3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

27 april 2017 (1334)
26 april 2017 (2643)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
2106 Woensdag 31 oktober 2012  -  Captain Sully en Halloween in Vegas

Op deze derde conferentie dag hadden we 's avonds een apart diner en een "special guest". Ze hadden Captain Chesley "Sully" Sullenberger uitgenodigd. Hij is de United Airlines piloot die in 2009 kort na het opstijgen van LaGuardia airport een succesvolle noodlanding maakte op de Hudson rivier, nadat zijn vliegtuig in aanraking was gekomen met een groep ganzen. Hij redde hierbij het leven van 155 mensen.

Captain Sully.


We kregen een korte film te zien, van slechts de eerste 208 seconden van de vlucht (want zo lang duurde het van het opstijgen, de aanvaring met de ganzen, tot de noodlanding) - met op de achtergrond de gesprekken vanuit de cockpit en flight control. Dat was al bijzonder om te zien. En toen Captain Sully op kwam, kreeg hij een staande ovatie. Captain Sully kan echt heel goed vertellen over zijn ervaringen. Hoe het is om in een flits een groep ganzen voor je te zien, die je tegen het vliegtuig aan hoort knallen en in beide motoren vliegen. En hoe het is om ineens beide motoren van je vliegtuig uit te voelen vallen, terwijl je geur in de cabine kunt ruiken van de motoren die in de brand staan, en hoe het is om met zo'n Airbus op het water te landen. En hij maakte het verhaal ook meteen veel breder, waarin het vooral ging over teams en leiderschap (altijd een "hot topic" hier in Amerika), en hoe dat hem in staat heeft gesteld om het vliegtuig veilig te landen. Want het was bijzonder dat hij en zijn co-piloot elkaar nog maar 3 dagen kenden, en dat deze vlucht de eerste vlucht was voor de co-piloot in een Airbus. Het vereiste snel denken, samenwerken, en de juiste beslissingen maken. En hoe het is om iedereen op tijd uit het vliegtuig te krijgen in het ijskoude water van de Hudson. En hoe het is om twee jaar lang verslaggevers voor je huis te zien, en hoe zijn hele leven door deze 208 seconden zijn veranderd.

Er bestaat al een documentaire van, en het verhaal wordt binnenkort ook nog verfilmd. Na afloop kregen we ook allemaal zijn boeken uitgedeeld. Het is een bijzondere man.

Achteraf ben ik nog even gaan wandelen over The Strip, de Las Vegas Boulevard. Ik moest toch nog even de fonteinen bij het Bellagio zien, de vulkaan-uitbarsting bij het Mirage, en even door het Venetian wandelen. Blijkt dat als je daar binnen verder wandelt, voorbij de Gondola's, dat je op een binnen-plein uit komt, waar ze heerlijk (en prijzig) Italiaans ijs verkopen. Dat hebben we de vorige twee keren dat we hier waren niet ontdekt! Het is vanavond een prima temperatuur, zo rond de 20 graden, en er zijn een hoop mensen buiten, waarvan ook heel veel verkleed, omdat het Halloween is. Ik kwam er af en toe niet eens doorheen, omdat een deel was afgezet - men was er parachute sprongen vanuit een helicopter aan het maken, en dat ook aan het filmen. Wel jammer dat ik Halloween thuis moet missen; zoals ik begrijp van Manuela heeft ze nog nooit zoveel kinderen aan de deur gehad, en heeft ze het heel gezellig gehad met Damian om snoep uit te delen. Hieronder mijn Halloween foto's van Las Vegas:
De fonteinen voor het Bellagio.
Money-man!
De Forum Shops bij Caesars Palace.
Vulkaanuitbarsting bij het Mirage.
Het Venetian.
Treasure Island.
Poker Room in het Venetian.
Gondola's in de Canal Shops van het Venetian.
Een binnenplein in het Venetian. Geen idee dat dit hier zat!
Het Palazzo.
Flamingo.
Bally's en Paris Las Vegas op de achtergrond.
Entree van Caesars Palace.
Eastside Cannery.


