3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

27 juni 2017 (1810)
26 juni 2017 (2023)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1694 Woensdag 27 oktober 2010  -  Nu gaat het echt beginnen

Ik werkte deze week een paar dagen van huis uit, aangezien medewerkers van het bouwbedrijf van ons huis een aantal reparaties zouden gaan uitvoeren. Hoog tijd om eens wat scheuren in het plafond weg te werken, een niet-sluitende deur eens goed te laten sluiten, en een gebarsten vloertegel te vervangen.

Op woensdagochtend was de schilder al klaar, en zat al het werk er op, en zijn we samen gaan lunchen bij La Madelaine. Daarna ook maar eens voorzichtig gevraagd of we misschien eens langs een rijschool zouden kunnen gaan. Ja, Manuela had het natuurlijk al zien aankomen. Je kan je theorie halen, maar daarna moet je natuurlijk ook met echte rijlessen gaan beginnen. Maar Manuela ziet nog een beetje op tegen het autorijden.

De vorige rijschool, waar we geweest waren, dat beviel niet zo heel erg. Niet heel erg enthousiaste mensen daar, die iedereen als tieners behandelen. Onlangs is er hier een tweede rijschool in de buurt geopend, Legacy Driving School, en we zijn daar maar eens naar toe gegaan. Precies op de kruising waar deze rijschool zit, was net een ongeluk gebeurd; dat was wat slechte timing.


Binnen bij de rijschool was toevallig op dat moment ook de dame aanwezig die de rijlessen gaf, en zij heeft lang met Manuela gesproken, zodat Manuela een stuk gerust is gesteld. De mensen bij deze rijschool lijken hier meer begaan met hun leerlingen, en dat is heel prettig. En we hebben de eerste rijles gepland voor 29 november. Dan gaat Manuela twee uurtjes rijden!
1693 Zondag 24 oktober 2010  -  Zelf gekweekt!


Uit eigen tuin: Pepertjes! Ik heb ze vandaag gewoon door Paella gegooid!
1692 Zondag 24 oktober 2010  -  Ghouls on the lawn


Een wijk bij ons in de buurt, Tucker Hill, organiseerde, speciaal voor Halloween, Ghouls On The Lawn. Mensen halen hier echt alles uit de kast, om hun huizen te versieren.





























1691 Zaterdag 23 oktober 2010  -  Prijzig, maar lekker

We hebben het al vaker over onze favoriete winkel gehad in deze weblog: Henks European Deli. Rommelig, maar leuk restaurantje, met daaraan een winkeltje tsjokvol Hollandse spullen, en een verdraaid goeie bakkerij. Ook deze zaterdag konden we het niet laten. Alle spullen zijn er veel duurder dan we in Nederland gewend waren (5 dollar voor een pak hagelslag en 7 dollar voor een fles limonade), maar ja, als je dat soort spullen ineens niet meer bij de supermarkt kan halen, is het het toch wel waard.


Manuela en Damian gaan er zelfs even voor zitten, om de lekkerste dingen er tussen uit te vissen.


Een mandje volgeladen. Goh.... Sultana!


De oude kaas moet ook meestal wel even mee naar huis.


Henk haalt zijn spullen zo te zien vaak bij Albert Heijn, want er zijn veel spullen met AH logo te vinden hier in Dallas.


Gewoon pure hageslag of vlokken; dat is hier niet te koop in de supermarkt.


Speciaal voor Damian meegenomen. Kunnen we weer eens boerenkool met rookworst eten!


Koekjes, koekjes...


En nog eens koekjes.
1690 Zaterdag 23 oktober 2010  -  Red


Eindelijk was er, na een aantal weken, weer eens een echt leuke film in de bioscoop: Red, kort voor "Retired, Extremely Dangerous". Een leuke en vooral humoristische film. Een echte aanrader!
1689 Zaterdag 23 oktober 2010  -  Bezoek uit Holland

Ruim twee weken geleden hadden we bezoek uit Nederland. Mijn ouders kwamen voor een weekendje langs bij ons. Ze waren toch in de buurt. Nou ja, min of meer dan. Ze wilden wel eens een keer een rondreis gaan maken door de VS, en dat is meteen ook een mooie gelegenheid om eens bij ons te komen kijken.

Dus op vrijdag-middag 8 oktober stond ik op Terminal D van het Dallas/Fort Worth om hun op te wachten. Ze hadden een rechtstreekste vlucht met KLM van Amsterdam; en dat is wel zo mooi, want het is toch al snel een vlucht van ruim 10 uur. En het was heel goed om elkaar weer eens te zien, zo'n 20 maanden nadat we uit Nederland zijn vertrokken. Da's echt een lange tijd om je ouders niet te zien. Hun vlucht was ook netjes op tijd, en al met al heb ik maar 3 kwartier staan wachten op het vliegtuig, voordat ik bekende gezichten door de deuren van de terminal zag komen.

