3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 mei 2017 (2924)
25 mei 2017 (4478)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1898 Zaterdag 26 november 2011  -  Onze eerste... Bar Mitswa

William, een vriend van Damian, die uit een Joods gezin komt - en eigenlijk Osher heet, had op deze zaterdag zijn Bar Mitswa, en wij waren uitgenodigd.


Geen idee wat we hiervan moesten verwachten. We wisten niet eens wat een Bar Mitswa precies was. De dienst zou slechts drie en een half uur duren, had William's moeder al van te voren gewaarschuwd, en het zou niet zo erg zijn, als we niet al die tijd aanwezig zouden zijn. Wij kwamen dan ook een paar uur later pas opdagen in de synagoge.

Even over die synagoge: Daar hadden we ons iets meer bij voorgesteld. Maar ja, we zijn hier niet in Israel, maar in Texas. Het is hier duidelijk net zo goed om een kerk in een winkelpand te hebben, en dat doet iets minder sfeervol aan, zullen we maar zeggen. Eenmaal daar aangekomen, bleek er een deur voor de vrouwen, en een deur voor de mannen te zijn. Die moeten strikt van elkaar gescheiden blijven in de synagoge, en dus door aparte deuren naar binnen. En mannen moeten een keppeltje op. Dus daar zat ik dan, tezamen met Damian, met een keppeltje op - in het mannen-gedeelte tussen allemaal andere mannen met witte kleden om zich heen. Ja, nu zou je wel een foto willen zien hier in de weblog, nietwaar?! Maar we vonden het niet helemaal gepast om tijdens deze dienst foto's te maken.

Al heel snel kreeg ik een indrukwekkend boek in mijn handen, half in het Hebreeuws en half in het Engels, zodat we de dienst konden volgen. Maar in het Hebreeuws is dat toch een tikkeltje moeilijk voor ons; Ik weet niet hoe goed jouw Hebreeuws is, maar het mijne is bijzonder slecht. Ook moesten we eerst ontdekken dat je zo'n boek andersom leest, dus van rechts naar links, en niet van links naar rechts, zoals wij altijd met boeken gewend zijn.

De Rabbi hield een praatje voor William, waarna de zang begon. Dat was een soort Oosters gezang (wat wij overigens meer op een soort neuriën vonden lijken), waarbij de heren ook door de knieën, en regelmatig voorover moesten buigen. Heel apart om dat te zien. Na zo'n half uur zijn we weer naar buiten gelopen, waar we ouders van William tegen kwamen, en we wat meer uitleg over deze ceremonie hebben gekregen - we bleken het dansen gemist te hebben; dus dat doen ze ook nog tijdens zo'n ceremonie, ter ere van de 13e verjaardag van een Joodse jongen.

Nadat de dienst was afgelopen, werd deze gevolgd door een lichte maaltijd, die vooral bestond uit een soort "stew" van bonen en vlees, terwijl we om ons heen mazeltov hoorden. We weten nu dat het "Veel geluk" betekent - weer wat geleerd. Ook werden we meteen uitgenodigd om te komen eten bij de Cheesecake Factory, samen met de familie van William. Voor we het wisten, zaten we ineens midden op de dag in een restaurant te eten, naast de opa en oma van William - waar we overigens een heel leuk gesprek mee hadden. Zijn andere opa en oma waren er ook, maar die spraken geen woord Engels, dus daar viel niet echt mee te praten.

Na het eten is Damian met William naar zijn huis gegaan, om daar samen te... ehh... weet ik veel wat ze samen doen, maar het heeft iets met computers te maken.

En zo hebben we vandaag weer heel wat geleerd over het Joodse geloof, en dat midden in Texas.

1897 Vrijdag 25 november 2011  -  Arthur Christmas


Ik heb niet zo meer de gewoonte om alle films die we in de bioscoop zien, in onze weblog te plaatsen, maar deze film is het wel waard: Arthur Christmas, een enorm leuke Kerst film, die absoluut de moeite waard is.
1896 Donderdag 24 november 2011  -  Thanksgiving

De kinderen hebben deze week vrij van school, en ik heb zelf ook wat dagen vrij genomen. Het is namelijk de week van Thanksgiving (wat op donderdag en vrijdag wordt gevierd). Dat geeft me de kans om wat klussen rond (en op) het huis te klaren. En we waren ook uitgenodigd bij Stacy (onze achter-buurvrouw) thuis voor een Thanksgiving Dinner.