2105 Dinsdag 30 oktober 2012  -  Tweede dag conferentie

Nog altijd op conferentie in Caesars Palace in Las Vegas. Hier een foto van de presentatie van Nigel Griffiths. Het onderwerp: Active Memory DeDuplication gebruik makend van Active Memory Sharing middels de Virtual I/O Server en idle CPU om RAM gebruik te verminderen op een frame waardoor je meer Virtual Machines kunt starten. Een soort van Thin Provisioning voor Memory. Simpel toch?! En dan zeggen ze dat mijn beroep geen "rocket science" is.... Het wordt allemaal echt wel steeds complexer.

2104 Maandag 29 oktober 2012  -  Eerste conferentie dag

De eerste conferentie dag vandaag. Die al heel vroeg begon, om 7 uur 's ochtends. En laat eindigt, om half acht 's avonds. Dus vroeg op, en door naar The Strip, en parkeren bij Caesar's Palace. Eerst even inschrijven (geen gemakkelijke taak om de locatie te vinden in zo'n ENORM hotel), dan ontbijten in een gigantische zaal (met 1500 deelnemers aan deze conferentie) en daarna door naar de opening-sessies.

De ene sessie is beter dan de andere; het hangt erg van de persoon af, die er staat te praten. Zo hadden we een Keynote Speaker, Jeff Jonas, die wel heel erg leuk was om naar te luisteren. Toch een zakelijk verhaal vertellen, maar dan met heel veel humor erin.

Na heel wat verschillende dingen aangehoord te hebben, ben ik even naar buiten gegaan - je wordt er duf van om de hele tijd te zitten luisteren - dus hieronder wat foto's vanuit Las Vegas. Alleen al het uitzicht vanaf het conference center op het zwembad van Caesar's Palace is al prachtig:

2103 Zondag 28 oktober 2012  -  Vegas

IBM had mij een gratis toegangskaart gegeven voor hun 2012 Power Systems Technical University in Las Vegas. Na wat gesodemieter om de reiskosten vergoed te kunnen krijgen door Dell en na wat ruzie met IBM omdat ze mijn toegangskaart ondertussen aan een andere klant bleken te hebben weggegeven, kwam afgelopen donderdag alsnog het nieuws dat ik heen kon gaan. Ik had precies 1 dag om ook nog even vluchten te boeken, een een hotel en huurauto te regelen.

Deze zondag-ochtend ben ik met American Airlines naar Las Vegas gevlogen; dat ging heel soepel; hele rustige nette vlucht, met een prachtig uitzicht over de Grand Canyon (ik zat niet bij het raampje, dus ik heb er geen foto's van - maar het was echt mooi om te zien), en vervolgens over de bergen heen, geland in Las Vegas.


De bagage claim is de eerste in heel Amerika die ik gezien heb, waar ze naast de bagage-banden al slot-machines hebben staan. Je kan al gaan zitten gokken, terwijl je op je koffer wacht - is dat niet prachtig!? Mijn koffer kwam razendsnel - en direct naar de rent-a-car center en de huur-auto opgehaald. Niet eens gezeur bij Alamo over allemaal verzekeringen die ik er mogelijk misschien extra (voor veel geld) bij zou willen hebben; gewoon hup een auto. Dat kan dus ook. Komt ook niet vaak voor.

Met nog aardig wat tijd te besteden deze dag, ben ik meteen Las Vegas weer uit gereden, en vervolgens eerst naar de Hoover Dam gegaan. Ondanks dat we al 2 keer in Las Vegas zijn geweest, hebben we dat nooit bezocht, en nu is een mooie kans om het eens te bekijken. En het is ook echt wel mooi om te zien; het is echt enorm groot; deze dam waarachter Lake Mead ligt, en Las Vegas van stroom voorziet. Een tour in de dam is schandalig duur (30 dollar), parkeren kost 7 dollar en zelfs voor de entree van het visitors center moet al 8 dollar betaald te worden. De souvenir shop is uit 1970 en het restaurant riekt naar oud vet.


