Na een paar dagen gewerkt te hebben bij Hitachi Data Systems (HDS) in Santa Clara, Californië, ga ik vandaag weer terug naar huis. Eigenlijk een soort gekkenwerk, want ik werk samen met nagenoeg alleen maar Fransozen en andere Nederlanders. Met z'n allen in de VS. Je krijgt het gevoel dat we dit net zo goed in Nederland of in Frankrijk hadden kunnen doen. Scheelt een hoop reizen voor iedereen. Maar ergens ben ik wel blij met dit werk op dit moment. Natuurlijk omdat ik volgende week een sollicitatie gesprek heb in Los Angeles! Dus wat dat betreft, had men niet een beter moment kunnen uitkiezen om mij naar de VS te sturen.
Mijn hotel in Fremont.
Het werk verliep deze week vrij goed, hier in Santa Clara; Ik heb aardig wat kunnen doen. "Wat doe je daar dan?" (die vraag krijg ik vaker). Tja; je moet genoeg van computers afweten om te begrijpen wat we daar aan het doen zijn. Maar waar het ongeveer op neer komt: KLM en Air France gaan de komende jaren vele miljoenen investeren in nieuwe computer-apparatuur en software. Ik maak deel uit van het team dat een-en-ander allemaal moet uittesten bij verschillende bedrijven. We zijn nu bij ons derde en laatste bedrijf, HDS.
Computertjes bij HDS.
Op deze donderdag werk ik alleen nog de ochtend; Om 3 uur 's middags gaat de vlucht terug naar Amsterdam. Een fransman wenste mij succes met mijn sollicitatie in Los Angeles, in de veronderstelling dat dat de reden was dat ik vertrok. Ik had ze woensdag tijdens de lunch, buiten in het zonnetje op een Japanse patio, verteld dat ik zoekende ben naar een baan in de VS. Maar communicatie in het Engels tussen een Nederlander en een stel Fransen, gaat niet helemaal vlekkeloos, zo bleek. Toen ik hem vertelde dat ik eerst nog even terug ga naar Nederland om de verjaardag van Damian te vieren, en om daarna op dinsdag weer terug te komen naar Santa Clara, en oh ja, op de vrijdag erna naar Los Angeles te gaan, werd ik helemaal gek verklaard. Nou ja, ergens heeft-ie wel gelijk, 't is ook een gigantisch eind vliegen.
Ik heb mijn huurauto weer terug gereden naar het vliegveld. Ik had een steen tegen de voorruit gekregen, dus dat wordt een nieuwe ruit in deze auto. Met de trein naar International Departures, om een lange rij te ontdekken bij de KLM check-in balie. Na een ruim half uur wachten, een joker achter de balie die beweert mijn reservering niet te kunnen vinden. Ik had nog een printje bij mij van de reservering, dus met dat bewijs in handen, ging hij toch maar een collega erbij halen. Die had mij in 5 seconden gevonden in de computer. En zo mag ik toch nog mee.
Ik wilde op het vliegveld nog voor wat kadootjes voor het thuis-front shoppen, en ik ging helemaal los: Met veel te dure kado's verlaat ik San Francisco. En met de garantie, dat mijn lieftallige vrouw voorlopig weer heel erg lekker zal ruiken.
Weer zo'n bakbeest van een vliegtuig.
Ik was vergeten de laptop op tijd op te laden bij HDS, dus dat moest ook nog even op het vliegveld. Op jacht naar een stopcontact (die zijn er altijd te weinig op vliegvelden!!!) kom ik vlak naast een Amerikaanse dame te zitten, die ook een stopcontact nodig had. We delen dezelfde wall-outlet en we kletsen wat over hoe we zo laat mogelijk kunnen instappen. Zij moet nog wat emails versturen, en ik moet nog mijn laptop opladen. Ik bied haar schoolkrijt aan (die van Venco, niet echt krijt). Ze keek raar op van deze vreemde Hollandse delicatesse, maar ze vond het lekker. Vijf minuten voordat de gate zou sluiten en bij de melding This is your final boarding call for flight KL606 to Amsterdam. All remaining passengers should now board immediately! gaan we toch ook maar eens instappen en ik wens haar een prettige vlucht.
De vlucht van vandaag is wat minder afgeladen dan de heen-vlucht, en ik heb nu dan ook wat meer ruimte om me heen. Dat mag ook wel, want ik ben wel behoorlijk moe. Van de ene tijdzone naar de andere (en weer terug); gecombineerd met lange dagen maken; dat hakt er wel even lekker in. Vanmorgen stond ik ook al om 4 uur naast mijn bed. Klaarwakker. Jetlag, ja. Dus ik neem mij voor om zoveel mogelijk te slapen op deze vlucht. Dat heb ik echt wel nodig. Mijn laptop is tenslotte ook maar net genoeg opgeladen voor het bijwerken van deze weblog.Woensdag 28 mei 2008 - Een afspraak!