Eerlijk gezegd, zagen we daar een beetje tegen op. We hadden een grote groep mensen verwacht, en dan is het vaak maar wat lastig om nog een beetje een leuk gesprek te voeren, zeker als enige Nederlanders tussen alle Amerikanen in. Maar dat viel reuze mee. Behalve ons, waren alleen nog onze overburen, Eric en Melissa uitgenodigd. Dus was de groep niet al te groot, en daardoor was het eigenlijk heel gezellig.

Wij hadden het dessert verzorgd (door een taart te halen van Henk's European Deli, en door de Mash Patato te maken). Melissa had de broccoli casserole en de groente verzorgd, en Stacy en haar moeder hadden de kalkoen in de oven, met een sinaasappel-relish erbij. Een op en top (en vooral lekker) Amerikaans Thanksgiving Dinner!


Het toetje: De Chocolate Mousse taart.


Het buffet!


We hebben leuk kunnen kletsen met elkaar, en veel gelachen. De kinderen (Michael en Damian, en Stacy's dochter Alyssa) hebben zich met elkaar vermaakt, en wij hebben met elkaar taart gegeten en koffie gedronken. Een heel erg geslaagde avond!
1895 Donderdag 24 november 2011  -  Je kan het dak op!

Alle Halloween versiering op en rond ons huis is weer weggehaald, en dus werd het hoog tijd, om iets aan de Kerst verlichting te gaan doen. Kerst mag dan nog wel een maand van ons verwijderd zijn, maar je moet natuurlijk de tijd hebben om er even van te kunnen genieten.

We hebben nieuwe Kerst verlichting ingeslagen, om dit jaar ons huis te voorzien van een "candy cane" motiefje. Het was even puzzelen hoe we dat in elkaar gingen steken, en hoeveel verlichting we nodig hadden. En daarna was het vooral een klus om de hele verlichting op te hangen, en vast te maken aan de rand van het dak - met name, als je GEEN ladder hebt.

Ik ben dus maar gewoon uit het raam geklommen bij Damian's kamer, en bovenop het dak de klus geklaard:


Op dit soort momenten is het weer handig dat we in Texas wonen. Ten eerste is het nog niet zo koud, en valt het best te doen buiten. En ten tweede, is het droog en ligt er geen sneeuw of wat dan ook op het dak, zodat ik er niet af kan glijden.

Ik wilde het dit keer ECHT goed doen, en dus ook verlichting op de bovenste dak-rand monteren, en dat was heel wat geklim en geklauter over het dak heen, en vooral er voor zorgen, dat ik niet van het dak af glij. En het resultaat mag er (vooral 's avonds) zijn:





1894 Woensdag 23 november 2011  -  Wat eten we nou weer?

Ik vraag me af of andere mensen ook wel eens met dit dagelijkse probleem worstelen: "Wat eten we vandaag?". Wij komen er af en toe niet uit. Dat heeft heel veel te maken met het feit dat we een Hollandse supermarkt missen, en dus ook Hollandse spullen. Als ik rondwandel in de Walmart, dan word ik in ieder geval niet heel erg geïnspireerd.

We hadden dat afgelopen weekend ook weer. Het beste wat ik kon verzinnen was: saucijze-broodjes en oliebollen. Ik ben ze allebei meteen maar gaan maken. Ik weet het, niet echt een gerecht uit de Schijf van Vijf, maar het smaakt wel verdraaid goed.

Sterker nog, beide "gerechten" waren bijzonder goed geslaagd:




En zo zaten we half november al aan de oliebollen. En dat was helemaal geen verkeerde oplossing van het eet-vraagstuk van vandaag!
1893 Dinsdag 22 november 2011  -  Rayman Origins

Damian helemaal blij met zijn nieuwste aanwinst voor de Wii: Rayman Origins, een geweldig mooi spel met een hoop creativiteit:

1892 Maandag 21 november 2011  -  Vrede op aarde

Na dagenlang blazen, wegrennen en verstoppen voor elkaar, is er eindelijk weer rust in de tent. De storm is gaan liggen, en de nieuwe buitenstaander is geaccepteerd. Er heerst weer vrede op aarde.




