets hoor. Mij werd aangeraden om... jawel contact op te nemen met mijn eigen Human Resources. Maar daar was ik nou net doorverwezen naar theworknumber.com. Klassiek voorbeeld "van-het-kastje-naar-de-muur" gestuurd worden.

Oke. Ik moet iemand van Human Resources van Dell aan de lijn hebben. Hun "hotline" met zestig miljard opties (om je beter van dienst te kunnen zijn, zo wordt nog even gemeld aan de telefoon) verwijst me weer vrolijk door naar theworknumber.com. Dit gaat echt niet werken!! Ik heb een naam opgesnord van iemand bij Human Resources en hem direct gebeld. "Een werkgeversverklaring op papier? Eh... Geen idee. Daar doen we niet meer aan. Ik weet niet wat ik er in zou moeten zetten. Je kunt beter kontakt opnemen met de Immigration afdeling; je bent tenslotte immigrant in de VS".

De Immigration afdeling bellen. En je raadt het al: voicemail. Nou ja, meteen maar een voicemail inspreken. Na enige tijd ontvang ik een email... dat ik wordt doorverwezen naar weer iemand anders. En die persoon? Ja, die is vandaag niet aanwezig. Daar hoor ik morgen - hopelijk - pas weer van.

Grrr.....

Manuela wil gewoon een theorie-examen doen; en in plaats daarvan zit ik de halve middag te bellen en te emailen, voor zoiets simpels als een werkgeversverklaring van mijzelf. En dat terwijl ik niet degene ben die een rijbewijs wil gaan halen. Om gek van te worden!

Wordt vervolgd... Ik heb het plan opgevat om morgen gewoon bij Human Resources binnen te wandelen en niet weg te gaan voordat men even een briefje heeft getypt en getekend! Hopelijk krijgt Manuela dan vrijdag nog een kans om alsnog het examen te doen. Zo niet, dan gaat er weer een hele week aan voorbij, want ik moet zondag voor een week op zakenreis naar New York...

Dit voorval deed mij denken aan een aflevering van Married With Children, waar ik indertijd goed om heb kunnen lachen:

1671 Dinsdag 21 september 2010  -  Mahwah

Nog een paar dagen, en dan moet ik op zakenreis naar Mahwah.

Ik moest ook even op de kaart kijken waar dat precies ligt; en het schijnt op een uurtje rijden van New York te liggen. Ergens daar in de buurt, in het dicht-beboste Sterling Forest, staat een campus van IBM, waar we een Disaster Recovery oefening gaan doen. Eén van onze klanten wil graag weten of wij, als Dell, daadwerkelijk in staat zijn om alle computer systemen weer nieuw leven in te blazen, mocht hun complete computer-centrum afbranden. En dat mogen we daar gaan bewijzen.


Mijn geplande vlucht met Continental naar Newark, zorgt ervoor dat ik rond zondag middernacht aan ga komen in het Hilton Homewood Suites hotel in Mahwah, als er tenminste geen vertraging is. En de volgende ochtend moet ik om 5 uur 's ochtends al met de oefening starten. Dat wordt een kort nachtje.



1669 Dinsdag 21 september 2010  -  Nou, vooruit nog eentje dan

En dan nog iets waar we afgelopen weekend achter zijn gekomen: Er zitten grass grubs in de achtertuin. Het zijn een soort slijm-achtige rupsen, die zich ingraven in de bovenste laag van de grond, en daar fijn aan de wortels van het gras gaan knagen. In het voorjaar veranderen deze rupsen in kevers; en nu, in het najaar, zijn de rupsen op hun grootst.


Wat dat geknaag van die rupsen voor effect heeft op het gras? Nou, laten we zeggen dat we het gras in de achtertuin de laatste tijd van groen naar bruin is verkleurd, en dat ik vermoed dat die grass grubs er iets mee hebben te maken. Ik heb meteen dezelfde dag nog een zak "Grubb-EX" gehaald, en uitgestrooid over de achtertuin. Laten we hopen dat dit werkt. We willen tenslotte een mooi groen stukje gras.
1668 Dinsdag 21 september 2010  -  Meer griezels

En nu we het toch over grote insecten hebben...

