3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

27 juni 2017 (1881)
26 juni 2017 (2023)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1873 Vrijdag 30 september 2011  -  City-hoppen

Hoe nieuw, of hoe "groen" een vliegtuig ook is; het is niet opgewassen tegen Moeder Natuur. Onderweg naar New York, werd omgeroepen dat we in een "holding pattern" waren geplaatst, vanwege onweer boven New York. En dat duurde, en dat duurde, en een vlucht die drie uur had moeten duren, duurde ineens al vier uur. We waren gewoon rondjes aan het cirkelen, omdat het niet mogelijk was om te landen in New York. Op een gegeven moment besloot de piloot dat er toch geland moest gaan worden, want de brandstof raakte op. En dat werd in Philadelphia.

Tsja, en dan? Dan sta je aan de grond in de verkeerde stad. Gaan we nog verder naar New York? En zo ja, hoe laat? Er waren tornado's gesignaleerd bij New York, dus hoe lang het zou gaan duren voordat we verder konden vliegen.... Maar uitstappen in Philadelphia was voor mij ook niet echt een optie. Want ik had nog een koffer in het bagage-ruim, en als ik in Philadelphia uit zou stappen, en daarvandaan zou gaan rijden naar New Jersey, dan doe ik dat wel zonder koffer, want die vliegt (uiteindelijk) hoe dan ook door naar New York. Ook geen goed vooruitzicht.

En zo zaten we een tijdje te wachten in het toestel op het vliegveld van Philadelphia. Ondertussen werd het toestel weer bijgetankt, en uiteindelijk tegen zes uur 's avonds (al 7 uur lang zonder eten), mochten we dan toch eindelijk weer vertrekken. Ik had even niet verwacht vandaag twee keer te zullen gaan vliegen. Van Philadelphia naar New York is "slechts" 150 kilometer, dus dit was de laagste en kortste vlucht ooit. Even letterlijk city-hoppen.


Vervolgens op New York La Guardia nog ruim drie kwartier op een koffer staan wachten. Dit vliegveld was volledig afgeladen met gestrande passagiers. Eenmaal bij National car-rental, werd mij verteld door hun medewerker dat er inderdaad een enorme hoos-bui over New York was getrokken. Hij wijst mij een nieuwe Volkswagen Jetta aan, die ik mee kan nemen, en dan is het nog maar even een uurtje rijden naar het Hilton hotel in Mahwah, New Jersey, waar ik uiteindelijk om half 10 's avonds aan kom, slechts 12 uur nadat ik vertrokken was.

Die rit was wel bijzonder mooi. Dwars door Harlem en de Bronx heen, langs het Yankee Stadium, en via grote bruggen over de Hudson rivier, met een prachtig uitzicht over Manhatten.

1872 Donderdag 29 september 2011  -  En maar weer eens naar New York

Niet zo lang geleden was er een RIF op het werk, kort voor "Reduction In Force". Wat er op neer komt dat er gewoon een aantal mensen worden ontslagen. 't Is niet de eerste keer dat dit gebeurt. Gaat het dan slecht met Dell? Welnee, joh, de omzet loopt in de miljarden en winsten zijn beter dan ooit tevoren. De enige reden dat ze mensen ontslaan is om gewoon nog winstgevender te worden, en om op te kunnen scheppen bij de aandeelhouders hoe fantastisch het gaat met het bedrijf.

Nou gaat het goed met de winst van mijn werkgever. Heel mooi. Houden zo. Maar mensen ontslaan, betekent wel meer werk voor de mensen die achterblijven. In ons team moesten 2 mensen per direct weg. Ik maak me geen zorgen over hen, want ze krijgen wel een half jaar-salaris mee, en er is werk genoeg te vinden hier. Als team-leider heb ik het, vooral dankzij die RIF, inmiddels drukker dan ooit te voren. Op een normale dag vult mijn mailbox zich regelmatig met honderden emails, en moet ik mijn best doen dat het niet de spuigaten uit loopt.

Veel delegeren. Daar ben ik heel handig in geworden. Maar niet alles valt weg te delegeren. Zo werd het mij duidelijk dat 1 van de personen die ze hadden ontslagen, wel op de planning stond om wat werk in New York uit te gaan voeren. Binnen de korste keren was ik de "chosen one" om in zijn plaats naar New York te gaan.

