3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

26 mei 2017 (2887)
25 mei 2017 (4478)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
904 Maandag 31 december 2007  -  Efteling

Het is eigenlijk onze traditie om op kerst naar de Efteling te gaan. Maar ja, de afgelopen jaren werd het steeds drukker en drukker met Kerstmis in de Efteling, en dus minder leuk. Blijkbaar hebben veel meer mensen de Winter-Efteling ontdekt als leuk dagje uit voor de Kerst.


Als alternatief hebben we er dit jaar voor gekozen om met Oudjaar naar de Efteling te gaan en Kerstmis gezellig thuis te vieren. En de Efteling op 31 december is bijzonder rustig! Niets geen lange rijen, gewoon overal (althans bijna overal) direct doorlopen, dus we hebben heel veel attracties gehad. En natuurlijk weer heerlijk een broodje rookworst of kop erwtensoep met een Unox muts erbij!


Villa Volta, het huis van Hugo van de Bokkenrijders.


IJs-glijbaan in het Winter-Wonderland.

Het weer zat ons mee: Op de heenweg alleen maar regen onderweg. Bij aankomst in de Efteling: hield de regen op. En de regen begon weer, vlak nadat we weer vertrokken uit de Efteling. Uitstekend!


Overal staan sneeuwpoppen in de Efteling.


Winterse sfeer in de Efteling.


Fata Morgana is 's avonds prachtig verlicht!


Hier "stond" onze boot een tijdje stil in Fata Morgana, dus we hebben de tandarts vele malen de tand zien trekken.
902 Zaterdag 22 december 2007  -  La Mere Anne

Ons traditionele familie-diner vandaag bij La Mere Anne. Het was iets minder traditioneel dan vorige jaren, want dit jaar hadden we een door het restaurant ingehuurde zanger erbij, die niet van ophouden wist! Na drie en een half uur non-stop vrij hard zingen, riep hij nog: "We gooien de beuk erin!"


(Met dank aan Mariza voor de foto's)
901 Zaterdag 22 december 2007  -  Sneeuw?

Het is ook werkelijk in Nederland een beetje wit geworden. Het haalt het absoluut niet bij de sneeuwstorm die ik in Boston heb gezien, en een white christmas zal er voor ons wel weer niet in zitten, maar vooralsnog ziet het er wel erg mooi uit:

900 Zaterdag 22 december 2007  -  De gele band

Damian wordt met de dag gevaarlijker; hij is vandaag geslaagd voor zijn gele band van Judo!



899 Dinsdag 18 december 2007  -  Flying home for Christmas!

Laatste dag vandaag in Boston. Ik heb nog 1 training te gaan in Wellesley, iets ten oosten van Boston. De training draait om het omgaan met moeilijke mensen. Vraag 1 op deze training: "Are you difficult?" Eh, nee, natuurlijk niet, was mijn antwoord en dat van iedereen. De realiteit blijkt echter anders te zijn, want iedereen doet van tijd tot tijd wel eens moeilijk en niemand is perfect. Deze training was weer eens een flinke eye-opener.

Rond 3 uur waren we gereed. Met nog 7 uur te gaan tot aan mijn vlucht, bracht ik nog een bezoek aan de presidentiële bibliotheek van John F. Kennedy. Ik ben al eens in Dallas geweest op de plek waar hij vermoord is; en nu blijkt Boston (of eigenlijk Brookline, vlakbij Boston) de geboorteplaats te zijn van John F. Kennedy.


Bij de ingang ben ik aan de klets geraakt met een oud mannetje, die daar zat. Hij was een vrijwilliger bij de bibliotheek. Toen ik wat vragen stelde over de bibliotheek en over Kennedy, heb ik blijkbaar ergens een snaar geraakt, want hij begon te vertellen: Over hoe hij vroeger moest kiezen tussen de dienstplicht of officier worden in de Navy. En dat hij dankzij Kennedy aan de dienstplicht is ontkomen en de marine in kon.

En over alle spullen die hier allemaal in de bibliotheek worden verzameld. Er zijn maar 600.000 documenten die iets met Kennedy te maken hebben. En over een set handschoenen die Kennedy ooit heeft gedragen, maar waarvan ze er nog eentje misten, en dat ze er jaren naar aan het zoeken zijn geweest, en dat uiteindelijk iemand het hun heeft toegestuurd. Erg leuk om naar deze man te luisteren. Hij beloofde mij dat hij er nog zou zijn als ik klaar was met rondkijken in de bibliotheek en het museum.

Het museum is erg mooi en vertelt over het hele leven van John F. Kennedy. Nooit geweten dat hij ooit tijdens een marine-missie in de oorlog tussen Amerika en Japan een week lang gestrand is geweest op een eiland in vijandelijk gebied. Het gaat over de cuba-crisis (toen de Sovjet-Unie atoomwapens op Cuba wilde gaan plaatsen), over de wens om naar de maan te reizen (ze hebben er een steen van de maan van 3 miljard jaar oud!), over de First Lady, Jackie Kennedy, en uiteraard over de moord op Kennedy. Een heel bijzonder en indrukwekkend museum.

Bij de uitgang bleek het oude mannetje helaas niet meer aanwezig; Jammer, ik had het echt leuk gevonden om nog even met hem verder te praten.

Bij deze bibliotheek kan je over de baai heen kijken naar de skyline van Boston, en dat vond ik wel een mooie afsluiter van deze reis naar de Verenigde Staten:

898 Maandag 17 december 2007  -  New York, New York!

Gisteren had ik een groot deel van mijn dag -noodgedwongen- doorgebracht op mijn hotelkamer. Er-op-uit-gaan was dankzij de sneeuwstorm een hachelijke (en natte!) onderneming. Vandaag had ik ook nog een vrije dag in mijn schema, en ik had mij voorgenomen deze dag iets beter te gaan benutten. Nou nog even kijken of het weer mee wil werken....

Maar dat zag er zeer goed uit. Zowaar een zonnetje, maar wel steenkoud: -10 graden Celsius. De wegen waren, dankzij het eindeloos sneeuwschuiven van alle inwoners van Boston, ook weer goed begaanbaar, op wat kleine wegen na. Dus ik besloot het er op te wagen om naar New York te rijden! New York City ligt op (maar) 200 mijl afstand van Boston, dus dat is goed te rijden (zeker met een leuk muziekje op).

Ik ben over de Massachusetts Turnpike (een tolweg, zie voor een grappig verhaal hierover op www.zug.com) naar het oosten gereden. Verder naar Worchester, daar over Interstate 84 naar Hartford. Daarna over I91 naar het zuiden, naar New Haven en vandaar over de 15 naar de Bronx, NY. Dit was een bijzonder ontspannen rit door Connecticut, ook vooral omdat sommige wegen vrij zijn van commercieel verkeer, dus... geen vrachtwagens en bussen!