We hadden voor de gelegenheid een lekkere fruit-taart van Henks in huis gehaald, en mijn ouders hadden allemaal kadootjes voor ons meegenomen uit Nederland, waar we erg blij mee zijn. We hebben weer een hoop Nederlands lees-voer! Uiteraard stond de biologische klok voor mijn ouders nog op Nederland, en na een dag van ruim 20 uur, zijn ze op vrijdag snel naar bed gegaan, om maar eens van de jet-lag bij te komen.

De volgende dag liep wat anders dan we in eerste instantie in gedachten hadden. Mijn vader gebruikt namelijk medicijnen, en die medicijnen, die .... liggen nog thuis in Nederland. Da's een probleem. Dus wij moesten op zoek naar een apotheek, om nieuwe medicijnen te bemachtigen. Dat bleek niet zo eenvoudig, want het kon alleen verstrekt worden op recept van een dokter. Dus we konden ook nog eens naar een emergency care center voor een bezoek aan een dokter. Dat bezoekje duurde al ruim anderhalf uur, en later bleek bij de apotheek dat de dokter ook nog eens het verkeerde had voorgeschreven. Tussendoor zijn wij maar eens op z'n Amerikaans gaan lunchen bij de IHOP, in afwachting van een telefoontje van de apotheek. Later op de dag werden we gebeld met het nieuws dat de apotheek er voor gezorgd dat er een goed recept door de dokter was verstrekt, en dat we alsnog de medicijnen konden ophalen. Na nog wat geharrewar over de hoeveelheid en de prijs, had mijn vader na een dagje medicijnen regelen, en dik 300 dollar verder, dan eindelijk wat hij moest hebben.

Wij hadden de zaterdag verder nog aangegrepen om wat dingetjes in McKinney en omgeving te gaan bekijken. We zijn de oude binnenstad van McKinney in gegaan, om wat typische Amerikaanse winkeltjes te laten zien, zoals de Mom and Popcorn Company, een heel leuk snoepwinkeltje.




Waar heb je zin in vandaag: een schorpioen-lollie, of bacon-cheese krekels?


Ook hebben de scholen van de kinderen laten zien, en waar we eerst nog in een appartementje hebben geleefd, voordat we uiteindelijk dit huis hadden gekocht.

Dezelfde avond hebben we thuis, heerlijk op z'n Texaans, een BBQ gemaakt. Tenslotte is het hier in oktober eigenlijk overdag nog best warm (rond de 30 graden), maar 's avonds kan je uitstekend buiten zitten aan een stukje gebakken zalm van de BBQ. En na het buiten-etentje, hebben we heel gezellig UNO gespeeld.

Op zondag zijn we gestart met een uitgebreid ontbijt thuis. We hadden niet alleen taart bij Henks gehaald, maar ook pitjeskaas en -eindelijk- eens wat goed brood. Daar gaan we zeker vaker brood halen, want het donkere Russion Rye, wat ik meegenomen had, viel erg in de smaak.

We zijn daarna naar downtown Dallas gereden om de Dallas Zoo te bezoeken. Leuk een dagje dieren kijken. De Dallas Zoo is een ontzettend mooie dierentuin, en het is tegelijkertijd, zeker op een zondag, niet zo heel erg druk om te bezoeken. Hieronder de foto's van deze dag:








In de "bird house", vogeltjes voeren. Erg leuk hier!


















Even de slang vasthouden? Michael: graag!


Zo te zien, was deze vlinder net uit zijn cocon gekropen.










Deze struisvogel probeert zich te verstoppen achter de boom,
maar is er niet heel goed in.



Met de monorail door de "Wilds Of Africa" - met uitzicht op Dallas!




Nog even handjes schudden met de apen, voordat we gaan.


Langs Dealey Plaza in Dallas weer terug naar McKinney.

Na de dierentuin hebben mijn ouders nog getrakteerd op een heerlijk etentje bij Carabbas, een Italiaans gril-restaurant. Erg lekker!


Vlak bij Carabbas in de buurt:
Speciaal voor Halloween pompoenen in de verkoop!





De volgende ochtend, na een nacht vol met knetterende onweer boven ons huis, was het al weer vroeg tijd om mijn ouders terug te brengen naar het vliegveld. Hun reis vervolgt zich met een vlucht naar Denver, alwaar ze hun rondreis starten in de Rocky Mountains, en vervolgens nog Yellowstone, de Grand Canyon, Las Vegas, Death Valley, Yosemity en San Francisco zullen bezoeken. Vanaf San Francisco vliegen ze vervolgens begin november weer terug naar Amsterdam.
1688 Vrijdag 22 oktober 2010  -  Friday Night Reflection

Michael had vandaag zijn nablijf-dag op school, of zoals ze dat hier noemen "Friday Night Reflection". Ze denken hier op school dat kinderen op zo'n vrijdag-avond echt gaan nadenken over hun "daden", en dat ze daar dan beter van worden. Wij geloven niet dat dit werkt. Michael mag overigens van ons best even nadenken over zijn goede optreden. We zijn trots op Michael dat hij het opgenomen heeft voor iemand anders! Goed zo, Michael! Zo hoort het! Dat je dan hier alsnog, vanwege onlogische Amerikaanse regeltjes, een straf moet uitzitten, het is dan maar zo. Enne... de volgende keer dat je voor iemand opkomt, gewoon niet vertellen aan een volwassene op school. Dat scheelt een hoop gedoe - en moeten nablijven.