Dit schatje zat een paar dagen terug bij de lamp bij onze achterdeur. Deze sprinkhaan kan niet alleen springen; het vliegt ook, en weet zijn koppie naar je toe te draaien om je echt aan te kijken.

1667 Dinsdag 21 september 2010  -  Een spinnetje

Hieronder een foto van een maand geleden. Het is weer eens een foto van een spin. Ik heb zo langzamerhand al verschillende foto's van spinnen in onze weblog geplaatst, want hier in Texas komen nogal wat exotische soorten voor.

Deze spin zat zomaar ineens gezellig bij ons op de schutting met een flink web. Wij vonden het iets minder gezellig, zo'n spin van 8 centimeter groot, dus ik heb het spinnetje gevangen, en een flink eind bij onze woning vandaan in de bosjes gemikt. Weg ermee!

Voordat ik 'm weghaalde, had ik eerst een houtje in zijn (of waarschijnlijk eerder "haar"?) web gegooid. Dat web was behoorlijk stevig (en ook opvallend hoe er een zigzag patroon in het web zat). De spin schoot op het houtje af, kwam snel tot de conclusie dat houtjes geen smakelijke hapjes zijn, en werkte het houtje vakkundig uit het web, om daarrna weer midden in het web te gaan zitten.


We hadden eigenlijk verder niet zo veel aandacht aan deze spin besteed. We zien hier ten slotte wel vaker grote spinnen. Totdat we vandaag getriggerd werden door een verhaal van Ilse. Zij had ook zo'n spin gezien, met een zigzag patroon in het web, en had het opgezocht op Internet: Het schijnt een bananenspin te zijn.

Dat deed bij ons een belletje rinkelen. Wij hadden ook zo'n spin gezien, ook zo'n apart web, en... we hebben bananenplanten in de tuin. Wij ook maar eens deze spin opzoeken in Google, en verdraaid, da's een bananenspin. Die spin zat vast in de bananenplant, toen ik die ingroef in onze achtertuin.

Da's een heel fijn idee, maar niet heus. Dat ik die plant heb staan ingraven, terwijl daar één van 's werelds giftigste spinnen in zat. Brrr....


Een minder griezelige bananenspin!
1670 Zondag 19 september 2010  -  Waar zijn die boeken?!

Al sinds dat we verhuisd zijn naar de VS, waren we een stel boeken kwijt. We hadden namelijk de complete Engelstalige serie van Lemony Snicket's "A Series Of Unforntunate Events"?, een geweldige boekenserie, maar tot op heden hebben we alleen de laatste 7 boeken weten te vinden. De eerste zes boeken uit deze reeks, waren spoorloos verdwenen.

Ik heb verschillende keren de overgebleven dozen in onze garage doorzocht, op zoek naar deze boeken. Ja, ik moet toegeven, anderhalf jaar na onze emigratie, staan er nog steeds dozen on-uitgepakt in onze garage weg te stoffen. Je kunt je dan ook afvragen, waarom we het überhaupt hebben laten verschepen, want het staat er maar te staan.

Maar goed. Toen we verhuisden, hebben we 7 grote pallet-boxen gevuld; deze zijn voor vertrek helemaal dicht ge-tape-d, en we hebben het laten versturen in een container. Die pallet-boxen kwamen ongeopend bij ons aan. Niemand had zo te merken onderweg er in zitten neuzen, zelfs de douane niet bij aankomst in Amerika (en toch moesten we toendertijd 700 dollar inklaringskosten betalen; vreemd als nooit iemand naar de spullen heeft gekeken). Dus, het is onmogelijk dat we ergens onderweg iets zijn kwijt geraakt. Er kunnen niet zomaar spullen uit die pallet-boxen zijn verdwenen. En toch waren deze boeken verdwenen. Niet te vinden! Zelfs na meerdere keren spitten door alle dozen heen.

Geheel ten einde raad, stonden we dit weekend bij Half Price Books, een winkel in tweedehands boeken. Eens kijken of we daar de ontbrekende boeken konden kopen, zodat we de serie weer compleet kunnen maken. En jawel hoor, deze winkel had alle boeken, die we zochten. En terwijl ik de boeken uit de kast vandaan haal in de winkel, en ze door gaf aan Manuela, schoot ons ineens het vreemde gevoel te binnen, dat we de voorkant van de boeken nooit eerder hadden gezien.

