Oostenrijk en Slovenië

13 augustus 2006: We zijn aangekomen bij het Steigerwaldhaus een hotel diep in Beieren. Leuk gezellig familie-hotelletje in een klein gehucht. We wilden niet in 1 keer naar Oostenrijk rijden, want dat is wel erg lang. Dus dit hotel is voor 1 overnachting op de heenweg. Prachtige zonnebloemen trouwens bij dit hotel!

Het steigerwaldhaus vanuit een andere hoek, in het plaatsje Oberrimbach. Een hoop brallende bikers hier, maar we hebben er eigenlijk geen last van gehad, aangezien ze in een ander, apart, deel van het restaurant zaten.

14 augustus 2006: We zijn weer aangekomen in Leogang, onze favoriete plaats in Oostenrijk. Prachtige omgeving, mooie zonsondergangen en een schitterend buiten-zwembad in de buurt met een heerlijk restaurant erbij. Wat wil je nog meer?

15 augustus 2006: Bijna traditie: Eerst maar eens een bezoek aan de Sigmund Thun Klamm. Zo'n prachtig mooie wandeltocht langs een kolkende rivier, daarna gevolgd door een wandeling rondom een idyllisch meer, de klammsee.

Langs de klamm zijn allemaal paden gemaakt, veelal van hout, met veel trappen. Het is bijna onmogelijk om niet nat te worden hier.

Het water van het meer (klammsee) stroomt hier de klamm in.

En zie hier, de klammsee. Van de enorme herrie van de klamm, naar een ontzettend rustig meer. Prachtig!

Bij het huisje in de verte stroomt het water uit het meer in de klamm.

's Middags was het zo lekker weer geworden, dat we in het buiten-zwembad van Leogang konden gaan zwemmen. En dat terwijl men in Nederland de bakken met regen uit de lucht ziet vallen...

16 augustus 2006: Nooit geweten, maar Salzburg heeft zijn naam ontleend aan zout wat men vroeger uit de grond haalde. We hebben vandaag een bezoek gebracht aan Hallein, een stukje onder Salzburg, waar de Kelten al 2500 jaar geleden zout uit de grond haalden. Het zout is er 2,5 miljoen jaar geleden gekomen, doordat een zee ingesloten raakte tussen continenten.

Voor een bezoek aan de zoutmijn Salzwelten, mag je je eerst omkleden in een wit pak (huuuu... mannen in witte pakken!) om daarna met een treintje 500 meter de berg in te rijden. De rondleiding gaat verder via glijbanen naar beneden, waarvan 1 zelfs 45 meter lang (werkelijk!). Daarna een ondergrondse boottocht over een zoutmeer en met een roltrap (ja, ook werkelijk!) weer omhoog. Hier nog even aan het wachten voordat we er in mogen.

Het is een aardig eindje de berg inwandelen!

"Papa, kom nou!"

Ook bijzonder is het dat de berg waaruit vroeger zout werd gewonnen, precies op de grens ligt met Duitsland en Oostenrijk. Onder de grond ga je dan ook over de grens heen en weer.

17 augustus 2006: Moet je eens kijken wat voor uitzicht we hadden vanuit ons vakantiehuis! Wow! En het is alweer prachtig weer. (En nog steeds regen in Nederland! Dat weten we doordat we gewoon gratis Internet hebben in deze woning. Erg handig!)

Vanochtend de Lamprechtshöhle bezocht, de grootste grot van Europa van wel 50 kilometer lang. Als normale bezoeker hoef je maar 600 meter en valt de klim prima te behappen.

De sage gaat dat de dochters van Ridder Lamprecht hier vroeger een schat hebben verstopt. Velen hebben er naar gezocht en 14 hebben het met de dood moeten bekopen, want men heeft her en der skeletten gevonden.

's Middags was onze zwem-middag. Een dagje aan het buiten-zwembad Sonnrain in Leogang, gevolgd door een uitstekend diner aan het aangrenzende restaurant.

Het zwembad is erg mooi, geen rechttoe-rechtaan zwembad, maar het water is wel KOUD!

Kijk! Daar kan geen Nederlands zwembad tegen op. Zo'n mooie omgeving!

Een mooi actie-shot van Damian!

