3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 mei 2017 (2886)
25 mei 2017 (4478)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1134 Zondag 30 november 2008  -  Gezien op www.obsdemeerpaalap.nl...

1133 Vrijdag 28 november 2008  -  Thanksgiving

We zijn dus druk bezig om ons huis op te ruimen, leeg te maken, en te voorzien van nieuwe vloerbedekking. Binnenkort maakt de makelaar de foto's en niet veel later gaat HET bord in de tuin.

Ondertussen wachten we nog altijd op positieve geluiden vanuit de States over onze visa. Ik heb nu wel een arbeidscontract in de VS, maar nog geen visa. En dat baart ons een beetje zorgen. We hebben het gevoel dat we al onze schepen aan het verbranden zijn hier in Nederland, en dat we ondertussen eigenlijk nog helemaal niet zeker weten of we wel kunnen gaan. Straks is ons huis al verkocht, en hebben we nog geen visa! Dat kan natuurlijk niet. Ik had dinsdag al gebeld met mijn immigration officer van Perot Systems, en zij vertelde me dat ze nog altijd wacht op een ingevulde vragenlijst van mijn nieuwe manager. Het is al drie weken sinds ons bezoek aan Texas, en ik heb al mijn papierwerk voor de visa allaaaaang ingeleverd, maar die ene vragenlijst van mijn nieuwe manager, tsja, die is nog niet ingevuld.

Ik dus gisteren bellen naar Amerika. Kijken of ik iets kan doen om dit proces wat te bespoedigen. Maar helaas, niemand die daar de telefoon opneemt. Ook niet na 6 keer bellen op verschillende tijdstippen; en ook niet op zijn cellphone. Nou, dat werkt ook niet.

Pas vandaag kwam ik er bij toeval achter dat het gisteren Thanksgiving was. Oh ja. De laatste donderdag van november viert men Thanksgiving in Amerika. Ja, dan nemen ze natuurlijk de telefoon niet op, want ze zijn er allemaal gewoon niet. Weer wat geleerd: Voortaan ook rekening houden met Amerikaanse feestdagen. Maandag maar weer bellen, want de dag na Thanksgiving neemt ook meestal iedereen vrij, zodat ze vier dagen op een rij kalkoen kunnen eten.

1132 Donderdag 27 november 2008  -  Tapijttegels

Behalve de styliste had ook onze makelaar nog wat op- en aanmerkingen op onze woning hier en daar. Styliste nummer twee (alsof 1 Tuthola al niet erg genoeg is)! De zolder was een kakafonie van kleuren. Ze doelde hiermee op al de verschillende vloerkleden op de grond, die we over de de jaren hebben verzameld. Lekker makkelijk toch: als je een kleed niet meer gebruikt in je woonkamer, gooi je 'm gewoon op zolder?! Daarnaast hadden we van de vorige bewoners nog een grote hoeveelheid biezen matten geërfd. En ook dat lag nog op de zoldervloer. Ze had wel gelijk. Het zag er niet uit. Moet dat zo op de foto? Maar ja, wat doe je er aan? Ik kreeg een ingeving om eens te kijken of ik op Marktplaats misschien wat tapijttegels zou kunnen vinden. En ja hoor: Bij een Blokker in Heerhugowaard, die verbouwd wordt, had men nog 3500 tapijttegels over. Nou is 3500 net iets te veel voor onze zolder (ondanks dat we een flinke zolder hebben!), dus even gebeld; en 120 tapijttegels ophalen bleek ook geen probleem, EN voor maar 50 cent per stuk!

Nou, is dat geen koopje?! Voor 60 euro hebben we nieuwe vloerbedekking op zolder. Ik mocht zelfs bij de Blokker zelf de tapijttegels uitzoeken, dus ik heb natuurlijk de mooiste meegenomen!

De oude vloerbedekking hadden we er snel uitgesloopt en naar de vuilstort gebracht. Nu alleen nog de tapijttegels er weer in. Dat bleek geen klein klusje, met name al de randjes en hoekjes op maat snijden en vastplakken, dat was heel wat werk. Oh, en ook nog alle overgebleven troep op zolder moest weg (probeer maar eens vloerbedekking te leggen, als er nog van alles in de weg staat). Dus nog een paar ritjes naar de vuilstort verder (ze beginnen me zelfs te herkennen bij de vuilstort) en de rest van de week tapijttegels leggen. En zowaar: we hebben de mooiste en meest opgeruimde zolder van de hele Nachtegaallaan. Wow! Ik ben helemaal trots op mijzelf.
1131 Woensdag 26 november 2008  -  Tuthola

Druk, druk, druk. Ons huis moet in de verkoop, en daar komt tegenwoordig het een-en-ander bij kijken. 't Is al lang niet meer eenvoudig een kwestie van een bord "Te Koop" in je voortuin planten. Nee, tijden zijn veranderd.

Waar vroeger mensen alleen maar via de makelaar huizen gingen kijken (en wij dus ook zo'n 10 jaar geleden), daar heeft nu Internet alles overgenomen. Nu moet je er voor zorgen dat je super-gelikte foto's van je woning op Internet hebt, wil er überhaulpt iemand langskomen om de woning te bekijken. Want mensen kijken nu eerst op Internet of een woning wel interessant genoeg is, en komen daarna pas kijken. En slechte foto's van je woning op Internet, leveren geen kijkers op.

Daarom vandaag een styliste bij ons op bezoek. Een tuthola die je komt vertellen hoe je woning er uit moet zien voor de Internet-foto's en natuurlijk ook voor de kijkers. We kregen een heel bla-bla verhaal en onze woning werd van boven naar onder doorgelicht. We hebben er wel wat bruikbare tips aan overgehouden, maar het meerendeel van de styling was gewoon "zo veel mogelijk weghalen". Leeg! Kaal! Ruimte! Dat is wat kopers tegenwoordig willen!! En daar gingen dus al onze persoonlijke dingetjes. Want mensen kunnen niet door de spullen van iemand anders heen-kijken, en moeten in hun gedachten hun eigen spullen in de woning kunnen inbeelden. Tuthola!