Ik laat deze doorgeslagen toeristische attractie voor wat het is, en na wat foto's, rij ik door naar Valley of Fire State Park. Nog zoiets wat we in vorige reizen hebben overgeslagen. Dat had iets te maken met het feit dat we al zoveel verschillende nationale parken in die omgeving hadden gezien; dat we het even beu waren om er nog meer te bezoeken. De omgeving is dezelfde als die ik ook al vanuit het vliegtuig zag: veel droogte, en veel rode rotsen. Prachtig om te zien, zeker als je in het vlakke Texas woont. Eindelijk weer eens bergen om je heen.

In het State Park kom ik op het idee om maar eens te gaan hardlopen. Tenslotte had ik dat zaterdag overgeslagen omdat ik te veel nog te regelen had voor mijn vertrek. Daarnaast ben ik wat verkouden en heb ik last van hoofdpijn, en ik heb gemerkt dat hardlopen een goeie manier is om daar vanaf te komen (het werkt echt!). Daarnaast is het een mooie manier om het park te zien - en laten ze er nou net een route hebben, die ongeveer 12 mijl lang is (vanaf het Visitors Center naar de White Domes en weer terug). Precies wat ik zoek.

Elephant Rock in Valley of Fire State Park.


Die hardloop-tocht was toch wel iets lastiger dan ik had gedacht. Niet zozeer vanwege de temperatuur, want die was eigenlijk wel te doen, maar meer vanwege de hoogte-verschillen in de route - en ook vanwege de droogte. Ik had gelukkig vooraf flink wat drinken ingeslagen, en dat ging allemaal op. Onderweg zitten ook her en der interesante afslagen, bijvoorbeeld bij de White Domes kan je door een smalle Canyon lopen, en je kan petroglyfen bekijken. En natuurlijk ben ik vaak gestopt om even een foto te maken. Al met al was ik dus veel langer in het park dan de bedoeling was, en pas tegen zonsondergang was ik weer, behoorlijk vies van al het zand, terug bij de auto.

De Garmin data van mijn "run".


Daarna door naar Las Vegas, waar ik in de vroege avond aan kom. Het is er al donker (de zon gaat vroeg onder hier), en ik zie een stad vol met lichtjes, met in de verte grote hotels, zoals het Stratosphere. Mijn hotel ligt niet aan The Strip, maar in het oosten van Las Vegas; de Eastside Cannery. Eén groot gebouw voorzien van neon-licht; wel heel mooi gedaan (als je wilt weten hoe het er uit ziet; kijk hier even op YouTube. Uiteraard ook dit hotel voorzien van rook-hol... eh... casino... eh, nou ja, rokerig casino, maar het is uit te houden. Ik ben snel ingecheckt, en naar mijn kamer op de 9e verdieping gegaan. De kamer is prima, modern, en lekker gehorig - zeker als ze hiernaast gaan douchen. En kan dat kind hiernaast ook even ophouden met schreeuwen om half elf 's avonds?!
Lake Mead achter de Hoover Dam.
De Hoover Dam.
Lake Mead.
Elephant Rock.
Versteend hout in het Visitors Center van Valley of Fire State Park.
Daar word je moe van, in dat mulle zand lopen!
Nog een overblijfsel van een oude filmset. Hier worden vaker films opgenomen. "Star Trek Generations" is hier ook opgenomen.
De "Narrows", een smalle Canyon bij de White Domes.
Spelen met het licht van de ondergaande zon terwijl je hard loopt.
De petroglyfen uit lang vervlogen tijden.
Volle maan boven het state park.


