3567 weblogs:

2015

2014

2013

2012

2011

2010

2009

2008

2007

2006

2005

2004

Meest populair:
(van 3209 reacties)

KLM ticketprijzen
Rollercoaster
Vernieuwd design
Three years!
Een huis!
Even terugkomen op dat vlaggetje
Naar school!
YES!!!!!!
Bij ons op visite:
(tijden in Eastern time)

27 april 2017 (1332)
26 april 2017 (2643)
Email voorkeur:

Klik hier om je aan of af te melden voor e-mail updates van Meilink.net.
2152 Maandag 31 december 2012  -  Naar Niagara Falls

Ik ben vanochtend mega grobbelig opgestaan... in 1 woord ziek!! Reuk weg, smaak weg, aan 1 kant doof... Benauwd in mijn gezicht en maar eindeloos tranen en niezen. Boos ben ik, echt boos!! Jemig, was dit me de vorige vankantie ook al niet overkomen?

Douchen, aankleden, alles vermoeit me. En als ik uit de douche stap en de aanblik van mijn nachtkastje zie, word ik wat moedeloos. Een stapel zakdoekjes, een neusspray, tylenol en keelsnoepjes, dit is toch niet wat je op je vakantie wilt zien.

Uiteindelijk zijn we klaar en besluiten in het plaatsje nog wat koffie te gaan drinken. We vinden een super gezellig tentje en daarna lopen we buiten nog een klein rondje om het plein. Het is zo koud dat mijn skelet rammelt en er ligt hier ook best een portie sneeuw.

Er hangt hier zo?n andere sfeer dan in Texas. En we vragen ons af of het ons hier beter zou zijn bevallen. Of zijn we uiteindelijk toch gewoon kaaskoppen die hoe dan ook terugwillen??

We stappen weer in de auto en gaan richting Niagara Falls rijden, en dat blijkt nog een flinke rit te zijn. We willen onderweg nog ergens stoppen waar we gezellig kunnen zitten voor een kop thee en een happie. Maar het is 1 en al fastfood, en als we denken iets gevonden te hebben blijkt het binnen niet meer te zijn dan toiletten en een vendingmachine.

Weer wat later vinden we een winkeltje langs de weg en ik sla maar weer eens wat zakdoeken, vitamine en pillen in. En uiteindelijk eten we wat bij Cracker Barrel waar ik helaas niet veel van proef!!

Ons hotel in Niagara Falls is bepakt en bezakt met schreeuwerige jongeren. Wat een kabaal, maar ja, het is oud jaar dus nemen we het maar.

We besluiten het vuurwerk te gaan bekijken van kwart voor 9 in plaats van 12 uur, want ik ben serieus aan het einde van mijn latijn. En we besluiten ook om oud jaar thuis nog een dunnetjes te gaan overdoen met oliebollen want die hebben we hier niet.

Zodra ik klaar ben met dit verslagje ga ik proberen met de mannen een potje Cluedo te doen en ondertussen gillen er drankerige jongeren met schunnige teksten de boel bij elkaar op de gang.

Ohhhh jongens, laat ik me morgen alsjeblieft wat beter voelen.

Wachten op Michel die de auto haalt.
We zitten in een grappig plaatsje (Scranton) en besluiten er nog koffie te gaan drinken voordat we gaan rijden.
Leuk uitstappen. :-)
Mooi wit sneeuw; hier ligt ook erg veel.
Cappuccino met een mooie veer.
We lopen nog even een klein rondje om het plein.
Zat sneeuw.
En maar weer eens een boompje.
Wat staat hier?
Op weg naar Niagara Falls.
Michel gooit nog even een sneeuwballetje.
Zullen we hier gaan zitten?
Of op dit leuke bankje?
Pegels.
Pegels.
En nog eens pegels.
Nou vooruit dan... nog een keer pegels.
Tikkeltje ouderwetse boom in de lobby.
Niagara Falls van de Amerikaanse kant af gezien. Morgen gaan we de Canadese kant bekijken.
Vuurwerk!!! Happy new year! We hebben voor het vuurwerk van kwart voor 9 gekozen in plaats van die van 12 uur en dat heeft alles met mijn ziek zijn te maken.
Wild water.
Concertje... wij laten het maar aan ons voorbij gaan.
Casino aan de overkant van ons hotel.


2151 Zondag 30 december 2012  -  Een wandeling door New York - loopt u met ons mee?

Nou ik heb weer een flink gebroken nacht achter de rug!! Ik ga er verder niemand mee vervelen, maar het heeft te maken met een man die meer dan de helft van het bed innam en met Damian die gezellig samen met z'n vader het snurken afwisselden!! Tegen half 4 vielen mijn ogen pas dicht en tegen zessen waren die al weer open, omdat er een paar gezelligerds ruzie stonden te maken op de gang!!!

Het weer zag er vandaag stukken beter uit, dus besloten we gelijk Central Park in te duiken. Aangezien we het ontbijt schandalig duur vinden in het hotel, eten we donuts (met koffie en warme chocomel) bij de dichtstbijzijnde Dunkin Donuts. We hadden er nogal een wankel tafeltje, waardoor ik tot twee keer toe een scheut van Michels koffie er overheen heb gegooid, door op de tafel te leunen. Gelukkig ging de koffie alleen over de tafel, en niet over Michel.

Het was nog een flinke rit om richting Central Park te komen omdat de tolpoortjes er onderweg voor zorgen dat er hele files ontstaan. Auto geparkeerd en na 5 minuten lopen waren we al bij Central Park. Het is vandaag vanwege de wind ontzettend koud. Ik kan me niet meer heugen wanneer ik het voor het laatst zo koud heb gehad, maar wat was het leuk om zo winters door Central Park te lopen, we hebben er echt van genoten. Iets eten was nog een uitdaging want we kwamen wel eettentjes tegen, maar die stonden binnen klem van de mensen. Uiteindelijk besloten we dan maar buiten te eten en zoveel mogelijk in de zon te gaan zitten. We bestelden een French Baguette met ham en "aged Gruyere" en mosterd. We verheugden ons op het warme broodje buiten, maar helaas werden de broodjes koud geserveerd en niet even lekker in een oven opgewarmd. Erg jammer.