18 augustus 2006: Na 5 uur rijden zijn we aangekomen bij ons appartement in Bohinj, in Slovenië.

19 augustus 2006: We zijn maar eens de omgeving gaan verkennen van ons huisje, in Ribčev Laz, een klein plaatsje in het gebied wat Bohinj heet. Veel prachtige natuur.

Dichtbij ons plaatsje ligt het meer van Bohinj, Bohinjsko Jezero. Het water van dit meer is zo helder dat je direct naar de bodem kan kijken en uitstekend de forellen kunt zien die hier in het meer rondzwemmen. Bohinj ligt in het Triglavski Narodni park, een beschermd natuurgebied, rondom de hoogste berg van Slovenië, de Triglav.

Aan de andere kant van het meer is de Slap Savica te vinden, een grote waterval van 78 meter hoog. Je moet er wel eerst een heel eind voor door het bos ploeteren, vele traptreden omhoog, maar het uitzicht over de omgeving is prachtig.

We moeten weer eens stoer doen en boven op een grote steen klimmen.

De Slap Savica.

Dit vlindertje van 20 centimeter (!) was indrukwekkend om te zien. Snel gefotografeerd!

20 augustus 2006: We maken vandaag een wandeling om het meer heen. Het is behoorlijk warm, dus af en toe maar eens even afkoelen in het meer. Dat is tenminste lekker koud, en zit ook nog vol met forel.

Het meer is 4 kilometer lang, maar het pad erachter langs, dwars door het bos, was beduidend langer. Twee en een half uur later, waren we eindelijk aan de andere kant van het meer, in Ukanc (wat "het einde" betekent in Slovenisch).

En om aan die andere kant te komen, moet je af en toe behoorlijk klauteren door droge rivierbeddingen heen.

20 jaar geleden was ik daar ook op vakantie, in hotel Zlatorog. We hebben daar wat gedronken, maar het was volledig vergeven van de wespen, dus we waren er ook snel weer weg, nadat we al 5 wespen hadden weten te vangen in een flesje appelsap.

Terug lopen werd ons teveel, dus we hebben de Tourist Boat over het meer terug genomen. Deze vertrekt vanaf Autocamp Zlatorog en brengt je in 20 minuten weer naar de andere kant van het meer.

Het is zo warm vandaag, dus we zoeken het hogerop om eens af te koelen. We gaan met de kabelbaan naar de Ski Center Vogel, bovenop een berg (genaamd "Vogel") bij het meer van Bohinj.

Het was er inderdaad een stuk koeler, bewolkt en winderig. In de winter zal het hier vast een prachtig ski-gebied zijn, maar nu was het een wat desolate bedoening. Er staat een hotel boven op de berg, wat wel dringend een opknapbeurtje kan gebruiken.

Wel een schitterend uitzicht over het hele Bohinjsko Jezero (meer van Bohinj).

De St. John, een zeer bekend kerkje hier in Bohinj. Lag overigens helemaal in de verbouwing, dus binnen kijken was er even niet bij.

Lokale groep volksdansers.

En 's avonds heerlijk Čevapčiči gegeten in een lokaal restaurantje (Presa), pal naast de Tourist Info.

Nogal "melig" tijdens een spelletje 's avonds!!!

21 augustus 2006: Bled is een plaats 30 kilometer ten noorden van Bohinj en heeft ook een eigen meer, het Blejsko Jezero. In dit meer ligt het enige eiland van Slovenië. Bled is werkelijk prachtig om te zien. Met een gondola bootje kan je naar het eiland toe. Maar ook hier heeft men de kunst van het uitbuiten van toeristen ontdekt en vraagt men woekerprijzen voor het bootje.

Naast het meer ligt bovenop een rots het oudste kasteel van Slovenië, Blejski Grad, wat al meer dat 1000 jaar oud is. Je mag hier in rondkijken en tot ons groot genoegen was het ook met de auto goed bereikbaar, want het was weer veel te warm om het hele eind naar boven te lopen.

Bijzondere fontein in Bled.

Een hapje eten in het kasteel van Bled.

Drie en een halve kilometer verderop is de Soteska Vintgar, oftewel een klamm, een woeste rivier door de bergen heen. De klamm is 1600 meter lang en je mag hetzelfde eind ook weer helemaal terug als je eenmaal aan het einde bent. Wel heerlijk koel, zo tussen de bergen in, op deze hete dag.

