3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

27 april 2017 (1355)
26 april 2017 (2643)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
1552 Donderdag 31 december 2009  -  Oliebollen en bitterballen

Hoe vieren wij over het algemeen onze oudejaarsavond? Juist, met oliebollen en bitterballen. Twee dingen die je hier absoluut niet in de winkel kunt kopen. Dus ik had mij voorgenomen om dit zelf te gaan maken. Ik had daar mooi vandaag de hele dag voor vrij gekregen.

Die "dag vrij" bleek echter een foutje te zijn. Mijn team-leider had mij verteld dat 31 december standaard een vrije dag is voor ons. Dus ik lekker thuis. Maar toen begon ik 's ochtends allerlei e-mail van mijn werk te ontvangen, en voelde ik nattigheid. Hoe kan het dat, als dit een standaard vrije dag is, iedereen nog zo aan het e-mailen was? Na een blik op het holiday-rooster, bleek dat 31 december helemaal geen standaard vrije dag is. Dus ik zat illegaal thuis, met inmiddels alle spullen in huis voor de oliebollen en de bitterballen. Ik heb het maar zo gelaten. Doen alsof mijn neus bloedt. Mijn naam is haas, ik weet van niks. En hier en daar tussendoor gewoon een e-mailtje of 2 beantwoorden. Lijkt het net alsof ik aan het werk ben.

Maar ik was dus ondertussen oliebollen aan het bakken. Da's ook werk! Mijn vuurdoop, want ik had nog nooit eerder olie-bollen gebakken. Waarom zou je ook, als je ze bij iedere bakkerij kunt kopen in Nederland? En zeker die van bakkerij Dunselman; heerlijk! Maar, met wat hulp van onze weblog-lezers (bedankt voor de tips!) en de volgende prachtige olie-bollen-bak-film van Koopmans (met een dame met een schitterende rollende "R"), ben ik er wel uitgekomen:


En (tromgeroffel muziekje op de achtergrond) zie hier dan de allereerste foto's van mijn baksels:


En dit is dan mijn allereerste poging om oliebollen te bakken!


Verdraaid! Het lijken net echte oliebollen!

Ik heb een team professionele oliebollen-testers aan het werk gezet om de oliebollen vakkundig aan een grondige test te onderwerpen. En je zou kunnen zeggen "als je er maar genoeg poedersuiker op gooit, dan is alles lekker", maar mijn oliebollen ontvingen het certificaat "lekker". Dus ik heb zowaar 3 hele pakken mix opgebakken, en mij zelfs ook nog gewaagd aan appelbeignets. Daar maken we volgend jaar waarschijnlijk zelfs meer van, want die waren wel "errug lekker"! Oh, en even onthouden voor volgend jaar, dat ik wat stukjes appel door het beslag moet doen, want dan wordt het lekker frrrrris (aldus de dame met de rollende "R"). Met genoeg oliebollen voor een compleet weeshuis, zijn we vervolgens even bij onze nieuwe buren en de inmiddels bekende overburen op bezoek geweest om ze wat oliebollen aan te bieden (da's tenslotte iets wat ze hier niet kennen). Uiteraard hebben we geen idee of ze ze ook daadwerkelijk hebben opgegeten, of ergens in de tuin achter de geraniums hebben gegooid, maar ja, het was een mooi gebaar van ons.


Ik was als een kind zo blij met het resultaat van de oliebollen!

Vervolgens: Op naar mijn tweede project: bitterballen. Of zal ik zeggen "bitterbommen", maar daar kom ik zo op terug. Ergens in maart dit jaar hadden we van Trudie (een andere Neder-Amerikaan in Texas) een recept ontvangen voor bitterballen (bedankt Trudie!); die ik hier plaats (alleen maar zodat ik het niet meer vergeet, en de eerst volgende keer weer gemakkelijk dit recept kan terugvinden; ik heb wel de hoeveelheden hier en daar aangepast, zodat je lekker veel bitterballen kunt maken, want je bent er wel even mee bezig, en alles wat je overhoudt kun je toch invriezen):

Benodigdheden:
  • 1200 gram beef stew meat
  • 900 ml beef stock en 2 bouillonblokjes
  • gedroogde peterselie en wat uienpoeder (wij hebben freeze-dried herb salad blend gebruikt, werkt ook uitstekend!)
  • 90 gram boter
  • 90 gram bloem (en verder zoveel als je nodig hebt)
  • zout, peper, nootmuskaat
  • frituurpan met olie (peanut-oil is goed bruikbaar)
  • 6 eieren
  • paneermeel (ongekruid)
Breng de runderbouillon met fijn gesneden stew meat aan de kook. Ik snij het stewmeat al heel kort van draad. Laat de peterselie en uienpoeder ook meekoken. Kook dit alles minimaal een uur tot het vlees zacht is. Giet de bouillon af in een maatbeker en snij/verkruimel het vlees zeer fijn.

Smelt de boter in een pan en roer er beetje bij beetje de bloem doorheen. Voeg dan de bouillon ook beetje bij beetje toe en blijf roeren, en meer bloem totdat het een dikke saus is. Roer er dan het fijngemaakte vlees doorheen en peper/zout/nootmuskaat naar smaak. Giet vervolgens alles uit op een platte schaal (ik neem zo'n koekjesplaat met laag opstaande rand hiervoor). Laat het afkoelen en zet het dan 2 uur in de koelkast (ik maak het 's avonds en laat het een nacht in de koelkast staan).

Klop de eieren los in een lage schaal met een eetlepel water. Doe de paneermeel in een lage kom. Draai van de ragout kleine balletjes en rol ze dan door de paneermeel. Laat ze weer even opstijven in de koelkast (of een paar minuutjes in de vriezer) en rol ze dan eerst door het eimengsel en vervolgens weer door de paneermeel.

Leg de bitterballen op een vlakke plaat/schaal en stop ze in de vriezer als je ze niet meteen wilt eten. Als ze helemaal bevroren zijn dan kun je ze van de schaal afhalen en ze in een ziploc bag in de vriezer bewaren. Anders kun je ze meteen frituren natuurlijk.