2102 Zondag 21 oktober 2012  -  Toch nog naar een concert van Madonna

Een half jaar geleden al geregeld: kaarten voor het concert van Madonna op zaterdag 20 oktober in de American Airlines Center:


En dan, precies 1 dag voor dat concert, krijg ik een vervelend e-mailtje van onze kaartjes-bemiddelaar StubHub:

We are writing to inform you the Madonna Concert on 10/20/2012 at 6pm has been postponed to a future date yet to be determined.

Uh-oh! Even kijken op de website van Madonna zelf dan maar:

For Immediate Release-October 19, 2012 - Madonna has been forced to cancel her Saturday, October 20th show at Dallas' American Airlines Center due to "severe laryngitis", it was announced today by the tour's promoter Live Nation.

Ah, nee! Een half jaar gewacht, en een keelontsteking verpest de boel! Verdorie. Gelijk maar kaarten voor het concert een dag later gekocht (ze was 2 dagen gepland in Dallas). Bizar genoeg kon ik nog steeds kaarten krijgen via StubHub, een geweldige website! Het kost even wat meer, maar je kan tenminste nog last-minute kaarten krijgen. En vervolgens maar afwachten of Madonna voor zondag voldoende hersteld zou zijn.

De volgende ochtend had ik een bevestiging van StubHub. Het concert op zaterdag is officieel gecanceld, en ik had ook direct het geld terug gestort gekregen. Da's nou service! De rest van de zaterdag ging voorbij zonder ook maar enig emailtje over Madonna's concert op zondag - en da's maar goed ook. Geen nieuws is in dit geval goed nieuws, want dat betekent dat het door gaat!

Op zondag-middag vertrekken we dan ook naar downtown Dallas, onderweg gestopt voor eeh hapje eten bij de Texas Roadhouse - de kinderen thuis voorzien van pizza - en wij naar het kantoor van StubHub om de kaarten op te halen, en daarna door naar het American Airlines Center, waar een lange rij voor de deur stond.

Rond 7 uur mochten we naar binnen. Daar uiteraard eerst voor Manuela even een tourbook en een t-shirt gekocht, en onze plaatsen opgezocht. Op de kaarten stond dat het concert zou beginnen om 8 uur. Dat bleek niet waar te zijn. Pas tegen negenen startte er eindelijk een keer een voor-programma: Een DJ, Benny Benassi. En dat duurde lang! Ik denk dat-ie zo een uur plaatjes heeft gedraaid. Ik weet eigenlijk überhaupt niet zo goed wat DJ's precies doen. Volgens mij kan-ie net zo goed een CD'tje opzetten; veel meer dan dat is het niet, en als act is het saai om naar te kijken. Maar goed, daar kwamen we ook niet voor; we kwamen voor Madonna!

En ook dat duurde lang! Pas om kwart voor elf (!!) begon ze eindelijk aan haar concert. Ik snap er niets van waarom ze dan op de kaartjes zetten dat het om 8 uur begint; behalve misschien om de alcohol-verkoop flink aan te moedigen. We hadden een stel zuipschuitige mensen naast ons en voor ons, en de geur van bier was alom aanwezig. En het effect is ook dat mensen telkens voor je langs moeten, om ofwel nieuw bier te gaan halen, of om naar het toilet te gaan. Heel erg irritant. En als je dan denkt een smoothie te gaan halen, blijkt het niets minder te zijn dan een margerita - met uiteraard alcohol erin. Van ons mogen ze al dat alcohol op concerten afschaffen. Scheelt een hoop raar gedrag. Rare figuren waren er overigens genoeg. Op de 1 of andere manier komt er een heel ander soort volk op Madonna-concerten af. En ineens zien we ook dat er wel degelijk homo's zijn in Texas. Je ziet ze hier anders bijna nooit - men is hier een beetje te streng gelovig om zoiets te kunnen accepteren.