Na ons broodje en de vele superschattige mussen om ons heen gevoerd te hebben, liepen we weer verder en hadden we zowaar een ontmoeting met een oude bekende: Pino uit Sesamstraat!! En we waren ook al bij het kleine kasteeltje (Belvedere Castle) geweest in Central Park die Gargamel bezette in de laatste Smurfen film. Al zag het kasteel er in de film van binnen veel groter uit... :)

Wat ik ook zo ontzettend leuk vond, waren al die mensen die er met hun hond liepen, elke hond had wel een lekkere warme trui aan en tijdens het eten van ons broodje buiten was het zo leuk om al die honden in hun verschillende truien voorbij te zien komen!!!

Daarna hebben we de taxi gepakt richting Times Square. Het was leuk en mooi om daar eens te zijn en tegelijkertijd moet ik zeggen dat ik nog nooit van mijn leven zoveel mensen bij elkaar heb gezien. Er stonden gewoon lange wachtrijen voor de winkels!!! Op sommige stukken stonden we helemaal muurvast of werd ik in mijn rug een heel eind vooruit geduwd door een klein Aziatisch vrouwtje en ik ben zeker een keer of 3 aangereden door een buggy en 1 keer is er een buggy over mijn voet heen gereden. We zijn in de Disney Store geweest. Daarna in een New York souvenir winkel en toen nog in de rij voor de M&M's store. En daarbinnen was het zo druk, dat ik er echt niet lekker van werd en een benauwd claustrofobisch gevoel kreeg. En dan kun je ook niet zomaar die winkel weer uitlopen want om door die massa heen te komen!!!! Mijn hemel!!!!

Eenmaal weer buiten stonden er een hoop "poppen", zoals figuren uit Sesamstraat, de Simpsons, enzovoort. En net op het moment dat ik man en zoons even kwijt ben, komt er een Koekiemonster op me af gevlogen in een poging mij grommend te willen "pakken". Lieve help, waar is Michel toch!!! Gelukkig daar zijn ze en Koekiemonster heb ik weten af te schudden. :)

We hebben genoeg van de idiote massa en willen weer naar de auto en de kou werd nu ook wel heel guur!!! We voelden alle 4 onze bovenbenen en voorhoofden niet meer. Wat dat betreft is kou een hele goede botox. Maar de 1 na de andere taxi is bezet of off duty. En het duurt en duurt en het wordt kouder en kouder. Oke we pakken de metro wel.

We moeten metro B hebben. Wel 3x kwam metro D voorbij, maar geen B... En we wachten en wachten, onze voeten zijn moe en we worden het beu. We willen alleen nog maar naar de auto en opwarmen!! Michel besluit dat we dan maar in D moeten instappen en hopen dat hij stopt daar waar wij het graag willen. Maar helaas, hij raast ons station voorbij (wel 53 straten) en we belanden... Ja uhh, waar zijn we eigenlijk? We kijken om ons heen en zien nauwelijks taxi's. Het is donker en verdomde guur. Ook zien we dat we de enige blanken zijn en dat de types die er rondlopen ons goed de kriebels geven. Oke, ik wil weg en wel nu!!!!

We lopen wat verder en de taxi's die we voorbij zien komen zijn aldoor maar bezet en off duty!! We lopen weer een straat verder, de kou snijdt intussen dwars door ons lijf heen en we voelen ons totaal niet op ons gemak. Opeens ziet Michel een lege taxi en vliegt er op af... pffff wat een geluk!! In de taxi is een beeldscherm met daarop een kaart en we blijken in Harlem te zitten.

De taxidriver (onze reddende engel) brengt ons weer naar de huurauto, en eenmaal in de auto gaat de verwarming op standje bakken!! En beginnen we aan een 2 uur durende rit naar Scranton in Pennsylvania. Je kon gelijk merken dat we weer richting natuur gingen, vanwege de dikkere sneeuw, de bergen en de overstekende herten. Helaas konden we niet veel genieten van de omgeving omdat het donker was, morgen maar eens kijken hoe alles er precies uitziet.

Eenmaal bij ons hotel ben ik af op en uit, mijn verkoudheid vlamt ineens weer heftig op en ik voel me zelfs koortsig, de zijkanten van mijn hoofd zijn me iets te heet, ik nies weer volop en heb pittige hoofdpijn. De slaaptekort van de afgelopen 2 nachten doen ook geen goed. We hebben nu 2 kamers geboekt, dus even een nachtje rust van de jongens.

Nog snel mijn witte winterjas gewassen, want die was na 2 dagen al niet bepaald wit meer!! En michel bestelt roomservice op de kamer. Michel loopt ook even naar de kamer van de jongens om ze geld te geven om even 4 flesjes drinken uit de vendingmachine te halen, plots vliegt de deur van de kamer ernaast open en staat er een half ontblote man naar ze te schreeuwen (ik kon het zelfs in onze kamer horen). Volgens hem maakten ze teveel lawaai en hij ging security bellen!! In verbazing laat hij Michel en de jongens achter, terwijl Michel nog tegen hem zegt dat zijn geschreeuw luider is dan hun gesprek op de gang. En van security hebben we verder niks vernomen.

Ik ga nog even de foto's van vandaag bekijken en dan slapen ... slapen, slapen en nog eens slapen, en wat Tylenol innemen, want mijn hoofd bonkt me iets te hard ... oooooh als ik maar niet ziek word!!!

Morgen door naar Canada en oud jaar doorbrengen bij de Niagara watervallen....

Maar nu SLAPEN!
De dag begon goed met donuts koffie en warme chocomel.
Keuze zat.
Grappig, toen ik deze foto maakte, riep de dame achter de toonbank "Hey !! You liking my donuts ??"
Nou, gedeeld hebben we wel! :)
Op naar Central Park.
Mega gebouwen.
Kasteeltje wat ook in de laatste Smurfenfilm voorkomt en Gargamel het kasteel "kraakt" voor zijn boze plannen.
Niet te zien, maar wel te voelen ... de extreme kou!!!
Een rijtje mussen.
De ijsbaan in Central Park.
Heeee!!! Komen we daar nou zowaar een oude bekende tegen!! In welke straat woonde hij ook alweer!? Oh ja, Sesamstraat!
De bekende gele taxi's; Je vervloekt ze op de weg, als je zelf in het verkeer rijdt. En je houdt ervan als je ze nodig hebt.
Candy Cane.
Trump tower van Donald Trump.
De bekende New Yorkse trappen op hoge gebouwen.
Lady Liberty's.
Rijen en rijen met M&M's.
Extra grote Kerst lampjes.
Daar hoort natuurlijk een grote stekker bij.
Grote kerstballen.
Hmmmm... D had dus B moeten zijn.
Een violist die ondergronds prachtig aan het spelen was.