't Zal allemaal wel, maar wij vinden het nu maar kaal in huis. Waar we voorheen het gevoel hadden dit is ons gezellige huis, is het nu maar een kale bende. En weet je, dat is zo gemakkelijk nog niet. Het is helemaal zo leuk niet om de sfeer die je zelf hebt gecreëerd in huis, teniet te moeten doen, en daar nog een paar maanden in te moeten leven. We troosten ons met de gedachte dat het wel mooie Internet-foto's zullen gaan worden, en dat we daardoor hopelijk sneller een koper zullen vinden voor ons huisje, maar toch. En zodra de makelaar langs geweest is om foto's te maken, zetten en hangen we gauw weer wat dingen terug, en gooien we de kerstboom erin!! Terug met die gezellige sfeer in huis!

Ondertussen is het ook heel prettig om de styliste, oh sorry: Tuthola, overal de schuld van te geven. (Okeeee, ik geef toe, de styliste was best aardig, en dus eigenlijk helemaal geen tuthola, maar ze is verdorie wel de aanstichtster van die kale bende in ons huis, dus moet ze het onderspit delven in onze weblog).
1130 Dinsdag 25 november 2008  -  Filmpjes van Damian

Kinderen worden steeds handiger met computers, zeker naarmate ze ouder worden. Vroeger waren ze nog diep onder de indruk als ik iets deed op de computer. Maar dat zijn allang vervlogen tijden. We hoeven niet meer met onze kids mee te doen op de Wii, want we winnen toch niet meer, zo ervaren zijn ze al met die controllers.

Ook op de PC gaat het met rasse schreden vooruit. Michael is bezig onze oude stripboeken via Marktplaats te verhandelen, en ik sta er verbaasd van te kijken dat Damian meerdere filmpjes in elkaar zit te flansen met Windows Movie Maker, en ondertussen ook achtergrondjes maakt voor op zijn eigen Youtube pagina. En dat terwijl Papa nooit uitgelegd heeft hoe je zoiets moet doen. Sterker nog: ik leer nu zelfs dingen van onze kids: Ze kwamen met een website op de proppen: www.mediaconverter.org, waarmee je zelf filmpjes van Youtube kunt downloaden en naar iedere vorm kan converteren. Grappig!

En helemaal leuk vind ik een filmpje wat Damian heeft gemaakt, ter voorbereiding op een spreekbeurt op school, natuurlijk over Amerika. Kijk zelf maar eens op Damian's Youtube pagina: http://www.youtube.com/user/superluigi132.

1135 Maandag 24 november 2008  -  Helga bedankt!

Het probleem met de gestolen fiets is vooralsnog ook weer opgelost. Neeeeee... we hebben Michaels fiets niet terug. Die is gestolen en blijft gestolen. Of ligt ergens op de bodem van de vijver. Maar dankzij Helga kan Michael toch weer fietsen. Michael mag namelijk gratis en voor niks de komende maanden de fiets van Uwe gebruiken. En het is nog een hele mooie fiets ook! We hebben er snel een goed slot bij gekocht zodat Michael hem nu voortaan gewoon aan het fietsenrek kan vastzetten.
1128 Vrijdag 21 november 2008  -  RSS Feed

Mocht je graag gebruik maken van RSS Feeds, dan kun je vanaf vandaag je hart ophalen op www.meilink.net, want wij hebben er nu ook één!!

Meilink.net weblog RSS feed: http://www.meilink.net/rss.php

(Je hoeft de link niet persé te onthouden, je kan ook gewoon op het oranje RSS icoontje in de menubalk klikken)
1129 Donderdag 20 november 2008  -  Fiets weg?

Ons trein-station is een plek voor tuig. Ik had een tijd geleden al eens mijn stoere Fiat Panda bij het station geparkeerd, om bij terugkomst te ontdekken dat iemand er een spiegel vanaf had geslagen. Vandaag, weer een incident: de fiets van Michael is verdwenen.

Alle fietsenrekken nagekeken, in de hoop dat de 1 of andere grappenmaker 'm misschien gewoon iets verderop had gezet, maar helaas, de fiets was niet meer te vinden. Mooi is dat. We hebben het al druk genoeg, en dan komt dit er ook weer bovenop. Joepie. Je zou denken dat als iemand dan een fiets steelt, dat-ie 'n mooie steelt. Maar dat is dus niet zo. Zelfs met een bochel in het voorwiel, een defecte bel en een afgebroken kettingkast, wordt-ie NOG gestolen! Het deed mij denken aan de tijd dat we nog in Den Haag woonden. Daar is namelijk ook ooit een fiets van mij gestolen; een fiets die er echt niet uit zag, en ook die is toen verdwenen...

Een nieuwe fiets kopen voor Michael is een beetje een verkeerd idee, zo vlak voor onze mogelijke verhuizing naar de States. Dus... iemand nog een tweedehands brik over voor Michael? Hij moet er mee op en neer naar het station kunnen, dat is alles.
1127 Woensdag 19 november 2008  -  De vlag uitgehangen

Vandaag hebben we de vlag uitgehangen (nou ja, eigenlijk gisteravond laat al (toen ik de baan had geaccepteerd), maar ja, geen hond die dat ziet natuurlijk). De vlag van Texas hangt vrolijk te wapperen aan ons balkon.


We kunnen nu ook weer wat verder: Vandaag is de makelaar op bezoek geweest voor de verkoop van onze woning. Ik heb de hele schuur uitgeruimd en nagenoeg alles naar de vuilstort gebracht (zoooo, dat ruimt op!). En we zijn op het gemeentehuis geweest voor onze nieuwe paspoorten.