YES! Ik heb het helemaal voor elkaar: Een 'date' met de hiring manager op 6 juni aanstaande in Beverly Hills, Los Angeles. Weliswaar had ik dit al min-of-meer met hem afgesproken tijdens mijn chat-sessie met hem van 14 mei, maar het moest nog even officieel geregeld worden via de recruiter. Dat is inmiddels gelukt. Jeetje, een sollicitatie gesprek in Beverly Hills! Het laatste sollicitatie-gesprek wat ik had, was een kleine 13 jaar geleden. Vorige week ben ik al even de kleding-winkel ingedoken om wat nieuwe kleding aan te schaffen, en ben ik ook naar de kapper geweest. Alles voor een goede eerste indruk!
Op 6 juni (de dag van de afspraak) is het exact 3 maanden dat deze vacature open staat, dus het zou wel leuk zijn als men op die dag echt een beslissing neemt en het visum gaat regelen....
Ik heb nog wat fotootjes gemaakt, die ik jullie natuurlijk vooral niet wil onthouden. Ik heb gisteren een rondje gereden ten noorden van San Francisco bij Point Reyes en Muir Woods:
Ah, bekende vlaggen! Wapperen hier overal!
De Richmond San Rafael Bridge. Erg lang en erg hoog. Bijzonder hoor!
Paarden op een ranch in Olema.
Mijn huur-auto, een Chevrolet Impala.
Deze boot ligt hier al een heel tijdje. Op de achtergrond zie je hier de Tomales Bay, wat precies op de San Andreas Fault Zone ligt, ontstaan in 1904 toen een grote aardbeving hier plaats vondt. De San Andreas Fault Zone is een gebied wat precies ligt op een breuklijn tussen 2 aardkorsten.
Point Reyes Lighthouse. Ligt op het uiterste puntje van het Point Reyes National Seashore schier-eiland. Op een rots ernaast nestelen heel veel zee-koeten ("Murres"). Dat ruikt lekker, joh!
"Sea-lion overlook". Als je heel goed kijkt naar beneden in de diepte, dan kan je de zeeleeuwen zien (en horen) zwemmen! Bijzonder hoor, zo vrij in de natuur. Precies zoals het hoort, daar kan geen dierentuin tegenop.
"Point Reyes Beach". De kust van Californië met de Pacific Ocean. Behalve af en toe een beetje geruis van de zee, valt het hier op hoe stil het hier is. Het is er nu niet de tijd voor, maar wat vroeger in het jaar kan je hier zelfs de walvissen zien zwemmen.
De grote zee-arenden zweven hier statig langs de kust, op zoek naar een lekker hapje.
"Stinson Beach", gezien onderweg op de Coastal Highway 1.
Typisch Amerikaans, allemaal verschillende brievenbussen op een rij.
Coast Redwood, oftewel Sequoia Sempervirens. Een boom die familie is van de echte Sequoia's. Deze Redwood bomen worden nog groter dan de Sequioia's (Sequoia's worden zo'n 95 meter hoog, Redwood zo'n 115 meter), alleen ze leven iets minder lang (Sequoia's worden zo'n 3200 jaar oud, Redwood "slechts" 2000 jaar). Gezien in "Muir Woods".
Schattig beestje. Nooit eerder gezien.
Nog een schattig beestje. Heel klein vogeltje met een hele hoge piep. 't Is nog een jonkie, hij (of zij) werd nog gevoerd door de vader (of moeder).
Heel veel Redwood hier in Muir Woods. Grappig genoeg had ik nog mijn "Annual Pass" bij mij van "America The Beautiful"; een jaar-kaart die we vorig jaar hadden gekocht om alle nationale parken van Amerika in te kunnen; ik kon hiermee gratis bij Muir Woods naar binnen.
Dit is "sorrel", een bodemplant met hart-vormige bladeren die van beschutte plekken houdt. Als de zon op de bladeren valt, dan klappen de blaadjes vanzelf naar beneden!
Okee, ik hang ook even de "japanner" uit, en laat een volkomen vreemdeling een foto van mij maken met de Golden Gate Bridge op de achtergrond, nu het ein-de-lijk een keertje NIET mistig is hierzo. Dit is HET bewijs dat ik er geweest ben! Met als klap op de vuurpijl: Klik hier voor je eigen Wallpaper versie van de Golden Gate Bridge, leuk voor op de achtergrond van je computer.
Ik voel mij als een soort vooruitgestuurde "verkenner". Ik ben tenslotte niet de enige die hier de komende weken aan de slag gaat, maar wel de eerste. Ik heb collega's die (hetzij wat later als ik) ook hier een paar weken gaan werken. Dus, speciaal voor mijn collega's die mijn weblog lezen, en komende week in Santa Clara moeten zijn: Dit is waar we moeten zijn: 750 Central Expressway, Santa Clara, CA.
De ingang is op "Lafayette" en niet op Central Expressway. Maak niet dezelfde fout als ik door er aan voorbij te rijden, zonder de ingang te vinden.
Daar ga ik dan, voor een vlucht van 11 uur naar San Francisco. Een enorme rij mensen staat al anderhalf uur van tevoren ongeduldig in de wachtrij om maar zo snel mogelijk in te mogen stappen in de 'City of Lima', een Boeing 747-400 van KLM. Ik doe er niet aan mee. We zitten straks tenslotte lang genoeg in dit vliegtuig, en ik zoek een rustig plekje om het vliegtuig eens te bewonderen. Ik werk al jaren bij de KLM, maar het blijft me af en toe toch een raadsel hoe zo'n groot bakbeest kan vliegen, en dan zo lang.