2150 Zaterdag 29 december 2012  -  New York

Wat een nacht!! Wat mis ik toch altijd mijn eigen slaapkamer en bed als ik in een hotel ben. In Texas is donker ook echt aarde donker en op wat geluiden van een uil of coyotes na, is het verder stil. Hier is het zo ver je kunt kijken verlicht, en stil... Nee hoor. Het verkeer dendert hier 24 uur per dag door.

Dan lig ik op een kamer met 3 mannen en samen (ja, ik ben ook schuldig) hebben we er een mooi snurk-concert van gemaakt. Het ene moment maakte ik Damian wakker, dat hij lag te snurken en een uurtje later hij mij...

En dan zat Damian opeens weer recht op in zijn bed brullend door de hotelkamer "ik kom eraan" te roepen en ging weer liggen. Ook zijn de bedden hier nogal krap (een queen size) en die hebben de jongens thuis op hun kamer voor zich alleen, en ik lag steeds of op het randje te balanceren of ik stootte mijn neus aan Michel zijn rug.

Nee, veel geslapen heb ik niet.

We besloten in het hotel te ontbijten. Helaas vulden ze de boel niet goed aan en was maar zo'n beetje de helft beschikbaar. En na een heel gewoon ontbijtje schrokken we wel van de prijs: 75 dollar!!! Het drinken bleek dus ook niet inbegrepen en de bediening die ook niet bijzonder was, rekende zichzelf 9 dollar fooi!! Toe maar... Wij ontbijten morgen wel ergens anders.

Er was sneeuw voorspeld, maar daar leek het totaal nog niet op, maar zodra we de auto instapten begon het met heel lichte miezersneeuw, die al snel dikke vlokken werden. Eenmaal de auto geparkeerd moesten we nog wel een stukje naar het museum lopen (The American Museum of Natural History) en dat viel nog niet mee. In slechts paar minuten tijd waren we al flink doorweekt van de natte sneeuw en voor je kijken ging ook erg moeilijk. We waren blij dat we eindelijk bij het museum waren, al moesten we ons nog wel even door een gigantische massa heenworstelen om binnen te komen. Eenmaal binnen stonden we in een lange rij en de vrouw aan de kassa zat steeds naar mij te kijken en wat te lachen. Later begreep ik van de jongens dat ik beter het spiegeltje uit mijn tas kon pakken, zodat ik kon zien dat de natte sneeuw niet veel goeds had gedaan met mijn mascara en oogpotlood. Het zag er niet uit!! Vandaar het bekijks van de mevrouw aan de kassa.

Het museum was groot en erg mooi en veel dingen die ze hadden herkenden we van de film "Night at the Museum". Maar jongens, wat was het druk en wat was het warm binnen. Je slingert in New York gemakkelijk van warm naar koud. Na een aantal uurtjes waren we de drukte best wel zat. We probeerden nog een hapje in de foodcourt, maar ook daar was geen doorkomen aan.

Heerlijk om weer buiten te staan en uit de drukte en warmte te zijn. Lekker die koude lucht. Helaas is de sneeuw omgeslagen in een soort hagelachtige regen en ook is het al heel snel donker dus we besluiten niet meer Central Park in te gaan, wat we erg jammer vinden!! En terwijl we weer nat richting de auto lopen vinden we in een straatje een leuke pizzeria en besluiten daar een hapje te gaan eten.

Na een heerlijke pizza weer op pad naar de auto. We proberen nog even een leuk stukje te rijden, maar we staan in het chaotische verkeer om de 5 minuten vast. En wat is het uitkijken geblazen met die doordouwende gele taxi's!!!

We wilden nog naar een mooi uitzicht punt gaan in Brooklyn Heights, maar ook dat besluiten we niet te doen, want het weer wordt er niet beter op maar eerder slechter.

En dankzij onze navigatie hebben we over onze rit naar het hotel een half uur extra gereden en omdat iemand ons zo gigantisch afsnijdt met dit weer in het donker hadden we op een haar na een aanrijding!!! Pfff dat was even pittig remmen en schrikken...

En nu zitten we lekker warm en droog in onze pyama in het hotel en vind ik het tijd worden voor een bordspel. Maar kijken wat de dag van morgen ons weer brengt.
Ons veels te dure ontbijt.
Natte sneeuw.
Er rijden ontzettend veel gele taxi's rond en die nemen het niet zo nauw met de verkeersregels... Je moet echt uitkijken!!
Brrrr... nat haar, natte koude sjaal en amper goed voor je kunnen kijken.
Het museum.
Mooie displays.
Ondertussen even door het raam naar buiten kijken of het nog sneeuwt... Ja dus.
Avond tafereel.
Geinig hoor, een jas van schelpen.
Drukte... Hier viel het wel mee. Er waren plekken waar je gewoon vast stond.
Hier wordt je in gedragen (in China) als je naar je aanstaande man wordt gebracht om die dag te gaan trouwen. Twee nadelen: de vrouw heeft de man nog nooit ontmoet en... ze mag geen contact meer hebben met haar eigen familie want ze behoort nu die van haar man toe... !!!???
Ingezoomd op de versiering van de bruids draag stoel.
Dum dum, uit Night At The Museum.
Sneeuw is inmiddels regen geworden, zien we door het raam.
Even wat foto's door de autoruit maken.
Veel neon reclame.
Tol poorten.
En eindelijk weer bij het hotel.


2149 Vrijdag 28 december 2012  -  Op naar Newark

Vanochtend op tijd eruit. Michel ging samen met Michael nog even Brownie, Rosa en Tommie naar onze oppas amy brengen en er moest nog het 1 en ander ingepakt worden.

Het was wel even schrikken, want Michel (die al dagen loopt te snotteren) die had me daar toch een stem!!!!! Het ging van hoog naar laag en van schor naar bijna niet te verstaan piepend. Ik denk dat de stem van Grover van Sesamstraat nog het meeste in de buurt komt. Hij bleef beweren dat hij zich verder wel OK voelde, maar ik vond het toch erg rot voor hem dat hij zo op vakantie moest. En als je hem hoorde hoesten, dan kreeg ik het er zelf benauwd van...