En dan nog een verhuizer vinden. Een verhaal apart. In een grijs verleden hebben we al eens een offerte opgevraagd bij KHZ voor een verhuizing naar Los Angeles. Kosten: 4000 euro. Wel een beetje prijzig dus. Dit keer daar nog maar eens een offerte gevraagd, maar nu naar Dallas. Een stuk korter qua afstand, zou je zo zeggen. En dus waarschijnlijk een lagere offerte. Niets is minder waar. KHZ vindt nu dat het 4600 euro moet gaan kosten. Bizar. De haven van Houston is 9 dagen minder varen dan de haven van Los Angeles, en toch kost het 600 euro meer. En dat met de gedaalde brandstof-prijzen. KHZ viel af.

Volgende kandidaat: Suddath International (uit Texas). Het eerste wat ik van dit bedrijf hoorde, was dat men een home survey wilde laten uitvoeren, om te bepalen hoeveel volume aan spullen we willen gaan verhuizen. Suddath had hiervoor haar Nederlandse partner ingeschakeld om dit voor hun te doen. En wie denk je nou, dat deze Nederlandse partner is.... Juist, KHZ. Nou, die hadden we dus al eerder op bezoek gehad, dus we konden de home survey wel skippen. Suddath kwam een paar dagen later met haar offerte: 1000 euro hoger dan KHZ! Ook Suddath kunnen we dus vergeten.

Nummer 3 was Online Shipping. Daar kwam het op 3500 euro. Al wat beter, maar het hele bedrijf(je) komt wat rommelig en onprofessioneel over; en de meningen over dit bedrijf op Internet zijn ook wat wisselend. Geen goede kandidaat dus.

Nummer 4 ziet er beter uit: Worldwide Baggage & Packages. Hier geen verhalen over complete containers verschepen, maar gewoon een palletbox. Alle andere verhuizers vonden allemaal dat we een 20-foot container nodig hadden, zelfs terwijl we van plan zijn om al onze meubels achter te laten. In zo'n container past dan rustig 30 kubieke meter. Een beetje teveel van het goede. Een palletbox klinkt ons beter in de oren. Gewoon een pallet met een grote doos erop. Doe er daar een stuk of 5 van en laat dat verschepen naar Dallas. Absoluut de goedkoopste variant! Dit bedrijf heeft ook nog eens kennels in de verkoop, wat heel handig is, voor als onze katten met ons mee gaan verhuizen. Conclusie: Een verhuizer is ook gevonden!

1126 Dinsdag 18 november 2008  -  Ik heb een baan!!!!

TADAA!!! Na de allerlaatste hobbel vandaag te hebben weggewerkt, heb ik dan nu ein-de-lijk de baan in de Verenigde Staten kunnen accepteren! De grote "ACCEPT" button in de elektronische offer letter zat al dagen naar mij te lonken, maar ik moest echt eerst even zeker weten dat het contract in orde is en dat het goed zit met de secundaire arbeidsvoorwaarden.

Dat werd vandaag bevestigd, dus heb ik om exact 4:33 PM (en 53 seconden) Texaanse tijd, de baan geaccepteerd. Acht lange maanden aan gewerkt; maar het is gelukt (de aanhouder wint!): Ik word in Texas de teamlead van Provider Team #1 Unix, waar beheer en projecten worden uitgevoerd voor Stanford University Medical Center in Californië. Yee-ha!

1125 Donderdag 13 november 2008  -  "Decline"

We hadden dus 3 dagen om te reageren op het arbeids-contract uit Amerika. Ik heb het afgewezen.

"WAT!?!!? Ben je gek geworden, of zo? Heb je eindelijk na 8 maanden ploeteren een aanbod en wijs je het af????"

Rustig, rustig, haal adem. Het valt allemaal mee. Er stonden wat foutjes in. Zo was ik ineens gedegradeerd van "senior specialist" naar "specialist" in het arbeidscontract. Niet echt iets wat ik wil. Daarnaast stond er in dat ik de eerste 30 werkdagen geen gebruik mocht maken van de US benefits (zeg maar, de secundaire arbeidsvoorwaarden). Ook niet helemaal wat ik wil na al 13 jaar dienstverband bij Perot Systems. Dus men moet het contract aanpassen. En de enige manier om dat voor elkaar te krijgen was, door op "decline" in plaats van "accept" te kliken.
1124 Donderdag 13 november 2008  -  Ik heb er weer eentje...

Mijn 22e certificering pronkte vandaag in mijn mailbox. Dat komt goed uit, want ik ben deze week druk bezig alle benodigde documenten te verzamelen voor onze visum aanvraag; dus deze kan er ook meteen bij.


Trouwens, het verzamelen van al die documenten die nodig zijn voor een emigratie, is niet bepaald eenvoudig. Om je een idee te geven: Ik moest eerst alle paspoorten van ons scannen, alle pagina's (dat zijn 19 scans per paspoort!), en ook de verlopen paspoorten. Vervolgens moeten er meteen nieuwe paspoorten worden aangevraagd (zodat het visum wat straks in onze paspoorten komt, voorlopig 5 jaar geldig is). En ik moest een trouwakte en geboorte-akte's oplepelen: Als je, net zoals mij, heel naïef denkt dat even in je eigen gemeentehuis te kunnen regelen, dan heb je het fout: Ten eerste is een uittrekseltje niet voldoende voor een emigratie, maar moet het een hand-getypt internationaal afschrift van een akte zijn. Die haal je uitsluitend op bij de gemeente waar je respectievelijk getrouwd, danwel geboren bent. Zo kon ik dus vandaag op en neer naar Voorburg (waar Michael geboren is) voor exact 1 A4-tje met stempel en handtekening voor de belachelijke prijs van € 10,80 (ik wist niet dat papier zo duur was). Met alle files in de randstad kostte me dit tripje toch zeker 4 uur reistijd...
1123 Dinsdag 11 november 2008  -  In de krant!

Ik had eigenlijk vandaag pas eens de tijd om fatsoenlijk de krant door te nemen, nu we weer terug zijn uit de States. En ziedaar, ik ontdek het logo van mijn webdesign-bedrijf zowaar in de krant:

1122 Maandag 10 november 2008  -  Boem!

Nou, daar is-t-ie dan: Een heus job offer in mijn e-mail! Je zou nu verwachten dat we een gat in de lucht springen en direct de (Texaanse) vlag uithangen (ja, we hebben echt een vlag uit Texas meegenomen), maar niets is minder waar. Acht maanden aan gewerkt, en nu inderdaad een aanbod voor een baan, en toch geen euforie.