Heel veel heuvels en bossen in Connecticut.


Na Connecticut, reed ik vervolgens de staat van New York binnen.

Ik ben gelukkig niet zo gek, om met mijn auto verder New York in te rijden. Verkeer is er hel en parkeren is 10 dollar per half uur; ik heb het eerste de beste Subway-station opgezocht en daar bij een Pizzahut geparkeerd. Bij de Pizzahut vonden ze sneeuwschuiven blijkbaar niet belangrijk, want het inmiddels opgevroren sneeuw (wat wil je bij min tien) was spekglad; ik zie een auto voor mij zo van een heuvel afglijden tegen een andere auto aan. Dat was voor mij een mooie hint om heel voorzichtig aan te doen.


De metro van New York ziet er echt niet uit. De stations zijn oud, lelijk en vies. Aan de andere kant is het wel erg goedkoop om met de Metro te reizen. Een hele dag met de Metro (de 1-day-fun-pass) kost maar $ 7. Het werkt hier eigenlijk net zoals met de metro in London; er rijden meer dan genoeg treinen, en het is een heel eenvoudig vervoersmiddel. Ik heb de eerste beste trein vanaf Baychester Ave (in de Bronx) helemaal naar Battery Park in het zuiden van Manhattan genomen (26 haltes).

"Waarom helemaal naar het zuiden van Manhattan?" Nou, dat is vlakbij het vrijheidsbeeld. Als je dan toch voor het eerst in NY bent, dan moet je toch op z'n minst bij het vrijheidsbeeld geweest zijn! (En nu krijg ik het moeilijk met het plaatsen van foto's in deze weblog, want ik heb vandaag 300 foto's gemaakt, dus het is even uitzoeken).


Battery Park in het zuiden van Manhattan.

Helaas was ik niet de enige die naar Liberty Island wilde (het Statue Of Liberty staat op een klein eiland, genaamd Liberty Island). Er stond een behoorlijke rij. Een kaartje haal je in het Clinton Monument in Battery Park, en daarna mag je aanschuiven in de rij. Ik heb daar toch zeker 75 minuten gestaan; en daar heb ik een jongen uit India leren kennen, die hier net als ik voor zijn werk was. Eigenlijk best apart, om zo met iemand uit India midden in New York te staan praten. Nou is 75 minuten in een rij staan niet zo heel vervelend (dat hebben we bij de Efteling wel vaker gedaan), maar het was zo gigantisch koud, het waaide hard en het was nog aan de kust ook; dus ik en mijn Indiër hebben behoorlijk staan blauwbekken. We raakten eigenlijk in gesprek, toen zijn toegangskaartje door de harde wind een flink eind wegwapperde en hij er achteraan moest rennen, terwijl ik zijn plek in de rij bewaakte.


Lange rij, met allemaal kraampjes ernaast met roasted peanuts, hotdogs & preeeetzeeeeels (die man achter het kraampje zei "pretzels" zo "uitgerekt", dat mensen in de rij hem na-aapten en nog harder "preeeeetzeeeeeels" riepen). Heel veel duiven en eekhoorntjes hier, die gretig gebruik maken van alle wachtende mensen die af en toe eens wat eten naar ze toe gooien.

Na het lange wachten, wordt je getrakteerd op een security controle, waar de meeste vliegvelden jaloers op zouden zijn. Men is hier blijkbaar zeer bang voor een aanslag, want alles wordt gecontroleerd. Schoenen uit, jas uit, vest open, tas doorzoeken, alles scannen, riem af en nog wat vragen beantwoorden. Hierna EINDELIJK op de boot naar Liberty Island, en dan.... een fantastisch uitzicht op de skyline van Manhattan.




En ook eentje met mij erop, met dank aan mijn Indiase vriend.
Het is moeilijk om je gezicht in een plooi te houden, met zo'n klap wind.



Rechts, de Brooklyn Bridge.


Ellis Island, het eiland waar vroeger alle immigranten aan land kwamen.


De boot vaart speciaal even langs het Statue Of Liberty voor een goeie foto!
Op het eiland zelf krijg je natuurlijk de kans voor de ultieme "shot"!




Een enorme Amerikaanse vlag wappert op het eiland stevig in de wind.

Je kan ook naar binnen bij het Statue Of Liberty. Sinds de aanslagen op 11 september 2001, mag je niet helemaal meer naar boven, maar alleen in het voetstuk van het standbeeld. Alleen dat voetstuk is trouwens al enorm groot. En daar... jawel, weer een security controle. Dit keer nog grondiger dan de vorige! Hier hebben ze speciale poorten om te detecteren of je explosieven bij je hebt.... Ik heb mij nog nooit zo veilig gevoeld als vandaag! Alleen een dokter kan mij nog grondiger controleren.

Binnen een interessant museum wat het verhaal vertelt van Miss Liberty. Het beeld is een geschenk van Frankrijk, ter ere van honderd jaar onafhankelijkheid in Amerika, in 1886 (een beetje oplettende lezer zal doorhebben dat dit honderd-en-tien jaar na de Declaration of Independance was (op 4 juli 1776), maar dat komt odat men 10 jaar nodig had om alles te bouwen).

Het beeld is ontworpen door Frederic-Auguste Bartholdi en is gemaakt van koper uit Noorwegen. Dat wordt na loop van tijd vanzelf groen, door een chemisch proces als het inraking komt met zuurstof. Het koper is zelf maar zo dik als 2 pennies op elkaar, dat is dus eigenlijk flinterdun. Een beetje storm en het hele beeld (meer dan 40 meter hoog) waait zo de Atlantische Oceaan in (zelfs al zit er 81.200 kilo koper in). Om wegwaaien te voorkomen, heeft men Alexandre-Gustave Eiffel (van welke toren kennen we deze Fransoos ook al weer?) er bij gehaald, en die heeft een metalen binnenwerk gemaakt, wat het beeld van stevigheid voorziet.


Een idee van het handwerk wat nodig was om het beeld te maken.

Het beeld is helemaal met de hand gemaakt, met houten vormen. Het is ook eerst helemaal in Frankrijk in elkaar gezet, daarna weer uit elkaar gehaald en naar de VS verscheept om 'm daar weer opnieuw op te bouwen.

