Zo. Laptop weer gemaakt. Dan denk je, we nemen een dure echt goede laptop. De mijne is nu al voor de 3de keer stuk gegaan in anderhalf jaar tijd. En die van de mannen? Daar is nooit wat mis mee. Misschien toch maar niet meer mijn laptop mee onder de douche nemen of als snijplank gebruiken. Misschien dat, dat helpt?!
Toetsenbord defect. Lenovo kon niks voor ons doen, want de garantie was na een jaar verlopen. Ja, het is wat vreemd dat een dure laptop 3 keer stuk gaat in zo'n korte tijd, maar helaas, niks aan te doen. Na wat geld ertegenaan gegooid te hebben om een nieuw onderdeel uit Atlanta over te laten vliegen, en wat uurtjes sleutelen van Michel zijn kant is de boel weer gered.
Ik ben niet persé een Elton John fan en Michel was degene die graag heen wilde, maar ik moet zeggen, dat ik het een hele goede en mooie film vond. Echt veel beter dan ik gedacht had, een aanrader!!
We blijven maar op en neer gaan om toch weer spullen terug te brengen of om te ruilen. We wilden de voortuin wat kleur geven met kleur-rijke windmolentjes, maar er staat wat wind en ze zijn alle 3 al stuk. Maar weer terug naar de winkel dan. Wel jammer.
31 graden voorlopig en hierna alleen nog maar warmer en er moet nog met stenen gesjouwd gaan worden voor tussen de planten. Ook Tommie verstopt zich in de schaduw in de plant. En het leuke is: Straks is het te warm om van een tuin te genieten als hij af is. Dan wordt dat vooral in de ochtend of avond genieten, maar gelukkig is het tot aan eind november vaak nog mooi dus wordt het najaar een beetje onze zomer.
De film "Aladdin": Geweldig, echt helemaal geweldig!!! Ik heb genoten van deze prachtige film en ben er onder de indruk van wat ze er van gemaakt hebben.
Misschien voortaan toch iets minder van Bath & Body bestellen, 6 dozen is wat veel!
We zitten nu met 3 tuin-sets, de nieuwe, de oude en degene die we toch niet mooi vonden en nog opgehaald moet worden om retour te gaan. Tjsa. Dan heb je heel wat dozen staan.
Onze nieuwe tuinset is vandaag aangekomen, en die moest natuurlijk meteen in elkaar gezet worden. Toen dat (nagenoeg) gebeurd was, tsja, dan kan de oude tuinset wel weg. Even een paar fotootjes gemaakt van de oude tuinset en op de Facebook pagina van onze wijk gezet met de tekst "Free".
Vier minuten.
Dat is hoe lang het duurde voordat er al iemand was die het wilde ophalen. Ik was bezig de tuinset aan de kant van de weg te zetten, en toen stond er al iemand bij me die het wel wilde hebben. Toevallig een stel met twee dochters aan het eind van onze straat die het graag overnam van ons. Hun jongste dochter van 3 jaar gaf me een omhelzing om mijn benen, zo leuk!
Een kleine update over Michael's reis: Michael is op 8 mei van Cebu in de Filipijnen naar Ho Chi Minh City in Vietnam gevlogen - met zijn reismaatje. Daarvandaan door gereisd naar Da Nang, en vandaag weer overgevlogen naar Hanoi, in het noorden van Vietnam, waar ze de komende weken zullen gaan besteden.
We ontvangen helaas geen foto's meer van Michael. Dat heeft iets te maken met een enorme hoosbui en een volledig doorweekte telefoon, die daarna niet meer werkte. Hij heeft nog wel een andere telefoon bij zich, maar die maakt lang niet zulke mooie foto's, helaas.
Verbouwereerd zijn we! Ik kan het nog steeds niet geloven! Jeetje, wat was dit spannend. Kreeg het er warm van en dit keer eens niet vanwege de Texaanse warmte. Geweldig!!! Volgend jaar met mijn neus op het scherm, wie gaan het presenteren, en waar en hoe en wat!!??? Ik ben zooooooo benieuwd. Misschien wel heengaan en erbij zijn, nog beter!