Raar is het wel. Michael kwam niet thuis met de bus, en wij zijn maar even wat eten voor hem gaan halen bij de Subway, en hebben dat afgegeven op school. Een verlaten school, zo op vrijdag-avond. We mochten niet eens zelf het eten geven aan Michael. Alsof-ie in de gevangenis zat.

Toen we uiteindelijk Michael om kwart over 8 's avonds ophaalden, ruim 12 uur nadat hij van huis was vertrokken om naar school te gaan, bleek de Friday Night Reflection behoorlijk meegevallen te zijn. Hij was niet de enige, er waren nog 4 andere jongeren. Hij was niet raar behandeld of zo, en had gewoon braaf zijn eten gekregen. En ze mochten niet praten en het moest volkomen stil zijn, maar ze mochten wel gewoon achter een computer zitten, en een beetje op Internet surfen. Die kinderen waren duidelijk niet bezig met enige vorm van "Relection", maar meer met leuke filmpjes opzoeken op Youtube. Naderhand scheen dat de leraar, die op hun moest toezien, na een paar uur ook volkomen onderuitgezakt zat, en zich ook dusdanig verveelde, dat hij een gezellig klets-praatje begon aan te knopen met de kinderen, en dat terwijl het stil moest zijn. Het hele doel van dit "nablijven" ontgaat ons dan ook volkomen.

Nou ja, het is maar goed dat Michael het uiteindelijk allemaal niet zo erg vond, en dat we dit nu weer achter ons kunnen laten. Om dit te vieren, zijn we lekker een ijsje gaan halen bij Spoonfull, een "frozen yoghurt" zaakje, waar je zelf je ijs en toppings kunt uitzoeken.




Mjam!


Links zijn alle apparaten, waar je zelf ijs uit kunt halen.


Nog maar de helft van alle toppings waar je uit kunt kiezen.
1687 Dinsdag 19 oktober 2010  -  Kletsen als brugman

We hadden vanochtend het gesprek met Mr. Harpole op de school van Michael, Prosper High School. En om nou te zeggen dat we er iets mee bereikt hebben.... nou... ja en nee. Ja, we hebben het voor elkaar gekregen dat Michael slechts 1 van de 2 keren 4 uur na hoeft te blijven op vrijdag, en ja, we hebben zeker even goed duidelijk kunnen vertellen hoe wij nu over de school denken.

Maar tegelijkertijd zijn we ook weer tegen het onlogische denken in Amerika aangelopen. Hoe we ook praatten (vandaar die titel), Michael moest en zou een straf uitzitten, voor het feit dat hij in een gevecht was op school. Wat daar nou precies aan vooraf gegaan was, en het simpele feit dat Michael voor iemand was opgekomen, dat deed er allemaal niet toe. En nee, ouders hebben niets te zeggen over de discipline die de school aan kinderen oplegt. Want, zo wordt geredeneerd, wij hebben er zelf voor gekozen om Michael hier op school te doen. Dat dit de enige high school is waar een busdienst naar toe gaat, tsja, het is niet anders. Alsof we een keuze hadden waar we Michael op school deden.

We hebben de associate principal een aantal zaken toegeworpen; dingen die wij, als Nederlanders niet normaal vinden. Zoals, twee keer 4 uur nablijven, dat wordt hier in Amerika als een lichte straf beschouwd. Zoiets hebben we in Nederland nog nooit meegemaakt. De normale straf voor in een gevecht zijn, is eigenlijk 4 dagen lang In School Suspension. Dat komt neer op 4 dagen lang opsluiten op school, met heel strikte regels. Da's heel normaal hier. Het lijkt wel een strafkamp.

We hebben ook maar eens gevraagd hoe het zat met corporal punishment. En nee, men schijnt het tegenwoordig niet meer toe te passen (het slaan van kinderen met een houten plank), maar twee jaar geleden nog wel. Ik heb Mr. Harpole maar eens fijntjes verteld dat zoiets in Nederland al in 1920 was afgeschaft. 90 jaar geleden. En op mijn vraag waarom, als men geen corporal punishment meer toepast, het dan toch in hun handboek staat, daar kreeg ik geen duidelijk antwoord op.