Het voetstuk was ook nog een verhaal apart. De Fransen wilden het beeld wel schenken, maar vonden dat de Amerikanen zelf voor het voetstuk moesten zorgen. De stad New York zag daar nogal tegenop, omdat dit 600.000 dollar ging kosten (een gigantisch bedrag in die tijd). Toen de Fransen daarop het beeld ook wel aan de stad Boston wilden schenken, ging men in New York toch aan de slag, om het geld bijeen te sprokkelen voor het voetstuk. Het ontwerpen van het voetstuk en het verzamelen van het benodigde geld heeft alleen al 5 jaar geduurd.


De binnenkant van het beeld - waar je niet meer naar boven mag.


Vanaf Liberty Island kan je de boot weer nemen naar Ellis Island. Jarenlang kwamen daar alle emigranten aan, die een beter leven zochten in Amerika. Zo'n 12 miljoen emigraten zijn hier voorbij gekomen. Tegenwoordig is het een museum.


Het gebouw waar vroeger de emigranten arriveerden.

Op de website van Ellis Island (www.ellisisland.org) kan je nakijken of er misschien familie leden van jou hier zijn geweest, en ik vond zelfs 10 Meilinks die hier ooit voet aan wel hebben gezet:




De Registry Room; hier werden de nieuwkomers geregistreerd, soms tot wel 5000 per dag van 1900 tot 1924.

Lang niet iedereen werd zomaar toegelaten. Zo'n 2% van alle mensen die hier aankwamen, moesten weer terug. Vaak omdat ze ofwel een ziekte hadden of crimineel waren. Ze noemen dit eiland dan ook wel Isle of Hope/Isle of Tears. Voor velen de hoop om toegelaten te worden tot Amerika, voor anderen de tranen omdat ze weer terug moesten. In de periode van de stoomschepen was dit vaak een reis tussen de 7 of 14 dagen. Voor die tijd was het vaak een reis van 1 tot 3 maanden.


Een eekhoorn in The Big Apple.

Na aankomst terug in Battery Park, ga ik te voet verder naar de plaats waar vroeger de World Trade Center gebouwen stonden. Ondanks dat het al weer 6 jaar geleden is dat er 2 vliegtuigen in deze torens vlogen, blijft het zeer indrukwekkend om je voor te stellen op welke wijze bijna 3000 mensen die dag hier om het leven kwamen.


Dit kunstwerk heet "The Sphere" en stond ooit in het plaza van het WTC. Het is bij de aanslagen beschadigd geraakt, maar niet heel veel. Nu staat het sinds 11 september 2002 in Battery Park met een eeuwige vlam erbij, ter herinnering.

Battery Park is ook de plaats waar vroeger het allereerste Nederlandse Fort heeft gestaan, toen New York nog Nieuw Amsterdam heette. Op dit punt begint ook Broadway, en op No. 1 Broadway staat nog altijd een herinnering aan dit Nederlandse fort.


De plaats waar vroeger de WTC torens stonden is tegenwoordig een grote bouwput,
waar de nieuwe Freedom Tower moet gaan verrijzen.


Je moet toegeven, de Amerikanen laten zich niet snel uit het veld slaan; om hier gewoon weer een nieuwe toren te gaan bouwen, nog hoger (bijna 600 meter) en even breed als de vroegere 2 torens tezamen.



Wall street, de New York Stock Exchange. Ik wil ook zo'n boom in ons huis!
(moeten er wel een paar verdiepingen uit gesloopt worden, denk ik zo)



Het Empire State Building, momenteel weer even het hoogste gebouw in heel New York.


Binnen in het Empire State Building. Er is ook hier een wachtrij van zeker een uur om boven van het uitzicht te kunnen genieten, dus ik passeer dit keer.


Warenhuizen in New York pakken flink uit als het gaat om wie de mooiste etalages heeft rond de Kerst.


Grand Central Terminal met op de achtergrond het Chrysler Building.

Grand Central Terminal is zeker het mooiste station wat ik ooit gezien heb. Blijkt dat er ook nog eens een "Kaleidoscope Lightshow" aan de gang is; waarbij allerlei winterse afbeeldingen op de muren worden afgebeeld voorzien van kerstmuziek.


De volgende stop was Times Square, 1 van de belangrijkste kruisingen op Broadway, met, heeee, een M&M's World winkel, net zo 1 als we in Las Vegas hebben gezien.




En ook hier een vrijheidsbeeld!


Times Square is een behoorlijk gekkenhuis.

Ik ben nog even naar Central Park gewandeld, een gigantisch park midden in Manhattan. Ook leuk om eens geweest te zijn, maar inmiddels veel te donker geworden om daar nog goede foto's te kunnen maken. Langs Central Park staat ook nog het Museum of Natural History. Ook erg beroemd. Ik kan er gewoon naar binnen wandelen en de skeletten van de dinosaurussen zien staan. Maar helaas blijkt er een "private party" te zijn, dus verder kijken mag ik helaas niet. Aangezien het nu al een beetje laat begint te worden en ik nog zeker 3 uur terug moet rijden naar Boston, hou ik het voor gezien in New York. Maar hoe dan ook, het was een zeer indrukwekkend dagje! Maar om New York echt goed te bekijken, kan je wel een hele week uittrekken.
897 Zondag 16 december 2007  -  Sneeuwstorm

Ik moet nog steeds aan het verschil wennen: 20 graden en een zonnetje in Los Angeles; -3 graden en een sneeuwstorm hier in Boston. Laten we zeggen dat ik blij ben dat ik wanten en een sjaal meegenomen heb naar de VS.

Nou had ik bij aankomst in Boston al aardig wat sneeuw zien liggen, maar de eerste blik die ik worp vanuit mijn hotelkamer-raam vanochtend (ik bedoel kijken; ik heb geen blik soep of zoiets uit mijn raam gegooid) sprak toch wel boekdelen: de aangekondige sneeuwstorm was ook daadwerkelijk losgebarsten.


Hee, kijk, er is wat sneeuw gevallen!

Ik wilde niet de hele dag op mijn hotel-kamer doorbrengen, dus ik ben er toch maar op uit getrokken om nog wat van Boston te zien. Dat was een aardige onderneming. 't Begon al bij de parkeerplaats. Hoe krijg je je auto hier onder vandaan?


Mensen in Boston zijn blijkbaar toch wel voorbereid op een beetje sneeuw, want overal rijden sneeuwschuivers, zo ook op de parkeerplaats van mijn hotel. Men was zo aardig om de sneeuw bij mijn auto weg te schuiven, zodat ik er uit kon.


De tweede uitdaging was het daadwerkelijk rijden, of kan ik het misschien beter sneeuw-schuifelen noemen? Hard crossen door Boston zit er vandaag niet in. Ik zie heel veel auto's in de slip gaan en ook hier en daar een ongeluk.