Kortom, ik ben onderweg naar New York La Guardia, in een spik-splinternieuw "groen" toestel van American Airlines, compleet met stopcontacten (erg handig als je de weblog bij wilt werken op je laptop), en WiFi aan boord.

Ik kreeg op het werk al snel de vraag of ik in november nog een keer naar New York wil gaan. Nog meer werk te doen. Allemaal leuk en aardig, maar twee keer op en neer naar dezelfde plek in een korte tijd, dat hoeft van mij niet zo. Dus ik heb iemand in mijn team, die vanuit Mexico werkt, bereid gevonden om in mijn plaats te gaan. Dat had wat voeten in de aarde, want hij moest wel even een nieuw paspoort regelen, daar helemaal voor naar Mexico City reizen - en terug, en ook nog een visum voor de VS aanvragen (Mexicanen mogen niet zomaar klakkeloos het land in). Maar nog 1 gesprek te gaan voor hem op het consulaat, en het ziet er naar uit dat hij in plaats van mij kan gaan. Hij blij, want het is voor hem de eerste keer naar de VS, en ik blij, want ik hoef niet te gaan. Weer mooi wat werk weg-gedelegeerd!
1871 Vrijdag 23 september 2011  -  Sommige dingen zal ik nooit begrijpen

We gaan hard richting de 3 jaar in Amerika. En dan krijg je soms van die vragen van mensen (bijvoorbeeld van de kapster of van de belasting-adviseur) als "Zijn jullie al helemaal geacclimatiseerd hier?" - Nou ja, uiteraard in het Engels dan. En dan zeg je maar: "Ja, ik denk het wel". Maar goed, dat is natuurlijk maar een beleefd antwoord. In werkelijkheid weten we inmiddels echt wel dat we hier niet permanent zullen blijven. We missen de Hollandse roze Glacé te veel - en nog zes-duizend dingen. We eten kroketjes (of wat er op moet lijken) bij Henk's European Deli, we luisteren Hollandse radio; we downloaden Hollandse TV programma's - we hebben de Amerikaanse TV al een jaar niet meer aan gezet, we bestellen speciale Donald Duck uitgaven uit Nederland, en we verbazen ons nog regelmatig over Amerikaans gedrag. Nou, als je dat na 3 jaar nog steeds aan het doen bent, dan zijn we duidelijk niet helemaal geacclimatiseerd.

Een email die deze week weer in mijn mailbox zat, past hier heel mooi bij:


Wat moet ik hier nu mee? Er zijn van die vrijdagen op het werk dat je, ECHT WAAR, een spijkerbroek mag dragen op het werk - tegen betaling van een dollar. Daar doe ik dus echt niet aan mee. Ik heb veel liever dat mijn werkgever mij een dollar betaalt, als ik een nette broek aan doe. Toch?

Om het geheel af te maken, krijg je, als je dan een dollar betaalt voor de spijkerbroek op vrijdag, een sticker, die je op kunt plakken, zodat iedereen kan zien dat jij netjes betaalt hebt. Gekke Amerikanen.

Ik heb heel rebels gewoon op een woensdag een spijkerbroek aan gedaan - en geen haan die er naar kraaide.
1870 Zaterdag 17 september 2011  -  Pompoenen-tijd!

Halloween duurt nog wel eventjes, maar de pompoenen liggen inmiddels hier al weer ruimschoots in de winkel. Kerstmis duurt nog veel langer, maar we hebben de kerst-bomen ook al weer zien staan in de Wal-Mart. Dus als je je nog eens afvraagt waarom er ook al weer precies pepernoten in augustus te koop zijn bij het Kruidvat, dan kan ik je in ieder geval gerust stellen, dat het in Amerika er totaal niet anders aan toe gaat.

Maar goed; je kan er over klagen of niet, maar het maakt wel ontzettend mooie plaatjes, en we gaan zeker een paar pompoenen inslaan - gewoon omdat het zo gezellig staat.









