Gisteren in het hotel vonden we een foldertje over een Alpaca-ranch. Hmmm... zou het wat zijn?? We zijn maar gaan kijken. We stapten de winkel binnen van de ranch om ons aan te melden voor een rondleiding en werden heel hartelijk ontvangen door de vrouw achter de balie. Ze liet ons de winkel zien en de kleding die werd gemaakt van de vacht van de Alpaca en ook de wol mochten we voelen. Het voelde echt superzacht aan, maar wol kopen om zelf te gaan breien? Nou... nee, das niks voor mij.
Grappig bordje bij de Alpaca Ranch.
We hadden net een rondleiding gemist en het zou nog even duren voor de volgende begon. De vrouw stelde voor om in het dorpje verderop wat eten te halen en terug te komen om op de porch te gaan lunchen. Dat leek ons een goed idee. Het viel ons wel op dat de mensen in het dorpje behoorlijk arm waren. Men probeerde zelfs nog in de supermarkt beschimmelde meloenen te verkopen voor 20 cent per stuk. Ook viel ons het grote aantal zwerfhonden op.
Moeder-Alpaca met een gisteren geboren jong. Wat lief!
Zielige hond, die graag een hapje mee wilde eten met onze lunch.
Aan de lunch op de porch.
Alpaca's in de wei.
Na gezellig op de porch geluncht te hebben met broodjes ham en kaas, was het inmiddels tijd geworden voor de rondleiding. Er waren verder geen andere mensen voor gekomen, dus hadden we alle aandacht voor onszelf. Er kwam een vrolijke jongen "Brian" aangelopen en begon ons heel enthousiast over de Alpaca's te vertellen. Intussen werden we ook omringd door de honden (een stuk of 7) van de ranch, waaronder nog een jong hondje die Scruffy heette. Brian vertelde dat, omdat de mensen daar erg arm waren, de honden niet gecastreerd en gesteriliseerd werden en er daardoor erg veel zwerfhonden waren, die behoorlijk agressief waren van de honger. Hij had Scruffy dan ook met nog 2 andere hondjes als puppy's langs de weg gevonden. De zwerfhonden waren een groot probleem en veel gevaarlijker dan een coyote.
De honden van de ranch hebben dan ook de taak de Alpaca's dag en nacht te beschermen, maar deze honden waren zo lief en zo mak als een lammetje. Je hoefde ze maar aan te raken en ze gingen al op hun rug liggen om eens lekker op de buik gekroeld te worden. Nou, vertelde Brian, de Alpaca's werden eens bijna aangevallen door een rotweiler en de honden van de ranch hadden dat meteen door en stoven erop af. En na een flinke vechtpartij, kwamen de honden slechts de kop van de rotweiler naar de baas brengen. Brrrrrr....
't Is moeilijk voor te stellen dat dit soort lieve honden een rotweiler te grazen kunnen nemen.
Maar goed, op naar de Alpaca's. Michael had pech, want eentje spuugde meteen op zijn schoenen. En ik begreep ook meteen dat mijn witte bloesje vandaag niet wit zou blijven. We kregen ieder een bakje, die we steeds bij mochten vullen tot de emmer leeg was. Het was echt ontzettend leuk om ze te voeren en ze stonden ook echt te dringen op mijn tenen om maar het lekkers naar binnen te schrokken. Het is ook heel leuk om ze te aaien en vooral hun neus is net zo zacht als fluweel.
Een Alpaca is een stuk kleiner dan een lama.
Alpaca's voeren!
Brian vertelt ons over de Alpaca's.
En Brian kletste lekker door over de Alpaca's en van alles en nog wat. Daarna de winkel weer in om onze afgeslobberde handen te wassen en een fooi in de pot te stoppen voor Brian. En de wat armere mensen komen ook producten naar de winkel brengen, in de hoop dat het verkocht wordt en ze er wat aan verdienen. Dus heb ik aardig wat kruiden ingeslagen van de locals, zoals dat heet. We bedankten de vrouw voor de hartelijkheid en gingen weer door.
Uitzicht op de Mora vallei.
Onderweg maakten we ook nog een stop in een dorpje, wat eigenlijk van de wintersport leeft. Dan ziet het er zwart van de mensen, maar nu was het er heerlijk rustig. We genoten van een kop koffie met pompoen taart en gingen daarna verder eens buiten rondkijken. We troffen een stromend beekje aan, wat eekhoorntjes en kolibries en een schommelbankje om op te zitten/schommelen. Heerlijk! We hebben een tijdje van dit tafereel genoten, voordat we weer verder gingen.
Kolibries van de Sipapu Lodge.
Kabelbaan in het ski-gebied.
De Rio Grande Gorge, die we onderweg tegenkwamen.
Hier een foto van de brug over de "gorge": Lekker diep!
Het hotel 's avonds was "interessant". We hadden helemaal niets geboekt en we vonden een Comfort Inn in Alamosa, Colorado. Helaas hadden ze alleen nog een dure suite beschikbaar. Na wat wikken en wegen toch er maar voor gekozen, en zo hadden we de ruimste en duurste hotelkamer van deze hele reis.
't Viel eigenlijk al meteen op dat de droger, exact naast onze suite in de guest laundry room een verdraaid irritante pieptoon produceerde. Als je 'm open trok, stopte de irritante pieptoon, die door heel het hotel te horen was. Aahhhhh, stukken beter! Maar blijkbaar had 1 van de gasten in het hotel een hoop wasgoed te drogen, want iedere keer ging de droger weer opnieuw aan.
Nadat wij een uur lang hadden genoten van het groene, ietwat vreemd ruikende water in de "spa" van het zwembad, stond de droger nog steeds te piepen. Weer open getrokken en de rust was weer terug. Maar snel daarna, ging-ie al weer verder. Nog meer wasgoed om te drogen!
Rond half elf 's avonds waren we het zat en gingen we klagen bij de balie over de herrie, en dat vlak naast onze dure suite. Maar het meisje achter de balie kon er niets aan doen. "Yeah, he's doing that for a couple of nights now", en daar konden we het mee doen. We waren volledig verbaasd over het feit dat ze het apparaat niet lieten repareren, of op z'n minst er "out of order" op plakten.
Dan maar zelf een soort van "out of order" bericht geschreven (in de trant van "You're annoying the other guests of the hotel!"; dit op de droger gelegd, en weer het apparaat open getrokken. Daarna bleef het rustig. Gelukkig!
Toen we de volgende ochtend bij het uitchecken de vraag kregen "Was everything okay?", vertelden we over het groene water in het zwembad, en de herrie naast onze suite. We hadden de wake-up call die we kregen om 6 uur 's ochtends (en waar we zeker niet om gevraagd hadden en wat ons stoorde in onze slaap), nog niet eens genoemd. Ze hadden ons papiertje gevonden op de droger, en ze konden er wel om lachen, en vonden dat we het slim hadden opgelost. Ze hadden ons hiervoor beter korting kunnen geven op de suite (maar dat zat er niet in), maar ze zouden in ieder geval iets aan de droger en het zwembad gaan doen.Reageren op: Alpaca's
Datum: 10 juli 2026 - Laatste update: 8 augustus 2009