*De zomers in Texas zijn heet en daardoor kan de ragout erg gaan plakken bij het balletjes draaien. Je kunt eventueel de schaal met ragout tijdelijk op koelblokken zetten en zorgen dat je handen goed koud zijn (1 koelblok om tussendoor vast te kunnen pakken om je handen af te koelen werkt ook). Ik probeer de balletjes zo min mogelijk vast te houden en daarom heb ik juist een kleinere diepe kom met paneermeel waar ik de balletjes in laat vallen en dan draai ik rondjes met de kom. Ze worden/blijven dan ook mooi rond.


Oke. Da's effe 'n klussie. En vooral het draaien van die balletjes is zeker even een werkje. Ik had het formaat niet altijd helemaal goed, waardoor sommige bitterballen wel heel erg groot uitvielen (vandaar de opmerking "bitterbommen", maar dat deed overigens niet af aan de smaak). Maar goed, al met al ziet dat er dan zo uit in de frituurpan:


Niet van Mora, maar van Michel!?


En wat zijn ze lekker gebakken!

Wederom heb ik ook dit aan ons team van culinaire proevers voorgelegd, terwijl we ondertussen de oudejaars-uitzending van Paul de Leeuw hadden opgesnord op Internet (zo krijgen we echt een Hollands oudejaarsavond-gevoel), en ook dit kreeg het predikaat "Oke!" van dit uiterst kritisch team van professionele bitterbal-eters.

En dan op de oudejaarsavond: la grande finale: geen vuurwerk. Huh?! GEEN vuurwerk?! Tsja. Dat was even nieuw voor ons. In Amerika doen ze blijkbaar niet aan vuurwerk op oudejaarsavond. Ja, zo in de grote steden als New York, daar wel. Maar bij ons in de buurt: niemand. Het was helemaal stil buiten. Geen grote wolken kruitdamp buiten. Geen geknal. Geen honden en katten overstuur. Geen overbuurman die de hele straat rood maakt met de troep van een miljoen-klapper en dan "vergeet" de troep op te ruimen. Nee, gewoon STIL. Waar blijf je eigenlijk nog voor op?! Nou ja. Glaasje "bubbels" dan maar?! We hebben in ieder geval lekker gegeten vandaag!
1551 Dinsdag 29 december 2009  -  Sneeuwpop, of een poging daartoe


En we hadden al weer sneeuw. Het weet maar niet van ophouden. Zijn we daarvoor zo ver naar het zuiden verhuisd? Naaaah, we vinden het eigenlijk wel leuk dat het sneeuwt. Toch wel leuk als alles wit is. En een goed moment om de kinderen er op uit te sturen om een sneeuwpop in elkaar te gaan zetten.


Maar goed, het bleef bij een leuke poging om de sneeuwpop te maken. Toen ze halverwege waren, was het avondeten klaar, en haalden we Damian en Michael naar binnen om te komen eten. En na het eten? Was de sneeuw omgeslagen in regen. Da's nou jammer.
1550 Maandag 28 december 2009  -  Links toch?!


Links zei je toch, Marcel? Hangt-ie zo een beetje goed aan onze sliert?
1549 Zondag 27 december 2009  -  Damian leren schaken met Mario Chess


't Kostte niet heel veel tijd of Damian had al in de gaten hoe het werkte.


Het is goed dat er op de poppetjes staat wat ze precies voor moeten stellen, want wij herekenden niet zo wat nou precies een koning, paard of toren moest voorstellen.


Damian's koningin (Luigi, jaja) verslaat mijn koning (Bowser)!
1548 Zaterdag 26 december 2009  -  Dwazoo!

Dwazoo! Dat klinkt bijna als een soort Antilliaans scheldwoord of zo. Maar dat is het niet. Het is de afkorting voor Dallas World Aquarium and Zoological Garden. En het staat midden in het centrum van Dallas. En wij zijn er vandaag geweest.

En ach ja, een aquarium, daar heb je er wel meer van. Leuk om doorheen te wandelen en wat visjes te kijken, maar dat is het dan meestal ook wel. Dwazoo is gelukkig een behoorlijke uitzondering hierop. Zo hebben ze veel meer dieren dan alleen vissen. We hebben met grote verbazing staan kijken naar de enorme vissen en andere zee-dieren die ze daar hebben. Daarnaast zijn er apen, miereneters, spinnen, slangen, enzovoort. Tot slot is het ook nog eens heel leuk ingericht met allemaal leuk gemaakte gangetjes en paadjes, en een mexicaans restaurant.

Wij hadden dan ook een erg leuke dag, waarvan hieronder het bewijs-materiaal.
Manuela bestelde een "luchtige salade" in het Mexicaanse restaurant. Die viel wat groter uit dan gedacht!
Eén van de miereneters; helaas achter glas, vandaar de wazige foto.
Een waterval midden in de zoo.
Er zwemt daar iets heel groots rond.
Je kon hier de vogels "blueberries" voeren. Ze pakten dat heel voorzichtig uit je hand.
Krokodil.
Even zoeken: een zee-otter.
Ach, wat een kleintje! De vogel-spin.
Daar zwemt een manatee (zeekoe)! Je ziet het hier niet zo goed, maar ze zijn echt wel 4 meter lang!
Manuela vond deze schildpad wel erg schattig.
Dit verdient even wat extra uitleg: Het aquarium is dus midden in het centrum van Dallas, dus wij dachten nog even een kroketje te gaan eten bij het enigste hollandse restaurant in heel Dallas, Rembrandt's Dutch Pub. Maar wat bleek? Het is gesloten en het staat te koop! Klaarblijkelijk toch te weinig gasten. Daar gaat onze enige kans om nog kroketjes te eten.... boe-hoe-hoe!


1547 Vrijdag 25 december 2009  -  Christmas in Texas

Woensdag was het dusdanig warm in Texas, dat wij beland zijn op het terras van de dichtstbijzijnde StarBucks. Raar hoor. Bijna eind december, en het is dik 20 graden Celsius buiten. Ergens wel lekker. En zeker een verademing als je net in Philadelphia hebt vastgezeten in de sneeuw en de bittere kou.