Overal zijn mensen bezig om sneeuw weg te scheppen, te schuiven of te spuiten.


Sneeuwschuivers op Harvard Square in Cambridge.

Ik had absoluut geen plannen om heel ver te gaan vandaag vanwege al deze sneeuw, dus ik ben gaan kijken bij Harvard University, een zeer beroemde universiteit hier vlakbij in Cambridge. Parkeren was een ellende. Alle parkeerplaatsen waren namelijk vol-ge-schoven met sneeuw door de sneeuwschuivers. Dus het duurde even voordat ik een parkeerplaats gevonden had en toen ben ik gaan lopen... ehh... ploegen door de sneeuw. De Drizzle brak toen ook los. Ik weet nu wat ze precies bedoelden op het nieuws, toen ze het woord Drizzle gebruikten. Het zit zo ongeveer tussen hagel en regen in. Daarbij komt, dat het ook nog eens flink hard waait, dus buiten wandelen is niet echt een pretje. Na een half uurtje rondwandelen was ik zo goed als doorweekt.


Eén van de vele gebouwen op de campus van Harvard University.




Schuilen voor de Drizzle in de bibliotheek van de Harvard Law School.


Dit musje vloog tot helemaal voor mijn voeten, en keek me vragend aan, of ik misschien iets te eten had. Hij bleef echt een tijdje bij me zitten, grappig! Helaas had ik niets bij me voor hem.


Maple Leaf in de sneeuw.


De tip van vandaag: Zet nooit je fiets langs de kant van de weg, als het sneeuwt. (De sneeuwschuivers zullen 'm onherroepelijk volledig onder de sneeuw gooien!)


Nog een ander belangrijk instituut hier in Boston: het Massachusetts Institute for Technology.


Het standbeeld van George Washington in het Boston Common.

Ik was het al heel snel behoorlijk zat met alle sneeuw en drizzle. Ik moest wel terug naar mijn auto om weer een beetje op te warmen en op te drogen, en aangezien de sneeuw her en der bijna tot aan je knieën staat, gecombineerd met een harde wind en hagel in je gezicht, is het rondwandelen bijzonder vermoeiend.


Zou Pietje de Meeuw mij nou helemaal vanuit Los Angeles achtervolgd hebben, om hier in dit rot-weer rond te hangen?


Pietje begint nu een beetje opdringerig te worden...


Dit hou je dan over na een dagje sneeuwschuiven. Grote bergen sneeuw...
896 Zaterdag 15 december 2007  -  Terug naar Boston

Op het programma vandaag: een vlucht met American Airlines naar Boston. Ik verlaat dit heerlijke weertje in LA om weer naar het ijskoude Boston terug te keren. Ik hou met argus-ogen het weer in de gaten, want het noord-oosten van Amerika wordt momenteel geteisterd door een winters noodweer. Dit slechte weer lijkt zondag over Boston te gaan trekken, dus ik ben benieuwd. In de afgelopen dagen is er in ieder geval al heel wat sneeuw gevallen.


Palmbomen bij het La Quinta hotel.

Kortom, ik verlaat het La Quinta hotel en rij weer richting het vliegveld. In vergelijking met Nederland blijft het toch een verademing om hier te kunnen rondrijden. Er is hier zoveel ruimte. Kijk maar zelf:


Wel een beetje vreemd zo, kerstliedjes over sneeuw op de radio, in deze omgeving.

Met nog wat tijd over voordat mijn vlucht vertrekt, stop ik nog even op de Vista Del Mar, aan de kust vlakbij het vliegveld.




Genoeg hoge golven om hier te kunnen surfen.

De auto vol-getankt en weer ingeleverd, en met de bus naar het vliegveld. Check-in, koffer door de X-Ray, en langs de douane. Dit wordt al behoorlijk routine zo. Het vliegveld van Los Angeles is drukker dan ik dacht, zo op een zaterdag.


Vertrekhal van LAX.

Mijn vlucht gaat met American Airlines en vertrekt behoorlijk op tijd. Dit keer een afgeladen vlucht en niks geen 3 stoelen voor mijzelf. American Airlines geeft je alleen wat drinken op een vlucht van bijna 6 uur. Eten kan wel, maar dan moet je het kopen, 5 dollar voor een broodje. Ik heb van te voren wat ingeslagen bij de Starbucks op het vliegveld, dus ik kom de vlucht wel door.


Het uitzicht vanuit het vliegtuig is magnifiek. Het vliegtuig vliegt eerst langs Palm Springs (vlakbij het Joshua Tree National park waar we in augustus nog waren), verder naar Phoenix, en op een kleine afstand zie ik Lake Havasu (ook langsgereden), de rode bergen van Sedona, en zelfs de Grand Canyon. Daarna vervolgt de vlucht over de besneeuwde toppen van de Rocky Mountains. Aangezien we met de tijd mee vliegen (het is 3 uur later in Boston dan in Los Angeles), gaat de zon tijdens de vlucht zeer snel onder, wat prachtige foto's oplevert.


Vertrek vanaf LAX. Die palen in het midden zijn 's avonds heel mooi opgelicht in verschillende kleuren.


Eerst nog een ander vliegtuig van American Airlines voor laten gaan.


Opstijgen boven de Grote Oceaan.


Lake Havasu.


Besneeuwde bergtoppen van de Rocky Mountains.


Zonsondergang boven de Great Plains.

De vlucht verliep voorspoedig. Het ophalen van de koffer wat minder; ik heb toch zeker een half uur op mijn koffer moeten wachten. In Boston ligt nog veel meer sneeuw dan ik had gedacht. Een groot dik pak witte sneeuw. En... op het nieuws aankondigingen van een storm in aankomst, die aankomende nacht nog veel meer sneeuw moet achterlaten. Het is er nu 26 graden (Fahrenheit).

Mijn volgende huurauto is een Chevrolet Malibu geworden. Zo'n auto heb ik wel eens eerder gehuurd in Austin, en dit is ook een prima auto. Het vinden van het hotel ging nu een stuk beter (ik heb inmiddels een beetje ervaring met rond(jes)rijden in Boston)!
903 Zaterdag 15 december 2007  -  Bee Movie

Terwijl Michel nog in Amerika vertoeft breekt voor ons het weekeind aan. En aangezien we gewend zijn om in het weekeind meestal wat te doen, pakken we de trein naar Schagen. Uiteraard zijn we de luxe van onze auto gewend maar in het vrieskoude heldere weer van vandaag is het ook wel weer heerlijk om naar het station te lopen en al kletsend onderweg ben je er zo.