Inmiddels zo'n vijf en een half uur onderweg, over Groenland gevlogen, en nu ergens 10 kilometer boven de Hudson Bay in Canada. Nog maar op de helft van de reis van 8795 kilometer. Alhoewel, er wordt ons beloofd door de Captain dat we zo'n half uur eerder aan zullen komen dan gepland. Maar in ieder geval, het is een lange zit. Ik ben wel blij met een rechtstreekse vlucht. De drie vluchten die we vorig jaar naar L.A. hadden, hebben ons geleerd dat overstappen ook niet altijd je-van-het is. Dan is 11 uur achter elkaar nog altijd beter.
Het vliegtuig zit tsjok-vol, en dat betekent dat er rustig 400 mensen aan boord zijn. Ik met mijn el-cheapo ticket, mocht natuurlijk niet zelf bepalen waar ik ging zitten; dat doen de betalende passagiers wel (strikt genomen ben ik met mijn "2 euro" voor een ticket ook een betalende passagier, maar het is gewoon net effe iets minder dan de 1200 euro die KLM er normaal voor vraagt). Dus ze hebben mij ergens in het midden van het vliegtuig gepropt, zonder enig uitzicht naar buiten. Maar goed, het is ontzettend bewolkt buiten (al uuuuuren), dus je ziet toch niets interessants (tenzij je misschien wolken-liefhebber bent).
Het voedsel aan boord is vandaag geheel in Zuid-Amerikaanse stijl. Dus ik zit aan de bonen en de kip in tomatensaus. En de film van vandaag: The Bucket List. Leuke film! Na het eten en de film de gebruikelijk immigratie-documenten gekregen om in te vullen.
Vraag D blijkt een tikkeltje lastig om in te vullen: Zoekt u werk in de VS; of bent u ooit uitgesloten en gedeporteerd; of eerder uit de VS gezet; of hebt u een visum of toegang tot de VS verkregen of proberen te verkrijgen door fraude of verkeerde voorstelling? Hmmm. Hmmm. Nee, ik doe niet aan fraude. Nee, ik ben nooit gedeporteerd.
Maar.... "Zoekt u werk in de VS"??? Tsja. Daar zou ik toch eigenlijk "Ja" op moeten antwoorden. Om maar niet in discussie te geraken met de toch-al-niet-zo-aardige douane van de VS, heb ik maar "Nee" ingevuld. Ik zit niet op lastige vragen te wachten.
Halverwege National Treasure - The Book Of Secrets komt de purser bij mij met de vraag of ik een enquete in wil vullen. Aangezien ik deze film toch al een keer had gezien: "Nauurlijk wil ik dat!" Interessante vraag uit deze enquete: Wat vind U van de kwaliteit-prijs verhouding van onze vlucht?
Nou-ou-ou; aangezien mijn ticket maar 2 euro kost: zeer goed! Deze "2 euro" slaan natuurlijk helemaal nergens op, maar goed, dat krijg je als KLM zelf een ticket boekt voor een KLM medewerker (Okee, ik heb nu genoeg gezwetst over die 2 euro, ik beloof het, ik zal het er niet meer over hebben).
Het avondeten is alweer in Zuid-Amerikaanse stijl: Tomatensoep en een spicy salade van bonen met cheese-cake. Niet onaardig (en ook heel leuk geserveerd), maar ik ben zelf niet zo'n bonen-liefhebber, en ik mijn bonen-limiet alweer bereikt voor deze maand.Maandag 26 mei 2008 - In San Francisco
Het half uurtje eerder aankomen (wat beloofd was door de Captain) verdampte al heel snel, toen bleek dat het erg druk was op het vliegveld van San Francisco en ons vliegtuig een paar rondjes mocht gaan cirkelen voordat we mochten landen. Uiteindelijk dus toch nog 11 uur gevlogen.
De douane van de VS is nog weer een stapje verder gegaan in hun grens-controles: In plaats van alleen maar de vingerafdrukken van je wijsvingers te nemen, moet je nu van ALLE vingers vingerafdrukken laten maken. Dat schiet dus niet op in de wachtrij voor de paspoort-controle. Maar met een beetje geduld kom ik er toch doorheen. Koffer opgehaald en met de Airtrain naar de Car rental center. Die Airtrain is echt leuk; dat is een trein die heel hoog rijdt en je dus een perfect uitzicht biedt op het vliegveld.
De huur-auto ophalen ging zeer soepel. Ik ben nog altijd Elite Club Member (ja, daar moet je eerst heel wat kilometers voor rijden in de VS, voordat je "erbij" hoort!!!) en ik mag dus direct doorwandelen en zelf een auto uitzoeken uit een lange rij wagens. Het is een Chevrolet Impala geworden. Ik ben eerst maar eens naar Downtown SF gereden; Het is niet de eerste keer voor mij in San Francisco, dus het gaat me redelijk af. Je kan heel leuk langs alle pieren rijden bij de Port of San Francisco, en dan kom je natuurlijk ook langs de plaats waar de boot naar Alcatraz vertrekt, en langs pier 39. Eerst maar eens doorgereden naar de Golden Gate Bridge. Er is daar een visitor center (bij de zogenaamde Last SF exit) waar je de brug heel goed kunt zien.