Maar goed; dan het concert! Schitterend! Prachtig! En niet zo gigantisch luid als met Cold Play. We hadden dit keer oordopjes meegenomen, om te voorkomen dat we nog dagenlang rond lopen na het concert met een fluit-toon in onze oren, maar het was eigenlijk goed te doen. En we hadden verwacht dat Madonna miscchien na die keelontsteking wat moeite zou hebben met zingen, maar dat viel alles mee. Compleet met schitterde achtergronden, veel dans, super-licht-effecten; en we zijn weer helemaal blij. Mooi concert!


Uiteindelijk waren we om kwart voor twee 's nachts weer thuis (kan ze de volgende keer alsjeblieft ietsjes eerder starten met haar concert!?).

2100 Vrijdag 19 oktober 2012  -  Big Tex afgefikt

Op 1 van de laatste dagen van de State Fair is het centerpiece van deze kermis, de grootste cowboy aller tijden, Big Tex, vandaag compleet in rook op gegaan. Klaarblijkelijk is er ergens kortsluiting ontstaan, waarna in 5 minuten tijd heel Big Tex afgebrand is... nou ja, op z'n armen na dan. Hij vierde dit jaar nog wel zijn 60e verjaardag. Ouder dan dat is-ie niet geworden:


Wij zijn er zelf niet rouwig om. We vonden het toch al een behoorlijk lelijk geval. Toen ik er dan ook hartelijk om moest lachen op mijn werk, toen ik het nieuws vernam, werd ik echter heel vreemd aangekeken. Texanen vinden het namelijk heel erg wat er gebeurd is, en kunnen er ab-so-luut niet om lachen. 't Is het einde van Texaans symbool! Da's heel erg. Maar goed, als we de Texanen zo langzamerhand een beetje kennen, is-ie volgend jaar gewoon weer terug, waarschijnlijk nog groter dan ooit te voren.

2101 Woensdag 17 oktober 2012  -  Creatief met marsepein

Ze wordt er steeds beter in. Manuela heeft nu wel heel erg mooie (en vooral ook lekkere) creaties gemaakt met marsepein:








2099 Donderdag 11 oktober 2012  -  Opgelost!

Toen ik terug kwam op mijn werk, na onze zomer-vakantie in Engeland, ben ik gelijk gebombardeerd tot UNIX team leider van een ander account. En als zoiets gebeurt, erf je meteen ook alle problemen van je voorganger. Da's altijd wat minder- zeker als er een verdraaid lastig probleem blijkt te zijn.

Als je wilt weten waar dit over gaat (en als je het niet wilt weten, sla je deze paragraaf gewoon over): Men had in juni een AIX system gemigreerd van een JS43 blade naar een PS702 blade in een ander blade chassis in een ander gebouw, waarna de SAN redundantie niet meer hersteld kon worden, en het systeem nog maar een enkel pad had naar de SAN storage; en dat terwijl het een produktie-systeem was, wat juist redundant uitgevoerd behoort te zijn.

Het probleem was er al een tijdje; men had al van alles geprobeerd, tot het vervangen van het halve computer-systeem aan toe; en nog was het probleem aanwezig. Ondertussen was de druk vanuit "upper management" toegenomen, met name omdat de klant zich hier ook zorgen over begon te maken, dat het allemaal zo lang duurde.

En als team leider krijg je dus meteen maar het probleem in je schoenen geschoven, om het even op te lossen. Op donderdag was ik er (weer eens) mee bezig, en heb ik het dan eindelijk voor elkaar gekregen om het op te lossen. Kwestie van even de SAN zonering in orde laten maken, nadat de firmware van de HBA was geüpdate (geeft helemaal niks, als je hier niets van begrijpt).

Omdat niemand anders het opgelost kreeg, en ik wel, kreeg ik allerlei complimenten over me heen, en da's wel weer een erg leuke kant van team leider zijn:

Van onze delivery leader:
"I just wanted to pass along that I am impressed with what Michel Meilink brings to the table with regard to knowledge, professionalism, and service delivery. The below is just an example among several that I could cite along these lines, regarding him specifically. Now, then, can we clone him? :-)"

Van de baas van mijn baas:
"This super and great work by everyone!!! The comments on Michel, the team and the focus on the environment is outstanding."