22 augustus 2006: Aangezien we hier in Slovenië niet zo gek ver van de Italiaanse grens af zitten, hadden we ons al voorgenomen om eens een dagje Italië te gaan doen. Om daar te komen hebben we de auto op de Avtovlak gezet; een trein waar je op kunt rijden en je vervolgens gewoon in de auto kunt blijven zitten. Deze trein brengt je van Bohinjsko Bistrica naar Most na Soči in 45 minuten en door talloze tunnels, waarvan 1 meer dan 6 kilometer lang. Zonder deze trein zou je een behoorlijk eind extra moeten rijden.

Wel vroeg vertrekken, want de trein gaat al om half 9. Onderweg wordt je goed door elkaar geschud en maakt de zware diesel-locomotief veel herrie en grote wolken uitlaatgassen. Eenmaal in Most na Soči is het nog 40 kilometer rijden naar Novo Gorica en dat ligt aan de grens, met aan de andere kant het Italiaanse Gorizia. We hebben wat rondgekeken in Gorizia; gebakjes gegeten en koffie gedronken.

Julius Ceasar was er ook. "Die kant moet je op!"

Nog iets verder gereden langs de Strada Costiera naar Trieste aan de Adriatische Zee. Mooi om te zien, maar wel heel massaal. En lekker warm (30 graden) aan de Italiaanse Riviera!

Onderweg terug een echte Italiaanse pizza gegeten. En Damians wens kwam uit: een heuse pizza met patat en worst erop!

Het plaatsje Kanal onderweg van Gorizia naar de avtovlak. Op de terugweg nog ruim de tijd over. Dachten we. Al die kronkelwegen door de bergen duren soms toch langer dan je denkt. Op slechts 5 minuten na waren we op tijd, als laatste auto, voor het allerlaatste plaatsje op de trein. Pheeew!

23 augustus 2006: Nog een wens van Damian in vervulling, een keertje zwemmen in het Vodni Park in Bohinjska Bistrica. Het Vodni Park is een zwembad. Een duur zwembad. 25 euro entree voor ons viertjes. Het zwembad in Oostenrijk kostte maar 8 euro. Over uitbuiten van toeristen gesproken. Het is wel een leuk zwembad, met twee grote glijbanen en een klimwand, maar voor deze entree prijs ga je daar niet elke dag zwemmen.

23 augustus 2006: Wij naar Studor naar de Mrcina Ranč. "Eng maar wel leuk", zoals Manuela het omschreef, onze allereerste keer zo hoog op een IJslands paard. Een halve noot op je hoofd en eerst in de ring even oefenen met het besturen van een paard. Daarna echt een uur te paard over de paden tussen de bergen door. Mijn paard had notabene last van winderigheid en moest regelmatig niezen! Na een uur rijden heb je het als beginneling ook wel weer even gehad, want je benen zijn toch wel wat pijnlijk daarna!

Michael op ZIJN paard.

In galop.... nou ja, slakkegangetje dan.

Het Sloveense geld. Je krijgt 239 Tolar voor 1 euro, dus na een paar honderd euro wisselen ben je stinkend rijk!!!

24 augustus 2006: Tja, onze laatste echte dag van de vakantie. Morgen gaan we weer de terugreis aanvangen. Juist omdat we dan toch al veel moeten rijden wilden we vandaag iets dichtbij doen. Het werd lunch in een bootje midden op het meer.

Doe eens gek?!

De aanmeerplaats van de bootverhuur.

De Zlatorog, de gems met de gouden hoorns (zlato betekent goud), die niet te vangen was, een legende uit deze streek.

's Middags nog even zwemmen in het meer. Zoals al eerder gezegd, IJSKOUD, brrrrrr, maar wel leuk om eens gedaan te hebben. En jeetje, wat een prachtige foto is dit geworden!

Gras.

Geklooi met de camera leverde deze foto op.

En voor de allerlaatste keer heerlijk -en goedkoop- eten in Bohinj.

25 augustus 2006

Ons hotel in Mannheim op de terugweg naar huis. De terugweg was lang, voorzien van files en minder mooi weer dan we afgelopen 2 weken gewend waren.