Het "stikt" hier van de Japanners, die allemaal stuk voor stuk zelf op de foto moeten met de brug op de achtergrond. Die Japanners komen echt thuis van een vakantie in Amerika met 165.000 foto's van zichzelf, met het een of andere bouwwerk of uitzicht op de achtergrond. Wat ze daar toch mee moeten?!
De Golden Gate Bridge is ook bekend om het grote aantal zelfmoorden wat hier plaats vindt. Een sprong van de brug af is bijna nagenoeg altijd dodelijk (gezien de hoogte van de brug, en de sterke stroming van het koude water eronder) en er gaan geruchten dat er toch wel eens in de 2 weken iemand een sprong maakt. Vandaar: een bordje.
Golden Gate National Recreational Area, met San Francisco op de achtergrond.
Gespot in het "Presidio of San Francisco": Miep! Miep!
Het is vandaag in de Verenigde Staten Memorial Day, een dag waarop men de gevallenen in de oorlog herinnert. En het is ook lekker weer, zoals we dag van San Francisco kennen: Zonnig, maar met een koele bries en grote hoeveelheden mist op de achtergrond. Ik ga terug naar Fishermans Wharf en Pier 39 om daar weer eens te kijken naar alle leuke winkeltjes, restaurantjes, de zee-leeuwen en de pelikanen die rondvliegen.
Ik vraag mij bij de zwervers in de VS altijd af, wat ze met hun geld doen.
Deze is tenminste heel eerlijk!
Ik heb die winkel weer gevonden die van die leuke t-shirts verkoopt. Het blijft toch weer bij een fotootje, want deze T-shirts zijn gemaakt met hulp van -jawel- echt geld, en dus aan de prijs!
Nog een oude bekende! Maar de beer moet zo langzamerhand wel een keer met pensioen. Hij heeft zijn beste tijd wel gehad!
Break-dancers op straat!
De zee-leeuwen zitten nog altijd lekker in de zon, te stinken en te schreeuwen.
Pietje de meeuw staat nog steeds klaar om de eerste de beste corndog uit de handen van een niets-vermoedende toerist te grissen.
Jep, Alcatraz is er ook nog steeds!
Damian is binnenkort jarig, en omdat papa zo vaak weg moet voor zijn werk, vieren we alvast vandaag zijn kinderfeestje. En aangezien een kinderfeestje thuis vieren meestal eindigt in een grote bende, besteden we ook dit jaar weer het kinderfeestje uit aan een zwembad, namelijk de Hoornse Vaart in Alkmaar. Erg leuk, vooral het golfslagbad en die glijbaan met geluiden en verlichting.
Je blijft je overigens verbazen over de hoeveelheid energie die kinderen af en toe hebben. Nou heb ik ze toch echt meer dan 4 uur laten zwemmen, en ze waren daarna nog helemaal druk aan het rennen, kletsen en lachen... Vrijdag 23 mei 2008 - Indy
Heerlijk! Weer zo'n ras-echte Steven Spielberg avonturen-film in de bioscoop: Indiana Jones 4. Van pure spanning heb ik vanavond zelfs mijn koffie-kopje (per ongeluk) aan barrels geschopt. Rustig maar, ik had 'm al op; het was echt niet zo dat de koffie door de bioscoop vloog; alleen van het kopje was niet veel meer over. 't Is ook niet verstandig om je lege kop en schotel vlak bij je voeten op de grond neer te zetten in een donkere bioscoop. Gelukkig was ik niet de enige: een rij voor ons, liet iemand kort erna zijn bier glas uit zijn handen vallen. Maar goed, genoeg over brekend servies! Het was weer een vanouds fantastische film. Echt van genoten. Nou jullie nog!
Ik heb vandaag mijn tickets ontvangen. Ik ga de komende 3 weken aan de slag in Santa Clara in de Verenigde Staten. Even mentaal voorbereiden op deze reis, want ik heb een directe vlucht van Amsterdam naar San Francisco, een vlucht van 11 uur. Ik heb nog nooit zo lang achtereen in een vliegtuig gezeten. En ik ga dit 4 keer doen, want ik ga tussendoor nog "even" een lang weekend terug naar huis.
En 't mooie van dit alles: een ticket kost.... 2 euro!
Doe mij meer van dit soort tickets: Heen en weer naar de VS voor maar 2 euro!
(Dat kostte de koffie bij Aer Lingus alleen al!)
Geen nieuws, daarom hou ik jullie voorlopig maar even bezig met een spelletje...
Madonna komt weer naar Nederland op 2 september voor haar Sweet And Sticky Tour! En vanochtend om 10 uur begon de kaartverkoop ervan.
't Was jullie vast al opgevallen, dat het de laatste tijd soms wat lang duurt voordat er weer een update op de weblog verschijnt. Ik heb het druk met een hoop dingen, dus dat veroorzaakt een deel van het probleem. Een ander lastig probleem was dat mijn laptop er geen zin meer in had. Na ruim drie en een half jaar begon de laptop aan alle kanten te rammelen, waaronder de harde schijf. Met als gevolg iedere dag meerdere malen een vastlopende laptop en niets anders kunnen doen dan maar weer eens uit- en aanzetten.