Zie je nou wel, zo kan het dus ook!
1891 Maandag 21 november 2011  -  40

En voor je het weet ben je... 40.

Ehmm... waar zijn ook alweer precies die jaren gebleven?

Toch wel even een dingetje. Zo'n mooi rond getal als 40. Ben ik nu halverwege mijn leven?! Even niet teveel over nadenken, of ik glij ter plekke af in een mid-life crisis. Nou ja, da's misschien ook wel wat overdreven. Ik zie mij niet zo snel een Harley gaan kopen en er met de secretaresse vandoor gaan. Ondanks mijn grijzer wordende haren, voel ik me jong en goed, en maak ik me eignlijk er niet zo heel erg druk over. Reden te meer dus om te vieren dat Michael en ik jarig zijn!!

Vorig jaar mocht Michael bepalen waar we uit eten gingen (en hem kennende, werd dat uiteraard een Grieks restaurant), dus dit keer bepaalde ik dat ik het mocht bepalen, en dat werd een Japans restaurant, waar we Hibachi-style ging eten, compleet met kok aan onze tafel.


Een kok aan tafel die voor je kookt, en jongleert met keukengerei en eieren.




Ja, dat smaakt eigenlijk ook wel best goed, nietwaar Michael?
We hoeven niet met iedere verjaardag naar de Griek!

Daarna zijn we naar onze favoriete bioscoop gegaan, Cinemark Legacy XD, waar we The Three Musketeers hebben gekeken.


Kaartjes kopen bij de automaat.


De hal van de Cinemark bioscoop. Er hangt hier een geweldige popcorn lucht.


40 jaar, en nog gek van animatie-films!

Iedereen weer bedankt voor de kaartjes en kadootjes die we mochten ontvangen. Met name de kaarten die Michael ontving voor zijn 17e verjaardag, waren wel grappig:


Goh, er zijn zeker niet zoveel vershillende kaarten in Nederland in de winkel verkrijgbaar voor een 17e verjaardag?
1890 Dinsdag 15 november 2011  -  Dallas World Aquarium

Ter ere van Manuela's verjaardag zijn we naar het Dallas World Aquarium geweest, in downtown Dallas. Uiteraard gingen we eerst even langs Henk's European Deli om te lunchen en wat Hollandse spulletjes in te slaan (ze hadden Oliebollen-mix en amandel-staven!!!).

1889 Dinsdag 15 november 2011  -  Onze eerste garage sale

Als je in Nederland nog eens van je spullen af wilt, dan kan je dat altijd heel mooi doen op de vrijmarkt op Koninginnedag. Daar hebben we meerdere keren gebruik van gemaakt, toen we nog in Nederland woonden. Uiteraard bestaat er geen Koninginnedag in de VS. Daarvoor in de plaats heb je het fenomeen "Garage Sale". Onze garage stond redelijk vol met allerlei spullen, die we al een tijdje niet meer gebruikten. En twee auto's konden we er niet in parkeren. Dus toen onze Home Owners Association een Community Garage Sale aankondigde, besloten we dan ook maar eens mee te doen.

Geen idee wat ik hier van moest verwachten. We wonen toch wel in een wat rustige woonwijk, en daar komt niet al te veel volk door heen, dus hoe je precies voldoende klanten kan krijgen door al je verkoopwaar buiten uit te stallen, dat wist ik nog niet helemaal. Eerst maar eens een vergunning aanvragen bij de gemeente. Je mag niet zomaar spullen in je voortuin staan te verkopen, daar moet je wel een vergunning voor hebben. Maar goed, dat bleek niet al te moeilijk om te regelen. Gewoon even een mailtje sturen, en de vergunning zit een paar dagen later in je e-mail.


Braaf de "Garage Sale Permit" opgehangen.

Op de dag van de Garage Sale, op 5 november om precies te zijn, ben ik 's ochtends vroeg, zo rond half 8 - nog in de ochtend-schemering - begonnen om de spullen buiten te zetten. We hadden een paar fietsen, een paar kasten, 4 stoelen, lampen, kleden en nog wat kleiner spul om te verkopen. Maar tijd om alles buiten te zetten had ik niet eens. De zon was nog niet eens boven de horizon verschenen, of er stonden al mensen op de stoep.