Da's gek. Je mist 6 boeken, en als je dan in de winkel staat om ze opnieuw te kopen, herken je de boeken niet eens. Hoe kan dat nou?! Je zou denken dat we daar ter plekke de boeken, die we al anderhalf jaar missen, direct zouden moeten herkennen, maar niets was minder waar.

We waren er opeens uit: We hadden de eerste zes boeken van deze serie wel degelijk, maar dan in Nederlandse uitvoering, uiteraard met een compleet andere kaft. En die staan thuis gewoon in de kast. Maar de Engelstalige boeken? Die hebben we helemaal nooit gehad. Omdat we indertijd de eerste 6 boeken uit hadden gelezen, maar de rest nog niet beschikbaar was in het Nederlands, hadden we ze maar in het Engels gekocht. We hebben dus meerdere keren voor nop gezocht in onze garage, naar boeken die er helemaal niet waren. Op de één of andere manier was het idee in ons geheugen geslopen, dat we die boeken moesten hebben; terwijl dat helemaal niet het geval was. Hoe werkt dat menselijk brein?! We waren zo ongelovelijk overtuigd van ons gelijk dat we deze boeken kwijt waren!

Nou ja; we worden misschien seniel, maar we hebben nu wel de serie compleet!

1666 Zaterdag 18 september 2010  -  Donuts, iemand?

Op elke hoek van de straat zit wel een donutzaakje, die altijd door gebrekkig Engels sprekende, maar erg vriendelijke Aziatische mensen wordt gerund. In het begin dachten wij vaak in de middag: "Laten we eens een lekkere kop koffie gaan drinken bij de donutshop met een donut erbij!" ... Maar altijd stonden wij dan voor een dichte deur.

Later begrepen wij dat een donut eten hier nogal een ochtendritueel is en de donutshop's gaan dan ook al om 5 uur 's ochtends open!!! Dus zin in donuts?? Dan moet je vroeg opstaan, want ze gaan ook meestal om 12 uur 's middags al weer dicht.

Wij doen het altijd zo... Michel haalt 's morgens een doos donuts; komt ze daarna even thuisbrengen en gaat dan door naar zijn werk. En ook vanochtend stond Michel om 8 uur in de donutshop en dat is eigenlijk al laat en moet je het doen met wat er nog over is in de vitrine...

Maar wat zijn ze lekker! Mmmmmm....... (en walgelijk slecht voor je figuur).



1665 Vrijdag 17 september 2010  -  De bril

Daar is-ie dan! We hebben er toch nog 8 dagen op moeten wachten, maar er gaat nu een wereld voor Damian open met zijn nieuwste aanwinst:

1663 Maandag 13 september 2010  -  Super Mario Brothers 25 jaar!

Het is vandaag de 25e verjaardag van Super Mario Brothers! Dat vieren wij, als echte Nintendo liefhebbers, met een filmpje!

1662 Zaterdag 11 september 2010  -  H&R Block

"H&R Block". Vreemde naam. Tenminste, dat vond ik. Het klinkt meer als een kapperszaak of zo. Maar in werkelijkheid is het een belasting-adviseur. Terug in april van dit jaar had ik bij de Amerikaanse belastingdienst uitstel aangevraagd voor het indienen van onze inkomsten-belasting. Het was allemaal veels te ingewikkeld. Het stikt van de regels, en de handleidingen, die ze bij sommige formulieren geven, zijn soms honderden pagina's dik. Kortom, ik had meer tijd nodig om dit ingevuld te krijgen.

Uiteraard, van uitstel komt afstel. Heb ik in de afgelopen maanden wezenlijk iets aan de belasting-aangifte gedaan? Eh... Nee. Ja, ik heb de Nederlandse belasting-aangifte ondertussen ingevuld en opgestuurd. Die was "te doen". Maar de Amerikaanse? Niet door te komen! En nu dreigde ook de deadline voor het uitstel voor de Amerikaanse aangifte er aan te komen.