Geloof me, dat word je op een gegeven moment goed zat. Maar er is gelukkig een oplossing: een NIEUWE laptop. Vandaag gearriveerd: Gloedjenieuw dual-core systeem met breedbeeld-scherm en Windows Vista erop. Een hele verbetering!
Dat wil overigens niet zeggen dat er voortaan geen vertragingen meer zullen optreden in de weblog. Want ik moet binnenkort weer twee keer op dienstreis, dit keer naar Santa Clara in Californië, USA (dat is in de buurt bij San Francisco). En ook niet bepaald kort: Ik ga van 26 tot en met 30 mei er naar toe, en vervolgens van 3 tot en met 13 juni nog een keer. En dat is bij elkaar 35.232 kilometer reizen...
Santa Clara, Silicon Valley.
Het is mij vandaag gelukt om te chatten met de hiring manager. Eindelijk weer eens contact met Los Angeles!
Oke, de grote vraag: "Word ik aangenomen of niet?". Dit blijft voorlopig nog even een grote vraag. Waarom? Nou omdat: Er moet (voor het visum) eerst aangetoond gaan worden dat het op korte termijn niet mogelijk is om iemand in de VS te vinden die hetzelfde werk kan doen als ik. En dat is aan te tonen door bijvoorbeeld nog meer CV's van mogelijke andere kandidaten te behandelen. Als nou na een bepaalde tijd inderdaad blijkt dat er geen betere kandidaat te vinden is, dan valt er een visum te regelen. Er zijn al wat meer CV's binnengekomen op de vacature (waar ik op gesolliciteerd heb), maar ik heb al tussen neus en lippen doorgekregen dat ik tot nu toe de beste kandidaat ben, dus het ziet er nog altijd positief uit.
Maar of er op korte termijn daadwerkelijk een uitspraak komt of ik aangenomen wordt?! Dat zal wel niet. Ik verwacht in ieder geval dat er zeker nog wel een maand overheen zal gaan. Ondertussen heb ik met de hiring manager afgesproken om elkaar een keer te ontmoeten. Ik moet toch naar San Francisco, en... dat is niet zo heel ver van Los Angeles vandaan. Ik ga dan ook in juni een uitstapje maken naar Los Angeles!
Nee, niet ik, maar de hiring manager!!! DE man die dus al die tijd niet te bereiken was. En DE man waar ik juist nodig mee in contact moet komen om eens duidelijkheid te krijgen over mijn sollicitatie op een baan in Los Angeles.
Ik ga zo langzamerhand steeds stoutere schoenen aantrekken: Ik heb vandaag maar eens gebeld met een paar team-leden van Cedars-Sinai. Dat ging nou ook niet echt bepaald van een leien dakje. Na 8 keer bellen had ik er eindelijk eentje aan de lijn (maar dat had vast iets te maken met het feit dat ik tijdens hun lunch-pauze aan het bellen was).
En wat blijkt? De hiring manager heeft een knie-operatie gehad en is daarom al enige tijd niet op zijn werk - en dus onbereikbaar.
Pfffft....
Ik kreeg via de telefoon een tip: De manager schijnt "Yahoo Messenger" te gebruiken. Voor de mensen die dit niet kennen: 't Is net zoiets als MSN of Windows Live Messenger. Dus nu is de volgende stap: proberen te "chatten" met de manager!Maandag 12 mei 2008 - Koolmeesjes
We hebben koolmeesjes in de tuin! Leuk om te zien hoe vader en moeder Koolmees af en aan vliegen met eten, om hun piepende jongen te voeren.
Dan heeft het ophangen van het vogelhuisje toch nog nut gehad!
Jullie dachten vast "Oh, die waren op vakantie, dus er valt zeker niets nieuws te melden over de verhuisplannen naar Los Angeles". Nou fout. Zelfs in onze vakantie laat het ons niet los.
Afgelopen maandag was recruiter Terri terug van haar vakantie. Dus maar weer eens bellen. Het is bijna 2 maanden geleden sinds ik gesolliciteerd heb op die baan in Los Angeles, en ik zou toch wel eens willen weten of het....
Maar goed. Terri wist niets, nada, noppes. Of ik dinsdag terug wilde bellen; dan hoopte ze meer te kunnen vertellen.
Dinsdag dus weer aan de lijn met Terri: Maar ook toen geen nieuws. Ik ben de enige kandidaat voor de baan. Het visum zou niet het probleem zijn; de kosten van de verhuizing zouden geen probleem zijn. Maar ze wacht op een beslissing. "Nemen ze Michel aan of niet?!" Maar tot nu toe geen reactie van de hiring manager (de manager die mijn baas zou moeten worden). Ze heeft het geëscaleerd naar de manager van de hiring manager, en ook daarvan geen reactie.
Zucht. Wat nu?
Ik heb Terri maar eens gevraagd wat IK zou kunnen doen om hier wat voortgang in te krijgen. Ze wist dat er woensdag weer een bijeenkomst zou zijn over de openstaande vacatures. Dus of ik nog maar eens een email zou willen sturen naar de hiring manager om aandacht te trekken. En zo zat ik op dinsdag-avond laat in mijn vakantie een email te tikken naar de hiring manager (en meteen een kopietje naar zijn manager).