We zijn waarschijnlijk nog steeds wat ontdaan van onze trip naar Texas. De jetlag is nog niet eens uitgewerkt (we zijn niet uit bed te meppen 's ochtends), en we zijn met onze neuzen op de feiten gedrukt: De emigratie wordt nu echt realiteit. En ondanks dat we dat continu wilden, is het ook wel een beetje eng.

Drie dagen. Zoveel tijd hebben we gekregen om te reageren op het job offer. Ik gebruik die tijd maar even om alle documentatie goed door te lezen, en ons gezin nog maar even rustig aan het idee te laten wennen, voordat ik op die grote knop "ACCEPT" onder het arbeidscontract klik...
1121 Zaterdag 8 november 2008  -  Voorlopig naar huis

We gaan weer terug naar Nederland. We zijn blij weer even naar huis terug te keren. We hebben zoveel indrukken en ervaringen opgedaan; Het is dan weer even goed om weer in een vertrouwde omgeving te zijn. De realiteit van het emigreren is afgelopen week heel dichtbij gekomen. Het is iets waar je eigenlijk van te voren helemaal niet zo veel bij stil staat, als je de wens hebt om te emigreren: de emotionele kant ervan. Dat heeft veel meer impact dan je van te voren verwacht. Het is zo-oo-oo gemakkelijk om thuis in Anna Paulowna te roepen dat je wilt emigreren, maar het echt doen, dat is toch even iets anders.

Deze week is in ieder geval goed geweest. We hebben een hele goede indruk kunnen krijgen van Plano en de omgeving. We hebben huizen gezien, scholen bekeken, veel gepraat met mensen uit de buurt, uit eten geweest, geshopt en ook leuke dingen gedaan. Dus we weten nu min of meer waar we aan gaan beginnen.

Wow. Het heeft dan zo'n 8 maanden geduurd, maar het gaat nu echt gebeuren, onze emigratie! Dit keer eens niet met lege handen terug naar Nederland, maar echt met een baan op zak. Ik realiseer het me nu eigenlijk pas, in het vliegtuig naar Amsterdam.

Mijn startdatum in de VS is 5 januari. Ik vraag me af of we dat gaan redden. Geen kleine opgave om alles te gaan regelen. We gaan in ieder geval nog even kerstmis en oud-en-nieuw in Nederland vieren. En op 31 december nog een keertje naar de Winter-Efteling. Hoe leuk emigreren ook zal zijn, we gaan toch ook zeker dingen achterlaten...

PS:

Even een klein kattebelletje voor mijzelf: Als we nog eens naar de VS vliegen, neem dan in hemelsnaam nooit meer een vlucht met zo'n piepklein Embraer vliegtuig. In onze vlucht van Dallas naar Houston hadden we belabberd veel turbulentie en zaten we in de grootste luchtzak tot nu toe. Nou heb ik toch heel wat gevlogen, maar ook daar draait mijn maag van om. Brrrrrr...

PS 2:

In hetzelfde mini-Embraer vliegtuig zat ook het voltallige basketball-team van Angola. Een stel van die hele grote brede negers die alleen maar gebukt in het vliegtuig konden instappen en hun tassen met geen mogelijkheid konden opbergen, om zich vervolgens op een klein stoeltje te moeten wurmen. Zie je het al voor je? Wij konden er wel om lachen. De stewardess minder, want die had haast om het vliegtuig op tijd te laten vertrekken, en stond behoorlijk te stressen.
1120 Vrijdag 7 november 2008  -  Nog 1 keer naar McKinney

Vanochtend weer voor een heerlijk ontbijt naar Denny's, waar een wat oudere vrouw uit Iran ons erg hartelijk begroette. Ze herkende ons nog van de vorige keer. En viel toen ook al als een blok voor Damian. "Oh, he's so cuit!!". Deze keer is Damian zelfs 2 keer stevig beetgepakt door deze vrouw, om hem even lekker te knuffelen. Damian wist zich geen raad en wij vonden het uiteraard heel grappig.

De jongens liggen weer heerlijk in het zwembad. Even het ontbijt er af zwemmen. De dag belooft ook weer erg warm te worden. Ik heb het nog heel erg moeilijk met het feit echt uit Nederland weg te gaan. Ik heb het behoorlijk onderschat en ik probeer dit allemaal straks thuis te verwerken. Anna Paulowna is bekend en veilig; Je weet waar alle winkels zijn; waar de dokter is, enzovoort. Dat ben ik straks allemaal kwijt. Pffffff.... moeilijk hoor!

's Middags door McKinney gereden en de huizen bekeken. We kiezen alle vier voor deze plek om te willen wonen: Mooi huis, goede scholen, leuke winkels in de buurt en toch niet zo in de drukte. We zijn nog bij een leuk hamburgertentje beland, maar na het eten wilde we terug naar de auto lopen en opeens hoorden we Damian huilen, die languit op het asfalt lag. Hij was gestruikeld en ellenbogen en knieën waren helemaal geschaafd. Eén knie bloedde en ook zijn voet had een rare draai gemaakt. Gelukkig heb ik altijd pleisters en doekjes in mijn tas en kon ik het redelijk verbinden.

Daarna naar de Walmart geweest, waar Damian 2 mooie T-shirts had uitgezocht: 1 van Mario Kart en 1 van Indiana Jones, voor maar 6 dollar per stuk. Dat is € 4,50. Echt geen geld dus. Alles is in Amerika een stuk goedkoper. Ze hadden ook al lekkers voor kerst liggen. Rijen dik met lekkers dat je in Nederland nog nooit gezien hebt.


Het stikt hier van de grackles. Je ziet ze overal! (Kijk ook bovenop het gebouw!)