We hebben gezellig Bee Movie gekeken en daarna een frietje bij de McDonalds en de dag was weer gevuld. Weer terug in Anna Paulowna was het wel donker, mistig en erg koud geworden, dus heeft opa ons van het station gehaald en thuis gebracht.

895 Vrijdag 14 december 2007  -  Ditjes en datjes

Myers Briggs personality typing

Daar heb ik vandaag heel veel over geleerd in een training over teamwork. De gedachte erachter is dat als je je eigen persoonlijkheid goed kent, dat je ook weet hoe je in een team kunt samenwerken met anderen.

Je kent het wel, van die vragenlijsten in tijdschriften: "In situatie bla-die-bla-bla, doe jij dan: [A] helemaal niets, of [B] ik doe zus-en-zo of [C] ik doe dat-en-dat." Als je vervolgens de punten van jouw antwoorden optelt, dan kan je bij jouw punten-aantal een verhaaltje lezen over hoe jij bent. Myers-Briggs is ook zoiets, maar dan veel uitgebreider, en met 50 jaar onderzoek erachter. En ik moet zeggen, wat er uit mijn onderzoek kwam, klopte behoorlijk goed.

Gelukkig zijn de rollenspellen mij verder vandaag bespaard gebleven. Uiteraard kregen we wel weer allerlei opdrachten om in een team samen te werken met anderen, wat eigenlijk juist wel grappig was. Zo kregen we de opdracht iets te maken met alle spullen die we maar konden vinden. Punt. Niet WAT je moet maken, maar gewoon "maak iets" samen als team. En dan is het leuk om te zien hoe de samenwerking verloopt om te bepalen wat je gaat maken en hoe dat in elkaar gestoken moet worden.

Shopping

Aan het eind van de middag ben ik nog even gaan shoppen. Uiteraard nog even iets leuks meenemen voor het thuisfront, nu het nog kan. Het is ook weer uitermate lekker weer, dus het is gewoon heerlijk om even buiten rond te wandelen in de zon - zonder jas, zo midden in december.


Dat zie je ook nooit in Nederland: een dierenwinkel met allemaal kleine puppy's. Zooo-ooo schattig allemaal!


Of een winkel met van alles uit Hawaii! Zie je ook niet in Anna Paulowna.


Mijn huurauto, een Toyota Prius; heerlijke auto om mee over de wegen van Los Angeles te "cruisen".

Laatste avond in LA

Het is de laatste avond hier in Los Angeles voor mij. De afgelopen dagen waren best vermoeiend. En hoe interessant het allemaal is om er 's avonds op uit te gaan, ik kon mij er niet meer toe zetten. Dus ik heb een meat-lovers pizza gehaald bij de Pizza Hut en de rest van de avond besteed aan het opruimen van de kamer en de koffer (hard nodig), een of andere saaie X-men film kijken en gewoon slapen!
894 Donderdag 13 december 2007  -  Hollywood en "sterren" kijken

Mijn dag is vandaag gevuld met een workshop over Customer Service. Het is de bedoeling dat ons (ik en mijn mede-cursisten) wordt bijgebracht hoe we met klanten om zouden moeten gaan.

En hoe doe je dat in zo'n workshop? Nou door middel van... rollenspellen. Oh nee, he?! Precies waar ik een hekel aan heb, rollenspellen: Dan mag je een klant gaan spelen die moeilijk loopt te doen. Brrrrr. Ik ben geen acteur. En in het Engels is het dubbel moeilijk om te acteren. Ik hou hier echt niet van. Ik snap wel dat je op deze manier een hoop leert, maar toch, van mij hoeft het niet.


Het gebouw van Perot Systems in Anaheim.

Toen ik dacht dat ik na de rollenspellen klaar zou zijn, had ik het mis. We werden er letterlijk op uit gestuurd om ergens te gaan shoppen en later weer terug te komen met onze "customer service" ervaringen. Ik heb een Hot Mint Chocolate gehaald bij de Starbucks, en ik kan zeggen, de customer service bij Starbucks is prima in orde! Ik heb even heerlijk in de zon gezeten om het op te drinken; een beetje zon, zo midden in december, doet een mens goed.

Morgen heb ik een workshop over teamwork. Ik ben bang dat ook daar wel weer rollenspellen aan de orde zullen komen....


Tegen het einde van de middag - als de workshop godzijdank voorbij is - ga ik naar downtown Los Angeles. Ik rij nog even door de woonwijk van de rich-and-famous, Beverly Hills, en vervolgens via de Sunset Boulevard naar Hollywood.




Ho-ho-ho. Daar zit Santa Clause met zijn slee - niet echt nodig bij 20 graden Celsius.


De Hollywood & Highland Mall aan de Walk of Fame. Damian had mij voor mijn vertrek verteld over een winkel in Hollywood. Tijdens onze vakantie in augustus had hij hier een boek gezien, die hem erg leuk leek. En... ik heb de winkel gevonden! En ja hoor, ze hadden het boek ook nog!


The Walk of Fame.




Het Mann's Chinese Theatre met alle hand-afdrukken van beroemdheden op het plein ervoor.


Will Smith is ook net langs geweest om zijn hand-afdruk en zijn schoenen te vereeuwigen!

Midden in Los Angeles staat een berg. En op die berg staat Griffith Observatory, een planetarium.


Het ging mij - in eerste instantie - niet zo zeer om dit planetarium, maar meer om het uitzicht wat je hier hebt over Los Angeles. GEWELDIG!


Je hebt hier ook een goed zicht op het Hollywood Sign, maar zo 's avonds laat is het toch moeilijk om te zien, omdat het niet verlicht wordt. In het planetarium kan je van alles bekijken over de sterrenhemel en natuurlijk over de maan!


Een foto van een foto van het mannetje op de maan.


De man hierboven is Jim. Jim staat met zijn sterrekijker voor het planetarium. Het is een zeer boeiende astronoom. Hij heeft een zogenaamde (overigens illegale) "laser pointer", waarmee hij de sterren echt aan kan wijzen. Je ziet een rechte groene laserstraal van kilometerslang naar een ster die hij aanwijst en hij vertelt er van alles over. Indrukwekkend om naar te kijken en te luisteren. En hij kan zijn sterrekijker ook precies ergens op richten, en vervolgens mag je er in kijken.

Zo laat hij de Great Nebula of Orion zien. Schitterend, een stofwolk van sterren op 1500 lichtjaar afstand. Dus eigenlijk krijg je een kijkje in het verleden, want het lichtschijnsel van de sterren heeft er 1500 jaar over gedaan om bij de aarde te komen.