Tijd om de hulp-troepen er bij te halen. Ik heb eens even wat rond gesnuffeld op het Internet, en een belasting-kantoor gebeld om ons uit de brand te helpen. Dat werd dus H&R Block.


Ik heb gebeld met het kantoor; en meteen een hele waslijst aan papieren opgenoemd gekregen, van wat ik allemaal mee moet nemen. Afgelopen vrijdag had ik dan mijn eerste afspraak bij het kantoor.

Ik stap binnen bij het kantoor, heel mooi gelegen pal naast een seks-winkel, en ik noem mijn naam. Meteen daarna werd er tegen mij gezegd (let op: IN HET NEDERLANDS!) "Gaat u maar even zitten. Wilt u koffie?". Heu... Die zag ik niet aankomen. Uberhaupt is het al heel bijzonder dat je ergens koffie krijgt aangeboden, maar... Nederlandstalig? Hoe kan dat? Ik had al meteen een goed gevoel over dit belasting-kantoor. Wat blijkt: de secretaresse had al tussen mijn gegevens gezien dat ik Nederlands was, en blijkt zelf ook uit Nederland afkomstig. Sietske heet ze. En ik was ruimschoots op tijd voor mijn afspraak, dus ik heb even leuk met haar gepraat.

Ook zij heeft jarenlang voor de KLM gewerkt! Krijg nou wat. Hoe groot is de kans dat ik een Nederlander hier in Texas aantref, die ook nog eens bij de KLM heeft gewerkt? Zij en haar man wonen al weer 7 jaar hier. Grappig.

Mijn afspraak bij het belasting-kantoor was met Susan; een dame die duidelijk verstand had van de Amerikaanse belastingen. Ze had al 17 jaar ervaring in belasting-aangiftes, en zij gaf ook toe dat de Amerikaanse belasting-wetten wel heel erg ingewikkeld waren - en ieder jaar wijzigen. Na zeker een uur en een hoop vragen beantwoorden, had ze de meeste informatie die ze nodig had om de formulieren in te kunnen vullen. Ik moet nog wel even maandag terugkomen met de nog ontbrekende papieren.

Heel vervelend is het, dat je in Amerika ook je buitenlandse inkomen moet opgeven, dus er moeten heel wat papieren opgeduikeld worden over de verkoop van onze woning, over de belasting die in Nederland is betaald, en ga zo nog maar even door. En als je dan alle buitenlandse inkomen hebt aangegeven, kan je ook weer vrijstelling krijgen voor de Amerikaanse belasting op dat buitenlandse inkomen. Wat dan in hemelsnaam het nut is om dit allemaal aan te moeten geven; Joost mag het weten.

Na nog een gesprek met Sietske verlaat ik het kantoor weer. Het gaat zeker nog wel een paar weken duren voordat onze papieren ingevuld zijn; en onze belastingteruggave laat waarschijnlijk ook nog wel op zich wachten tot het eind van het jaar. Maar het voelt heel goed om zojuist alles uit handen gegeven te hebben aan iemand anders, en me verder helemaal niet meer druk te hoeven maken over die lastige Amerikaanse belastingen!
1661 Zaterdag 11 september 2010  -  Seinfeld

We zijn al een heel tijdje alle DVD's van Seinfeld aan het bekijken. Vroeger hebben we ons eigenlijk nooit zoveel voor deze comedy-serie geïnteresseerd, maar hier is zo ineens de interesse ontstaan, en hebben we de ene DVD na de andere verslonden. En het is echt grappig! Zeker als je de hele serie van het begin naar het eind kijkt. Het leuke van Seinfeld is eigenlijk dat het gaat over alledaagse dingen, en dat de hele serie is gebaseerd op bestaande mensen. En dat maakt het zo herkenbaar.

Hieronder "The Opposite", uit seizoen 5 van Seinfeld:

1653 Vrijdag 10 september 2010  -  Hermine

Wij hebben hier net een paar flinke dagen achter de rug, dankzij Hermine. Tropische storm Hermine, wel te verstaan. Na dagen van hitte, waren daar ineens dagen van regen. En niet een klein beetje ook. Het heeft gewoon twee dagen lang stevig aan één stuk door geregend. Het is ineens weer heel duidelijk waarom hier alles zo glooiend is aangelegd; zodat die enorme watermassa gemakkelijk weg kan spoelen. Daar heeft men hier duidelijk over nagedacht.