Tot slot nog naar de mall. Daar was een boekenwinkel, ook weer mega groot met zelfs een koffie-tentje erin. Bovenin de mall zat een bioscoop waar we Madagascar 2 hebben bekeken. We hebben er enorm om gelachen! Wel opvallend dat heel veel gezinnen baby's meenemen naar de bioscoop. Baby's die regelmatig hard huilen.

Ook valt op dat alles schoner is in Amerika. En onderweg in de auto zie je ook veel mooie verlichte fonteinen. Ook bijvoorbeeld tandarsten, scholen, dokters, enzovoort, zitten in schiterende gebouwen.

En nu de boel inpakken, want we gaan morgen weer naar huis. Wat is het een puinhoop, als je met z'n vieren een week op een hotelkamer zit. Zucht... En dan nog een slopende vlucht van 11 uur. Ik dacht vroeger altijd: "Hoezo, is vliegen slopend? Je hoeft alleen maar te zitten. Verder niks!" Maar geloof me, het sloopt je, dat zitten gaat goed vervelen en ook de verveling gaat de keel uithangen. Je benen worden stijf en slapen lukt altijd maar moeilijk in een vliegtuig op de 1 of andere manier. Dan thuis nog de man met de moker, oftewel de jetlag. Alles opruimen, bergen wasgoed wegwassen, en alle indrukken verwerken. En het geregel gaat beginnen: Het huis moet verkocht worden. Alle feestdagen nog. Tussendoor mijn verjaardag en die van Mies en Michael vieren. Nog wat klussen in huis, enzovoort, enzovoort! Aaaaaaahhhhhhhh... wat veel!

Maar goed. Ik ga nu stoppen, zodat ik Mies kan gaan helpen met inpakken. Tot thuis, waar het leven weer simpel is en waar de poesjes op mij wachten, want ik heb ze weer gemist die twee.
1119 Donderdag 6 november 2008  -  Manuela's verjaardag

Vandaag ben ik jarig! En heb van beide jongens een prachtige kaart met geld gekregen, om weer kraaltjes van te bestellen. Want de jongens weten dat ik graag kralen koop voor mijn kralen-hobby. Ik moest de enveloppen nog wel even zoeken. Ze hadden die verstopt in de hotel kamer. Ik heb ook nog een mooie piñata gehad. Waar wel anderhalve kilo snoep in zat! Ik legde ze uit dat de piñata wel erg licht was en dat de snoep er normaal gesproken los bij gekocht moet worden, omdat smaken verschillen. De mannen dachten uiteraard dat de piñata al gevuld was, en wilden gewoon dat ik 'm kapot maakte. Ik vond dat zonde. En vond tegelijkertijd het luikje waardoor ik zag dat de piñata gewoon leeg was. Ik probeer de piñata gewoon goed mee te krijgen in het vliegtuig. En de snoepjes zoek ik vanmiddag nog wel uit.


We besloten 's middags om naar Ripley's Believe It Or Not te gaan. Dat is een museum met raritieten en andere gekke dingen. Echt of niet? Believe It Or Not! Er zaten ook nog andere atracties in het gebouw, zoals wassen beelden en een spiegeldoolhof. We besloten het alle drie te doen. We keken eerst nog even rond in de souvenierwinkel, waar we gelijk een nieuwe vriend opdeden. De jongen achter de toonbank vond het heel interesant dat wij uit Nederland kwamen en wilde dat we Nederlandse woordjes gingen opschrijven en dat we vertelden wat wij zoal eten in Nederland. En wat het grooste verschil is tussen Nederland en Amerika.

We moesten op een gegeven moment echt zeggen tegen Michel "kom je nog?", want die jongen bleef lekker kletsen met Michel. Ripley's Believe It Or Not was echt ontzettend leuk. Ook de wassen beelden was heel mooi gedaan en we hebben vreselijk gelachen in het spiegeldoolhof.


Ripley's Believe It Or Not!


Dinosaurussen gemaakt van auto-onderdelen.


Eén van de bijzondere dingen in Ripley's.


Ex-president George Bush.


Op de foto met Johnny Depp!


En in de show van Oprah Winfrey!


David Letterman.


The Wizard Of Oz.


Het schitterende spiegeldoolhof.

Daarna nog naar de Stockyards in Fort Worth. Een oud gedeelte van Texas waar het er nog uitziet zoals vroeger. We hebben er eenvoudig maar heerlijk gegeten in een soort saloon. Het meisje deed erg haar best met het eten aan tafel brengen en wij vonden haar erg aardig maar ze wilde haast geen fooi aannemen van Michel omdat ze vond dat ze er te lang over gedaan had.


Texaanse humor.

Met nog een aardig ritje voor de boeg terug naar het hotel, dachten we er over na om naar de bioscoop te gaan. Maar helaas, we waren weer echt te moe en op Michel na, sliepen we allemaal voor negen uur.
1118 Woensdag 5 november 2008  -  McKinney, TX


Obama is president!

Mijn tweede en laatste dag bij Perot Systems. Alles is vandaag doorgesproken: Ik weet mijn toekomstige salaris, het aantal vakantiedagen dat ik krijg (meer dan in Nederland!), wie mijn team-leden worden, wat ik moet doen voor de visum-aanvraag en waar het koffie-apparaat staat. Ik weet ook dat men bereid is te gaan helpen voor het verkrijgen van permanent visum (de green card). Wel handig om te weten, want we krijgen eerst een tijdelijk visum (een L1B visum), waarmee we hooguit 5 jaar in de VS mogen blijven. Er zijn ook nog dingen onduidelijk, zoals wanneer we nou precies gaan verhuizen (want dat hangt van het visum af, maar het wordt waarschijnlijk ergens begin januari), en hoe we gaan verhuizen (naar een apartement, een huurwoninng, of meteen een koopwoning?), dus we hebben nog wat te doen. Het is nu voorlopig even wachten op de offer letter om het formeel te maken, en ondertussen alle documenten voor de visa te gaan regelen.