De dag erna was zelfs onze kater verbaasd naar buiten aan het kijken:


Ze hebben een gezegde in Texas. "If you don't like the weather, wait 5 minutes". Nou, dat klopt wel. Er lag zowaar sneeuw in de achtertuin. Ha! Jullie denken in Nederland zeker dat jullie het alleenrecht hebben op een witte Kerst, maar da's mooi niet waar. Wederom, zelfs de Texanen zijn nu verbaasd (hoezo, "global warming"?), want voor 't eerst in 30 jaar hebben we een White Christmas. En koud! Brrrr... Voorlopig even geen koffie op het terras van de StarBucks.


En voorlopig ook even niet B-B-Q-en!

Kerst-avond was wederom bitter, bitter koud. Het vroor, het sneeuwde, het ijzelde, en er stond een straffe wind. Wij hadden gelukkig een uitnodiging voor Christmas Eve bij de overburen. Niet al te ver lopen door de sneeuw. Na een mislukte afspraak voor Thanksgiving, wilde wij wel eens meemaken hoe de doorsnee Amerikaan zijn Kerstmis viert. En dat was een heel gezellige avond. Ze hadden nog wat meer vrienden en familie over de vloer, en wat mensen die ook in de buurt woonden. En heel veel eten. Wij hebben echt heel veel gegeten, en er was nog genoeg over voor een weeshuis. Met turkey and gravy, ham and cranberries, cornbread en macaroni and cheese. Heerlijk! En aan het einde van de avond werden ons nog wat kadootjes in handen gegeven. Tsss.. Onze overburen hadden zichzelf echt overtroffen. 't Was goed dat we zelf ook wat kadootjes hadden meegenomen voor hun kinderen, en ondertussen ook nog een echte Hollandse appeltaart en speculaas hadden gebakken voor hun.


Kadootjes van de overburen!


Een flinke laag sneeuw buiten!


Snowball in de sneeuw. Hij weet ook niet wat hij meemaakt.


We kunnen in ieder geval goed zien waar Mickey naar toe is gewandeld.

De volgende ochtend, op eerste Kerstdag... Oh, even een zijpaadje nemen hier: In Amerika is het gewoon Kerstmis op 25 december. NIKS geen eerste of tweede Kerstdag, gewoon Kerstmist op 25 december. En 26 december dan? Da's weer een gewone dag. Niets bijzonders aan. Goed, dus op Kerstmis... hadden we afgesproken om 's ochtends een ontbijtje te doen en voor het ontbijt de kadootjes te doen. Er lagen inmiddels zoveel kadootjes onder de boom, dat er bijna niets meer bij paste, dus we hadden ons best gedaan. Eén voor één mocht één van ons een kadootje pakken, VOOR iemand anders natuurlijk.


Een ontbijtje in voorbereiding.


Terwijl er buiten nog aardig wat sneeuw ligt.


Manuela helemaal blij met haar nieuwste snowglobe van "The Princess And The Frog".


Damian met zijn nieuwste Rabbids-Wii-Remote-oplader.


Michael ook zichtbaar tevreden met zijn kado's!


Poes wacht ook geduldig op zijn kadootje.


Snowball verslindt meteen ter plekke zijn allernieuwste parkiet met balletschoentjes!
(Let eens op zijn bezeten oog!)



Hopelijk werkt dit om ze eens achter die spel-computers vandaan te krijgen: een schaakspel van Mario!


En dan eindelijk dat ontbijtje!

Na ons ontbijtje wilden we nog even gezellig een stukje wandelen. 't Was inmiddels helemaal helder weer, zonnig, en nog lekker fris. Dus mooi tijd voor een wandeling.


Maar probeer maar eens te wandelen, terwijl alles spekglad is buiten!
Het wandelingetje veranderde snel in een stukje rijden; dat was beter te doen.



Oke; het verdient geen schoonheidsprijs, maar het is toch absoluut een sneeuwpop!


Alpaca's in de sneeuw, vlakbij ons huis.


Texas Longhorns.


En na de wandeling... eh... ritje: Weer thuis met kerstkoekjes en...


Yahtzee!

En tot slot van deze kerstdag: Fondue! Met veel pijn en moeite hadden we, in de dagen voor Kerstmis, alles bij elkaar geschraapt om een fondue klaar te kunnen maken. In Nederland haal je dat soort spullen gewoon even bij een Blokker en de lokale supermarkt. Hier niet. Hier moet je de fondue-pan online bestellen, want in de winkels vind je er praktisch geen één. Althans, geen goede. Maar, het was gelukt, en de fondue-pan is ook als kadootje onder de kerstboom beland. Volgende stap: Spiritus zien te vinden voor in de brander onder de fondue-pan. Niet te doen!! Spiritus kennen ze niet, en als iemand de Engelse vertaling weet van spiritus, dan hoor ik het graag. Ik heb de Wal-mart afgestruind in de hoop iets te kunnen vinden, wat goed fikt. In de Wal-mart kwamen ze aan met een blikje Sterno, een soort cooking gel. Het blikje pastte perfect onder de fondue-pan!


En zo aten we een heerlijke fondue. Wel jammer dat het blikje cooking gel duidelijk meer bedoeld was om eten warm te houden, in plaats van de fondue-pan goed te verhitten. Erg snel bakte het in de fondue-pan allemaal niet, maar de fondue-pan een paar keer goed opwarmen op het fornuis deed wonderen.

Zo. Dat was onze Kerst. Hoe was jullie Kerstmis?
1546 Donderdag 24 december 2009  -  Kerstmis


Kijk, dat is beter. Onze vorige boom, nog uit Nederland meegenomen, had wat kleins. Om de één of andere reden paste deze boom niet goed meer in ons nieuwe huis. We hadden wat groters nodig. Daarbij kwam dat alle lampjes er ook nog eens mee ophielden. Misschien dat onze kat er iets vreemds mee heeft gedaan. Dat weten we niet zeker, maar we hebben Snowball al wel een paar keer uit de kerstboom moeten vissen. In ieder geval: Dit is een nieuwe boom. Veel groter, veel voller en 700 lampjes erin. Zo. Da's beter!


Jack Skelleton, van de film "A Nightmare Before Christmas" van Tim Burton.


Onze kinderen hangen we gewoon ook in de boom!




Die kadootjes onder de kerstboom zijn erg verleidelijk!


Voelen mag; maar wat zit er toch in dit kadootje?!