De NOAA, oftewel National Oceanic and Atmospheric Administration weet mooie satteliet-foto's te publiceren op haar website van Hermine boven Texas:




Het weer was hier zo heftig, dat een paar keer het Tornado-alarm is afgegaan. Dat gebeurde ook, net toen we bij de optometrist waren voor Damian's bril. Gelukkig ging het alarm al snel weer uit, zodat we gewoon zijn bril konden regelen.
1660 Donderdag 9 september 2010  -  Een bril

Kort geleden hoorden we Damian praten dat-ie zo af en toe moeite heeft om het bord op school goed te lezen. Het zijn daar op school geen krijt-borden meer; en ook bijna geen white-boards meer. Nee, ze hebben er in alle klassen electronische borden, zogenaamd Promethean Boards. Leuk zo'n computer-scherm op school, maar vaak zijn de lettertjes inderdaad wat aan de kleine kant.

Toch voor de zekerheid maar eens gebeld met de school nurse van zijn school. Even vragen of ze ook een ogen-test kan doen. Dezelfde dag nog kwam Damian thuis met een doorverwijzing naar een optometrist. Het ligt dus niet alleen aan de kleine lettertjes op het bord; het ligt ook aan zijn ogen.

Natuurlijk heeft papa helemaal niet gerekend op dit soort kosten en aan het begin van het jaar "vision" uit de ziektekosten-verzekering gegooid, dus dat wordt een bril uit eigen zak betalen. We zijn bij de optiek van de plaatselijke Target (supermarkt) beland. Jawel, de meeste supermarkten zijn hier zo groot, dat een optiek er gewoon bij in zit.

Damian kreeg eerst een eye exam bij Dr. Michael Kosir. En het werd toen al snel duidelijk hoeveel beter Damian kan gaan zien, met alleen maar de juiste glazen voor zijn ogen. Met bril waren de kleinste lettertjes ineens heel goed te lezen door Damian.

Nog een leuk frame uitzoeken, en ook meteen wat verzekering er bij regelen (stel je voor zo'n bril gaat kapot; niet ondenkbaar als-ie elke dag mee naar school moet), en we waren 270 dollar armer. Valt me nog mee. Pearl in Nederland was meestal twee keer zo duur. Nu alleen nog een paar dagen wachten tot-ie binnen is, en dan hebben we weer een brildrager erbij in de familie.
1659 Zaterdag 4 september 2010  -  Auto

Ik wilde vanochtend naar mijn werk rijden, maar de tank was praktisch leeg. Nou ja, eerst tanken dan maar. Niet veel later reed ik in de buurt van onze Dodge dealer. Oh ja! Ik moet die auto nog eens een beurt laten geven. Hij loopt al een tijdje te klagen over een lage banden-spanning en dat de olie ververst moet worden. Nou ja, meteen maar even langs gaan, en regelen die dingen.

Toen dat eindelijk gedaan was: De auto kan eigenlijk ook wel een wasbeurt gebruiken, want hij ziet er niet uit - van buiten niet, en van binnen niet. Gelukkig is een wash-service vlak bij, en ze soppen daar de hele auto van onder naar boven, van voren naar achter, en van binnen naar buiten door, voor maar 17 dollar. Ook weer geregeld. Oh, en iemand loopt daar naar mij toe, met de vraag of ik het sterretje in mijn voorruit had gezien, en of dat gerepareerd moest worden. Ook maar meteen laten regelen. Stel je voor dat je voorruit barst!

En als je dan denkt, dat alles wel gedaan is wat er aan die auto gedaan kon worden, dan bleef er toch nog 1 belangrijk ding over, wat echt moest gebeuren:


Juist, een echte NL sticker op de auto! We zijn en blijven natuurlijk wel Hollanders.
1649 Vrijdag 3 september 2010  -  Snowball = ziek

Hij heeft een flinke griep te pakken. Hij heeft nies-aanvallen, snottert, maakt soms een raar hoestachtig geluid... en zoekt vaker zijn kleedje op dan we van hem gewend zijn.