Ter afscheid had ik voor mijn nieuwe manager en mijn recruiter nog een chocolade-letter uit Nederland meegenomen. Uiteraard kent men het fenomeen "Sinterklaas" niet in de VS (alhoewel het verdacht hetzelfde klinkt als "Santa Claus"), dus ik moest nog wel uitleggen wat het precies is. Maar ze konden het kadootje wel waarderen. Het was mijn manier om ze te bedanken voor hun hulp bij deze baan.

's Middags besloten we nog maar eens te gaan kijken bij een huis in McKinney. Eén van de allereerste huizen die we gezien hadden, en welke wij erg mooi vonden. Nog een keer rondkijken in het huis: 't Is en blijft een prachtig huis, daar in Creekview Estates in McKinney. Mitch, de makelaar aldaar, praat ons helemaal bij over hoe een huis in Amerika wordt gekocht. Maar hij praat veel en snel. Hij deed ons aan "Stan" denken, een figuur uit het computer-spel Monkey Island, die ook snel wauwelt en alles probeert te verkopen terwijl hij wild met zijn armen zwaait. En het duizelt ons wel een beetje na het lange verhaal van Mitch, en hij denkt ook dat wij meteen het huis wilden gaan kopen. We hoefden maar even 1000 dollar earnest money neer te tellen om het huis te reserveren. Nou, dat ging ons toch net even een beetje te snel. Ja mooi huis, maarruh... we hebben echt eerst in Nederland nog een huis te vekopen, voordat we hier een huis gaan kopen. Oh, en een ondertekend arbeids-contract en een visum in handen zou ook wel fijn zijn.

Toen we naar Creekview Estates gingen, was het nog licht en na het lange verhaal van Mitch, was het inmiddels al weer helemaal donker buiten. We besloten nog even naar een mall te gaan om nog even rond te kijken en een hapje te eten. Alhoewel een "hapje" moeilijk is in Amerika. Het wordt meer een "hap". De Stonebriar mall zou, als we inderdaad in McKinney gaan wonen, 20 minuten van ons huis zijn.

Het was weer verbazingwekkend, hoe groot het daar was. Er zat gewoon een ijsbaan in, en een carousel, en op de bovenverdieping een bioscoop met 24 zalen. Als je daar als moeder je kleuter zou kwijtraken, lijkt me dat echt een ramp. Er zijn ook continue mensen die je hapjes aanbieden in de hoop dat je maar bij hun restaurant komt eten.

Wat een winkels en zoveel spullen die je in Nederland echt niet ziet. Een voorbeeld??? Wat dacht je van een kraam in de mall met wat ik dus dacht stenen waren, maar omdat ik een soort kooitjes zag begreep ik de stenen niet echt. De stenen hadden pootjes! Het bleken dus krabbetjes te zijn die beschilderd waren en die je gewoon thuis kunt houden. Of het diervriendelijk is... hmmmmm... dat weet ik zo net nog niet.




Goofy dwars door het raam bij de Disney Store.


Een complete ijsbaan midden in het winkel-centrum!


Goed kijken: Bij het roze krabje met de bloem erop, dan zie je de pootjes eronder!


's Avonds in het hotel weer uitgeput. We willen iedere keer de weblog doen of een kaartspelletje (Uno) of een DVD'tje op de laptop kijken, maar door de vermoeidheid komt het er gewoon echt niet van. Vandaar dat ik ook dit keer in de ochtend de weblog even bijwerk in de lobby van het hotel.
1116 Dinsdag 4 november 2008  -  Dallas Zoo

Omdat Michel vandaag een dag ging proef werken bij Perot Systems zijn de jongens en ik naar de Dallas zoo gegaan. Want een hele dag op je hotelkamer, is ook niet heel spannend. Omdat Michel ons niet kon brengen of halen, hebben we de DART genomen. DART staat voor Dallas Area Rapid Transit en is een trein die door het centrum van Dallas rijdt.

Ik vond het op zich best wel eng om in zo'n grote vreemde stad de trein te pakken. Michael had een kaartje in zijn hand, waarbij hij kon kijken welke stations we allemaal passeerden en waar we er uit moesten. Gelukkig ging alles goed en als je uitstapt, zie de zoo al liggen aan de overkant. We hebben met zijn 3en een ontzettende leuke dag gehad. Kijk maar naar de foto's.


Ach wat lief!




Dit waren hele mooie aparte vogels, die we nog nooit eerder hadden gezien in een andere dierentuin.




Er was een apart vogel-gedeelte waar je een stokje met voer erop kon krijgen, waarna alle vogels op je af kwamen. Dit vonden wij het leukste van de hele dag.




Opa in zijn stoel.






De kinderen deden alsof zij zelf ijs aan het scheppen waren bij een verlaten ijs-tentje.




Damian heeft er geen idee van dat zijn broer vlak achter hem een Frankenstein-imitatie doet.




Aan het eind van de dag weer met de DART terug naar Plano, waar Michel ons op kwam halen. Daarna nog even lekker gezwommen; tenminste ik niet, want hoe heet het in de middag ook kan zijn, 's ochtends en 's avonds is het behoorlijk fris. Naar de pizzeria geweest, op aanraden van onze makelaar, en daar op de TV nog een beetje de verkiezingen gevolgd (Obama stond voor!). Je kon merken dat de bediening en de klanten er van baalden dat Obama voor stond. De TV ging op een gegeven moment dan ook op een andere zender. En nu zit ik weer enorm vermoeid en gapend deze weblog te doen. Blijft toch lastig, die jetlag. En tegen de tijd dat ik me beter voel, moet ik weer naar huis en begin ik weer van voor af aan.
1117 Dinsdag 4 november 2008  -  Een dagje aan het werk in Plano

Het waren vanochtend wat gemengde gevoelens: In eerste instantie zette ik mijn vrouw en kinderen op de trein in een vreemde stad zonder mij erbij, en vervolgens moest ik nog geen 10 minuten later bij mijn nieuwe baan hier in Plano zijn. Zorgen over of ze het wel zouden redden zonder mij, en tegelijkertijd nerveus over het ontmoeten van mijn nieuwe manager, recruiter en team-leden.