Maar goed om 11 uur op weg naar het vliegveld. En de leuze mag dan zijn: Everything's bigger in Texas!, maar dat geldt niet voor het Dallas-Fort Worth airport. Het was krap, druk en vooral vies warm binnen en je moest vechten voor een plekje aan een plakkerige tafel om nog wat te kunnen eten. En qua warmte werd het er ook niet beter op in het vliegtuig. Jemig ze proberen er geloof ik een sauna van te maken. Ik was dan ook blij toen we op een gegeven moment weer even lekker buiten stonden in de koele lucht van Newark.

Even een leuke huurauto uitzoeken, we hadden keuze uit 4 stuks, en op weg naar het Holiday Inn. Beetje opfrissen en daarna op zoek gegaan naar iets om te eten. Tot Michaels vreugde kozen we voor een Grieks restaurantje, maar ondanks de Griekse naam (Olympia Diner), het Griekse uiterlijk en het Griekse bedienend personeel, was de kaart zo Amerikaans als wat!! En na heel wat speurwerk vonden we warempel 1 broodje Gyros op het menu, dus dat werd 'm voor Michael en mij en Michel en Damian hadden iets met meatloaf.

Nu zit ieder met z'n eigen laptop in de hotelkamer (moderne tijden). Geeft niks, maar we hebben ook de Cluedo en de Uno mee, dus wordt er zeker ook nog wel even gezellig een spelletje gedaan de komende dagen.

Morgen wordt er sneeuw verwacht, dus maar even kijken wat we gaan doen en of er wel sneeuw komt en hoeveel. Zelf hadden we een leuk museum in gedachten en een wandeling door Central Park. Ach we zien wel, het is vakantie.

En hopelijk klinkt Michel morgen weer wat beter, en ook ik zit nog steeds te rommelen met verkoudheids kwaaltjes.
We vlogen vandaag met American Airlines.
Een vlucht van ongeveer 3 uur. En jongens, wat was het heet in dat toestel... Het leek wel een sauna.
Op naar het vliegtuig.
Bye, bye Texas.
Wolkjes.
Het werd al heel rap donker en in New York is het ook 1 uur later dan in Texas.
Moeilijk foto's maken door die kleine, vaak niet al te schone vliegtuigraampjes. En dan ook nog in de avond, dus dit was het beste wat ik ervan kon maken. :)
Ons hotel in Newark op een half uur rijden bij New York vandaan.
Serieus hoor, Michael, met die krant.
Boompje in de lobby.


2148 Woensdag 26 december 2012  -  Sneeuwpop

Manuela heeft van de sneeuw die nog in de tuin ligt, even een mini-sneeuwpop in elkaar geknutseld!


2147 Dinsdag 25 december 2012  -  Kerstmis

Gisteravond, op Christmas Eve kwam de regen echt met bakken uit de lucht, met een flinke klap onweer erbij. Dat mocht ook wel na de eindeloze droogte van de afgelopen maanden. En het regende maar door, en het onweerde maar door, tot op Kerstmis-ochtend aan toe.

En zo tegen het einde van de ochtend, toen we ons kerstontbijt met croissantjes en toast Hawaii haddden gegeten en daarna gezellig de kadootjes van onder de kerstboom hadden opengemaakt, toen veranderde de regen ineens, en werd het hagel. En niet veel later, veranderde het in... sneeuw! Warempel! Het wordt een Witte Kerst! Wie had dat nou gedacht? Een week geleden zaten we nog buiten ijsjes te eten... Maar wel helemaal geweldig, want dit is hoogstwaarschijnlijk onze laatste Kerstmis hier in Texas, en om dan precies een Witte Kerst te hebben... dat vonden we wel heel erg leuk.

En het sneeuwde maar door en door, en we kregen zowaar een dik pak sneeuw. Dat was echt wel de moeite waard voor ons om er even op uit te gaan. Mooi om te zien hoe de hele omgeving in zo'n korte tijd verandert in een witte sneeuw-wereld, en het leverde prachtige foto's op (zie hieronder).

Terug van ons tochtje door de sneeuw, zijn we gingerbread-koffie gaan drinken, met nog een paar oliebollen en een spelletje Cluedo erbij. Om daarna de gourmet 's avonds te gaan maken; altijd een gezellige manier van samen eten, zeker met Manuela's Frambozen-trifle erbij. De avond hebben we afgesloten met het bekijken van Arthur Christmas, een heel erg humoristische Kerst-film.
Kerstontbijtje; Hier zit een heerlijk zachtgekookt eitje onder deze kip.
Hete thee voor onze zere keeltjes.
Croissantjes ham/kaas.
Dit lag onder de boom, "black fluid" van Lady Gaga... ruikt heerlijk!
Ook onder de boom: een pakketje van Starbucks, gingerbread biscotti en gingerbread zachte toffees en gingerbread siroop voor in de koffie.
Ornaments van Starbucks (lagen ook onder de boom voor Manuela). Deze afbeelding zie je ook vaak op de papieren bekers bij Starbucks.
De vos van Starbucks.
En de sneeuwpop van Starbucks. Er missen nog 7 pakjes onder de boom, maar als de post die eindelijk bezorgt, dan maken we er gewoon nog een 2de kerstdag van.
En de sneeuwpop van Starbucks. Er missen nog 7 pakjes onder de boom, maar als de post die eindelijk bezorgt, dan maken we er gewoon nog een 2de kerstdag van.
Als iemand ons een week geleden had gezegd, dat het een witte Kerst wordt, dan hadden we het noooooit geloofd.
Het is lastig om buiten te zijn omdat er zoveel wind staat, de sneeuw waait recht je gezicht in.
Je kan amper kijken met die sneeuw die je ogen in waait.
En met die wind is het zoooo k-k-k-koud!!
Lekker warm binnen!
Na 5 minuten even buiten op de stoep was Manuela's trui al zeiknat, dus die hangt nu over de bank bij de openhaard te drogen.
Heel slecht zicht op de weg. Alles is wit/grijs.
De lucht trekt steeds meer dicht.
Foto van de lucht die normaal gesproken altijd strakblauw is!!
Veel vogels schuilen op de grond en vlogen op als we voorbij reden.
Jemig, wat is het koud!
Steeds meer auto's glijden weg.
Witte daken.
Brokken ijs aan de auto.
Garfield is er bij gaan liggen.
Even wat bonken ijs weghalen voordat-ie de garage ingaat.
Dat wordt stoepje vegen.
Het toetje van vanavond, een frambozen-trifle.
Lekker gourmetten.
Kleine kaas-fondue er bij.
Vol van het eten onderuitgezakt op de bank Arthur Christmas kijken.
Superleuke film.
Ons verlichte huisje in de sneeuw.