Ik kreeg op meer zaken geen duidelijk antwoord. Wat als ik als ouder gewoon "nee" zeg tegen de straf, die uitgedeeld wordt aan Michael? Daar kregen we op te horen, dat "het" alleen maar erger zou worden. Wat dat was, dat werd niet duidelijk. En hoe Michael dan in de toekomst op dit soort situaties moet reageren: Moet hij dan maar niet meer voor iemand opkomen? Moet hij dan maar niet aan iemand op school vertellen wat er gebeurd is? Ook daar kregen we geen antwoord op.

Heel raar. Er wordt heel raar gedacht op dit soort scholen. Het is duidelijk een "culture clash" tussen ons Hollanders en die rare Amerikanen. Het enige wat we voor elkaar kregen, was dat Michael maar 1 keer op vrijdag na hoefde te blijven, en daar gingen we uiteindelijk maar mee akkoord. Maar het blijft oneerlijk aanvoelen voor Michael.

Toen we nog in Nederland woonden, hoorden we zo af en toe eens die verhalen in het nieuws, van tieners die op school met het geweer van hun vader andere kinderen en leraren neer schoten. Dat begrepen we toen niet zo. 't Zal wel aan die vreemde wapen-wet liggen in Amerika, dachten we toen. Als je wapens toe staat in een land, gaat het af en toe eens fout. Maar nu, nu we weten hoe strak en streng de regels op school zijn, begrijpen we dit ineens heel veel beter. Het is niet ondenkbaar dat een tiener hier eens helemaal uit zijn dak gaat door al die strenge regels, en het onlogische denken. Al die strenge regels, het werkt alleen maar averechts. Ik heb ook dit aan Mr. Harpole verteld. In de hoop dat zo iemand er eens over na gaat denken, misschien eens wat regels gaat schrappen uit hun handboek, maar het zal wel ijdele hoop zijn.

1686 Zondag 17 oktober 2010  -  Pompoenen in de tuin

Manuela heeft weer eens haar best gedaan om de voortuin leuk te versieren, nu Halloween er aan zit te komen. Hier een collectie foto's om helemaal in de sfeer te komen!

1685 Zondag 17 oktober 2010  -  Paddling

Zo in het begin van het schooljaar, moet je hier in Texas voor je kinderen "online" je kinderen aanmelden op een website. Tegelijkertijd moet je accoord gaan met de regels en het school handboek. Eigenlijk heb je daar geen enkele keus. Als je niet accoord gaat daarmee, dan wordt je kind gewoon school geweigerd.

Ik heb dat school handboek nooit zo gedetailleerd gelezen. Wie doet dat ook, want het handboek is 98 pagina's. En er is ook nog een code of conduct van 37 pagina's. Er zullen dus weinig ouders zijn die dat van voor naar achter lezen. Maar zeker nu Michael in een gevecht is geweest op school, ben ik wat door dat handboek gaan bladeren, om eens te kijken wat er precies in staat over vechten op school.

Dat wat ik las, vond ik al mega-streng, maar mijn oog viel ook nog op iets anders. Leest u even mee?


Nee, we leven echt in 2010 mensen, en NIET in de middel-eeuwen, maar corporal punishment (het slaan van kinderen) is werkelijk toegestaan hier op school. Ben ik met deze regels accoord gegaan? Hier wist ik niets van!

Met name dat woord "paddling" in de tekst hierboven. Die moest ik even opzoeken. Ik moest aan een peddel denken, leuk, bootje varen, maar ik begreep het niet. Google gaf uitsluitsel:


Ja, het is werkelijk een peddel, maar dan om kinderen mee te slaan. En nog meer verbazingwekkend nieuws: In Nederland is het slaan van kinderen op school al in 1920 verboden, maar in de meeste Amerikaanse staten is het nog altijd toegestaan. We achten overigens de kans klein dat dit ooit zal gebeuren op school, maar het blijft apart dat dit er in staat.
1684 Zondag 17 oktober 2010  -  Fly

Gewoon een leuk filmpje van Aardman, die ik in het vliegtuig van New York naar Dallas had gezien. Ik vond 'm zo grappig; die moet even in de weblog.

1683 Vrijdag 15 oktober 2010  -  Foei! Vechten op school mag niet!

Een ruime week geleden kwam Michael thuis met het verhaal dat hij in een gevecht was geraakt met een andere jongen. Een jongen met lange nagels, en als gevolg daarvan had hij lange en lelijke krassen in zijn nek en gezicht. De assistant-principal had ons al een voicemail achtergelaten dat er het een en ander was voorgevallen op school, en dat Michael bij de school nurse is geweest hiervoor, maar dat hij het verder goed maakte.