Strak op tijd om 9 uur op het hoofdkantoor van Perot Systems in Plano. Mijn nieuwe manager blijkt een heel aardige man, waar ik goed mee overweg kan. Hij "dropt" mij bij 1 van zijn team-leden die mij de hele ochtend over van alles en nog wat vertelt over wat ze allemaal doen hier, om mij een beetje wegwijs te maken. Voor ik het wist was de ochtend voorbij. Deze man blijkt zelf uit Mexico-stad te komen en heeft zelf 10 jaar geleden de hele immigratie-procedure doorlopen en kon me dus goed vertellen hoe zoiets gaat en hoe lang het duurt.

Na de lunch, eerst maar even bellen met Manuela. We hadden gisteren even ergens een Amerikaanse SIM kaart gekocht, zodat ook Manuela mobiel bereikbaar was in de States. Gelukkig gaat alles goed in de dierentuin en is het er erg leuk. Weer een zorg minder.

's Middags wordt het mij in gesprekken met mijn nieuwe manager en mijn recruiter meer en meer duidelijk dat ze mij echt willen gaan aannemen. De visum-aanvraag loopt (je wilt echt niet weten hoeveel informatie en documenten ik moet gaan opleveren!), er is een toegangs-pas voor mij gemaakt, en de offer letter (zeg maar het arbeids-contract) komt er ook aan!!


Niet mijn beste foto, maar wel een soort mijlpaal: mijn eigen toegangspas!!

Als alles gaat lopen, zoals we denken dat het nu gaat lopen, dan gaan we waarschijnlijk ergens in januari daadwerkelijk verhuizen. Kunnen we nog mooi even kerst en oud-en-nieuw in Nederland vieren, en kunnen de kinderen rond de kerstvakantie een overstap maken naar hun nieuwe scholen.
1115 Maandag 3 november 2008  -  Huizenjacht (deel 2) en scholenbezoek!

Na een echt Amerikaans ontbijt bij Denny's, vandaag een afspraak met een makelaar, genaamd Korey. Het is hier heel gewoon om door een makelaar een dag lang rondgereden te worden en allemaal huizen te gaan bekijken. Het is heel leuk om gewoon eens met iemand, die al zijn hele leven woont en werkt in Plano, rond te rijden, want we konden een hoop vragen stellen.

De huizen die hij ons heeft laten zien waren eigenlijk allemaal bestaande koop-woningen. Maar meestal geheel niet onaardig. Het zag er absoluut telkens zeer goed uit. Maar er waren toch hier en daar wat puntjes van aandacht. Zoals het dak: Omdat het hier zo heet wordt in de zomer en het daarnaast ook nog wel eens hard hagelt in de winter, gaat een normaal dak niet langer dan 15 jaar mee en moet het worden vervangen (kassa: 8000 dollar). En de airco begeeft het na zo'n 10 jaar ook wel. En vaak is de keuken-apparatuur ook niet zo heel mooi meer. Al met al redenen voor ons om toch naar een nieuwe woning te gaan kijken; dan heb je daar voorlopig geen omkijken naar.

Daarnaast had Korey, geheel onverwacht, voor ons afspraken geregeld bij twee verschillende scholen. De eerste afspraak was op een elementary school (basisschool) en de tweede op een middle school, een school die tussen de elementary en de zogenaamde high school in zit.

Eerste stop: Hughston Elementary in Plano. Damian zal, vanwege zijn leeftijd, ergens in de fourth of de fifth grade terecht komen. En dit was echt prachtig: Nederlandse basis-scholen zouden hier echt jaloers op kunnen worden. Zo'n ontzettend mooie school, ruim opgezet, een grote bibliotheek erbij, een flinke sportzaal en grote sportvelden, speciale counselors die moeilijk lerende kinderen helpen, mensen die helpen bij kinderen die nog Engels moeten leren, een eigen eetzaal, een klim-muur, een computer-zaal, en ga zo maar door. Wow! En wat echt leuk was: Toen we in de klassen van de fifth grade gingen kijken, waren er kinderen die naar ons toe kwamen met de vraag of Damian bij hun op school zou komen. En ze vertelden (helemaal vanuit hunzelf!) dat hij heel welkom was en dat ze hem graag daar in hun klas zouden willen hebben en dat hun meester de allerbeste was. Zelfs Damian was onder de indruk!


Hughston Elementary in Plano.


Muziekles in de first grade.


De bibliotheek van de basisschool.


Fourth grade.


PE (Physical Education), oftewel gymnastiek.

Tweede stop: Schimelpfenig Middle School. Ook hier zeer indrukwekkend. Zoveel mogelijkheden: talen, art, techniek, science, en noem het maar op. Een jongen van Michael's leeftijd hielp mee met de rondleiding en vertelde alles over de school (voor de zogenaamde "student perception"). Michael kan, zelfs beter dan wij gedacht hadden, een behoorlijk woordje Engels praten en liet zich door de 8th grade counselor en de jongen van alles uitleggen over de school. En ook Michael was onder de indruk. "Veel beter als het GSG!!"


Schimelpfenig Middle School.


Ook hier weer, een ontzettend grote school.


En ook hier weer een prachtige bibliotheek.

Ik mocht helaas geen foto's maken in deze school, waar kinderen bij waren, dus we kunnen hier niet nog meer foto's laten zien van deze school, maar we kunnen wel zeggen dat het absoluut een prachtige school was. Kortom, met de scholen in deze omgeving, zit het wel goed!
1113 Zondag 2 november 2008  -  Huizenjacht

Wat een heerlijk onbijt hebben we hier! Vooral de wafels die je zelf vers kunt bakken zijn verrukkelijk. Je vult een bekertje met deeg. Die schenk je in het wafelapparaat en als de timer op nul staat is de wafel klaar. Hmmmm, heerlijk! Vooral met de maple syrup erbij.