2146 Zondag 23 december 2012  -  Oliebollen

Als je dan net een nieuw fornuis hebt, dan ga je, uiteraard, oliebollen bakken in de frituurpan. Logisch toch? Nou zijn wij rond oud-en-nieuw in New York, en dus gewoon helemaal niet thuis, en ik moet toch iets doen met de 4 pakken olie-bollen-mix die ik besteld heb vanuit Houston, dus we gaan ze vandaag eten!

Eerst nog even naar de kapper, en eerst even appels halen bij de Walmart (wel zo lekker door het oliebollen-beslag!), en eerst even Damian afzetten bij zijn vriend William, die daar een middagje blijft. Ik heb Michael echt werkelijk alles laten rijden. Michael heeft zijn leaners permit en hij mag dus auto rijden, zolang er maar iemand met een rijbewijs naast hem zit. En we hebben zijn rij-examen ingepland voor 20 februari, dus hij moet af en toe eens even oefenen. En hij reed werkelijk prima. Zodra we thuis waren, stond Manuela op 't punt om ook even naar een winkel te gaan.

Michael is ook weer met Manuela mee gegaan, en zij gaf haar autosleutels af aan Michael. Manuela had hem nog nooit eerder zien rijden, want hij had altijd met mij geoefend, en zeker niet in haar mooie Beetle gereden... Maar ook Manuela moest eerlijk zijn, ook zij vond dat Michael goed gereden had, alhoewel ze wel tijdens de hele rit zenuwachtig op hem heeft zitten letten.

En zie daar, aan het einde van de dag:



's Avonds nog even de Cluedo er bij gepakt, die Manuela had meegenomen uit de winkel.
Combineer dat met oliebollen, en je hebt een gezellige avond.

2145 Zondag 23 december 2012  -  Coyotes

Heerlijk met het raam open slapen! Er zijn immers zes maanden in het jaar hier in Texas dat het er te heet voor is, en de airconditioning aanstaat. Maar er gaat toch niks boven frisse lucht.

Je moet het er dan wel voor over hebben dat je regelmatig een keer wakker wordt gehuild door een roedel wilde coyotes die door de wijk rennen!
2144 Zaterdag 22 december 2012  -  Nee, geen credit card!

Het was tijd om wat kleding te kopen; we gaan binnenkort een paar dagen naar New York toe; en wij hebben al lange tijd geen jas meer aangeraakt hier in Texas. Laat staan dat we nog knappe wanten en sjalen hebben. Dus ik met Manuela naar de JCPenney voor nieuwe jassen, en nog wat andere kleding.

Het totaal aan de kassa; iets over de 500 dollar. Klinkt veel, maar we hadden echt heel veel - kleding is en blijft spot-goedkoop hier. Uiteraard kreeg ik ook hier de gebruikelijke vraag aan de kassa of ik misschien korting wil, als ik mijzelf alleen maar even voor hun store card aanmeld. Ik zeg altijd steevast "nee" op dat soort vragen - ik hoef geen tig winkel-kaarten in mijn portemonnee. En dus ook hier niet. Maar dit keer beloofden ze mij 100 dollar korting. Da's wel interessant, dus vooruit dan maar.

Maar voor ik het wist, was ik meegenomen door de kassiere naar een andere kassa in de winkel, en kon ik van alles invullen, en begreep ik al heel snel dat ik eigenlijk bezig was met de aanvraag van een credit card, en dat zij voor mij bezig waren met een credit check. Dat was nou ook weer niet de bedoeling. Ik wilde alleen maar die korting, niet een credit card! En ik had eigenlijk meteen al weer spijt dat ik "ja" had geantwoord op die 100 dollar korting. 25 minuten later (!!) was ik eindelijk klaar bij de kassa, was Manuela de winkel al uitgelopen, en had ik de beloofde 100 dollar korting gekregen, en was ik een credit card rijker. Want uiteraard, alleen als ik hun credit card gebruik om mee te betalen, dan krijg ik die 100 dollar korting. Ik heb die credit card ook maar meteen weer afgelost - de rente er op is bijna 30% (echt, serieus!), dus dat wil je echt niet. Da's natuurlijk ook de truuk van al die winkels - hopen dat je de credit card ook voor andere dingen gaat gebruiken, en dat je 'm vooral niet op tijd aflost, zodat ze flink veel rente aan je verdienen.

Na dit debacle bij de JCPenney, eerst maar eens Manuela weer gezocht (ik liep haar blijkbaar gewoon voorbij, terwijl zij bij de uitgang zat te wachten), en maar eens een kopje koffie en een donut halen om bij te komen. En zodra mijn fonkelnieuwe JCPenney credit card met de post thuis bezorgd wordt, direct de schaar er in - weg er mee!

2143 Zaterdag 22 december 2012  -  Nieuw fornuis

Vandaag werd het nieuwe fornuis geleverd. Uiteraard weer door een stel Mexicanen. Toen ze door hadden dat wij geen Amerikanen zijn, en vroegen waar we vandaan komen, antwoordde ik "Holland", en toen kreeg ik meteen de reactie: "Ah Hollanda! You know van Persie?" Grappig toch. Als hier buitenlanders 1 ding van Nederland kennen, dan is het toch wel het voetbalteam.




Zo. Het fornuis is weer geregeld; we kunnen weer koken. Maar als er 1 ding stuk gaat in de woning, dan komt er altijd nog wat achteraan. Een soort vloek is het. Twee dagen geleden hadden we nogal erg harde wind bij ons in de buurt, en nu zijn twee palen van de schutting afgebroken en hangt de schutting op half elf. We laten Mr. Handyman binnenkort komen om de boel maar weer te laten repareren.
2142 Woensdag 19 december 2012  -  Bezoek van de makelaar

Vandaag een makelaar op bezoek gehad. Het had ook wel iets vertrouwds, omdat we de makelaar (Korey) al kenden, omdat hij ons ook veel geholpen had toen we naar Texas toekwamen. Nu dus weer met hem om de tafel, maar nu voor ons vertrek uit Texas.