Gistermiddag is Michel met hem naar de dierenarts geweest. Ze zijn absoluut begaan met het huisdier van de klant maar... weten je ook op stang te jagen. Het zou ook dit of dat kunnen zijn, en dan kan hij dood gaan!!! Zullen we maar even door testen?? Omdat je het beste voor je kat wilt roep je al snel "ja, doet u maar".

Nou, 't is toch maar gewoon een griepje hoor... en met een klein potje antibiotica en 100 dollar lichter, gaat Michel met poes weer naar huis.



1648 Vrijdag 3 september 2010  -  Koffietijd

Mocht iemand zich afvragen of wij na anderhalf jaar al wat ver-Amerikaanst zijn of al een licht accent ontwikkeld hebben... dan kan ik daar duidelijk "NEE" op antwoorden.

We zijn er hier in Texas juist achtergekomen, dat we veel Hollandser zijn dan we eigenlijk gedacht hadden. Nog even en ik roep ook heel hard in de supermarkt "MIES !!! Hier hebben ze ook nog broodjes!!!" (zie onze weblog van 2 augustus).

En ik kijk iedere ochtend trouw op mijn laptop Koffietijd. Heerlijk! Een stukje Hollandse gezelligheid iedere ochtend hier in Texas op mijn laptop.


Nou kijk ik überhaupt geen Amerikaanse TV, omdat het heel druk en overdreven is. En om de 3 minuten TV komt er 5 minuten reclame doorheen. Heel irritant!

Vanmiddag ga ik weer even Het Zesde Zintuig kijken en Een Dubbeltje Op Z'n Kant van John Williams. En a.s maandag begint De Wereld Draait Door ook weer.

Heerlijk!
1658 Vrijdag 3 september 2010  -  Een leugentje voor bestwil (en 1500 dollar)

Als je bij Dell werkt, krijg je te maken met het Well at Dell programma. Het hele doel ervan is, dat ze proberen dat iedereen zo gezond mogelijk eet, veel beweegt, niet rookt of drinkt, regelmatig ontspant, etcetera. Dat is allemaal best goed, maar uiteraard de enige gedachte die Dell zelf hierachter heeft is: er voor zorgen dat de medewerkers zo gezond mogelijk blijven, en vooral niet ziek thuis zitten, want dat kost geld.

Wat ik er zo vervelend aan vind, is de wijze waarop dit gebeurt: Ten eerste maken ze de ziektekosten zo'n 1500 dollar per jaar duurder voor een gezin; en daarna zeggen ze: als je nou even onze vragenlijst invult, en een volledig gezondheids-programma doorloopt, dan krijg je.... tada.... 1500 dollar korting op je ziektekosten-verzekering. Mooi. Een sigaar uit eigen doos. Oh nee, roken is niet gezond. Dus geen sigaar uit eigen doos. Nou ja, je snapt wat ik bedoel: Ten opzichte van Perot Systems, kost onze ziektekostenverzekering bij Dell ineens 1500 dollar per jaar meer, en als je alles doet wat hun zeggen, dan krijg je die 1500 dollar weer terug. Dus ze dwingen je bijna om dit te doen. Tenzij je bereid bent om 1500 dollar weg te gooien.


Vorig jaar ben ik daar behoorlijk ingetuind. Het begint dus met een vragenlijst op de computer. En niet zomaar een vragenlijst. Ze willen echt alles weten: je bloed-druk, je gewicht, je lengte, wat je eet, of je veel beweegt, uiteraard of je rookt en drinkt, hoe vaak je per jaar met drank op achter het stuur zit, of je wel eens vreemd gaat (serieus), en ga zo maar door. Het kost rustig een uur om alles in te vullen. Dat heb ik vorig jaar eerlijk gedaan, en ik had een score van 65%. Als dank voor het invullen van die vragenlijst kreeg ik de eerste 50% van die 1500 dollar meteen terug.