Er zijn zelfs kadootjes bij voor onze katten (belangrijk detail: ze hebben hier zelfs inpakpapier voor dieren, dus zo gek is het niet om een kadootje voor je katten onder de boom te leggen!).


Er zit een sneeuwpop op onze spiegel!








Grappig stukje zeep, wat echt naar een koekje ruikt.


De sliert is inmiddels wat voller geworden!
1545 Dinsdag 22 december 2009  -  Did you hear about the Morgans?


Grappige film! Ik had Manuela al zondag beloofd naar de film te gaan, maar dat ging niet door omdat ik vast zat in Philadelphia. Dus daarom maar deze avond naar de film, en lekker uit eten.
1544 Maandag 21 december 2009  -  Go home!


Ah, een mooi tijdstip om op te staan! Ik was gelukkig op tijd gaan slapen.

Vroeg opgestaan. Vroeg een taxi geregeld, en vroeg op het vliegveld. Ik hoopte een rustig vliegveld aan te treffen, maar niets was minder waar. Er waren al meer dan genoeg mensen. En een lange rij, om vier uur 's ochtends. En een lange rij sjagerijnige mensen. Allemaal hier ten gevolge van gecancelde vluchten gisteren. Ik ben een brutaal geweest, ben gewoon naar de verkeerde rij gelopen (ik moest eigenlijk in de rij voor de "yesterday's canceled flights", maar daar stonden al zoveel mensen), heb mijzelf op zo'n kiosk bij business class ingecheckt en snel mijn koffer gedropt. Zo. Niet heel netjes, maar lang in de rij staan zag ik echt niet zitten. Door "af te snijden" was ik ineens in 3 minuten klaar, en ben ik met een grijns op mijn gezicht langs alle andere mensen gewandeld naar de gate. Gna-gna-gna.


Phew! Nog altijd "on time". Houden zo. Mijn grootste angst vandaag was namelijk of mijn eerste vlucht wel op tijd zou zijn. Stel je voor dat die te laat zou zijn, en dat ik daardoor mijn aansluitende vlucht zou missen....


Thank you for "sleeping" US Airways. Dit zijn de restanten van een chaotische dag op het vliegveld. Ik ben ineens zo blij dat ik in het hotel er al achter ben gekomen dat mijn vlucht was gecanceld, en dat ik niet een hele dag op het vliegveld heb moeten besteden.


't Ziet er buiten nog altijd prutterig uit.

Een perfect op tijd vertrokken vlucht en anderhalf uur verder, bevind ik mijzelf in Charlotte in North Carolina. Weer een staat waarvan ik kan zeggen dat ik er ooit geweest ben. Niet dat ik daar ook maar iets aan heb, maar goed. 't Is gewoon maar een luchthaven, net als alle andere. Niet bijzonder dus.

Ik heb hier ruim 2 uur overstaptijd, en nog geen ontbijt gehad en het is buiten nog altijd donker (jee, ik ben echt vroeg vertrokken!). Dus maar eens kijken of ik ontbijt kan vinden. Dat varieert hier van bagels tot pizza en nog een hele lading vette (en te grote) happen daartussen. Wat ik gezien heb bij Body Worlds gisteren, zit nog altijd in mijn gedachten, dus het wordt een heel gezond ontbijtje met een soepje, fruit en een flesje water, met een zitplaats waar ik de zon op kan zien komen.


De rest van de tijd zit ik een beetje mensen te kijken (niet heel moeilijk op zo'n druk vliegveld) en ik zit me nog 't meest te verbazen over de mensen die zich laten verleiden om een credit card te nemen, met een simpele belofte dat ze kans maken op een reis rond de wereld.

Na een half uur vertraging, twee en een half uur vliegen, drie kwartier wachten op een koffer en nog een uurtje naar huis rijden, ben ik eindelijk weer thuis. Texas voelt meteen weer aan als thuis. Niks geen grauwe stad meer, en weer een heerlijk temperatuurtje!
1543 Zondag 20 december 2009  -  Stuck in Philly

Een suffe dag vandaag. Ik had terug willen gaan naar mijn gezinnetje in Texas, maar het mocht niet zo zijn. En daar zit ik van te balen. Schitterend zonnig weer vandaag (wat een verschil met gister!), maar op 't vliegveld zijn ze nog een grote achterstand aan het wegwerken, en ik kan daarom nog niet weg. Dus... Tsja. Wat ga je dan vervolgens doen op zo'n dag - behalve naar huis bellen en een beetje internetten?

Gisteren wilde ik samen met een collega naar een museum gaan. We waren rond 2 uur 's middags klaar, dus we hadden nog wat tijd over. Dat museum ging toen niet door; het museum bleek namelijk gesloten te zijn. Dat had vast ook iets met de sneeuw te maken. Vandaag dan maar nog een poging wagen dit museum te bezoeken; het was tenslotte toch niet zo ver lopen vanaf mijn hotel.


Al wandelend door de stad, ben ik nog altijd niet onder de indruk. Er zijn hier en daar wel wat mooie lokaties en gebouwen in deze stad, maar ik zou er echt niet willen wonen. Het is verder gewoon een grauwe, lelijke stad met een hoop zwervers. 's Avonds krijg je al helemaal het gevoel dat je eigenlijk beter niet buiten kunt zijn, met al die rare figuren op straat.

Maar goed. Ik ging dus naar het museum, The Franklin Institute, waar op dit moment een tentoonstelling is van Body Worlds 2. De één vindt dit wel mooi, de ander gruwelt ervan. Ik moest het gewoon eens met mijn eigen ogen zien.


The Franklin Institute.


Foto's maken binnen mocht niet (met sjacherijnig kijkende bewaking om daar op toe te zien), dus veel kan ik je hier niet laten zien, maar ik vond deze foto hierboven op Internet die lijkt op deze tentoonstelling genomen te zijn (met dank aan Google).

Het zijn dus echte lichamen. Echte mensen. Althans, ooit geweest. Brrrr. Enerzijds fascinerend om naar te kijken, maar aan de andere kant word je er ook een beetje raar van. Ik vind de tentoonstelling wel een aanrader, als je de kans hebt om zoiets te zien. Er staan verscheidene menselijke lichamen, allemaal op verschillende manieren uit elkaar gehaald (sommige ook gewoon in plakjes gesneden), zodat je de kans hebt om alles van dichtbij te bekijken.