Goed. Dinsdag de email de deur uit gedaan. Woensdag: niets vernomen. Ik had toch zo op reactie gehoopt na die vergadering over de openstaande vacatures. Donderdag: niets vernomen. Vrijdag: Nou ben ik het zat en ik trek de stoute schoenen aan door gewoon de hiring manager te bellen. Maar helaas: iedere keer de voicemail.
WAAR ZIT DIE MAN??!?!! Aaaarrrrggghhhh!
Oke, vooruit, jullie hadden dan misschien toch een beetje gelijk: Er valt WEER niets te melden. To be continued. Ik ga maandag weer bellen (Op tweede pinksterdag? Ja, op tweede pinksterdag. Dat vieren ze namelijk in Amerika niet, daar moeten ze maandag gewoon werken).Vrijdag 9 mei 2008 - Chocolade
Vrijdag zijn we via de toeristische route vanuit Duitsland door België naar Valkenburg gereden. In Valkenburg zit een bijzondere chocolade winkel: Visser Chocolade. Zo lekker!!! Daar moesten we even een doosje van mee nemen.
De rest van de rit naar huis door Nederland was lang. Het was nou niet bepaald rustig op de weg. Gelukkig waren wij niet 1 van die 6 miljoen stumpers die juist met Pinksteren een lang weekend weg gingen; we hebben namelijk nog nooit zo'n lange file op de A2 zien staan - de andere kant op!Donderdag 8 mei 2008 - Freilicht-museum
Nog wat beduusd over de briesende feeks op de gang van gister-avond (oke, ik ben wat cynisch hier), proberen we deze ochtend zo veel mogelijk de eigenaren van de vakantie-woning te ontwijken. Geen zin meer in leuke gesprekjes met explosieve Duitsers. En dat lukt! Ik weet broodjes te scoren bij de bakker, zonder ze ook maar 1 keer te zien. En enige tijd later vertrekken we naar een freilicht-museum zonder een glimp van ze op te vangen.
De term freilicht-museum was mij wel eens eerder in Duitsland opgevallen, maar ik wist eigenlijk nooit wat het was. Nu wel. Nog voor haar explosieve gedrag had ik de eigenaresse gevraagd wat het was. Het schijnt een museum te zijn waar ze hele oude huizen vanuit de omgeving naar toe verhuizen om daar een soort openlucht-museum van te maken.
En het was eigenlijk best leuk. Met weer een veel te warm zonnetje liepen we vandaag door een bos langs allerlei oude Rheinland-huizen. Wat eigenlijk nog veel leuker was, was een gedeelte van dit openlucht-museum wat bestond uit een aantal tentoonstellingen; Eentje over de geschiedenis van Duitsland (waar ze overigens ook gewoon de eerste en tweede wereldoorlog in beeld brachten zoals het echt gebeurd was) en 1 tentoonstelling over hoe veel Duitsers vroeger naar Amerika zijn geëmigreerd zijn (iets wat ons wel aansprak, zoals je je kunt indenken).
De kids in een hele oude molen.
Uiteindelijk hebben we zowat de hele dag in dit museum doorgebracht, veel langer dan we hadden verwacht, zo leuk was het. Hierna zijn we nog 1 keer naar Gemünd gereden, om nog een keertje te eten bij Grill-house Rhodos, waar het ons de vorige keer zo goed was bevallen. Ondanks dat de bediening van de man nog steeds waardeloos is (weer de bestelling niet goed opgenomen), was het eten erg lekker.
's Avonds doen we nog 1 keer een avond-wandeling door Hergarten en ontdekken we een leuk bos, heel dichtbij, waar vooral heel veel mieren leven. Woensdag 7 mei 2008 - Gillende maniak op de gang!
Ja, vreemde titel: "Gillende maniak op de gang", maar daar kom ik straks op terug. Zelfde riedeltje vanochtend: weer ontbijtje in de zon op het balkon. Het is behoorlijk warm vandaag. Damian heeft al een paar dagen het bord "National Park Eifel" langs de weg zien staan (op z'n engels uitspreken ("Nesjonal Park") want Damian vergeleek het behoorlijk met de parken die hij gezien heeft in Amerika) en wilde daar graag wandelen. Maar goh, wat was het warm. En dan in de zon, en ook nog bergje op. Bloedheet!
En dan nog gedragen willen worden ook!
We waren dus snel uitgewandeld, en gingen even bij Burg Hengebach kijken, een burcht in het stadje Heimbach. Ondanks dat het er leuk uitziet, is het een beetje suf. Een totaal verlaten burcht. Het restaurantje wat er zat is gesloten. Overigens is heel Heimbach een ingeslapen stadje. Hier en daar wat oudjes op de stoep en verder weinig te beleven.
Burg Hengebach.
We zijn ook nog even in Monschau geweest. Weer zo'n ingeslapen stadje met jawel, een glas-werkplaats. Hmmm. Niet waar wij willen zijn.
's Middags zijn we bootje gaan varen bij Schwammenauel. Er liggen hier een aantal stuwmeren, die zo groot zijn, dat ze er rondvaarten op houden.
Bij de Rur-berg.