De andere helft van die 1500 dollar: da's veel lastiger. Want natuurlijk komt er uit die vragenlijst rollen dat het tijd is om meer te bewegen, minder vet te gaan eten, meer rust te nemen, blah blah blah. En om die score van 65% te verbeteren, hebben ze speciaal voor mij (en alle andere Dell'ers die hier intrappen), een compleet programma wat doorlopen mag worden, en een heuse "Health Coach" die mij gaat begeleiden. Wederom, dat hele programma moet achter een computer scherm gedaan worden; op z'n minst 8 maanden lang (lekker gezond, maar niet heus). Tegelijkertijd moet je op z'n minst 4 keer met een Health Coach gebeld hebben in die periode. En dan, pas dan als je alles voltooit, krijg je ook die andere 750 dollar discount.

Ik was het vorig jaar aan het begin van dat gezondheids-programma al beu. De hele tijd achter een computer zitten om allemaal vragen te beantwoorden, filmpjes te kijken, hele lappen tekst te moeten lezen. Alleen daarvan al word je gestresst en gaat je score naar beneden. Ik heb er serieus over nagedacht deze 750 dollar maar te laten zitten; zo vervelend is het. Maar goed, ik heb mijn best gedaan er zo snel mogelijk door heen te klikken (uiteraard onder werktijd), en dan nog was ik er lang mee bezig.

Tegelijkertijd zijn die telefoontjes met een "Health Coach" helemaal waardeloos. Een totale vreemde belt je op om te vragen hoe het met je gaat, en wat je mogelijk kunt doen om nog gezonder te worden. Waar bemoeien ze zich mee? Ik snap heus wel wat ik moet doen om gezond te leven. En zelfs al wil ik niet gezond leven, dan is dat toch mijn keus? (niet dat ik dat wil). In ieder geval vind ik dat een totale vreemde zich niet met mijn gezondheid moet bemoeien. Als ik iemand mijn gezondheid wil laten beoordelen, dan ga ik wel naar een dokter.

Goed. Afgelopen jaar, met veel pijn en moeite alles afgerond, en na een tijdje viel een brief bij ons in de bus, dat we inderdaad de volledige discount terug zullen krijgen (ahum, ahum; het is niet echt een discount als de verzekering ineens verdacht veel duurder is geworden).

Vandaag, een nieuwe e-mail van Well at Dell: Het programma voor 2011 gaat al van start. En of ik de vragenlijst weer in wil vullen.

Pffff.... Ik was net klaar!!!

Okee. Dit jaar pakken we het anders aan: Ik heb de vragenlijst ingevuld alsof ik inmiddels een top-atleet geworden ben. Ik eet gezond. Ik beweeg 5 keer per week. Ik drink en rook niet, ik heb de perfecte bloed-druk (gewoon via Google opgezocht, wat een gezonde bloeddruk is), ik eet veel groente, en weet ik veel wat nog meer aan gezonde dingen. Ik heb gewoon de hele boel aan elkaar gelogen!!! Nou ja. Niet helemaal. We roken en drinken inderdaad niet. Dus er is wel iets van waar. Laten we zeggen dat de meeste antwoorden wel zeer gunstig waren voor mijn gezondheid. En mijn score voor 2011 is.... (tromgeroffel)... 88.

Zo! Van 65 naar 88. Dat is stuk beter!

Ik vraag me nu wel af wat ik moet doen om 100 te scoren. Ik heb al gelogen dat ik 5 keer per week train, dat ik me suf eet aan fruit, en dat mijn cholesterol nivo bijzonder laag is.

Het gevolg van deze leugen-achtige activiteiten:


Wow. Meteen klaar met het hele gedoe! Geen telefoontjes met een vreemde "Health Coach" in 2011. Mijn score is goed genoeg, en ik hoef geen ondersteuning of een gezondheids-programma. Geen uren achter de computer besteden om alles te doorlopen. En meteen in januari 2011 1500 dollar terug krijgen van mijn ziektekosten-verzekering. Ik krijg daar een heel goed gevoel over - en dat lijkt me bijzonder goed voor mijn gezondheid.
1657 Donderdag 2 september 2010  -  Vijf nieuwe huisdieren

Dat verdacht tikkende geluid uit mijn tas op het vliegveld... (ja, dat vroeg je je vast af, wat dat nou was) dat waren Mexican Jumping Beans in een klein bakje. Onderweg gekocht, voor Manuela, als souvenirtje. En stil zitten doen die dingen niet, dus dat maakt een tikkend geluid.