En al wandelend door deze tentoonstelling heb ik respect gekregen voor het menselijk lichaam. Het is eigenlijk een heel complex en bijzonder iets, hoe een mens in elkaar zit.

Daarboven op krijg je ook een goed idee, hoe belangrijk het is om voor je eigen lichaam te zorgen. Niet alleen hadden ze er lichamen van (ooit) gezonde mensen, maar ook die van minder gezonde mensen, of onderdelen daarvan, zoals geen gezonde knie en een versleten knie. Zo lagen er ook drie longen naast elkaar. Nummer 1, een gezonde long. Nummer 2, een rokers-long. Nummer 3, de long van een mijnwerker. Nummer 1 was mooi blank. Nummer 2 donkergrijs met teer-afzettingen (huuuuu....), en nummer 3 gewoon pikzwart van de kolenmijnstof (echt zwart!). Alle rokers zouden dit met hun eigen ogen moeten zien; Een betere motivatie om direct te stoppen, bestaat gewoon niet. Even verderop, een long met een tumor erin. Jakkes! Moet ik nog meer vertellen? Nee?! Ik geloof dat je het wel begrijpt.

The Franklink Institute heeft naast deze tentoonstelling nog veel meer tentoonstellingen, maar da's allemaal een beetje gewoontjes en niet heel bijzonder, daar was ik snel klaar mee. Ik heb nog wat verder rond-gewandeld door de stad, een kerst-kadootje voor Manuela in een winkel opgepikt, en mijn avond-eten gescoord bij een Seven-Eleven. Ja. Ik weet het. Niet echt een top-maaltijd, maar room-service heeft mijn hotel niet, een hamburger-tent stond me ook niet aan, en in je uppie in een restaurant gaan zitten... Naaah, heb ik ook geen zin in.

Eenmaal terug in het hotel, heb ik maar even mijn reisplannen in de lobby doorgesproken met de balie-medewerker. Even polsen of het wel gaat lukken om rond half 4 's nachts een taxi te krijgen naar het vliegveld (mijn vlucht vertrekt werkelijk om half 6 's ochtends; wat een tijdstip!). Volgens hem moest het lukken, en het lijkt me een prettiger idee om met een taxi naar het vliegveld te gaan, dan 's nachts de subway te nemen.
1542 Zondag 20 december 2009  -  Oh my goodness!

Hmm. US Airways maar eens gebeld. Even na middernacht, na bijna 45 minuten aan de telefoon wachten, had ik eindelijk iemand aan de lijn. Ik legde uit dat mijn vlucht gecanceld was, en het eerste wat-ie zei was "Oh my goodness!!".

Die uitspraak voorspelde niet veel goeds. "Is it that bad?", vroeg ik nog. Blijkt dus dat er helemaal geen vluchten meer beschikbaar zijn uit Philadelphia voor de hele zondag. De eerst volgende vlucht die ik kon krijgen was maandag-avond. Zo'n chaos is het dus inmiddels op het vliegveld. Of, als ik een overstap zou willen maken in Charlotte (North-Carolina), dan kon ik maandag-ochtend vertrekken om half 6. Dat lijkt me wel wat, ben ik tenminste nog een beetje op tijd in Dallas. Dus ze hebben mijn vlucht voor me omgeboekt, en ik zit een dag lang gestrand in Philadelphia in de sneeuw.
1541 Zondag 20 december 2009  -  Uh-oh!


Niet goed. Mijn vlucht is gecanceld. Eens kijken of ik een andere vlucht uit Philadelphia kan krijgen...
1540 Zaterdag 19 december 2009  -  Nog een scheutje erboven op!

Ik dacht dat 't vanochtend al behoorlijk gesneeuwd had. Klaarblijkelijk moest het ergste nog komen, en d'r ligt inmiddels een dik pak sneeuw in de straten en op de daken.


Hee! De vlucht van Obama is nog niet gecanceld!


Ja, ho nou maar met die sneeuw!




Heel veel gebouwen hebben muur-schilderingen, zoals deze.


Oke. Wie herkent dit? Nee? Doesn't ring a bell? (Bij mij ook niet in eerste instantie, hoor). Ooit de "Rocky" films gezien? Dit is het Philidelphia Musum of Art, waar Sylvester Stallone al trainend de traptreden op en neer rende in de Rocky film. Nu, met zoveel sneeuw, is het een schitterende glijbaan geworden! Mensen waren hier echt aan het sleeën!




Sight-seeing in Philadelphia is een ware uitdaging, al ploegend door de sneeuw, maar 't levert mooie plaatjes op.


Philadelphia is grieks voor "Brotherly Love"; dus hier het "LOVE Sign" op de JFK Plaza.
1539 Zaterdag 19 december 2009  -  Ingesneeuwd

Oke. Het is officieel. We zitten ingesneeuwd hier in Philadelphia. Gisteren nog prima weer, wel koud, maar het was goed. Vandaag: een sneeuwstorm. Doet mij een beetje terugdenken aan een bezoek aan Boston 2 jaar geleden.


Niet het beste moment dus om hier te zijn. Het gaat wel goed met ons werk hier. Het is stevig doorwerken (ik heb in 2 dagen 32 uur gewerkt en wat slaap tekort), maar het wil wel allemaal lukken, en we zijn eigenlijk zo goed als klaar. Tijd dus om naar huis te gaan. Maar lukken gaat dat niet; het hele vliegveld van Philadelphia is zojuist op slot gegaan dankzij 30 centimeter sneeuw. Mijn vlucht voor zondag staat voorlopig nog op de planning, maar 't zal mij benieuwen of ik morgen op tijd thuis ben.

Veel tijd heb ik niet gehad om wat rond te kijken in Philadelphia, en een heel erg mooie stad vind ik het niet (het doet me hier en daar een beetje aan Londen denken met al de oude gebouwen hier), maar ik heb toch wat fotootjes voor jullie. Dan krijg je een beetje een idee hoe het er hier uit ziet.


Een beetje stad ligt natuurlijk altijd in de verbouwing. Zo zag het er gisteren uit.


24 uur later....


De "Benjamin Franklin Bridge".


Een "ice rink". Compleet verlaten. Net zoals zoveel dingen hier 's avonds.
Bijna alles is dicht, dus heel veel valt er niet te beleven.