Ja, ik was ook verbaasd. Ik zag al iemand rondrijden in een truck met aanhangwagen. Die stopte op de hoek van de straat, toen hij door had dat ik spullen aan het buiten zetten was, keerde direct om, en kwam meteen onze straat inrijden. Een man en vrouw stapten uit, en ze namen bijna al onze spullen mee. Weg waren de kasten, lampen en fietsen. Toen ik tussen neus en lippen door ook nog zei, dat ik er ook nog een bankstel boven stond, die ook te koop was, wilden ze die meteen bekijken. En binnen 5 minuten hadden ze het hele bankstel van de bovenverdieping afgesjouwd en in de aanhangwagen geladen. En dat allemaal terwijl de rest van de familie allemaal nog lekker lag te slapen.


Mijn eerste - en beste - klanten!

Ik heb toch maar eens - nieuwsgierig als ik ben - gevraagd wat ze toch in hemelsnaam met al die spullen gingen doen. "This is how I make my living!", was het antwoord. Ze kwamen helemaal uit Paris, een plaats hier 150 mijl vandaan, waar ze een winkel in tweedehands spullen hadden. Ze kopen spullen op verschillende garage sales, en die verkopen ze weer in hun winkel. Ze bleken niet de enige, want al snel kwamen er al andere auto's voorbij met grote aanhangwagens erachter - duidelijk uitgerust om zoveel mogelijk spullen op te kopen.

Toen Manuela om 8 uur uit bed kwam, had ik 75 procent van alle spullen verkocht, en al ruim 300 dollar opgehaald. Manuela dacht dat ik een grapje maakte. Om half 10 's ochtends ben ik er maar mee gestopt. Ik zat met echt nog een knullige hoeveelheid spullen buiten, wat niet veel meer voorstelde, en wat ik liever aan de vuilnisbak doneerde.

Kortom, onze eerste garage sale was een doorslaand succes. En de garage is nu zo leeg, en zo netjes opgeruimd, dat we nu eindelijk twee auto's binnen kunnen parkeren. Wel zo'n fijn idee, als je weet dat het hier golf-ballen kan hagelen. Zo'n hagelbui laat niet veel over van je auto, als die nog buiten zou staan, dus het is verstandig om je auto in de garage te parkeren. En dat kan nu!
1888 Dinsdag 15 november 2011  -  Zie ze vliegen!

In een plaats bij ons in de buurt, Celina, werd een ballon-festival gehouden, en we zagen deze interessante ballon voorbij komen:




1887 Donderdag 10 november 2011  -  Happy Halloween!

We hebben Halloween ook weer achter de rug. Twee jaar geleden nog, toen onze wijk nog een handjevol huizen was, zat ik samen met de overbuurman in de tuin, een beetje te kletsen en wat snoep weg te snoepen, en we mochten blij zijn dat er een paar kinderen langs kwamen voor "Trick or Treat".

In de afgelopen 2 jaar hebben bouwbedrijven hier echter behoorlijk hun best gedaan. Onze wijk is bijna volgebouwd, en ze zijn al met de volgende fase van de wijk bezig, waar ook de woningen als paddestoelen uit de grond schieten. En iemand die vlak bij ons in de buurt woont, gaat met Halloween helemaal los, en tovert zijn voortuin om in een compleet doolhof met spoken, skeletten, verlichting, geluid en een reusachtige bewegende "Grim Reaper". Je snapt dat kinderen daar dan ook op af komen.

Het gevolg hiervan is ook dat hij ons in de straat erg druk was met Halloween. Wel even wat anders dan 2 jaar geleden. Een voorzichtige telling vertelt ons dat we rustig 100 kinderen langs hebben zien komen. We waren buiten gaan zitten met een grote ketel vol met snoep, en nog een extra doos met zakjes chips, maar na anderhalf uur waren we er doorheen. We hebben nog even in de voorraadkast gesnuffeld, waar we nog wat dozen met bakjes Pringles vonden, en we zijn die maar uit gaan delen, en daarmee hebben we het net aan gered.