En Manuela is helemaal blij met deze vijf nieuwe huisdieren. Een Mexican Jumping Bean is dan wel een boon, maar er zit een klein beestje in die zorgt dat de boon beweegt. En Manuela sleept ze overal mee rond. Ze houdt ze in haar handen, omdat ze zo'n grappig geluid maken, en je ze voelt bewegen in je hand. Ze zet ze vlak naast de laptop, want dan worden ze warmer en gaan ze meer bewegen. Ze valt er zelfs mee in slaap op de bank, en schrikt dan wakker, als ze er eentje kwijt is tussen de naden van de bank.

En last but not least, ze zet ze zelfs op de film. Geniet dan nu ook de komende twee minuten van de volgende compositie:

1656 Woensdag 1 september 2010  -  Home Sweet Home

En weer terug naar Dallas met American Airlines. Alleen een echte fan reist ruim 3000 kilometer om zijn favoriete band op te zien treden.

Ft Lauderdale is tot nu toe het strengst beveiligde vliegdveld wat ik meegemaakt heb. Alles werd vandaag extra onderzocht: mijn schoenen; mijn laptop; en ik mocht zelfs door de body-scanner met mijn armen omhoog. Je vraagt je toch af wat ze nou precies kunnen zien met zo'n apparaat. Duidelijk niet genoeg, want ik werd daarna ook nog eens gefouilleerd. Pas daarna werd ik "veilig genoeg" bevonden om op het vliegveld toegelaten te worden. Zouden al deze extra controles komen, doordat er een tikkend geluid uit mijn tas kwam?

Mijn vlucht zou vertrekken om 18:40. Ik doe altijd mijn best zo laat mogelijk in te stappen. Je zit tenslotte al lang genoeg op een krap stoeltje in het vliegtuig; en ik wil dat niet onnodig verlengen. Vlak voor het instappen nog even naar huis bellen om te laten weten hoe laat ik ongeveer thuis zal zijn. En net als ik de slurf naar het vliegveld sta en ons telefoongesprek heb beëindigd, roept iemand ons terug: "Do not board the plane!"

Eh.... Hoezo? Ik was notabene 1 van de laatsten om in te stappen. De rest zat al lang en breed in het vliegtuig.

Nou; er was onweer in Dallas, en Air Traffic Control heeft onze vlucht uitgesteld. Nieuwe vertrektijd: 20:35 uur. Pffff. Nee toch. 2 uur vertraging. Nou ja. Toch een goede zaak dat ik nog niet ingestapt was. Ik kon zo weer teruglopen. Nog maar een keer naar huis bellen om een update te geven over mijn aankomsttijd.

Als we dan eindelijk vertrekken (en ik de vertrekhal al lang genoeg van binnen heb gezien om te concluderen dat er werkelijk niets aan is), zie ik dat het vliegtuig weer slechts half-vol zit. Duidelijk geen populaire route, zo tussen Dallas en Ft Lauderdale. Dat verklaart waarom ik voor 190 dollar retour kon vliegen. Nou ja; niet erg; ik heb 3 stoelen tot mijn beschikking. Heerlijk!

En heel goed van dit vliegtuig is, dat het er eindelijk eentje is met gewone stopkontakten onder de stoelen. 110 Volt! Dat geeft de mogelijkheid om gewoon de laptop in te pluggen en de weblog weer eens bij te werken. Daar kunnen ze op het vliegveld van Ft Lauderdale nog wat van leren; daar was werkelijk geen stopkontakt te vinden. En da's niet handig met een laptop-batterij die na 10 minuten al leeg is (zo goed, die Dell laptops! Ahum).

De vlucht gaat van Ft Lauderdale, dwars over Florida, over de Golf van Mexico naar New Orleans en door naar Dallas. Toch ook goed dat orkaan Earl een andere route heeft gekozen in de afgelopen dagen. Anders had ik misschien nog veel meer vertraging kunnen hebben.


Nog 1 foto vanuit Florida dan:
Van een mooie palmboom bij het Sleep Inn hotel in Dania, waar ik afgelopen nacht verbleef.
Datum: 22 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016