Een groep meiden op school liep al de nodige dagen een jongen, Ryan, te pesten. Michael had daar die dag genoeg van en kwam voor Ryan op, door eens wat terug te zeggen. Vervolgens probeerde één van de meiden Michael in het gezicht te raken door haar jas - met rits - rakelings langs zijn gezicht te slaan. Michael pakte daarop die jas, om te voorkomen dat hij geraakt zou worden in zijn gezicht, en een jongen die bevriend was met de de groep meiden, kwam weer op voor hun, en zo belandden Michael en hij in een gevecht, waarbij Michael die krassen in zijn nek op liep en bij de school nurse is beland en haar uit heeft gelegd wat er gebeurd was. Dit alles vond buiten plaats, tijdens gym, en geen leraar heeft ook maar iets gezien.

De volgende dag kreeg ik een vreemd telefoontje van de assistant principal, Mr. Barr. Hij vertelde me dat, omdat Michael in een gevecht was geweest, hij een straf krijgt opgelegd. Hij moet 2 vrijdagen 4 uur lang nablijven, of op 2 zaterdag-ochtenden terug komen op school ook voor 4 uur lang. Ik was volkomen verbaasd. Michael was opgekomen voor iemand anders; hij had gehandeld uit zelfverdediging; en het was notabene hij die het hele verhaal aan een volwassene op school had verteld. En HIJ krijgt straf?

Ja, want zo werd mij uitgelegd door Mr. Barr, vechten mag niet op school en daarvoor krijgt hij straf. De andere jongen overigens ook.

Ik was het daar niet mee eens. Wat leren we Michael hiermee? Oke, vechten is wellicht niet altijd de beste oplossing. Maar moet hij dan voortaan niet voor iemand opkomen? Moet hij zich dan maar in het gezicht laten slaan met een jas? Moet hij als een lafaard weglopen van een situatie? Moet hij dan maar niet aan een volwassene op school vertellen wat er gebeurd is? Want als hij dat doet, dan krijgt hij ... straf. Dit klopt voor geen meter.

Mr. Barr was echter onwrikbaar. Hij bewoog geen centimeter. Dit was de straf die werd opgelegd, en het is niet anders. Geen discussie over mogelijk.

Aangezien Michael vandaag zijn eerste 4 uur straf moest gaan uitzitten, en wij het er nog altijd niet mee eens waren, heb ik gisteravond een uitgebreide brief geschreven aan Mr. Barr. Ik heb Michael vanochtend zelf naar school gebracht, en de brief ter plekke op school afgegeven, zodat ik zeker zou weten dat de brief aan zou komen. Het was echt een brief waar geen speld tussen valt te krijgen, zo dachten wij, maar we dachten tegelijkertijd ook dat, omdat we hier tenslotte in Amerika zitten, en de logica soms ver te zoeken is, dat dit verhaal nog wel een vervolg zou krijgen. En we kregen in dat laatste gelijk.

Om 2 uur 's middags ging mijn mobiel; precies toen ik in een vergadering zat op mijn werk, maar ik had al door dat het de assistant-principal was. Ik liet 'm naar de voicemail gaan.

Na de vergadering heb ik de voicemail afgeluisterd, en ik was nog meer verbaasd dan daarvoor: Ja, hij had de brief gelezen, maar hij houdt vast aan de straf, en Michael zal deze vandaag moeten uitzitten. Als ik vragen had, kon ik contact opnemen met de associate principal, Mr. Harpole. Punt. Toedeloe.

Nou moeten ze echt ophouden! Zijn wij nog de ouders van Michael en bepalen wij nog wat er met hem gebeurt, of zo'n onnozele snoeshaan op school die even de inhoud van de hele brief van tafel veegt?! Ik heb direct gebeld met Mr. Harpole. Die nam niet op en ik kreeg zijn voicemail. Ik heb ingesproken dat ik behoorlijk boos was, en dat ik om kwart over vier bij school zou staan om Michael op de gewone tijd op te komen halen van school, als ik niets van hem zou vernemen.

Die voicemail kwam aan, want 5 minuten later ging mijn mobiel al weer, en had ik Mr. Harpole aan de lijn. Deze man bleek net zo onwrikbaar als Mr. Barr. Keer op keer werd mij verteld wat de policy is op school: "Als je in een gevecht komt, dan krijg je straf". Ook hij had de brief gelezen, maar op de inhoud ging hij niet in. En wij konden het bespreken, maar het zou de beslissing niet veranderen. Ik kon wel een appeal indienen, maar Michael moest ondertussen wel zijn straf al uitzitten. En als hij dat niet zou doen, zou hij nog meer straf krijgen.

Godv#@#$!!!!! Ik ben toen zo ongelovelijk tegen hem uitgevallen! Zijn ze helemaal gek geworden op school? Deze zelf-verklaarde autoritaire koningen van de high school moeten hoognodig eens van hun troon worden gestoten! Ik ben Michael's vader en ik bepaal wat er met hem gebeurt, en hij komt gewoon naar huis! En ik eis een gesprek op school. En hoepel vooral op met je policy en je appeal! Dit is een school, geen rechtbank. En het is nu mijn "policy" dat er eerst overlegd wordt, voordat iemand ook maar überhaupt er aan durft te denken om mijn kind te straffen.