Jim wist Mars aan, en warempel, ik kan de planeet Mars zien; ook maar op 55 miljoen mijl afstand van de Aarde. En we nemen een kijkje naar Pleiades, ook bekend als de "7 zusters", 7 felle sterren in een groep bij elkaar. En tot slot ook heel bijzonder: Het is vanavond stomtoevallig een moment waarop er een meteorieten-regen zal gaan plaats vinden. Er liggen veel mensen in het grasveld voor het planetarium omhoog te staren en ja hoor - ook ik zie vallende steren!! Veels te laat - en zwaar onder de indruk van alles wat ik gezien heb, verlaat ik dit schitterende planetarium. Wow!
893 Woensdag 12 december 2007  -  Los Angeles

Na twee lange vluchten slaat de vermoeidheid bij mij goed toe. Ik heb weer 2 films gezien (Resurrecting the Champ en How the Grinch stole christmas) en weer ontzettend veel turbulentie gehad. Slapen tijdens de vlucht ging dan ook niet lukken.

Iets voor twaalfen kom ik dan toch - eindelijk - aan op de luchthaven van Los Angeles. De koffer heb ik razendsnel te pakken en de bus staat zelfs al klaar. Het is hier nog 17 graden en ik zie alle palmbomen weer staan. Wat een verschil met Boston.

Bij National car rental vertelt men mij dat ik nu Emerald Club Member ben geworden (ja-ja, als je maar genoeg kilometers maakt!) en dat ik direct een auto mag gaan uitkiezen zonder alle papierwerk. Dat werd een zilverkleurige Toyota Prius. Geweldige auto; rijdt fantastisch. De 5-baans-wegen van Los Angeles zijn om 1 uur 's nachts ook behoorlijk verlaten, dus ik rij flink door naar Anaheim. Ik zie mijn La Quinta hotel meteen al vanaf de Freeway, dus ik rij er direct op af. Wow. Dit ging allemaal soepel; mag ook wel, na die 2 uur vertraagde vlucht.


Het La Quinta hotel in La Palma.

Na een goeie, maar toch wat korte nachtrust, moet ik al weer vroeg op stap. Ik ga op bezoek bij St. Joseph Health System, weer een andere klant van Perot Systems, om daar direct in een conference call te duiken. Ik krijg vervolgens de middag vrij, aangezien ze hier een "holiday-season-get-together" organiseren, waardoor alle andere zaken zijn afgezegd. Een middag vrij hebben in zonovergoten Los Angeles is niet echt een straf. Ene Jim, een echte Disney-fan hier bij Perot Systems, weet mij van alles te vertellen over Disneyland. Hij is al 20 keer geweest. Nieuwsgierig geworden, rij ik er naar toe; het ligt hier namelijk gewoon om de hoek.


Downtown Disney in Anaheim.

Eigenlijk zijn er hier twee parken: Disneyland en California Adventure Park. Daarvoor ligt ook nog eens Downtown Disney met alle hotels. Downtown Disney is zeer mooi: allemaal gezellige winkels, geheel in Disney stijl (eigenlijk precies zoals bij Disneyland Parijs):




Rainbow Cafe. Heee... die ken ik ook van Disneyland Parijs!


En ook hier kan je weer aan pin-trading doen!


Stralende zon, 20 graden, en jawel, toch een kerstboom!




Het ziet er hier allemaal prachtig uit, er klinkt gezellige muziek en het is een heerlijk weertje. Voor een bezoek aan Disneyland moet je wel flink wat geld meebrengen. Voor 2 dagen beide parken bezoeken voor 4 personen, betaal je (slechts) 500 dollar entree. Ik besluit terug te keren naar het hotel om toch nog weer even wat slaap in te halen, nu het kan.


Palmbomen aan de Disneyland Drive.


Deze bloem groeit hier overal, het is de Strelitzia, ofwel Paradijsvogelbloem.

Tegen het eind van de middag ga ik op stap, richting de kust. Het lijkt mij wel leuk om een zonsondergang te bekijken op het strand van Santa Monica. Na enig zoeken vond ik exact de plek waar we in augustus ook nog waren geweest bij Venice Beach.


Op de Freeway naar Santa Monica.


Het is goed om te weten dat Pietje de meeuw - en al zijn vrienden - hier ook nog steeds zijn.


Het strand van Santa Monica.

Eigenlijk is het vreemd om hier weer te zijn. Het roept heel veel vakantie-herinneringen op, maar nu sta ik hier weer 5 maanden later in mijn eentje bij de Grote Oceaan, the Pacific. Ik zou eigenlijk willen dat we hier weer met z'n viertjes zijn. Ik wandel verder over het strand naar de Santa Monica pier.




Ook Pietje kijkt wat weemoedig uit over de Grote Oceaan.


De zon gaat bijna onder, Pietje!




Onderweg terug naar het hotel, kom ik toevallig langs de Travelodge waar wij in augustus tijdens onze vakantie nog logeerden - en dus ook bij de Denny's - want die ligt er naast. Er is hier niets veranderd sindsdien. Ik besef me eigenlijk dat ik sinds het ontbijt niets meer gegeten heb (jetlag doet vreemde dingen met je), dus ik ga een hapje eten bij Denny's.


Eten bij Denny's is weer als vanouds heerlijk en de bediening is weer prima, maar het verbetert niets aan mijn gevoel van eenzaamheid hier. Nu nog een toverstokje om mijn gezinnetje hier naartoe te toveren....
891 Dinsdag 11 december 2007  -  Tweede dag in Boston

Op bezoek vanochtend bij Harvard Pilgrim Healthcare, een klant van Perot Systems, hier in Boston. Ik had een bijzonder interessante ochtend, waarin ik een hoop heb opgestoken over wat Perot Systems precies in de Healthcare business doet. Tevens veel geleerd over "The Lost Art Of Listening", onderdeel van een communicatie-training:

A wide-eyed owl sat in an oak.
The more he saw, the less he spoke.
The less he spoke, the more he heard.
A valuable lesson from a wise old bird.

Zeer bijzonder is de cafetaria hier: Alleen al aan koffie: 8 verschillende smaken. Wow. Daar kunnen ze bij de KLM echt nog eens wat van leren?!


Harvard Pilgrim Healthcare in Boston.

De middag had ik gedeeltelijk voor mijzelf. Met nog wat uurtjes over ben ik nog even in het centrum van Boston gaan rondkijken, met weer wat foto's tot gevolg:


John F. Kennedy Presidential Library bij de University of Massachusetts.


Uitzicht over de baai bij Boston.


Een combinatie van oude en nieuwe gebouwen in het centrum van Boston.