1867 Zaterdag 10 september 2011  -  Een echo van Damian

Nog meer uit "den ouden doosch": Dit zijn, zeg maar, de allereerste video beelden van Damian, nog voordat-ie geboren was. We hebben in 1998 een keer een pret-echo laten maken in Purmerend. Het was toen ook meteen voor ons duidelijk, dat het een jongetje zou gaan worden. De beelden van de pret-echo kregen we op een video-band mee naar huis, en dat heb ik weer over weten te zetten naar een digitaal formaat, zodat je het nu hier op onze website kunt bekijken:

1866 Zaterdag 10 september 2011  -  Uit den ouden doosch: Tussen de champignons

Al snuffelend tussen de oude foto's (waarvan we er echt een ongelovelijke berg hebben), vond ik deze foto:


Da's ook weer effies een tijdje geleden zeg. Hoe oud zou ik hier geweest zijn? 15 of zo? Bezig om champignons te plukken.

Manuela heeft indertijd nog ontzettend moeten lachen, samen met de kinderen, (omdat ze wist dat ik vroeger "in de champignons" heb gewerkt), toen ze deze strip tegenkwam in "Roel en zijn Beestenboel 5: Smakelijk Eten":


Het is dan ook wel verdomd toeval dat die "champignon" in deze strip Michel heet!
1865 Vrijdag 9 september 2011  -  Het systeem is stuk

Ik zeg het wel eens vaker: "Het systeem is stuk". En hier in Amerika zijn er nogal wat "systemen" en ze zijn allemaal zo lek als een mandje.

Bijvoorbeeld:

Ieder jaar moet iedere ouder hier zijn kinderen aanmelden op school. Dat "aanmelden" bestaat uit een eindeloze lange lijst met vragen op een website, en voor ieder klein dingetje moet je al je "handetekening" zetten. Nou lukt dat meestal niet zo goed, een handtekening zetten op een website, dus moet je gewoon je naam intikken, en dat noemen ze hier dan ook een "signature". Eén van die dingen waar ik voor moet tekenen, is het school-handboek. Maar ja. In dat handboek staat een hele paragraaf over "corporal punishment" (weet u nog, van onze weblog van 17 oktober 2010 ?). Oftewel, kinderen slaan met een peddel als vorm van straf, is TOEGESTAAN! Daar ga ik natuurlijk niet voor tekenen. Dus in plaats van mijn naam er onder te typen, heb ik ingetikt: "NO SIGNATURE".

Nou dan denk je: "Dit muisje krijgt nog een staartje!". Ergens zal iemand dit toch wel opvallen, en we zullen worden opgebeld hierover. We zullen dreigementen ontvangen dat onze kinderen niet naar school mogen als we niet voor het school-handboek tekenen. Of ze zullen met hooivorken voor onze deur staan, of eigenlijk met peddels, om ons ter plekke af te ronselen, voor het niet braaf ondertekenen van het school-handboek.

Maar nee. Het bleef stil.

Geen telefoontje. Geen dreigementen. Geen hooivork en geen peddel gezien.

Dit is dus mijn definitie van "Het systeem is stuk". Ze laten je van alles ondertekenen, maar als je dat niet doet.... gebeurt er niks!!

Nog zo'n voorbeeld: Als je hier in winkels betaalt met je credit card, moet je daar 99 van de 100 keer je handtekening voor zetten. Het is mij een volkomen raadsel wat al die winkels en restaurants toch in hemelsnaam doen met die duizenden bonnetjes met handtekeningen. Ik heb het wel eens gevraagd, maar een direct en duidelijk antwoord, dat moet ik nog krijgen. Dus ik ben al een tijdje bezig met wat meer creatievere handtekeningen. Zo onderteken ik wel eens met "SINTERKLAAS" of met "DE PAASHAAS". Wederom, je zou denken, dat binnen de korste keren de politie aan je deur staat. Wie durft in plaats van zijn eigen handtekening te zetten, met zoiets te ondertekenen!?!?! Da's fraude!

Maar nee. Het blijft weer stil, en de betalingen worden braaf van de bankrekening afgeschreven. Zou dit misschien betekenen miljoenen mensen dagelijks in de hele VS hun handtekening zetten onder hun betalingen, en dat het allemaal VOOR NIETS is? Het systeem is stuk.

Laatste voorbeeld: Het is weer de tijd van het jaar om de vragenlijst in te vullen om de korting op de ziektekosten-verzerking te bemachtigen (zie ook onze weblog van 3 september 2010). Dit jaar gaat het om een korting van 1600 dollar. Als je super-gezond bent, mag je dat geld direct in je zak steken. Als je dat niet bent, ach ja, dan hoef je alleen maar even een programmaatje van 8 maanden lang te doorlopen, en dan krijg je het alsnog. Even voor de duidelijkheid: Men heeft eerst de verzekering 1600 dollar duurder gemaakt, en daarna beweert men dat je deze "korting" kunt bemachtigen.