"The Irish Memorial. Hier kwamen heel veel Ieren aan land, tussen 1840 en 1855, in de tijd van de groter honger-periode in Ierland. Men zocht toen een beter leven in Amerika en miljoenen Ieren zijn in die tijd geemigreerd.


Kijk, ze hebben hier ook een Xenos! (Ik heb vroeger bij Xenos gewerkt, vandaar dat ik dat überhaupt interessant vind).


Market Street.




De Liberty Bell. Het draait hier in Philadelphia behoorlijk om de Amerikaanse onafhankelijkheid, omdat hier vroeger de onafhankelijkheid is ondertekend. Deze "Bell" heeft daar mee te maken.




Famous!


Lekker wandelen in de sneeuw!
1538 Donderdag 17 december 2009  -  Miracle

Ruim 10 maanden na ons vertrek uit Nederland, heb ik 'm in mijn hotelkamer maar weer eens gekeken. De film Bride Flight. Ik vind het een schitterende film, zeker voor Nederlandse maatstaven. En het is apart hoe een bepaalde film of soms ook een bepaald lied je weer kan laten terugdenken aan iets wat je ooit hebt meegemaakt. Ik heb de film voor 't eerst gezien op een KLM vlucht. DE bewuste vlucht vanuit Nederland naar Dallas, op 6 februari dit jaar. Niet zomaar een vlucht; maar meer een grote stap in ons leven.

Ik vind het een ontzettend mooie film, over 3 vrouwen die emigreren naar Nieuw-Zeeland. Het sloeg zo aan bij mij op die zesde februari. Het gaat over emigreren; het gaat over een nieuw leven ergens anders opbouwen en alle emoties daaromheen. Het is niet zomaar iets wat je doet. Emigreren. En ik vond ons afscheid en vertrek uit Nederland best moeilijk, hoe hard we er ook naar toe hadden gewerkt, en hoe goed we ons hadden voorbereid.

En als ik zo terugkijk op de laatste 10 maanden, dan is het een gekke ervaring geweest. Het is op vele momenten moeilijk geweest, niet alleen maar op het gebied van dingen regelen, maar nog veel meer op emotioneel gebied. Hoe goed je je ook voorbereid op een emigratie, aan die emoties ontkom je niet. Je mist dingen van thuis; je vraagt je af of je de juiste beslissing hebt genomen, je maakt je zorgen over de kinderen en over je gezin, en of je wel door moet zetten met de hele emigratie. Het is duidelijk; wij hebben doorgezet, en ik ben zo blij dat het allemaal goed is gekomen. Ik verbaas mezelf nog altijd hoe snel we ons leven weer op poten hebben weten te krijgen, en goed ook. We hebben een prachtig huis; er staat een nieuwe auto voor de deur; ik heb een inkomen; de kinderen hebben een draai op school gevonden, en we hebben nieuwe vrienden opgedaan hier in Amerika. Nooit gedacht dat het allemaal zo (snel) zou lopen. En ik heb me vooraf toch een partij druk gemaakt over van alles en nog wat, en ik besef me nu eigenlijk pas, hoe goed we ons er doorheen hebben geslagen, en dat het allemaal de moeite waard is geweest en dat ons leven er op vooruit is gegaan. We voelen ons hier thuis.

We hadden met gemak nog 30 of 40 jaar door kunnen leven in Nederland op precies dezelfde manier, maar in plaats daarvan wilden we wat anders; wilden we nieuwe dingen ervaren; en da's gelukt! Op een vreemde manier heb ik wel de smaak te pakken gekregen. Of we zullen blijven in Amerika? Ik heb geen idee. We zien wel. Da's het mooie van het leven. Je kan het aanpassen als je dat wilt. Als je het maar wilt! Het kan, wij zijn het levende bewijs ervan. Misschien doen we over 7 jaar wel weer iets heel anders; wie zal het zeggen?

1536 Woensdag 16 december 2009  -  Philly

Mijn reisje vandaag naar Philadelphia; daar ben ik nog niet eerder geweest. Ik ga mee doen aan een disaster recovery exercise. We doen alsof (met de nadruk op alsof) alle computer systemen zijn uitgevallen en we het op een andere plek weer moeten herbouwen met de backups die we hebben. Die andere plek is bij Sungard, en da's een bedrijf in het centrum Philadelphia.


Mijn American Airlines vlucht op Dallas-Fort Worth airport bijna gereed voor vertrek naar Philadelphia.


Uitzicht over Lake Lavon in de buurt bij Dallas. Dit is niet zo gek ver bij McKinney vandaan.
(McKinney ligt ongeveer helemaal links op deze foto).

Mijn vlucht was weer heerlijk vol met turbulentie. Drinken serveren door de stewardessen was een ware uitdaging, en ik heb begrepen van de piloot dat-ie enigszins om de turbulentie heen is gevlogen door af en toe wat te klimmen en te dalen. Desondanks kwamen we braaf 15 minuten te vroeg aan. Op de vlucht kwam ik een bekende tegen, Royce, onze project-leider had toevallig precies dezelfde vlucht genomen. En zo nam ik samen met hem een taxi van het vliegveld naar het centrum van Philadelphia.


Uitgestapt bij de Hampton Inn in Philadelphia.

Om de één of andere vage reden, had ik verwacht dat Philadelphia een mooie stad zou zijn, maar zo op 't eerste gezicht is dat niet waar. Een hoop oude gebouwen, een hoop in de verbouwing (een beetje grote stad moet altijd opengebroken liggen, toch?!), en overal politie op de straat (waarom zou dat zijn, omdat het er zo veilig is?!).


Ah, "A room with a view"! Mooi hoor, daar kan ik uren van genieten.


Verwarrende lift....

Ik besluit maar eens een stukje te gaan wandelen in deze (nogal koude) stad, maar voordat ik het hotel wil uitwandelen, kom ik Karen tegen. Zij zit in mijn team, maar werkt vanuit Florida, en ik had haar nog niet eerder in den lijve ontmoet. We hadden van te voren al afgesproken om een keertje te gaan eten bij The Belgian Cafe, en ze zag het wel zitten om meteen te gaan eten, want ze had honger.