's Avonds weer eens een wandelingetje gemaakt door Hergarten. Je komt zo allerlei dieren tegen, dus de kinderen vinden het helemaal geweldig.
Ach, wat lief, kleine geitjes. Ze staan in een veld vol met gras en we voeren ze.... gras!
Hee, een klein vogeltje op de grond. Het lijkt wel een jonge roof-vogel. Michael probeerde hem (of haar) aan te raken, maar hij (of zij) viel Michael direct aan en hipte toen weg!
Oke, terug nu naar de "gillende maniak op de gang":
's Avonds om half elf gaat Michael nog even douchen, nadat wij samen hebben zitten kaarten. Niet veel later staat de eigenaresse van de woning zeer boos aan de deur. Dezelfde vrouw die de afgelopen dagen altijd zo aardig tegen ons was. Ze schreeuwt wat aan de deur over dat ze altijd goede huurders heeft, maar dat het nu niet zo is en dat het we erg onrustig zijn ("ruhe!"). En waarom die Hollanders in hemelsnaam zowel 's ochtends EN 's avonds moeten douchen?! ("immer baden, baden, baden!").
Ik ben nogal overdonderd door deze reactie en zeg alleen maar dat ik dit niet wist (ja suffe reactie, maar kom jij maar eens uit je woorden, als iemand in het Duits naar je staat te schreeuwen). Ze had ons nooit iets verteld dat het rustig moest zijn na een bepaalde tijd of dat we 's avonds niet mogen douchen; Dus we konden dit ook echt niet weten. Daarnaast douchen wij niet 's ochtends EN 's avonds. Alleen wij douchen 's ochtends en de kinderen 's avonds.
Zwaar verbaasd laat ze ons achter. We begrijpen er niets van. Zo behandel je je (betalende) gasten toch niet? Het was een reactie die we wel eens vaker bij Duitsers bemerken: meestal gewoon aardig en niets aan de hand; Doe je 1 ding fout, dan zijn ze ineens heel erg boos. Dinsdag 6 mei 2008 - Eifel
We hadden vanochtend ontbijt op het balkon in de zon, met getjirp van de vogeltjes op de achtergrond. Heerlijk!
Hier in de Eifel veel velden vol met gele bloemen.
Ons eerste doel van vandaag was een bezoek aan Abtei Mariawald, een mooi klooster. Daar bleek echter niet heel veel meer te doen dan een beetje kerkje kijken (het klooster zelf mochten we niet in), dus we waren hier snel klaar.
Hierna zijn we doorgereden naar Vogelsang. We hadden hier verwacht één of ander ruïne van een burcht aan te treffen, maar het bleek iets compleet anders te zijn. Het is een complex wat ooit gebouwd is om Nationaal-Socialisten op te leiden. Kinderen van 10 jaar een ouder werden hier opgeleid om mee te helpen in de tweede wereld-oorlog. Kan je je het voorstellen? Dat is Damian over 1 maand. Kinderen van 10 jaar die leren om te schieten. Bijna niet voor te stellen.
Ingang van Vogelsang.
Na de oorlog is het eerst kort bezet geweest door de Britten en daarna heel lang door de Belgen. De Belgen zijn er pas in 2005 vetrokken. Nu wordt het een monument ter herinnering aan de oorlog, maar het is nog niet echt af. Veel gebouwen zijn dicht en dus niet te bekijken; erg jammer. Zo staat er een Belgische leger-Cinema, waar je dus niet in kan.
Oude leger-gebouwen op Vogelsang.
's Middags belandden we bij een Biker-Treff; een soort snackbar met bratwurst, omgeven door Duitse bikers.
Okee, neem die foto, dan kan ik gaan eten!
Daarna rijden we door naar een Wildpark in Schmidt. Wildparken zie je overal in de Eifel en zijn erg leuk om te bezoeken. Een beetje banjeren door een bos en ondertussen een hoop dieren zien en kunnen voeren. Scoort altijd goed bij de kinderen.
Ze eten hier zo je zak met mais leeg!
Dit kan je krijgen als de zak dan ook echt leeg is!
Normale mensen lopen gewoon over het pad; pubers doen het altijd anders.
's Avonds hebeen we leuk spelletjes gedaan en nog een avondwandeling gemaakt naar Wachberg.
En er zit vlak bij een gans te broeden!
Deze week zitten we weer eens in de Eifel. Doen we wel vaker, zo in de korte vakanties. We regelen ergens een vakantie-woning, midden in de natuur van de Eifel, en het is eigenlijk altijd leuk. Deze keer zitten we in Hergarten, vlak bij Heimbach, in de Rur-Eifel, dat is zeg-maar in het noorden van de Eifel, tegen de Belgisch-Duitse grens aan.
Uitzicht over Heimbach.
's Avonds zijn we op zoek naar een pizzeria, maar dat bleek moeilijk te vinden. Na een tijdje zoeken belanden we bij Grill-house Rhodos in Gemünd, waar ze ook pizza's serveren. Niet echt een pizzeria, maar eerder een Grieks tentje. De bediening is waardeloos: De man wist onze bestelling niet goed op te nemen, en was niet te bereiken voor toen we nog een toetje wilden. Als je dan naar hem toeloopt voor de dessert-kaart, gaat-ie spontaan staan afrekenen?! Mooi stukje mis-communicatie tussen een Nederlander en een Griek die samen Duits proberen te praten. Nou ja, wat we dan geserveerd kregen was wel erg lekker en goedkoop. En bij de McDonald's hebben ze ook lekkere toetjes.