Zo! En dat is mijn beslissing, en daar zult u het mee moeten doen. Het heeft toch zeker 15 minuten geduurd aan de telefoon voordat hij echt door had wat ik van hem verwachtte.

Nou, dinsdag-ochtend hebben we dus een gesprek op school; En ik zie er al naar uit!

(Goh, dat lucht wel weer op, om zo even alle woede van je af te schrijven in de weblog!)
1682 Donderdag 14 oktober 2010  -  Nog een keer heen

Vanmiddag nog maar eens een keer proberen: Wij weer naar de DMV. Manuela moest tenslotte nog steeds haar theorie-examen doen voor het rijbewijs. De eerste keer dat we er waren op een donderdag-middag was het bijzonder rustig bij de DMV, en konden we zo doorlopen.

Vandaag was het compleet tegenovergesteld. Het zat tsjokvol. Zucht.

Na wederom anderhalf uur wachten, hadden we eindelijk het winnende nummer en werden we naar voren geroepen. En wat tot nu toe volkomen onmogelijk leek: we hadden alle papieren correct bij ons! Nee maar! Het kan dus toch! We kregen nog wel de opmerking dat de achternaam van Manuela (haar meisjenaam) fout staat op haar Social Security Card, en dat we dat moeten laten aanpassen (naar mijn achternaam). We laten ze maar in de waan dat we dat gaan doen. Het was de Social Security Administration zelf, die haar meisjesnaam er op had gezet; we gaan dit echt niet weer laten aanpassen. We gaan niet weer de bureaucratische malle molen in. Waar het om gaat: Manuela mocht vandaag examen doen!

De volgende dertig minuten was gewoon afwachten voor mij. Zou ze het halen? Manuela had absoluut voldoende geoefend met haar online cursus, en ook de oefenvragen had ze grotendeels goed. Dus ik had er wel vertrouwen in, en zij zelf ook.

En het resulaat? Vreemd genoeg leken de vragen die Manuela had gekregen op het examen absoluut niet op de oefenvragen van haar online cursus. Een hoop lastige Engelse woorden erin; hier en daar dubbelzinnige vragen; vragen over hoe hoog bepaalde boetes zijn; en ook verkeersborden die in de online cursus niet eens ter sprake waren gekomen. Dus Manuela vroeg zich al, af of ze dit zou gaan halen. Maar goed, Manuela is toch beter dan ze zelf denkt - want ze heeft het zelfs ruim gehaald! Van de 30 vragen slechts 6 fout. Zelfs beter dan mij! Ik was anderhalf jaar geleden net met de hakken over de sloot met 9 foute antwoorden.

En dan nu, de volgende stap: rijlessen! Maar natuurlijk eerst even applaus voor Manuela voor het behalen van het examen!

1681 Vrijdag 8 oktober 2010  -  Groetjes uit New York

Dit had je nog van mij te goed: foto's uit New York. Ik ben in september in New York geweest om daar wat werk te verichten. Saai, saai, saai, ik weet het. Ik zal je daar ook verder niet mee lastig vallen. Maar een paar leuke foto's uit New York had ik nog wel op de plank liggen, en die moet ik natuurlijk even kwijt in de weblog.


Ik heb dus een paar dagen besteed bij IBM in New York.
Nou ja, eigenlijk op een uur rijden van New York, in Sterling Forest.
Echt wel prachtig gelegen, midden in de bossen.



Dat lelijke blok beton daar, da's dus het IBM gebouw.
Verder ligt het wel prachtig aan een meertje, genaamd "Blue Lake".



Blue Lake.


Schitterende herfst-kleuren hier.

Op de laatste dag had ik nog tijd over, en kon ik het niet laten om vanuit Mahwah in New Jersey naar de binnenstad van New York rijden. Ik ben al eens eerder in New York geweest; maar dat was maar een dagje. Maar da's bij lange na niet genoeg om alles daar te bekijken, vandaar. En het contrast is wel mooi. Van een bebost en heuvelachtig gebied, naar een drukke metropool. En dat op maar een uur rijden afstand van elkaar. Ik koos ervoor om via de Lincoln tunnel de stad binnen te rijden. Dat was zo-ie-zo qua tol een dure keuze, en ik kwam ook nog eens midden in de stad terecht, precies temidden alle gele taxi's op 8th Ave. Niet de meest snuggere keuze. Dit schoot niet op. Ik heb een parkeergarage opgezocht in de buurt van Central Park en de Amsterdam Ave en ik ben daar vandaan maar met de metro verder gaan. Da's wat gemakkelijker in New York.


Een restaurantje in New York wat bekend voorkomt.
De buitenkant van dit restaurant kwam vaak voor in "Seinfeld".