Eindelijk weer zaterdag! Er moet een tuinset in elkaar gezet worden en er moeten planten geplant worden en altijd is het hier zonnig en warm ,behalve op... zaterdag! Iedere keer slecht weer op een zaterdag de laatste tijd. Dat begint nu wel vervelend te worden als je aan de tuin wilt werken.
Wat een bizar noodweer!! Overstroming waarschuwingen op onze telefoons. Tegen 3en zegt Michel dat hij op de buienradar ziet dat het bij ons weg gaat trekken en warempel, we zien een stukje blauwe lucht. Hup in de auto richting het tuincentrum. We zien in de wijk al een flinke boom getroffen door de bliksem. Aparte marsh-mallow achtige wolken buiten. Onderweg wordt het erger en erger, zicht is compleet weg en we gaan maar schuilen (ook uit angst voor hagel, want vanmiddag kwam er weer wat naar beneden in fors formaat). Zucht. We moeten ook nog boodschappen doen, anders wordt het een boterham vanavond. Onderweg zie ik velden vol water staan. Het is ook echt bizar wat er nu aan regen valt! Een urenlange wolkbreuk. Nou .. nou maar weer terug naar huis dan. Vraag me wel af waarom dit noodweer altijd in een weekend moet.
Leuke zaterdag zo! De tuinset is ook niet goed, dus die al in elkaar gezette bank moet weer uit elkaar en die 2 gevaartes van dozen moeten weer terug gestuurd worden. Ik moet nog naar de winkel, iets van decoratie omruilen en ondertussen vergaat de wereld buiten qua weer!! Nou moet Nederland vanavond wel winnen, hoor!
Friday dinner & movie night. Ik zie het nog voor me, die hele Pokemon gekte. Hele mappen vol (te dure) kaarten, het plotselinge gegil als er een zeldzame of glimmende kaart in het pakje zat, het weg zweten in de zomer op het parkeerterrein van de Veerburg, want daar was op woensdagmiddag kofferbak markt en er stond daar dan een man met hele speciale kaarten. Eindeloos bladerden ze die man zijn mappen door voordat er een keuze werd gemaakt (en mama maar wachten en het heel warm hebben). Ruzie als er een ruil met achteraf spijt werd gemaakt. "Ik heb me bedacht en wil graag mijn kaarten terug!", "Nee, die krijg je mooi niet!! Ruilen is ruilen!" (nou dan werd ruilen meer huilen). Dit ligt nu allemaal ver achter ons, ergens in een doos in de garage, en Pokemon boeit allang niet meer. Maar .... als er dan opeens weer een film ervan in de bioscoop komt, dan kun je die toch niet overslaan, al is het maar vanwege alle herinneringen die boven komen!
We waren er bijna klaar voor om te gaan kijken naar de 2de halve finale van het Eurovisie songfestival. Michel had saucijzenbroodjes gemaakt. Opeens vonden we Tommie gek doen, beetje anders dan anders. Hij zat ook op een plek in de woonkamer waar hij nooit zit, beetje in elkaar gedoken ook, en dan zien we bloed op de tegels. Oh jee, heeft hij wat?? We kijken hem na, maar kunnen niks vinden. Michel bukt bij het televisiemeubel om de laptop op onze grote TV aan te sluiten en dan zie ik Tommie een scherpe blik onder de TV kast werpen. "Zag je dat?", vraag ik Michel. Ja, hij zag het ook en duikt onder de kast (voor zover mogelijk), maar ziet echt niks. Dan haalt Michel het Wii Fit bord weg (een soort mee-beweeg ding wat bij een sportief computerspel hoort) en daar staren de oogjes van een klein ietwat gewond konijntje hem aan!!
@##$$$%%&^%*!!!!