The Old State House - dit is waar de "Boston Massacre" plaatsvond. Boston heeft - voor Amerikaanse begrippen - een grote historie. Het is eigenlijk de "birthplace of independency". Hier was de "Boston Teaparty" en begon de opstand tegen de Engelse overheersing. Er is een "Freedom Trail" langs alle historische plekken in de stad.


Boston Common - een enorm park midden in Boston, net zoiets als Hyde Park in Londen.


Veel eekhoorns in het Boston Common. Ze zijn zo nieuwsgierig dat ze gewoon aan je voeten komen snuffelen.


Had ik al gezegd dat het hier k-k-koud is? Je kan hier schaatsen in het Boston Common op de Ice Rink. Natuurlijk voorzien van een blaas-kwartet die gezellige kerst-liedjes ten gehore brengen.


Pas maar op Manuela, ze hebben hier erg grote kikkers.


Boston staat bekend om... Cheers! Where everybody knows your name!
Compleet met souvenir winkel over de komedie-serie.



Faneuil Hall - Veel leuke winkeltjes en restaurants hier.

Rond een uur of 4 ben ik weer teruggegaan naar het vliegveld, want ik heb vanavond een vlucht naar Los Angeles. Of tenminste, het was de bedoeling om rond 4 uur naar het vliegveld te gaan. Ondanks dat het vliegveld op een steenworp afstand van het centrum ligt (wel flink hard gooien dan met die steen), rij je er met je auto niet zomaar op af, dankzij de wirwar van wegen hier. Na ongeveer 20 rondjes rijden, 10 keer de afslag missen en tig keer ergens vast in het verkeer gezeten te hebben, had ik eindelijk de juiste tunnel gevonden naar het vliegveld. Onder heel Boston liggen grote lange tunnels. Nog niet zo lang geleden heeft men dit hier allemaal gegraven en het is echt ontzettend groot (en ontzettend verwarrend voor een nieuweling als mij). Men noemt dit hier dan ook toepasselijk The Big Dig.

Zo was ik later dan bedoeld op het vliegveld, maar veel maakte het niet uit, want het vliegtuig van American Airlines had ook vertraging. Meer dan genoeg tijd om te eten op het vliegveld dus. Eenmaal in het vliegtuig, duurde het ook nog lang. Er zat ijs op de vleugels en de de-icing moest nog gebeuren. Na bijna 2 uur vertraging in een bijna leeg vliegtuig dan eindelijk op weg naar het veel warmere Los Angeles.

892 Dinsdag 11 december 2007  -  De vloek

Iedere keer als ik op reis ben, gebeurt er altijd iets vervelends thuis. 't Is alsof er een vloek rust op mijn zakenreizen. Manuela is ziek geworden. En dat is niet de eerste keer, het is al een aantal malen voorgekomen dat Manuela ziek wordt, net als ik er niet ben. Dit maakt het voor Manuela natuurlijk allemaal niet bepaald gemakkelijker. Bizar dat dit iedere keer gebeurt als ik er niet ben, en je voelt je zo machteloos in het buitenland.

Daarom even wat positieve woorden, op 10.000 kilometer van huis:

Manuela,

Ik hou ontzettend veel van je, en ik hoop dat je snel weer beter wordt. Ik wou dat ik thuis was om je te kunnen helpen, nu je ziek bent. Denk alsjeblieft om jezelf en doe zoveel mogelijk rustig aan.

Heel veel liefs,
Michel
890 Maandag 10 december 2007  -  Boston, USA

Om 4 uur 's ochtends ging de wekker voor mijn reis naar Boston in de Verenigde Staten. 't Is voor mij de vijfde keer naar de States alweer. Deze keer een 8 uur durende vlucht met Northwest Airlines.

Alles is eigenlijk bijzonder soepel verlopen. Van de auto-rit naar Schiphol-Rijk, de bus naar Schiphol-Plaza, inchecken, paspoort controle en het boarden van het vliegtuig. Het vliegtuig heeft een half uurtje vertraging. Er moest nog even snel iets gerepareerd worden. Altijd een lekker geruststellend idee dat men nog even op het laatste moment iets opknapt aan het vliegtuig waar je 8 uur mee moet gaan vliegen, maar niet heus. Het vliegtuig is maar half-vol. Heerlijk de ruimte dus in deze Boeing 757-200!


Het ontbijt hoog boven Dublin is heel aardig: Egg & Mushroom Frittata, een soort van omelet, maar dan in een pizza-punt-vorm gebakken. De turbulentie is wel behoorlijk aanwezig, dus het is flink uitkijken met de koffie. De films ken ik al: Evan Almighty en de laatste Harry Potter. Genoeg tijd over dus om wat in de weblog te frotten.


Volgens de piloot een zeldzaam uitzicht: helder weer boven Newfoundland.

Omstreeks 11 uur lokale tijd (6 uur vroeger dan in Nederland) land ik op Boston Logan in een dikke mist, en gaan we daar weer het hele riedeltje af: paspoortcontrole, vingerafdrukken maken, foto maken, koffer ophalen, douane-formulier afgeven en met de bus naar het autoverhuur-bedrijf.


Bij het autoverhuur-bedrijf mocht ik zelf een auto uitkiezen uit de "front row", en dat werd een rode Dodge Calibur (met Texaans nummerbord?!).


De rest van de middag had ik voor mijzelf. Even wennen, want mijn bioritme staat al op avond-stand, maar hier begint de middag net. Het is hier een aardig stuk kouder; het vriest hier momenteel en overal ligt sneeuw (de sneeuwpoppen staan hier her en der in de voortuinen van huizen). De omgeving is heuvelachtig. Op bijna iedere hoek staat hier een Dunkin' Donuts (en ik overdrijf niet). Ze noemen het hier ook wel New England en dat is goed te merken, want alles doet heel erg Engels aan. Je kan duidelijk zien dat men hier afstamt van Engelse emigranten (alleen de plaatsnamen hier al: Manchester, Gloucester, Chelsea...en ga zo maar door! Heel origineel in plaatsnamen verzinnen waren de emigranten duidelijk niet). Het is een grijs-grauwe dag, dankzij de mist. De bomen staan er allemaal kaal bij. Dus een heel erg mooie indruk van Boston krijg ik nog niet echt. Toch wat fotootjes:


Hier krijg ik nachtmerries van!


Een typische straat in Boston; heel veel huizen zijn hier van hout gemaakt, in allemaal verschillende kleuren.


Dit missen we nog steeds in Nederland: de Dunkin' Donuts!


Canadese Ganzen in Boston houden ook wel van een lekker stukje Dunkin' Donut!


Dichtgevroren Cambridge Reservoir bij Waltham.


De vlaggen hangen uit in Lexington.


Gezellige winkeltjes in Lexington.