Nog een bekend iets uit "Seinfeld". Er is een aflevering van Seinfeld, die gaat over de "Soup Nazi". En dat is gebaseerd op een echt bestaand "Soup Man" restaurant in New York.


Een foto genomen in Central Park.


Het gras is altijd groener in Central Park.


Belvedere Castle in Central Park.


Strawberry Fields - het deel van Central Park waar de as van John Lennon is uitgestrooid.


The Museum of Natural History.


Da's niet verkeerd. Ik weeg nog minder dan 12 kilogram! (26 pond is iets meer dan 11,5 kilo).
D'r kan best nog wel een gebakje bij.



Genoeg dino's in het Museum of Natural History.


Nog gum-gum, dum-dum?
(Je moet "Night at The Museum" gezien hebben, om dit te begrijpen).



Als je dan niet meer weet waar je bent, dan neem je toch gewoon een foto van de plattegrond van New York in de subway? Dan heb je meteen een kaartje bij je, zodat je niet meer verdwaalt.


Het nieuwe World Trade Center in aanbouw.




Broadway.


Waar het allemaal fout ging: Wall Street.


Uitzicht vanaf Battery Park op het Statue Of Liberty.


Het bewijs dat New York vroeger van Nederland was!
(Goh. Een fort en 10 bouwerven (boerderijen). Moet je de stad nu zien!).



En tot slot: Bloembollen uit Nederland te koop in een supermarkt in New York!
1680 Woensdag 6 oktober 2010  -  Amerika-moe

Na 20 maanden in Amerika, zijn we er eigenlijk een beetje moe van. Amerika is best leuk, maar we verlangen zo er zo langzamerhand echt weer eens naar om naar Nederland te gaan.

Waar we dan zo moe van zijn?

Nou, laten we eens beginnen met het bureaucratische gedoe in Amerika. Ik heb het al eens eerder ge-blog-t: In "The Land Of The Free", want zo noemen ze Amerika, zijn er verdacht veel regels, waar je je aan hoort te houden. Veel meer dan in Nederland. Alleen al het gesodemieter bij de DMV is zwaar vermoeiend. Dankzij onzinnige procedures, heeft Manuela tot op heden nog altijd geen theorie examen kunnen doen. Maar denk ook eens aan de Amerikaanse belastingen. Ik moet gewoon een bedrijf inhuren om het voor mij te laten doen; zo ingewikkeld is het. En voor veel andere bedrijven geldt: Ik hang regelmatig aan de telefoon met bedrijven om dingen geregeld te krijgen; zelfs nu na ruim anderhalf jaar in Amerika, blijf ik maar bezig om zaken op orde krijgen; heel vermoeiend.

En met de scholen is het niet veel beter. Ze zijn naar onze mening op de scholen veels te streng; het mag allemaal best wat losser. Daarbij hebben we in het afgelopen jaar ruim 440 emails van de scholen ontvangen. Vierhonderd-veertig! Ik kan geen email van een leraar meer zien. Stelletje spammers. Alsjeblieft, laat de kinderen gewoon hun huiswerk in hun agenda opschrijven, in plaats van alles per email te versturen. Men zeurt ook bijna dagelijks om donaties, om lid te worden van de ouder-raad (PTO) - uiteraard tegen betaling; om maar te gaan eten bij de Chik-fil-a (waardoor de school weer een deel van de opbrengst krijgt), en weet ik veel meer van dit soort onzin. Zo commercieel. En zo hoort een school niet te zijn.

We zijn ook de gemaakte vriendelijkheid van de Amerikanen beu. Iedereen doet wel vriendelijk en zo, maar het is allemaal zo oppervlakkig. Ze vragen "How Are You Doing", maar het intereseert ze helemaal niet hoe het met je gaat. Afspraken worden vaak niet nagekomen, en vrienden maken is nog moeilijker. Het contact met onze buren is ook minder dan we gehoopt hadden. Soms zien we ze wekenlang niet. Vreemd hoor.

En zeker nu we net voor de derde keer in 1 jaar tijd een kat zijn kwijt geraakt, zitten we hier in een dip. Nou, misschien wel wat meer dan een dip. We zijn ook aan het nadenken wat onze volgende stap zal zijn. Gaan we terug naar Nederland? Of toch niet? En wanneer dan? En waar naar toe? We zijn er nog niet over uit....


Tegelijkertijd is Amerika ook wel weer leuk. Je kan hier heerlijk uit eten. En we hebben beduidend meer zon hier (alhoewel dat op z'n tijd ook wel weer eens teveel van het goede is). En we vinden de natuur hier veel mooier. En het is hier zo gemakkelijk dat winkels zo lang open zijn. En ik sta praktisch nooit meer in de file. En Nederland is veel duurder dan Amerika. En we hebben hier wel een erg mooi huis. En ...