Verdorie. Is het weer zover?! Tuurlijk schiet het beestje weg en volgt er een kleine race door de woonkamer. Zucht ...... beestje gevangen, beestje naar buiten en dan kunnen wij kijken. Maar jeetje zeg, Tommie, je bent niet meer de jongste. Ga eens met pensioen alsjeblieft!! Maar goed, wel super dat Duncan Laurence door is naar de finale!!!!!!! Zaterdag weer voor de buis. Zin in!
Planten voor in de tuin gehaald. Jemig, wat stonden we weer weg te zweten en de echte zomer moet nog beginnen. Pffffft.
We willen de achtertuin eens gaan aanpakken en opknappen, wat leuke planten, wellicht nieuwe tuinset, et cetera. Zonde geld als je plannen hebt naar Nederland terug te willen verhuizen, misschien. Ja waarschijnlijk, wel ja. Maar zo dachten we er een paar jaar geleden ook al over en hadden we het toen gedaan, dan had ik nu toch al een paar jaar van een leuke tuin genoten. Ik wil er ook gezellig bij zitten. Geen idee wanneer we gaan. Wanneer het zover is en tot die tijd wil ik leuk in de tuin kunnen zitten na jaren een saaie tuin te hebben gehad.
Anderhalf uur aan de telefoon gezeten met Michael afgelopen maandag (nog vanwege moederdag). Het mooiste kado was wel, dat hij zei dat hij erg van zijn moedertje hield. En dat is denk ik de eerste keer dat hij zoiets zegt. Met Damian heb ik samen kleine appeltaartjes gebakken, en die waren echt heerlijk!!
Bezig met cactus en vetplantjes. Ik heb een leuk bakkie gemaakt en nu komt het er op aan om de boel levende te houden. Hmmm. Michel was zo lief om de cactus van me over te nemen. Het planten van een cactus is pittig lastig en ik heb Michel heel wat keren "AUW!!" horen roepen.
Het leuke van "project cactus" is vooral hoe je het in je hoofd bedenkt. Uitvoeren daarentegen, is dan nog wel even een klusje. Hoe verzorg ik een cactus? En vetplantjes? Zodat ik het niet voor niks heb staan doen. En waar zet ik het neer?
Friday Dinner & Movie Night: Nou, we hebben eindelijk een plekje weten te bemachtigen hoor!! Wel 3 plaatsen aan de zijkant en niet mooi in het midden, maar hee! Wel met D-BOX! Dit soort films is echt bijna heilig voor de amerikanen, en was de afgelopen weken telkens uitverkocht.
Ik begin vandaag met mijn nieuwe baan. Als je een beetje deze blog hebt gevolgd, dan weet je dat ik op zoek moest gaan naar ofwel een andere functie bij mijn werkgever, of gewoon een heel andere baan.
Ik blijf bij mijn werkgever, NTT Data, maar ga nu verder bij het Hilton account. Dat bleek uiteindelijk het gemakkelijkste, en was snel geregeld.
Dus er zijn een paar keuzes afgevallen:
Ik heb bij Citi Bank gesolliciteerd (waar ik dan via NTT Data zou kunnen gaan werken). Daar hebben ze me aangenomen, 1 dag nadat ze me ook al bij Hilton hadden aangenomen. Ik had daar toch heel even 2 banen bij dezelfde werkgever. Rare situatie. Ik heb maar even duidelijk gemaakt, dat ik dat niet kan doen, dus de recruiter moest Citi Bank afzeggen, want ik had de functie bij Hilton al geaccepteerd.