Daarna de auto in (want we hebben weer een stoere bak uitgekozen) en op weg om huizen en scholen te kijken. De makelaars zijn super vriendelijk en de huizen... zucht... werkelijk prachtig. Ik begin weer wat rustiger te worden van binnen en ik begin een leven in Texas langzaam voor me te zien. We zien kanjers van insecten (sprinkhanen, wandelende bladen en veeeeel grote kakkerlakken). Maar ja, wat wil je met dit klimaat?!


Dealey Plaza, in het centrum van Dallas, op zondag-ochtend vroeg. We waren bizar vroeg uit bed, niet alleen vanwege de jetlag, maar ook vanwege het ingaan van de wintertijd precies in dit weekend. Dus we hadden genoeg tijd om even in het centrum van Dallas rond te kijken. Hier is John F. Kennedy vermoord. Op de achtergrond zie je de Reunion Tower.


Sprinkhaantje.


Een D.R. Horton demo huis in McKinney, die we hebben bekeken.


Het ziet er van binnen echt heel mooi uit.


En ook de achtertuin mag er wezen.


Wel even goed opletten, als je deur open wilt doen!


En wat voor cijfer geven we dit huis?

Ook de scholen zien er allemaal heel mooi uit van buiten, met grote sportvelden erbij. We konden nog niet binnen kijken omdat het zondag is. Onderweg naar nog meer huizen, gaan we nog even bij een koffie-tentje zitten waar ze heerlijke kofie hadden en vele soorten donuts.


Ach, wat lief! Eekhoorntjes in je voortuin!


En ook veel tuinen mooi versierd, speciaal voor Halloween!

Ook nog naar de Wal-Mart geweest. Mega grote supermarkt! Het duizelt je van de keuzes. Zin in koek? Honderden soorten om uit te kiezen. En dat geldt voor alles. En ook naar de mall geweest (winkelcentrum), waar ze een Disney-store hadden, waar ik onzettend leuke Disney beeldjes heb gekocht voor in de kerstboom.




En tot slot even lekker gegeten bij Taco Bell en we waren weer gesloopt door de dag. Ook door de hitte, die toch nog bijna 30 graden was in de middag (ja echt, zo in november!). En vergeet de jetlag ook niet. Ik begin Texas leuk te vinden, al blijft het moeilijk om iedereen die je kent achter te moeten laten. Niet meer koffie drinken en lekker kletsen met mijn moeder iedere vrijdag, niet meer naar de bios met Bianca, etcetera. Maar ik heb toch het gevoel dat dit de juiste stap is om te nemen.


South Fork ranch, van de serie "Dallas".

Nog even iets grappigs van vandaag: We hebben ons vandaag laten rondleiden op lokaties waar men nieuwe huizen aan het bouwen is. Het ziet er allemaal prachtig uit. Nieuwe huizen hier zijn al volledig van alle gemakken voorzien: de badkamers, de keuken, het tapijt. Alles zit er al in. De GPS in onze Dodge Grand Caravan heeft echter moeite om al deze nieuwe-huizen-lokaties te vinden, want het zijn allemaal nieuwe straten. Maar we lieten ons gewoon door de ene makelaar uitleggen waar we de volgende lokatie te vinden was. En jawel hoor, de volgende makelaar wist al precies dat we er aan zouden komen. Onze komst was namelijk al doorgebeld: De volgende makelaar wist al precies dat we Nederlands waren en dat onze auto New Jearsey license plates heeft...
1112 Zaterdag 1 november 2008  -  Texas

We zijn om 4 uur 's ochtens uit bed gegaan en kwamen we om half twaalf 's nachts (Hollandse tijd) in het hotel aan. Toen waren we welgeteld 18 en een half uur onderweg geweest. We waren gaar als boter en er zat letterlijk een luchtje aan ons. Laten we zeggen, dat we niet bepaald meer okselfris waren. En stonden we in Nederland bij Schiphol nog te vernikkelen van de kou; Eenmaal in Texas was het warm, héééél warm.


Damian met op de achtergrond ons vliegtuig.


Het vliegveld van Houston, George Bush Intercontinental, waar wij een overstap hadden.


Yes!!

We hebben gegeten bij Denny's. Een eenvoudig eettentje met gezellige sfeer, die we nog konden van onze vakantie door Amerika in 2007. De bediening was weer onzettend vriendelijk en ze vonden ons interessant, omdat we helemaal uit het verre Nederland kwamen. Het eten is er altijd goed, heerlijk, goedkoop en staat in een wip op tafel. En heerlijk weer, die grote glazen drinken met free refill.


Na het eten hadden de kinderen nog puf om te gaan zwemmen. Ongelofelijk!
Waar halen ze het vandaan? Ik stond zelf op instorten.

Ik besefte me wel ineens, wat een grote stap het is, om hier naartoe te emigreren. Als je thuis zit in de sleur, en het regent buiten, is het makkelijk geroepen, dat je naar Amerika wilt verhuizen. Maar nu hier te zijn met het doel hier naartoe te verhuizen... Ik was er toch wel even stil van.

Ik besef me dat ik een heel nieuw leven moet opbouwen en dat ik in het begin, buiten Michel en de kinderen om, niemand meer heb. En het is niet uit te leggen, maar Amerika is zo groot, zo anders, het is echt overweldigend. Het duizelt je van de indrukken, die je hier opdoet. Anna Paulowna is dan echt heeeeeeel erg ver weg.

Maar goed. Zo moe en gammel als ik nu ben, eerst maar slapen en dan kijken we morgen wel verder.
1111 Zaterdag 1 november 2008  -  De Verenigde Staten

En daar gaan we dan: Op naar de Verenigde Staten. Een vlucht van bijna 11 uur naar Houston, 2 uur overstap en dan nog een uur vliegen naar Dallas. Een mens moet wat in het vliegtuig op zo'n lange reis (9000 kilometer), dus je rotzooit eens wat en voor je het weet heb je een mooi overzichtje van alle staten van de USA. Weten we ook weer waar alle staten precies liggen.

Laatste update van september 2010:
In paars, de staten waar ik al wel eens geweest ben; blauw, de staten die we nog eens moeten bezoeken.

Datum: 26 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016