Wij weten wel beter. We hebben geen zin in een 8 maanden lang durend programma. We willen gewoon die 1600 dollar (terug), en daarna wil ik er een jaar lang niets meer over horen. Hoe doe je dat? Door de hele boel aan elkaar te jokke-brokken. Wij zijn fit, gezond, atletisch en we eten alleen maar bakken met fruit en groente. Ook dit jaar had ik weer een score van 93. Nog beter dan vorig jaar. Zelfs de volgende waarschuwing op de website liet ons niet tegenhouden:


Oei. Nu worden we echt bang. Maar niet heus. Vorig jaar ook alles gelogen en verzonnen, en nooit meer wat van gehoord, maar wel de "korting" in onze zak kunnen steken. Zoals gezegd: Het systeem is maar weer eens stuk.

Nou, vooruit, nog één voorbeeldje dan: Voor mijn werk moet ik ook altijd jaarlijks een aantal verplichte cursussen doen. Over zaken als "je mag geen mensen omkopen" of "je moet veilig met patient-gegevens omgaan". Allemaal dat soort voor de hand liggende zaken. Maar toch laten ze je altijd die cursussen elk jaar weer helemaal van voor af aan doorlopen. 't Kost je rustig een hele dag om dat te doen. Dat wil zeggen - als je het doet, zoals hun het willen. Wederom zijn deze cursussen "online", en ik pas mijn "klik-als-een-malloot" methode toe, door zo veel mogelijk op "Next" te klikken, om door te bladeren naar de volgende pagina. Ik jas in enkele minuten ruim 200 pagina's er door heen. Klaar! Wat nou, alles uitgebreid doorlezen? Ik heb nog wel wat beters te doen.

En ondanks dat ik alles in record-tempo er doorheen heb laten vliegen, markeert de website heel braaf dat ik mijn cursussen voltooid heb. Dat doe ik al een paar jaartjes. Staat er een manager op de stoep, om mij te ontslaan? Korten ze mij op mijn salaris, omdat ik niet netjes de cursussen heb doorlopen? Welnee. Niets van dit alles. Het systeem is stuk.
1868 Zaterdag 3 september 2011  -  Salade

Wij zijn nog altijd zeer gehecht aan Hollands voedsel. En één gerecht, wat we lange tijd niet gegeten hebben, is de oer-Hollandse huzaren-salade. Ik heb dan ook de hulp ingeroepen van mijn ouders om een goed recept te bemachtigen, want ik vond de salades vroeger thuis altijd zo enorm lekker, en ik wilde dat wel eens proberen na te maken.

En na ongeveer 3 uur lang "prutten" in de keuken, is het mij gelukt om zowel een huzaren-salade als een zalm-salade in elkaar te steken:


Salade op tafel, stokbroodje met kruidenboter erbij, filmpje op, en de avond kan beginnen!

Mocht u denken: "Stelt dit nou zoveel voor?", dan kan ik meteen zeggen, JA, dit stelt heel wat voor. Want een gewone huzaren-salade valt hier echt niet te vinden in de supermarkt. Je zult het gewoon zelf moeten maken, of anders eet je het gewoon totaal niet meer. En zelfs om de ingrediënten te vinden, da's een behoorlijke uitdaging. Zo had ik augurken en zilveruitjes nodig voor de salade. Toen ik eenmaal aan de slag was om de salade te maken, kwam ik er achter dat ik "zoete augurken" en "zoete zilveruitjes" had meegenomen. Nou ik weet niet wat jullie er van vinden, maar als er iets is, wat ik totaal niet vind smaken, dan is dat het wel. Zoete augurken!! Bleeeeg! Ik dus weer terug naar winkel, om zoet-ZURE augurken en zilveruitjes te vinden. Rijen en rijen vol met zoete augurken en zilveruitjes, en ergens in een hoekje weggepropt: warempel toch nog zoet-zure exemplaren. 't Was op het randje, maar ik heb de salades toch nog kunnen maken.