Ik heb ook gesolliciteerd bij Amazon Web Services. Daar ben ik afgewezen. Ik ben bij Amazon op bezoek geweest, maar ik vond eerlijk gezegd de interviews niet lekker lopen, dus ik kijk niet heel erg op van deze afwijzing. Het waren 4 interviews achter elkaar, best wel pittig, en ondanks dat ik zelf ruimschoots op tijd was, was mijn eerste interviewer gewoon een kwartier te laat, waardoor de rest van de interviews allemaal gehaast werden. Niet bepaald professioneel. Ik had ook het gevoel dat er een sfeer hing, van "kijk-ons-eens-hip-zijn", en ik vond het niet echt een sfeer waar ik mezelf goed bij vond passen. De interviews stonden ook bol van de behavioral questions, en dat vond ik uitermate vermoeiend.
Tenslotte heb bij ThoughtSpot gesolliciteerd. Daar meerdere gesprekken gehad, en dat verliep allemaal uitstekend. Hele gemakkelijke gesprekken. Leuke mensen. Gezellige sfeer. MAAR.... de tweede persoon waar ik mee interviewde vertelde doodleuk dat ze regelmatig 60 uur per week werken. En de hiring manager vertelde mij dat ze binnenkort naar Addison gaan verhuizen, een stuk verder bij ons huis vandaan. En daarmee was mijn interesse meteen down the drain. Ik begrijp niet helemaal hoe ze denken nieuwe medewerkers te gaan vinden, als ze mensen 60 uur per week laten werken. Dat is niet echt heel erg aantrekkelijk om te gaan doen, tenminste, dat vind ik. Maar goed, wel eerlijk van ze, om dat te vertellen. Ik heb dit maar laten sudderen, en uiteindelijk ben ik ook hier afgewezen.
Zowel Amazon als ThoughtSpot weigerden me te vertellen, waarom ik was afgewezen. Dat mogen ze niet zeggen. Waarom ze dat niet mogen zeggen, dat weet ik niet. Iets van legal blah-di-blah. Dat vind ik toch een beetje raar. Hoe kan ik mezelf nou verbeteren, als ik niet weet wat het is, waarom ze me afwijzen?!
Wat ik ook gek vind, is, dat als ik solliciteer, en ik denk dat de interviews waardeloos zijn verlopen (zoals bij Citi Bank), dat ik daar dan word aangenomen. En terwijl, wanneer ik denk dat de interviews perfect gingen (bij ThoughtSpot), dat ik dan word afgewezen. Het valt niet te volgen.
Pfff. Drie uur later aangekomen dan de bedoeling was, maar we zijn er.
Op het vliegveld van Tucson hadding we vertraging, want het vliegtuig wat uit Dallas moest komen is gecanceld vanwege noodweer daar, en er moest een crew ergens anders vandaan komen. Het zou eerst een half uurtje vertraging zijn, maar toen we eenmaal op het vliegveld waren, kwam daar nog een uur bovenop, en later nog eens anderhalf uur. Hadden we dat nou eerder geweten, dan hadden we nog iets leuks kunnen gaan doen in plaats van wachten. Maar ja.
We hebben gegeten op het vliegveld en ik dacht alleen een schappelijke hamburger te bestellen, maar krijg er weer de Kilimanjaro aan patat bij. Volgens Michel is de patat berg is zo hoog, dat er bijna sneeuw op ligt.
We rijden nog even door naar een kerk, San Xavier del Bac, ooit gesticht door de Spanjaarden in 1783. Het staat hier en daar ook in de steigers, want het raakt in verval. Er was daar nog een Mexicaans restaurant met binnenplaatsje maar ook dat is zo in verval allemaal dat we maar weer verdergaan. Buiten bij het kerkje staan indianen hun bekende gefrituurd brood te verkopen, maar zo vers heet gefrituurd iets eten uit het vuistje in de warmte zien we ook niet zo zitten.
Trouwens, als je goed kijkt, zie je dat 1 grote cactus er een gat in heeft, vele hebben dat. Dat doen kleine uiltjes die daar hun nestje in maken.
We ontbijten heerlijk ontspannen buiten bij The Lodge on the Desert. Na onze spullen weer ingepakt te hebben, is er nog wel wat tijd over voordat we op het vliegveld moeten zijn.