Van de "IT Director" van Dell:
This is really great to see. You guys are having an impact for this critical customer! Thank you for your commitment and attention to detail!"

Op dit soort momenten is het altijd goed om maar weer eens over je salaris te onderhandelen, toch?!
2098 Woensdag 10 oktober 2012  -  Karnemelk!?

Ik vind het echt een gemis hierzo in Amerika; karnemelk. Dat en nog duizend andere dingen die hier niet te vinden zijn in de supermarkt. Alhoewel... ik zag deze week in de supermarkt "Cultured lowfat Buttermilk", en ik was gewoon nieuwsgierig wat dat was. Blijkt dat verdorie toch karnemelk te zijn! Na drie en een half jaar in de VS te wonen, weten we dit eindelijk te vinden! Ik fleur er weer helemaal van op; eindelijk weer iets in de supermarkt wat Hollands aan doet. Het is net niet de juiste smaak (zoals we gewend zijn bij de yoghurt), maar het komt behoorlijk in de buurt.
2097 Woensdag 10 oktober 2012  -  Stukje Bert Visscher

Laatst op Facebook was het onderwerp van gesprek "verjaardagen" - waarbij we aan het onderstaande stukje van Bert Visscher uit "Nee, dan Lourdes" moesten denken:

2096 Dinsdag 9 oktober 2012  -  Cårven Der Pümpkîn

Met Halloween weer in aantocht, kon ik het niet laten om het volgende filmpje hier te plaatsen - deze is zo grappig!

2094 Maandag 8 oktober 2012  -  State Fair of Texas


Als ze hier een kermis hebben, dan doen ze het meteen groots en goed. De grootste kermis van heel Texas is in Dallas, in Fair Park. Met belachelijk veel attracties, een verlichte parade, een auto-show, heel veel (gefrituurd) eten, concerten, een kabelbaan, een reuzenrad, Big Tex (een grote pratende pop die ook al 60 jaar mee gaat), en dit jaar een Chinees lantaarn festival. Zo groot allemaal zelfs, dat je met een trein van de parkeerplaats naar de ingang kunt gaan. En zo groot, dat de kermis er 4 weken lang staat.

Wij op maandag-avond heen; niet zo zeer om de State Fair zelf, maar speciaal voor het Chinese Lantern Festival, maar daarover verderop meer. Gelukkig zeer dichtbij een parkeerplek gevonden, en ook nog snel door de ingang heen; alleen dat al koste ons 3 jaar geleden op dezelfde kermis rustig een uur werk, en dat ging dit jaar een stuk beter.

Het meest irritante aan deze kermis is de manier waarop je moet betalen: met papieren bonnetjes. Die je natuurlijk eerst weer ergens moet kopen, en die er (zeker met de prijzen op deze kermis) er razendsnel doorheen vliegen. Even een hamburger met wat drinken voor ons allemaal en weg zijn 50 bonnen (sterker nog, ik had niet eens genoeg bonnen voor drinken voor iedereen!). Waarom ze toch niet gewoon betalen met gewoon dollars?!?
Het reuzenrad - de Texas Star.
Zouden ze genoeg suikerspin hebben???
Hier werden ter plekke toffees gemaakt.
Hier wordt de toffee gekneed.
De Killdares; bandje met Keltische rock-muziek; die stonden 3 jaar geleden ook al op de State Fair - we hebben hier een deja-vu gevoel.
Ons luxe diner!!! De rest van het eten op de State Fair is allemaal zo walgelijk vet en machtig ... zoals gefrituurde boter of een combi van gefrituurde kaneelbrood met bacon ... Nee dank je!!
Blijkbaar was deze dame die popliedjes zong heel bekend, wij kennen haar niet. Het blijkt Bridgit Mendler te zijn.
Politie te paard.
Knus huisje in een boomstam.
Big Tex, het boegbeeld van State Fair of Texas; heel mooi vinden wij 'm niet.
Even naar de overkant van de State Fair; dit geeft wel aan hoe groot het is.
Hier gaan we heen zodra het donker wordt.
Man zingt in boomhutje.
De parade begint.
Bandje in 1 van de wagens van de parade.