Hij was best onder de indruk van ons huis en het enige wat we weg moeten halen zijn de boeddha beelden omdat er hier zoveel geloven zijn en sommige mensen daar aanstoot aan kunnen nemen. Voor ons is het gewoon docoratie... maar ja. Het enige waar we het niet mee eens zijn, is dat hij ons huis wel erg laag wil prijzen, echt veel te laag!! Natuurlijk hebben we veel concurentie van de nieuwbouw op een steenworp afstand en kunnen we zeker niet te hoog gaan zitten maar ons huis weggeven hoeft nou ook weer niet.

In NL moet je altijd persoonlijke spullen wegzetten voor de kijkers en met name foto's. Hier werd ons gevraagd om ze vooral te laten staan. Men vind een happy family erg belangrijk in Texas en ze willen kunnen zien dat er ook een happy family in dit huis woont. Ook bij iedere reclame hier in Texas, of het nou een folder is of op een billboard, er wordt regelmatig vermeld dat de tandarts of de makelaar, of wie dan ook, een hele lieve vrouw heeft met schattige kindertjes en het liefst staan ze er liefhebbend bij op de foto. Texas wil gezinnetjes zien en het liefst klef. Nou ja, dan laten we onze foto's toch gezellig staan en hangen.

Ook wil de makelaar nog een keer gezellig uit eten met ons ... Dat schijnt hier ook de gewoonte te zijn. Nou, het zal mij benieuwen hoe het allemaal gaat lopen en voor welke prijs dit huis weggaat. We gaan weer een roerige tijd tegemoet.
2141 Maandag 17 december 2012  -  Yogurt

Tot mijn verbazing heb ik warempel Europese yoghurt weten te vinden bij de Whole Foods Market. Alle yoghurt die ik tot nu toe in de bijna afgelopen 4 jaar hier in Amerika heb gezien, was allemaal van die veels te dikke, niet schenkbare, iets te romige, en vooral niet Hollands smakende yoghurt. Niet heel bijzonder. En nu ineens, is het daar, en ben ik er helemaal blij mee:

Wow. Eindelijke goeie yoghurt in Amerika.

2140 Maandag 17 december 2012  -  Wat is die geur?

Laatst was ik een visje aan het bakken voor het avond eten. Heb ik wel vaker gedaan, maar dit keer ging het anders. Er hing een vreemde geur in de keuken tijdens het koken. Ik nog kijken naar mijn pannen op het fornuis, maar nee, niets er naast, alles ging goed. Snuffelen aan de open haard die ook aan stond, om te kijken of de geur daar vandaan kwam. Ook niet. Buiten snuffelen, nee, daar ook niet. Ik had een ander soort boter gebruikt om de vis te bakken, zou dat het kunnen zijn? We konden het niet vinden. Raam opgengegooid en hopen dat de geur weg trok.

Twee dagen na het voorval, net toen ik spinazie op wilden zetten, viel het mij op dat het fornuis raar deed. De klok was uit. Die staat altijd aan, maar vandaag niet. Het fornuis ging ook nog wel aan, maar de platen werden niet meer warm. De oven deed het ook niet meer. Het lampje er in wel, maar warm worden, ho maar! Het klikte ineens in elkaar. Die geur was dus van het fornuis. Klaarblijkelijk iets doorgebrand, want het fornuis is overleden. De spinazie maar weer terug in de koelkast, want koken ging even niet meer door.

Nou stond het fornuis toch al bij ons op de nominatie om vervangen te worden. De glasplaat van het fornuis was al veel eerder bekrast geraakt. Niet dat ik zo met pannen op het fornuis loop te smijten, maar men maakt in Amerika gewoon niet zulke degelijke apparaten als in Nederland, en de boel gaat hier veel sneller stuk. Glazen platen van een fornuis zijn blijkbaar niet bestand tegen een paar pannen. Ik naar de dichtst bijzijnde Lowe's om een nieuw fornuis te regelen. "Doe mij het goedkoopste zwarte fornuis van Whirlpool!" We hebben toch plannen om te gaan verhuizen, dus duur hoeft-ie niet te zijn, als-ie het maar doet, en als-ie maar zwart is, zodat-ie bij de rest van de keuken-apparatuur past (de rest is ook zwart, en ook van Whirlpool). Maar het fornuis kon pas over 2 weken geleverd worden. Balen. Toch maar gekocht, en weer terug naar huis.

Daar bleek dat Manuela niet vrolijk werd van de gedachte om geen fornuis te hebben op Kerstmis. Stom van mij; dat had ik zelf ook wel kunnen bedenken. Hoe maak je nou een maaltijd klaar op Kerst zonder fornuis. Ik naar een andere winkel, dit keer naar Sears. "Doe mij het goedkoopste zwarte fornuis van Whirlpool!". En oh ja, "Ik wil het voor de Kerst hebben". Daar kon-ie binnen 5 dagen geleverd worden. Da's een stuk beter - en voor de Kerst! Ik weer terug naar Lowe's om mijn bestelling daar te cancellen en mijn geld weer terug te halen. En weer terug naar Sears om daar dan alsnog het fornuis af te rekenen.

En zo krijgen we zaterdag een nieuw fornuis. In de tussentijd zijn we creatief met eten. Ergens een dagje uit eten, en de volgende dag sushi eten, want dat hoef je niet op te warmen, en de dag erna maar weer uit eten.
2139 Maandag 17 december 2012  -  Een wiskunde klas

Aan het begin van het schooljaar had Michael zich opgegeven voor AP Statistics, een wiskunde klas. Maar al snel na het begin van het jaar, bleek dat dit niet het vak was voor Michael. De lerares is hopeloos, gaat veels te snel, krabbelt gedurende lessen alleen maar de borden vol, en Michael scoort te laag. Na wat emails heen en weer met de lerares gaat het ook niet beter, en gaan we maar eens in gesprek met de counselor, want dit loopt niet.