De concierge in het hotel dacht dat het wel te belopen was, naar dat Belgische restaurant en wees ons de weg. Dat werd nog een pittig stukje lopen in de bittere kou, voordat we uiteindelijk het restaurant vonden.


Het restaurantje was best aardig; helaas, de vlaamse frieten hadden veel meer weg van french fries, maar het eten was goed. We zijn met de taxi weer terug gegaan naar het hotel (we gaan niet nog een keer dat rot-eind door de kou lopen!). Dan even gezellig de weblog bijwerken en een filmpje kijken in de hotel kamer, en op tijd slapen, want ik moet morgen om 7.45 uur al aanwezig zijn bij Sungard.
1535 Dinsdag 15 december 2009  -  Philadelphia

1534 Maandag 14 december 2009  -  Kerst in Texas

Zomaar wat geinige kerst-achtige foto's.

1533 Maandag 14 december 2009  -  The Princess And The Frog


Er is weer zo'n ouderwets goeie Disney tekenfilm in de bioscoop, The Princess And The Frog. Geen computer animatie, maar weer gewoon prachtig getekend. Eerlijk gezegd, had ik er zelf niet zo veel van verwacht, maar ik had het helemaal verkeerd, want het was een super leuke film met heel veel humor!
1532 Zondag 13 december 2009  -  La Mere Anne

Hier een foto van een jaarlijks Kerst-diner, waar wij dus niet bij aanwezig konden zijn, snif, snif.


't Ziet er trouwens naar uit dat opa maar al te gretig de patatjes van zijn klein-dochters wil afpakken...
1531 Zondag 13 december 2009  -  Sliert

Je ziet het, de sliert is op 2 kaarten na nog leeg. Wie gaat dit jaar onze sliert vullen??? Ik heb zelf in totaal over de 40 kaarten op de bus gedaan, dus ik hoop er ook wat terug te gaan ontvangen zodat onze sliert mooi vol komt te hangen.

1530 Zondag 13 december 2009  -  Peppermint bark

Daar liggen de winkels vol mee rond kerst, dat is hier bijna wat de oliebol voor ons is. Het is een laagje melk en witte chocola met daarop kappote stukjes peppermunt. Hmmmmm, heerlijk!



1529 Donderdag 10 december 2009  -  K-k-koud!

We weten echt niet wat we hier meemaken in Texas. We zijn nog nooit eerder in de maand december in Texas geweest, dus we hadden geen idee of het hier nou koud zou worden of niet. Maar goed, da's nu wel duidelijk: Het kan hier dus ook echt koud worden:


En aangezien er van die slimmerikken zijn hier, die vergeten hun sprinklers op tijd uit te zetten, zijn er inmiddels ook spekgladde wegen, dankzij aangevroren water van de sprinklers!
1528 Donderdag 10 december 2009  -  Bejaarde

Ja, we hebben een bejaarde in huis! Ooit koos ik hem uit in het asiel als jonge sterke kat, maar nu, 13 en een half jaar later is de kracht er wel wat vanaf. En ook al vinden wij hem net zo mooi en lief als de dag dat we hem voor het eerst zagen, kunnen we niet ontkennen dat er vanbinnen bij hem wat veranderingen gaande zijn, ouderdoms-kwaaltjes genoemd. Mickey heeft dus hartritme stoornissen volgens onze dierenarts, en nu moeten we elke ochtend en elke avond een hartpilletje zijn keel in duwen (sorry poes, het is echt voor je eigen bestwil).

Het gaat nu een stuk beter met hem; Gelukkig, want van ons mag poes wel 100 worden. Volgende week weer een ritje naar de dokter (die gister bijzonder liefdevol met hem omging) om weer naar zijn oude hart te luisteren. En wij hopen met heel ons hart, dat poes nog jaren meegaat.



1527 Donderdag 10 december 2009  -  Family Dinner Box of Questions

Dat is een doosje vol met kaarten erin met vragen erop. Men probeert de Amerikaanse gezinnen weer met elkaar aan tafel te krijgen (je hoort nogal eens verhalen dat iedereen vaak los van elkaar eet op verschillende tijdstippen), dus wellicht stimuleert dit het samen eten met ondertussen wat vermaak, wat weer een leuk gesprek kan uitlokken.

Er zitten vragen bij als "Wat heb je deze week geleerd?", "Wat is het eerste waar je aan denkt als je wakker wordt?" en "Op wie in je familie lijk je het meest".

De kinderen vinden het prachtig en vinden het leuk als die doos tijdens het eten op tafel komt. Voor kerstmis hebben we de speciale kerst-editie besteld met ... je raadt het al "kerstvragen".



1526 Woensdag 9 december 2009  -  Oliebollen

Toen ik laatst mailde met Ilse (mijn Hollandse mail-vriendin uit Houston), vroeg ik haar hoe het kon dat we haar zoontje op een foto op hun website bitterballen zagen eten. Die kwamen van het Hollandse winkeltje Little Dutch Girl in de buurt van Houston.

Hmmmm... net even te ver weg om bitterballen te gaan halen voor op de zaterdagavond. We keken even de website door van Little Dutch Girl en zagen dat we oliebollenmix konden bestellen. Die kregen we vandaag binnen (maar liefst 3 pakken). Ooit ben ik ze ook zelf gaan bakken en dat werd een behoorlijk fiasco. Ik had tips gekregen, en op internet alles opgezocht wat wel en wat niet te doen. Ik had prachtig beslag, maar eenmaal in de frituur, liep het deeg uit en van een bol was niets meer te zien. Misvormd en moddervet lagen ze op keukenpapier uit te lekken. Ik heb daarna nooit meer oliebollen gebakken en kocht ze lekker bij de bakker.

Maar ja, dat gaat nu niet meer (oliebollen kopen), en geen oudejaarsavond zonder oliebollen, dus deze keer gaat Michel het proberen. Advies en tips van onze website lezers zijn zeer welkom!

1525 Maandag 7 december 2009  -  Lekker zagen in je plafond!

Net een nieuw huis, en een mooi plafond erin. Welke halfgare malloot zou het in zijn hoofd halen om daar vervolgens een groot gat in gaan maken?! Niemand. Behalve Michel dan.


Stap 1: Zet een groot broodmes in je plafond en zaag er lustig op los!