En in de supermarkt verkopen ze hier "Kirsch-Michel"!
Omdat we gisteren nog niet alle mozaïeken hadden gezien, gingen we vandaag nog een keertje rondrijden om de rest te bekijken. Onderweg zijn we een pluimvee-houderij tegen gekomen die open huis (of eigenlijk "open stal") hield. We hadden geen idee dat zoiets ook in Anna Paulowna bestond. We kregen hier direct kippen-soep en saté in onze handen geduwd, om vervolgens in de stal te mogen kijken. Niet alle stallen waren vol, maar totaal zijn er toch zo'n 70.000 kuikens op deze pluimvee-houderij (die overigens niet veel ouder dan 6 weken zullen worden).
Een lege stal.
Allemaal kuikens in een stal.
Na nog wat rond gekeken te hebben in de polder, zijn we uiteindelijk bij een terrasje in van Ewijcksluis beland, met een leuk uitzicht over een meer.
Stom is dat; je woont al jaaaaaren in deze polder en je komt toch nog dingen tegen die je niet eerder kende; Zit er zomaar ineens een leuk restaurantje met een terrasje aan het water?!
't Is weer tijd voor de Bloemendagen in de polder. Nou kennen we het eigenlijk wel een beetje (aangezien we al jaren in Anna Paulowna wonen), maar het blijft toch leuk om weer een rondje te rijden en de mozaïeken te bekijken. De buren hebben ook een mozaiek gemaakt, waar Michael ook een stuk aan mee heeft gewerkt:
Het is een vogeltje dat zichzelf ziet in een auto-spiegel; nagemaakt van een echte foto die iemand heeft weten te maken vanuit zijn auto.
Andere leuke mozaïeken, die we er tussen zagen staan:
En aangezien iedereen vandaag de vlag uit heeft gehangen, heb ik dat ook maar gedaan. Uiteraard, de vlag van Californië! (Neeee, we weten nog steeds niet of het door gaat, maar we vonden 't gewoon leuk om 'm uit te hangen).
Deze avond mocht (of eigenlijk "moest") ik weer een keertje rondrijden met het oud papier voor de Scouting. Achterop de vuilniswagen en maar oud papier er in gooien en laten samen persen. 't Werk viel overigens erg mee. Het is tenslotte mei-vakantie, dus er zijn genoeg mensen niet thuis en dus stond er niet zo veel oud papier langs de weg om op te halen. In twee en een half uur hadden we de hele polder gehad!Vrijdag 2 mei 2008 - Vliegtuigen, vliegtuigen en nog eens vliegtuigen
Michael is groot fanaat van alles wat met vliegtuigen te maken heeft, en roept al enige tijd dat hij piloot wil worden. Kortom, hij wilde graag vandaag een keertje mee naar het werk van zijn vader bij de KLM.
Nou werk ik toch al een stief kwartiertje bij de KLM, maar ik was nog nooit bij de Luchtvaart Hobby Shop geweest, wat echt gewoon om de hoek is bij Schiphol-Rijk. Dus we zijn er naar toe gewandeld om daar eens te kijken. Een soort walhalla voor iedere luchtvaart-liefhebber.
Tsja, welk model neem je mee naar huis?
Na lang rondkijken, heeft Michael uiteindelijk een paar boeken en het vliegtuig-model van een Boeing 767 van Delta Airlines meegenomen (het vliegtuig waarmee we naar Amerika zijn geweest). Eenmaal terug bij de KLM kreeg Michael ook nog een paar leuke KLM kalenders in zijn handen geduwd van receptioniste Ria.
Tot slot zijn we natuurlijk ook nog op Schiphol zelf gaan kijken; Even de vliegtuigen in het echt zien!
Ik had woensdag nog maar weer eens met Terri gebeld, of eigenlijk met haar voice-mail. Terri bleek op vakantie te zijn en is pas maandag weer terug. Dus alweer geen nieuws vanuit Los Angeles. Je snapt wel dat ik maandag natuurlijk weer even ga bellen; ditmaal wel iets kritischer, omdat zo langzamerhand na 2 maanden er wel een keer een besluit mag gaan vallen over mijn sollicitatie.
Maar goed, op deze zonnige hemelvaartsdag zouden we even ergens gaan wandelen. In plaats daarvan echter, belandden we bij een hele vage legerdump-winkel in Noord-Scharwoude. Waarom? Omdat we er wel eens de vlag van Californië hebben zien wapperen. Eens kijken of we die konden kopen. En ja hoor, het is ons gelukt. Nu nog een vlaggestok, want die hebben we nog niet.
Damian, hou die vlag eens omhoog?
"Wat moet je nou met die vlag?" Ehh, nou ja, als het WEL doorgaat, dan hangen we natuurlijk de vlag uit! En ondertussen, wie weet brengt deze vlag ons wel geluk?!
Datum: 10 juli 2026 - Laatste update: 7 juni 2026