2095 Maandag 8 oktober 2012  -  Chinese Lantern Festival


Dit was werkelijk wonderlijk mooi!!!! Het Chinese Lantern Festival. Alles verlicht, en gemaakt van dun ijzerdraad en overheen een soort dun doek gespannen. Wat prachtig, en al zijn de foto's al mooi, al zeg ik het zelf ... Je had er bij moeten zijn!!
Het vrijheidsbeeld.
De mieren-speeltuin.
Dit stond allemaal op het water; kijk maar naar de weerspiegeling.
Texas Longhorns.
Dino's.
Men is speciaal overgekomen uit China om dit allemaal op te bouwen. Ze waren nog te laat begonnen omdat men problemen had met de visa.
De ingang.
Het reuzenrad "The Texas Star" 's avonds verlicht.
Onderwaterwereld.
Pagode.
De "porcelain dragon", deze was als enige niet van doek gemaakt, maar van echte chinese eetborden en daar dan blauwe verlichting bij.
De "mushroom garden".
Vlinder- en bloemen-tuin.
Flamingo's; deze staan op het water.
Panda bos.


2093 Zaterdag 6 oktober 2012  -  Halve marathon: Anna Banana Trail Run

Ik weet niet wat er precies gebeurd is, maar in slechts 12 uur tijd is het weer hier compleet omgeslagen. Zelfs in oktober is het nog altijd lekker warm in Texas, zo rond de 27 graden. Althans zo hoort het te zijn. Op vrijdag was het dus nog 27 graden, en op zaterdag-ochtend was het k-k-koud:


En precies op deze ochtend moest ik om 5 uur mijn bed uit, om op tijd in Aubrey te zijn (zo'n drie kwartier rijden bij McKinney vandaan) voor de Anna Banana Trail Run, mijn tweede officiële halve marathon. Brrrr.... zo op de vroege ochtend.

De Anna Banana Trail Run is specifiek in het leven geroepen om geld in te zamelen voor de Anna Brashear Foundation, die bijdraagt aan onderzoek naar de ziekte AML, een vorm van leukemie. Anna Brashear was een meisje van 8 jaar die hieraan is overleden, en haar ouders hebben deze foundation opgericht. Ik vind het een goed doel, en heb me daarom voor deze halve marathon ingeschreven. Leuk was dan ook om de moeder van Anna bij de start van de halve marathon te ontmoeten.

Ik heb mijn "running packet" opgehaald (nog in het pikke-donker, zo vroeg was het), mijn nummer opgespeld, en maar even een rondje warm gelopen, voor de echte start. Al heel snel na de start waren een aantal anderen mij al ver vooruit. Gelukkig had ik zelf ook snel een voorsprong op weer een andere groep deelnemers; en dat is eigenlijk gedurende de rest van de halve marathon precies zo gebleven. Het is echt een trail run; vooral over een bos-pad; en dat rent eigenlijk best goed; beter als op dat harde beton wat je hier overal hebt.

De tien-mijl marker!


Na zo'n 11 mijl, worden we van het bos-pad afgestuurd, en rechtsaf een heuse rivier-bed met rotsen in, en dat ook nog stijl omhoog. Daar had ik echt even moeite mee; en toen ik achteraf aan het na-praten was met de andere deelnemers had iedereen het over dit absurde pad; maar ja, het is dan ook echt een trail run; en hier was het echt even uit kijken om niet onderuit te gaan bij al die rotsen.