Kunt u mij misschien helpen?
Ik weet niet welke Monopoly ik moet kiezen!

Tegen het vallen van de avond (om 4 uur 's middags gaat hier de zon onder - voor zover je van zonsondergang kunt spreken op deze mistige grauwe dag) neus ik nog wat rond in het Cambridgeside Galleria Mall, waar ik niet echt kan vinden wat ik wilde, behalve dan de Chicken Teriyaki in de Food Court. (pssst Manuela: de Bath & Body Works heb ik hier wel kunnen vinden, maar daar neem ik pas op de terugweg het een en ander van mee, anders moet ik het helemaal meenemen in het vliegtuig naar Los Angeles).

Tot slot naar mijn hotel, de La Quinta in Somerville. Mooi hotel, niet overdreven luxe, maar wel gewoon goed. Op tijd te bed, want morgenochtend moet ik om half 9 al op de stoep staan in Quincy, in het zuiden van Boston, bij Harvard Pilgrim Healthcare.

889 Zondag 9 december 2007  -  Damian Sqaud strikes again!

Damian praat al enige tijd over "Damian Squad". Op de 1 of andere manier vorm ik samen met hem een team, zodra we onze oranje petten op zetten, en dan heten we ineens: "Damian Squad". Op mijn vraag "En wat betekent dat dan?" kreeg ik te horen dat we een mileuvriendelijk team zijn en we iets voor de natuur moeten doen (ja, hij is echt 9 jaar). Maar ja, hoe doe je iets voor het milieu?

Ik heb nog wel eens wat zwerfvuil in de straat gezien, dus ik stelde 'm voor de straat door te gaan met een vuilniszak. Dat idee werd meteen aangepakt, en zo liepen we vandaag voorzien van oranje petten, een vuilniszak, en hier en daar wat bekijks, door de Nachtegaallaan.

We hebben niet eens zoveel rondgelopen, ik denk hooguit een half uurtje, maar toen zat de vuilniszak vol. Vee-Ooo-El. Vol. Alleen maar uit 1 straat (en een hoekje om). Bizar, zoveel troep wat er op de straat rondzwerft. Klaarblijkelijk heeft de gemeente wel miljoenen over voor een nieuw en onnodig gemeentehuis, maar de straten een beetje schoon houden is erg moeilijk.

En nog veel meer bizar is hetgeen we schuin tegenover ons huis op de straat vonden: een groot mes. Zo'n uitklapmes van 15 centimeter. Die hebben we direct in de vuilniszak gemikt. Stel je voor wat er gebeurd zou zijn als een klein kind dat te pakken had gehad!

Met een goed gevoel keerden we samen met de volle vuilniszak terug naar huis. We hebben de straat schoongemaakt en een mogelijk ongeluk voorkomen. We gaan dit zeker nog eens herhalen.
887 Woensdag 5 december 2007  -  Pakjesavond

Een wat alternatieve pakjesavond weer, dit jaar. Tenslotte gelooft bij ons niemand meer dat Sinterklaas op de daken draaft met Amerigo (echt, hoe die dat zou moeten doen op al die schuine daken in dit rotweer, en terwijl wij niet eens een schoorsteen hebben waar een Piet doorheen past....).

Dus een lekkere fondue; wel gewoon pakjes uitpakken en een stukje Pietentaart erbij (sorry, niet van Dunselman).

Wat erg leuk was, was het Wii spel dat Damian kreeg: Super Mario Galaxy.

Eindelijk, eindelijk, eens weer een echt verdomd goed origineel spel voor de Wii, wat er eigenlijk vorig jaar (bij de introductie van de Wii er al had moeten zijn).

886 Woensdag 5 december 2007  -  HACMP examen

Vandaag een bezoek aan het World Fashion Center in Amsterdam. Nee, ik heb geen enkel verstand van mode, daar kwam ik ook niet voor. In dit werkelijk troosteloze gebouw in een troosteloze omgeving, voorzien van troosteloos weer en een extreme verkoudheid, moest ik vandaag bij een bedrijf zijn voor een HACMP examen (voor mijn werk).

Rustig maar, ik ga echt niet weer wauwelen over mijn werk, want ik weet dat geen hond zich daar in interesseert. Maar in ieder geval: ik ben geslaagd en ik heb mijn 19e certificering in de wacht gesleept.

885 Dinsdag 4 december 2007  -  Opzegtermijnen

Ik heb iets tegen opzegtermijnen. Alleen maar irritant. Stel je neemt ergens een abonnement en je wilt er vanaf, dan zit je er nog een paar maanden aan vast tegen je zin in. Vaak is het alleen maar een manier voor bedrijven om nog wat extra centen te verdienen, in plaats van dat men ook echt deze opzegtermijn nodig heeft om de administratie bij te werken.

Neem nou de KPN. Manuela's telefoon-abonnement loopt op 12 december af, na 2 jaar abonnement. Je kent het wel, je moet 2 jaar een abonnement nemen en je krijgt er "gratis" een telefoon bij. Aangezien Manuela bijna nooit belt (ze bestaan echt, vrouwen die weinig bellen!!!) willen we haar SIM kaart omzetten naar een prepaid. Veel goedkoper. Maar we willen wel bij de KPN blijven, want KPN heeft tenslotte de beste mobiele ontvangst.

Wat schetst onze verbazing: We hadden 3 maanden geleden al op moeten zeggen. Nu zitten we er nog eens 3 maanden aan vast voordat het abonnement afloopt. Hopla, weer gemakkelijk 3 maanden extra abonnements-kosten verdiend, zullen ze bij de KPN wel denken. Het bizarre eigenlijk hieraan is dat Manuela nu overstapt van de KPN (abonnement) naar de KPN (pre-paid). En toch moeten we 3 maanden extra abonnement betalen als opzegtermijn.

Het omzetten van het abonnement naar prepaid is voor de KPN een fluitje van een cent, maar toch is de regel: 3 maanden opzegtermijn (vast ergens in de kleine lettertjes). En ons natuurlijk niet even 3 maanden van te voren waarschuwen, he?!? Waar de KPN deze 3 maanden voor nodig heeft (anders dan smerig extra geld verdienen over de rug van haar klanten), is ons een volkomen raadsel.
888 Maandag 3 december 2007  -  Laaf

De nieuwste "doe-voorzichtig-met-vuurwerk" campagne vind ik wel erg leuk (alhoewel je kunt twisten of het wel allemaal ethisch verantwoord is)! Je kan het bekijken op www.laaf.info. Maar voor het geval ze daar ooit de boel weer verwijderen, kan je de filmpjes ook hier bekijken:



Datum: 26 mei 2017 - Laatste update: 5 mei 2016