Sterker nog, er komen 4 gaten, van ieder zo'n 20 centimeter doornsee. Lekker zagen in je plafond met een drywall saw. Da's voor mij ook de eerste keer dat ik dit doe, dus wel een beetje spannend. Een flinke tijd zagen verder zit ik volkomen onder het witte stof. Vervolgens nog even lekker wat glaswol in de gaten stoppen, dus na een tijdje jeukt ook echt alles. Tijd voor een douche.


Stap 2: Stop een flinke laag glaswol in het gat.

Oke. Wat moet dit worden? Nou, we hebben laatst op Zwarte Vrijdag een Home Theater Set gekocht, en zes van die losse boxen in je woonkamer, dat klinkt wel mooi, maar ziet er niet uit, en dat staat alleen maar in de weg. De oplossing: ceiling speakers!


Stap 3: Zodra u volledig onder het stof zit, draait u de "swivel tweeter" in de gewenste richting, voor nog beter geluid.

En na een flinke tijd pielen met kabels, zagen in het plafond, nog eens een beetje zagen omdat het eerste gat natuurlijk net niet groot genoeg was, glaswol erin proppen (want dat geeft nog een beter geluid), de speaker er in monteren, stofzuigen (want het is echt een ongelovelijke bende), en de kap er opzetten, kan eindelijk de "stereo op 10" en jeetje, wat een geluid! Wow! Surround Sound in de woonkamer, vanuit netjes weggewerkte speakers!


Stap 4: Ga zitten op je bankstel; zet de open haard en een muziekje aan, en genieten maar!

Voor wie dit ook wil (en toevallig in Amerika woont), je kan die dingen kopen bij HTD. We hadden de speakers zelf al na 2 dagen in huis, en compleet voorzien van handleiding hoe het beste een gat in het plafond kan worden gemaakt. Perfect!
1524 Vrijdag 4 december 2009  -  Parade of Lights

Afgelopen vrijdag zijn we aanwezig geweest bij de Parade of Lights in Fort Worth. Het is effe een stukkie rijden (60 mijl), maar dan kan je in de binnenstad van Fort Worth (zeg maar een grote stad in de buurt van Dallas) 's avonds een leuke parade zien van allemaal verlichte voertuigen. Daar kan ik lang over kletsen in deze weblog, maar een videootje werkt veel beter:

1522 Donderdag 3 december 2009  -  Nog een keer!

Okee, nog een keertje dan, hier een foto van Ylse op onze weblog, die kijkt naar een foto van haarzelf op onze weblog, terwijl ze kijkt naar een tekening van haar op onze weblog (volg je het nog?!).


Hoe lang gaan we dit volhouden, Helga?
1521 Woensdag 2 december 2009  -  Onze jongste weblog-lezeres!

Hier een paar foto's vanuit Nederland van Ylse's reactie op foto's op onze weblog van haar tekening op ons prikbord in Texas (Ja, ik weet het, ingewikkeld, maar wel leuk zo'n foto van onze weblog op onze weblog!):




Helga, bedankt voor deze foto's!
1520 Woensdag 2 december 2009  -  Driving Home For Christmas

Met Kerstmis in aantocht, is het nummer Driving Home For Christmas van Chris Rea, een veel gehoord nummer in huize Meilink. Met name Damian vindt het leuk om mee te zingen, en heeft het liedje zelfs op zijn YouTube account geplaatst. Maar de tekst van het liedje, da's wat moeilijker. Dus speciaal voor Damian, hier zijn de lyrics van Driving Home For Christmas (klik ook rechtsboven even op dat ronde cirkeltje met dat pijltje erin!).

I'm driving home for Christmas
Oh, I can't wait to see those faces
I'm driving home for Christmas, yeah
Well I'm moving down that line
And it's been so long
But I will be there
I sing this song
To pass the time away
Driving in my car
Driving home for Christmas

It's gonna take some time
But I'll get there
Top to toe in tail-lights
Oh, I got red lights all around
But soon there'll be a freeway, yeah
Get my feet on holy ground

So I sing for you
Though you can't hear me
When I get through
And feel you near me [driving in my car]
I'm driving home for Christmas
Driving home for Christmas
With a thousand memories
I take look at the driver next to me
He's just the same
Just the same

Top to toe in tail-lights
Oh, I got red lights all around
I'm driving home for Christmas, yeah
Get my feet on holy ground
So I sing for you
Though you can't hear me
When I get through
Oh, I feel you near me
Driving in my car
I'm driving home for Christmas
Driving home for Christmas
With a thousand memories
I take a look at the driver next to me
He's just the same
He's driving home, driving home
Driving home for Christmas
1519 Woensdag 2 december 2009  -  Sneeuw!

Oke. We weten nu officieel niet meer wat me meemaken. Ik zat vorige week nog op te scheppen over het zonnige weertje hier in Texas. Dat had ik blijkbaar niet moeten doen. God straft onmiddelijk! Want toen we vanochtend uit het raam keken, zagen we dit:


Eh.... Poedersuiker?

Overal sneeuw! Het was verdorie vorige week nog 20 graden! We konden het natuurlijk niet laten. Snel nog een paar plaatjes maken:


Okee, een dik pak sneeuw is het nog niet, maar het is wel onze eerste Texaanse sneeuw!


Texas-sized Christmas ornaments!


Er staat zelfs al een sneeuwpop in de voortuin!
Oh nee, dat is onze tuin-versiering...

Het is vandaag ook dezelfde dag dat Damian op kamp gaat. Ja, op kamp in december. Hij gaat met zijn 5th grade 3 dagen lang naar Pottsboro, een plaats aan Lake Texoma, een uurtje rijden ten noorden van McKinney. In Nederland zou je niet eens aan een kamp willen denken in december, maar hier is het (normaal) best te doen. Zijn vorige kamp was in maart, en toen was het 3 dagen lang regen, dus heel veel geluk had hij er niet mee. En vandaag begint zijn eerste kampdag dus met sneeuw. Wees gerust; de weersvoorspellingen zijn veelbelovend; het gaat - als het goed is, maar je weet hoe het is met weersvoorspellingen - vanmiddag al weer opklaren, en het lijkt erop dat het de komende dagen droog zal blijven.
Datum: 27 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016