En, zodat ik voorlopig het recept ook niet meer zal vergeten, plaats ik die ook meteen maar even op de website:

Ouderwetse huzarensalade

Ingrediënten voor 6 personen
  • 250 gram aardappels
  • 2 eieren
  • 150 gram erwtjes en wortelen
  • 1 kleine ui
  • 4 takjes peterselie
  • 200 gram gaar soepvlees (ik heb "beef" gebruikt, en zelf maar eerst gekookt)
  • 3 eetlepels zilveruitjes
  • 7 fijne zoetzure augurken (ja, zoetzure dus!)
  • 2 eetlepels olie
  • 1 eetlepel azijn
  • een halve Granny Smith-appel
  • een snufje kerriepoeder
  • zout en versgemalen peper
  • 6 slablaadjes
  • 5 eetlepels mayonaise
Bereidingswijze

Schil de aardappels en kook ze gaar. Kook de eieren, laat ze onder koud stromend water afkoelen en pel ze. Kook de erwtjes en wortelen ongeveer 4 minuten in een pan met een bodem water, giet ze af en laat ze afkoelen onder koud stromend water. Pel en snipper de ui. Hak de peterselieblaadjes fijn. Snijd de aardappels, eieren, soepvlees, 1 eetlepel zilveruitjes en 4 augurken in kleine blokjes en meng deze met ui, olie en azijn tot een salade; schep wat majonaise erbij. Schil de appel, verwijder het klokhuis, snijd de appel in kleine blokjes en schep deze met de erwtjes en wortelen door de salade. Breng op smaak met kerriepoeder, zout en peper. Stort de salade op een schaal, leg slablaadjes rondom. Leng de mayonaise aan met een beetje water en bedek hiermee de salade. Snijd de overige augurken in een waaiervorm. Garneer de salade met augurk-waaiers, de overige zilveruitjes en peterselie, en eventueel wat ham, salami.

Zalmsalade

Ingrediënten
  • 250 gram aardappelen
  • 1 ui, fijn gesnipperd
  • 1 groot blik rode zalm
  • augurken, zoetzuur, heel fijn gesneden
  • 1 eetlepel mosterd
  • 4 eetlepels augurkennat of azijn
  • 4 eetlepels mayonaise
  • peper, zout
  • 1 theelepel dille
  • 2 eetlepel peterselie, fijngesneden
  • 1 ons gerookte zalm
  • 4 tomaten
  • 4 eetlepels zilveruitjes
  • sla (bijv. ijsberg of gemengd)
  • 6 eieren, hardgekookt
Bereidingswijze

Kook de aardappelen gaar in water met een beetje zout. Laat ze wat afkoelen, en stamp ze fijn. Doe ze in een grote schaal, meng er de gesnipperde ui doorheen. Laat de zalm uitlekken, ontdoe van graatjes en velletjes en prak de zalm ook door de aardappelen. Voeg de augurken toe samen met wat van het nat. Snijd 4 eieren fijn en roer ze ook door de aardappelen, voeg nog mayonaise toe zodat het geheel lekker smeuiig is. Breng op smaak met wat mosterd, (versgemalen) peper en zout, dille en peterselie. Roer alles goed door elkaar en laat de salade op een koele plaats een paar uur staan zodat de smaak goed kan doortrekken. Leg op een grote platte schaal wat sla, schep de salade erop en maak mooi glad met een lepel. Garneren met de gerookte zalm, tomaten in partjes, de rest van de eieren in partjes, wat zilveruitjes.
1869 Donderdag 1 september 2011  -  Accidental Mummies

We zijn in downtown Dallas, in het uitgaans-gebied "West End", een museum gaan bekijken over de "Accidental Mummies" uit Mexico. Het gaat over een groep overleden Mexicanen, die bij toeval gemummificeerd zijn. Wat ons eigenlijk trekt aan zo'n museum, we weten het eigenlijk niet, maar het is een mooi excuus om er even op uit te zijn, wat te gaan bekijken, en daarna een hapje te gaan eten.


Heus, het is geen dino-musuem, maar een mummie-museum.


Goed nagemaakt, zo'n graf.


Waar de mummies precies gevonden waren.


Een Mexicaanse begraafplaats op de beneden verdieping.


Gelukkig zitten ze allemaal achter glas.






En dit "restaurant" vonden we vlak bij het musuem.
Nee, daar hebben we niet gegeten. Alleen die naam al!
En als je dus meer dan 163 kg weegt (360 lbs), dan mag je er gratis eten?!
Datum: 27 juni 2017 - Laatste update: 5 mei 2016