Uiteindelijk ben ik als tiende over de finish gekomen; waar ik zeer tevreden mee was. Nu moet ik het wel even in een beetje perspectief plaatsen: Er waren maar 27 deelnemers. Maar goed, toch beter dan meer dan de helft van de groep. En waar ik helemeaal tevreden mee was: Ruim 6 minuten minder er over gedaan, dan mijn vorige halve marathon (en dat ondanks dat rare rotsen-rivier-pad!):


Gefinisht in 1 uur, 52 minuten en 55 seconden. Ik moest deze prachtige score wel drie dagen lang daarna bekopen met spierpijn in mijn benen, dus ik kon wel merken dat ik een behoorlijk tempo heb aangehouden. Op de 1 of andere manier is het doen van een echte (halve) marathon toch anders dan in je eentje hard lopen. Je wordt dan toch strijdlustig, en wilt je vooral niet laten inhalen door anderen, en daardoor ga je duidelijk sneller...

Mijn nummer, wat ze hier normaal een "bib" noemen, mijn medaille en mijn "shoe id tag", een dingetje met een chip erin, wat je om de veters van je schoen vast maakt, zodat ze exact kunnen meten hoe lang je er over doet.


Oke, en nu op naar de volledige marathon in december. Het is nog steeds een behoorlijke uitdaging, want ik heb tot op heden nog nooit meer hard gelopen dan 19 mijl, en een volledige marathon is ruim 26 mijl...
2092 Vrijdag 5 oktober 2012  -  Geslaagd!

Michael is vandaag vroeg uit van school, dus een mooie kans om "even" langs te gaan bij de DMV. We hadden dat al twee keer eerder geprobeerd, maar de rij was er iedere keer gewoon veels te lang. Dit keer was het een stukje beter. Weliswaar was er nog steeds een rij buiten, maar in ieder geval een stuk korter dan de vorige keren.

Al na anderhalf uur wachten was Michael aan de beurt. Na vele papieren controleren, heel veel handtekeningen zetten, vingerafdrukken en een ogentest, kan Michael dan eindelijk aan zijn theorie-examen gaan beginnen voor het auto-rijden. En meneer jast dat er even binnen een kwartiertje doorheen... en... geslaagd! Michael heeft nu officieel een "learners permit" en mag dus gaan leren auto rijden op de openbare weg.

Ik kon het niet laten, en ik heb Michael meteen meegenomen naar een rij-school om zijn eerste rij-les in te plannen. Op zaterdag 20 oktober vroeg in de ochtend mag hij voor het eerst 2 uur gaan rijden!
2091 Vrijdag 5 oktober 2012  -  Griezelig leuke spookjes

Tja, en hier doe je dan uren over ... zie je het eraan af? Vast niet! :)



Ik wilde er 1 gaan proeven maar hij zweefde weg...


Onder het spook zit de cake pop verstopt.


BOE !!!!

2088 Dinsdag 2 oktober 2012  -  Wat loopt daar op de stoep?

Deze tarantula liep gezellig in onze wijk rond, niet ver van ons huis!!! Vele zijn ze al tegengekomen in hun garage en badkamer en eentje viel er op iemands hoofd toen die de achtertuin inliep!!!!

2089 Maandag 1 oktober 2012  -  Weekendje regen in McKinney

Zo zien we het toch niet vaak in Texas!!


Regen, regen en nog eens regen.


Ondanks dat we erg blij zijn met de regen, is het wel heel rottig als je ergens heen gaat. Er is hier geen zoab en de regen blijft dus op de wegen liggen. Iedereen die voor je rijdt, spat dat flink op en je ziet dan bijna niks meer... Alsof je door dikke grijze mist rijdt, heel vermoeiend.

2090 Maandag 1 oktober 2012  -  Overal pompoenen

Ik vind het altijd zo gezellig als je overal weer pompoenen ziet liggen. En met de regen erbij krijg je weer even dat ouderwets gezellige herfstgevoel.




Datum: 27 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016