We rijden naar een uitzichtpunt op een berg, en ja, och, heel erg onder de indruk zijn we er niet van. Tucson is vooral uitgestrekt en erg droog en stoffig. Je ziet er ook werkelijk nergens gras. De bevolking lijkt wat armoedig en het stikt er van de dicht getimmerde restaurants, winkels, huizen, enzovoort.
Ik heb de cactus knuffel in de giftshop weerstaan. Ik heb immers Smokey de beer al. Maar wat is-ie leuk! Ook de pen heb ik weerstaan, wel heb ik een zakje Saguaro cactus thee meegenomen en ben er erg nieuwsgierig naar.
Na het cactuspark gaan we in Tucson ergens een hapje eten (Indiaas) en een hotel zoeken. Om deze week leuk af te sluiten kiest Michel voor een mooi hotel, de Lodge on the Desert. Zelf voel ik me alles behalve mooi. Ik ben zweterig, moe, stoffig en de droogte doet iets geks met mijn haar (het is ook dringend kapper tijd, thuis maar gelijk een afspraak maken). Het was een super leuke week. Maar nu tijd om naar huis te gaan om te ont-stoffen, lekker weer terug naar Damian en de katten en ik verheug me op a.s. dinsdag dat het hele Songfestival gebeuren begint. En als Nederland wint dan eet ik zo'n grote cactus op. Nou ja ... ik heb er ook een zakje thee van gekocht - is misschien iets vriendelijker voor de keel.
Er schijnen wat rotstekeningen van tussen 500 en 1500 jaar oud te zijn die indianen ooit getekend hebben in het Saguaro National Park, maar ja, dat is wel weer even een loopje in de warmte een heuvel op! Eerst makkelijk wat treetjes omlaag, maar daarna toch echt omhoog en dan tussendoor ook nog een gezellig waarschuwingsbordje over slangen & gevaarlijke bijen. Ik zweet weer wat af en ben ook best moe van de warmte en de rest van onze actieve week, maar ik liet me niet kennen en ben dus met Michel mee gegaan.
Er zijn nog 30 foto's.
Michel merkt op dat ik er vandaag goed op gekleed ben, schoenen in de kleur van de grond, rokje in de kleur van de prickly pear en shirtje in de kleur van de bloem van de prickly pear cactus. Ik blend mooi in!
We rijden naar het Saguaro National Park. Ongeveer 2 uur rijden vanaf Phoenix, in de buurt van Tucson. Onderweg herinnert onze huurauto ons er regelmatig aan dat we een koffiepauze moeten nemen. En we halen een koffie "to-go" bij Dutch Bros (ooit begonnen door 2 Amerikaanse broers van een Nederlandse vader).
Als we aankomen, zijn van een afstand de cactussen al niet te missen. Jeetje, wat een dingen!! Ze groeien ongeveer 2 centimeter per jaar, ze gaan bloeien als ze rond de 50 zijn, en staan dan nog een jaar of 100 in bloei.
Het regent wat vandaag en het waait, maar dat geeft niet, want we beginnen de ochtend binnen bij Odysea, een aquarium in Phoenix.
Het is dinsdagochtend en geen vakantie tijd. We verwachten het aquarium bijna voor ons zelf te hebben. Heerlijk. Wie doet ons wat. Nou ... tig schoolklassen op schoolreisje doen ons wat!! Lieve help wat een herrie en een drukte. Ze nemen het hele aquarium in bezit en we proberen ons er zo goed mogelijk doorheen te wurmen. De galm in het aquarium doet ook niet veel goed voor de hoge kinderstemmetjes. Pfff!
We gaan nog een zaaltje binnen waar de stoelen roteren en je van aquarium naar aquarium kijkt, de ene met haaien de andere met zeeleeuwen, enzovoort. Best grappig. :)
Als we vanuit het Hyatt Place hotel in Gilbert naar de auto lopen, zien we dat de boom waar we onder geparkeerd stonden gezellig zijn leuke gele bloemetjes over en naast de auto heen heeft gestrooid. Bij de voorruit doet het me denken aan zo'n gele bloemenslinger, waar men mee rond rijdt tijdens de bloemendagen in Anna Paulowna.