Ach, je merkt het al. Het is een lastige keuze. Hier of daar?
1679 Woensdag 6 oktober 2010  -  Het Stanford probleem ook weer opgelost

Ik werd gisteren even bij de baas geroepen. 't Was tijd om even te praten. Ik word per direct van het Stanford account afgehaald. Niet omdat het niet goed gaat of zo, maar juist omdat ze mijn hulp elders nodig hebben.

Ik moet per direct een ander account overnemen bij Dell, Northern Arizona Healthcare. Dit is een klant van Dell sinds december 2009, maar het ene probleem na het andere probleem heeft zich voorgedaan, met als gevolg dat de computer systemen van dit ziekenhuis er al een paar dagen uitgelegen hebben, en de klant behoorlijk ontevreden is.

Ik wordt de primary Unix support engineer op dit account, en aan mij de taak om orde op zaken te stellen, zeker nu de Open Enrollment (zeg maar de jaarlijkse inschrijving voor de ziektekosten-verzekering) voor de deur staat, en er absoluut geen uitval van computer-systemen meer getolereerd kan worden. 't Zal mij benieuwen hoe dit gaat verlopen. Het zal wel wat tijd kosten om mijzelf in te werken bij een heel nieuw account: weer allemaal nieuwe mensen te leren kennen; begrijpen hoe de processen en procedures verlopen bij dit ziekenhuis; en nog maar zien wat voor lijken hier uit de kast komen. Maar goed, een nieuwe uitdaging, en dat kan nooit geen kwaad. Het feit dat ik hiervoor gevraagd word, is wel een compliment voor het werk wat ik gedaan heb bij Stanford Hospital & Clinics en bij Jewish Hospital & St. Mary's Healthcare.

Dit lost ook meteen het probleem op met Stanford. Het contract met Stanford wordt namelijk binnenkort beëindigd, wat zou betekenen dat ik op zoek zou moeten naar ander werk, maar met dit nieuwe account, hoeft dit meteen niet meer. Da's makkelijk.
1678 Dinsdag 5 oktober 2010  -  Waar is Snowball?

Dat vragen we ons nog steeds af. Waar is Snowball toch? We weten het helaas niet. En hij is nu al meer dan een week weg. We hebben echt alles gedaan, wat we maar konden doen, om hem boven water te toveren. Maar het mocht allemaal niet baten. We hebben 'm als vermist opgegeven bij 24petwatch en bij de Collin County Animal Services; We hebben flyers gemaakt en deze bij 80 huizen achter gelaten. We hebben echt overal gezocht bij ons in de omgeving. Ik heb vele keren door de bosjes, het hoge onkruid, en de bossen gezocht bij ons in de buurt; ik heb de hele wijk afgefietst, en we hebben zelfs in de aanbouw zijnde huizen gekeken (met dank aan iemand van Plantation Homes die ons toegang verschafte), in de hoop dat hij daar misschien opgesloten zou zitten, maar nergens hebben we Snowball kunnen vinden.

Het is heel naar allemaal. We hadden Snowball nog maar een jaartje, en hij was nog niet eens 2 jaar oud, en het was echt een ontzettend lief en speels beestje. Hij had ook met onze nieuwste kat, Brownie, een hele goeie klik. En dat maakt het allemaal zo triest. Om zo uit ons leven te verdwijnen, dat verdient hij niet.

Als Snowball niet bij iemand anders in huis is beland, dan kunnen we eigenlijk alleen nog maar bedenken dat de coyotes in de buurt hier misschien iets mee te maken hebben, en dat is zo'n vervelend idee, dat we hier maar niet los van kunnen komen.

Snowball was onderdeel van ons gezin. Echt een kater met karakter; echt een eigen persoon. En als-ie dan zomaar verdwijnt, dan is het net of we een familie-lid kwijt zijn geraakt; en dat doet pijn.

En het voelt soms ook of we 'm ergens tekort zijn geschoten. Hadden we 'm nou maar niet buiten gelaten. Was ik nou maar niet op reis geweest naar New York; dan was het misschien anders gelopen. Hadden we 'm nou maar weer op tijd binnen gehaald. Maar ja, we kunnen zo wel denken, maar er verandert helemaal niets. Snowball was tenslotte een kat, die echt niet binnen te houden was. We probeerden het wel eens, maar dan ging hij binnen zo uit zijn dak, of stond hij zo te miauwen bij de achterdeur, dat we uiteindelijk wel toegaven, en hem dan toch maar naar buiten lieten.

We hopen vurig dat Snowball nog ergens leeft, en dat hij misschien ooit, dankzij zijn microchip, nog bij ons terugkeert. Maar misschien is dat tegen beter weten in.

Lieve Snowball, we zullen je zeker missen... maar ook zeker niet vergeten.

Datum: 27 juni 2017 - Laatste update: 5 mei 2016