Onze eerste gedachte was om het vak maar gewoon te laten vallen. Qua credits (het aantal punten wat Michael moet halen voor zijn diploma), heeft Michael al meer dan genoeg. Maar dat bleek niet mogelijk. Amerikanen doen zwaar overdreven over wiskunde, en iedere leerling op de high school moet alle jaren een wiskunde vak doen. De counselor gaf Michael een paar opties, en eentje daarvan was om zogenaamde dual credit klassen te doen in het volgende semester bij twee colleges hier in de buurt, Collin College en Grayson County College. Dat klinkt groots, maar in feite zijn het gewoon 2 klassen van een half jaar, waarvan Michael er 1 online kan doen, en de ander gewoon een klas is die door Collin College op zijn eigen high school wordt gegeven. Zo gezegd, zo gedaan. Michael "dropt" AP Statistics en doet volgende semester 2 wiskunde klassen om alsnog zijn wiskunde-credit te behalen.

Nou, dan denk je als nuchtere Hollander, dat de boel geregeld is. Maar nee, toen begon het regelen pas.

Omdat het klassen zijn van colleges, moet Michael zich gaan inschrijven voor beide colleges. Lange online formulieren, met bizarre vragen over zijn visum status, en wat de opleiding van Manuela dan was. Hoe dat er allemaal toe doet, ik begreep het niet. Daarna een transcript aanvragen op Michael's high school, want de colleges moeten voorzien worden van een overzicht van Michael's scores op de high school. Daarna Grayson County college aan de telefoon. Want de aanmelding die we daar gedaan hadden, was niet goed. Er ontbrak een SSN, een social security number. Uitleggen dat Michael hier op een visum in Amerika is, en geen SSN mag hebben, helpt niet. Dan maar weer bellen met de high school, en zijn student-ID opgevraagd (ter vervanging van het SSN), waarna ik met die informatie weer de hele aanvraag opnieuw mocht gaan doen. Even het student-ID doorgeven aan de college, dat kon niet; de aanvraag moest opnieuw.

Daarna nog een extra vragenlijst invullen bij Grayson County College. En daarna bij Collin College te horen gekregen dat Michael eerst nog even een test moet doen. Van vijf uur lang! Om te kijken of hij toegelaten kan worden. Waarom de ene college geen test doet, en de ander een test van 5 uur; ik begrijp het niet. Uiteraard, voordat hij daar een test mag doen, moet hij wel eerst zijn paspoort laten zien, en worden we ook weer teruggestuurd om ook mijn paspoort te halen, want ze moeten daar vaststellen of we inderdaad wel in Texas wonen. Uiteraard wonen we in Texas, waarom zou ik anders Michael op een college in Texas inschrijven?! Ze daarvan proberen te overtuigen helpt niet, ze moeten echt mijn visum zien. Of Michael ook even zijn meningitis inentingen kon laten zien?! En oh ja, ze willen graag Michael's TAX ID hebben (het nummer waarmee hij bekend is bij de belastingdienst). En natuurlijk niet het nummer, maar de officiëe brief van de IRS, de Amerikaanse belastingdienst. Wat moeten ze daar nou weer mee? En daarna Michael de test doen, die behoorlijk pittig is, en Michael het vervolgens niet in 1 keer haalt. En oh ja, er moet ook nog een packet van formulieren weer op de high school worden opgehaald en weer ingeleverd worden bij Collin College.

Ik volg het zo langzamerhand allemaal niet meer. Wat een ongelovelijk gesodemieter voor alleen maar even switchen van de ene wiskunde klas naar de andere. Notabene voor een klas die gewoon op zijn eigen school wordt gegeven. De bureaucratie is hier in Amerika weer tot ongekende hoogte gestegen, en ik word er moedeloos van. Ik word blij van de gedachte dat we besloten hebben om te remigreren naar Nederland. Niet dat daar geen bureaucratie is, maar in Amerika, of ten minste in ieder geval in Texas, hebben ze het tot een kunst verheven, en is het aan alle logica voorbij geschoten.
2138 Maandag 10 december 2012  -  Sneeuw

Wat een verschil. Gisteren nog 21 graden en op dit moment min 2!! En vanmiddag een graad of 8 (valt nog mee, want ze hadden eerst 4 graden gezegd). Toen ik uit bed kwam lag er zelfs een beetje wit op de daken ... ik vind het wel gezellig. :)

2137 Zondag 9 december 2012  -  Dallas Marathon


De wekker ging deze ochtend om half 4 's ochtends. Lekker vroeg voor een zaterdag. Ik had genoeg tijd nodig om mij voor te bereiden en op tijd in downtown Dallas te zijn voor de Dallas Marathon. Er werd een grote drukte verwacht vanwege de 25.000 deelnemers en de ruim 300.000 toeschouwers. En als ik één ding niet wil, dan is het wel ver weg moeten parkeren van de start/finish, of lang op zoek zijn naar een parkeerplaats in de drukte. En zo was ik op deze bewolkte dag rond een uur of 5 's ochtends al in Dallas.


Reuze-kerstballen voor het Omni hotel, met op de achtergrond de Reunion Tower.


Niet geheel onverwacht was het al onrustig in Dallas op dit tijdstip. Ik was zeker niet de eerste, en de parkeerplaats liep al goed vol. Ik heb 's ochtend eerst Sergio maar eens opgezocht. Sergio is een collega van werk, en is een grote inspiratie voor mij geweest om te gaan hardlopen. Het was vandaag mijn eerste maratahon, maar zijn 33e - in 4 jaar tijd. Sergio heeft mij in de anderhalf jaar dat ik aan het trainen ben geweest voor deze marathon ook heel veel tips en advies gegeven.

's Ochtends vroeg afgesproken bij de McDonalds.


De marathon start in verschillende "corrals". De snellere of meer ervaren hardlopers mogen in Corral A, zoals Sergio, en ik als beginneling word achteraan in Corral C gestopt. Nou ja, ik ben niet de enige; het is heel erg druk op Main Street in Dallas. De helicopters van de verschillende omroepen cirkelen rond, er is muziek, het volkslied van Amerika word gezongen, en de sfeer is geweldig.




Iedereen in afwachting van de start om 08:05 uur.


Helicopters in de lucht.






De chips zitten op alle schoenen.



De start van de marathon!!


Heel veel confetti bij de start.


Om je een idee te geven van de hoeveelheid mensen bij deze marathon: Het koste mij ongeveer 11 minuten om vanuit mijn Corral C bij de startlijn te komen, voordat ik echt kon gaan beginnen aan de marathon. Daarom maken ze ook onderscheid tussen de "guntime" (de tijd van de start van de marathon) en de "net time", de tijd die gemeten is door de chip op je schoen, zodra je over de lijn gaat. Anders zou je meteen al een achterstand van 11 minuten hebben.