Een geslaagde Halloween dus. Ook een grote "hit" was onze "Growling Bush". We hadden een geinig apparaatje in een bosje verstopt. Als je in de handen klapt, dan verlichten er rode ogen, begint het hele bosje te schudden en te grommen. Ik heb dan ook heel wat keren aan kinderen gevraagd "Can you clap your hands for me?". En iedere keer als ze dat deden, ging het bosje schudden en grommen. Het ene kind vond het prachtig ("Awesome!"); de andere moest zijn moeder erbij halen om het te laten zien ("Mom, they have a growling bush!"), en de derde wilde van schrik geen snoepje meer hebben ("I don't like that!"). In dat laatste geval, vooral bij de allerjongsten, heb ik het dan ook maar nagelaten om ze nog te vragen om in hun handen te klappen. Het moet wel leuk blijven.

Nieuwsgierig hoe dat er uit ziet? Hier een filmpje!


En natuurlijk nog een flinke collectie foto's van deze avond:

1886 Woensdag 9 november 2011  -  Verjaardagskadootje

Altijd weer even nadenken. Wat zal ik Manuela eens geven voor haar verjaardag dit keer?! Maar dit jaar werd het mij wel bijzonder gemakkelijk gemaakt. We waren namelijk een week geleden op bezoek bij de SPCA (dieren-asiel) in het centrum van Dallas.

"Gewoon nieuwsgierig, even kijken", werd mij nog verzekerd door Manuela.

Voor ik het wist stonden we in de katten-kamer, compleet met begeleider van de SPCA, piep-jonge katjes te aaien. Tsja. En dat is moeilijk om zomaar achter te laten, nietwaar? Zo schattig!

"Ach... leuk kadootje voor mijn verjaardag?", zei ze.

Niet veel later waren we weer terug op weg naar huis, Manuela met een grote doos op haar schoot, met iets miauwends erin. En zo hebben we inmiddels kat nummer drie in huis. Het is een hij, en hij heet Tommie. En Tommie is slechts 10 weken oud. En Tommie is een donderstraal, en moet echt nog even opgevoed worden, en 600 keer met zijn nagels van onze bank af worden gehaald, en zo af en toe uit de gordijnen.










Michael vond het niet heel erg om er nog een kat bij te hebben.




Onze andere 2 katten, Brownie en Rosa, waren compleet van de kaart. Wat loopt daar ineens voor een rood hummeltje door de kamer? Blazen, klauwen, en vooral mekaar flink ontlopen. Vooral Brownie, notabene de grootste van de drie, hield het snel voor gezien, en verdween naar boven, en het duurde lang voordat hij ontdooide, en weer eens naar beneden kwam. Pas een week later hield het gesodemieter op, en werd Tommie eindelijk geaccepteerd door Brownie. Rosa daarentegen was veel nieuwsgieriger, en had al veel eerder besloten dat het eigenlijk allemaal wel "ok" was, zo'n nieuwe kater in huis:


Samen gezellig op de krab-paal.

Het opvoeden van Tommie gaat overigens voorlopig even door. En wie niet luisteren wil, moet zo af en toe even afkoelen in de kooi. Daar heeft Tommie al de nodige keren in gezeten, in de hoop dat-ie begrijpt dat je nagels in de bank (of in je baas en bazin) zetten, niet de bedoeling is. En in de kooi, is-ie uiteraard op z'n zieligst:

1885 Zaterdag 5 november 2011  -  Een aardbeving!

We keken 's avonds met enige verbazing naar een metalen lijst die bij ons aan de muur hangt in onze slaapkamer. Die was zomaar ineens vanzelf gaan trillen. Dat hadden we 'm nog nooit zien doen. "Nou het zal wel de wind zijn", zei ik nog, maar dat kon eigenlijk niet. We hadden het raam wel open staan, maar er stond nagenoeg helemaal geen wind. Ik nog een beetje aan de lijst draaien om 'm weer recht te hangen... en het hield vanzelf weer op.

We hadden het toen niet direct door, maar we hadden zojuist onze eerste aardbeving meegemaakt. In Oklahoma, toch op z'n minst hier zo'n 4 a 5 uur rijden vandaan, had zich een aardbeving met een kracht van 5.6 op de schaal van Richter voorgedaan, en die was zelfs hier in Noord-Texas nog te voelen.

Datum: 26 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016