Ik wilde niet al te snel starten, en mijn krachten een beetje sparen (want het is een eind, 42 kilometer hardlopen!), maar van hardlopen in het begin kwam ook niet al te veel, omdat er zoveel mensen voor je rennen, en er ook mensen zijn die het snelwandendelend, of gewoon lopend gaan doen. Dat geeft de kans om even rond je te kijken, waar je dan vreemde figuren ziet, in Schotse rokjes, met pruiken op, en zelfs iemand op blote voeten (waarvan ik achteraf hoorde dat hij inderdaad de hele marathon zo heeft weten uit te lopen). Ook zie je heel veel mensen langs de kant om je aan te moedigen, bands die muziek staan te spelen, kinderen met allemaal leuzen op borden; het is echt een geweldige sfeer.

Vreemde figuren langs de route.


De route gaat eerst een stuk naar het zuiden en naar het westen, over de nieuwe Margaret Hunt Hill Bridge, wat een paar hele mooie plaatjes oplevert:





Het eerste grote gedeelte van de marathon was eigenlijk best te doen. Sommige mensen zag ik na een paar mijl al gaan wandelen en uithijgen, en dan vraag ik me echt af hoe die een hele marathon moeten gaan uitlopen. Bij mij begon het minder te gaan rond een mijl of 17. Op dat moment ben ik van Downtown Dallas helemaal naar White Rock Lake gerend. De halve marathonners zijn al weer teruggekeerd naar Dallas, en de full marathonners moeten nog even een stukje verder. Bij White Rock Lake kan je in de verte de skyline van Dallas zien liggen, en dat lijkt daar echt een gigantisch eind weg.

Mijl 15 marker.


White Rock Lake.



Genoeg Gatorade onderweg.


Kerstversiering op de route.



Bij mijl 20 haal ik Sergio in, en vanaf dat moment lopen we verder samen. En dat helpt wel, want die laatste mijlen zijn behoorlijk loodzwaar.




De laatste mijl besluiten we echt helemaal voluit hard te lopen, zonder meer te stoppen - wat ik volgehouden heb tot aan de finish:



In 5 uur, 3 minuten en 14 seconden over de finish!



Direct na de finish mijn medaille in ontvangst genomen.


En na de finish natuurlijk even een foto laten maken door de fotograaf. Die stond vreemd genoeg in het donker onder een viaduct, vandaar de donkere foto. En vervolgens vraagt de fotograaf ruim 80 dollar voor de foto's...


Na de finish terug naar het Convention Center, mijn finisher's shirt in ontvangst nemen, eten en Muscle Milk drinken, en vooral even gaan zitten op het heat sheet, en de reacties op Facebook lezen. Ik moest hier echt bijkomen. Tintelingen door mijn hele lichaam na zo'n afstand. Pas na een uur ben ik weer voorzichtig opgestaan - benen behoorlijk stijf - en naar de auto gestrompeld.


Hieronder een filmpje van het Dallas Morning News over de marathon; op de website van Dallas News valt ook een video te zien van alle finishers; je kunt mij hier over de finish zien komen.


En nu mag ik officieel deze magneet achter op mijn auto hebben.


Het parcours door Dallas.


Mijn resultaten.



De eerste dag na de marathon heb ik aardig last gehad van stijve benen. De trap op en af was een uitdaging. En ik had ook 1 knie die pijnlijk was. Maar de dagen erna ging het al weer behoorlijk snel beter. En donderdag heb ik alweer 12 kilometer hard gelopen. Oh, en ik mijzelf en Michael ingeschreven voor een halve marathon in maart!












2136 Vrijdag 7 december 2012  -  Packet pick-up

Ik begin het nu toch wel spannend te vinden. Nog 2 dagen te gaan voor de Dallas Marathon! De grootste sport-prestatie in mijn leven, want die afstand van dik 42 kilometer heb ik nog niet eerder hardlopend afgelegd. Uiteraard heb ik vandaag last van mijn knieën. Hopen dat dat nog even weg trekt in die 2 dagen. De weersvoorspelling is behoorlijk goed, gelukkig, tussen de 15 en 20 graden, en het lijkt droog te blijven. Daarnaast is de Marathon volledig uitverkocht, met 25.000 deelnemers!

Vandaag was de packet pick-up en de health expo in het Dallas Convention Center in Downtown Dallas. Dus ik ben er even tussen de middag op mijn werk tussen uit gepiept, om mijn pakket op te halen en rond te kijken op de expo. Hieronder de foto's.
De informatie balie in het Dallas Convention Center.
Entree van de expo - en tegelijkertijd is dit waar ik zondag aan moet komen, vlak na de finish.
De eerste Marathon in Dallas was in 1971, toen nog met 61 finishers.
De packet pickup balies.
Mijn "bib"! Ik ben nummer 2996.
Natuurlijk even mijn eigen naam op zoeken in de lange lijst van deelnemers.
Het Dallas Convention Center.
Pioneer Plaza, vlak voor het Convention Center.
Even vanaf het Convention Center naar Main Street gelopen, om te zien waar ik zondag precies moet starten.


2135 Woensdag 5 december 2012  -  Toch iets aan Sinterklaas gedaan

Een paar foto's van onze Sinterklaas avond.
Gezellig kaarsjes en openhaard aan.
Iets te drinken.
Iets te snacken.
Paul de Leeuw op TV en daarna nog de film "Bennie Stout" gekeken, met koffie en een stukje banketstaaf.
Michel heeft zelf bitterballen gemaakt.


2134 Woensdag 5 december 2012  -  Heerlijk avondje

Kaarsjes en openhaard staan aan, Sinterklaasavond (in Texas) kan beginnen!

2133 Woensdag 5 december 2012  -  Marsepein

Ja, jullie mogen me uitlachen, ik heb het ook even snel snel gedaan, en ik moest het doen met wat ik in de kast heb liggen. Maar toch, ik dacht, het is 5 december en ik wil voor Michel en de jongens een marsepeinen figuurtje maken ... bij deze!



2132 Maandag 3 december 2012  -  Sint

Download hier de SINT wallpaper !!!

Datum: 27 april 2017 - Laatste update: 5 mei 2016