Vanavond heerlijk, maar vooral gezellig, uit eten geweest met Frans en Dorine bij San Tan Flats. We zaten heerlijk buiten en het is überhaupt altijd erg leuk om elkaar als Nederlanders in Amerika te treffen. Qua emigratie verhalen en over hoe je leeft en wat je wel en niet leuk vindt aan Nederland en Amerika, is het fijn praten, want je begrijpt elkaar daar heel goed in. Daarna nog koffie gedronken in hun prachtige huis. Echt heel erg gezellig ze weer gezien en gesproken te hebben. Op de terugweg naar ons hotel nog even de mooi verlichte mormonenkerk op de foto gezet.
We gaan naar Montezuma Castle. Daar staat nog een klein stukje overgebleven bouwwerk van de indianen van zo'n ongeveer 800 jaar geleden! Via afbeeldingen en een model kun je zien hoe het geweest moet zijn. We hebben dit ooit eerder gezien met de kinderen met dik over de 40 graden, maar dat is erg lang geleden en het blijft bijzonder. In de giftshop koop ik lotion van de cactus, genaamd "The Prickly Pear". Dan weer een rit van 2 uur naar ons volgende hotel in Gilbert en daar woont ook een Nederlands gezin, die wij kennen, en waar we een hapje mee gaan eten.
Vandaag de stad Sedona even in. We ontbijten eerst bij het Coffee Pot restaurant waar ze 101 verschillende omeletten hebben. Sedona is nogal een kunstzinnige en spirituele gemeenschap en veel ouderen gaan er na hun pensioen wonen. Het stikt er dan ook van de psychic readers. Je waant je in een terra cotta wereld en het is ook verplicht die kleur aan te houden of eventueel een andere aarde tint. Dit is dus bijvoorbeeld 1 van de weinige plekken waar de McDonald's niet overduidelijk geel en rood is. Er zijn diverse leuke bakkertjes (wel bizar duur, 1 koekje kost al 8 dollar) en ijstentjes, maar niet 1 met zitplek zowel binnen als buiten, terwijl de omgeving zich er juist zo voor leent!! Er is werkelijk niet 1 leuk terrasje. Bij 1 bakkertje zijn wat stenen bankjes buiten maar veel in de zon en ik zie het niet zitten met een gebakje op schoot, jammer. We kopen wat leuke souvenirs.
De cactus is hier duidelijk het thema. We zien heel veel dingen van kleding tot gebakjes en taart met de cactus er op afgebeeld. Als we zijn uitgekeken gaan we richting een kerk die op een rots gebouwd is (schuin omhoog lopen en warm!). Het is erg klein en je kunt alleen even binnen gluren, maar de locatie is op z'n minst bijzonder. We bedenken ons dat als we naar Nederland terug zouden gaan we in de afgelopen 10 jaar ongeveer 20 staten hebben bezocht en dat we onze tijd daarvoor dus goed besteed hebben. We kunnen dan tenminste zeggen dat we Amerika echt gezien hebben!
Ons volgende hotel is de Sky Ranch Lodge in Sedona. De rit er naar toe is zo mooi!! We stappen onderweg nog even uit voor een mini wandelingetje.
Bij de receptie van het hotel krijgen we een tasje mee met een Arizona gids, 2 flesjes water en 2 chocolate chip cookies. Dan rijden we Sedona nog even in voor een heerlijke pizza. Daar gezellig etend, spreken we ook onze verbazing uit hoe we destijds met 2 kleine kinderen rustig een road-trip maakten van 3 weken!! Ik moet daar nu niet meer aan denken en ben tegenwoordig meer fan van een weekje weg. We zijn nu 5 dagen onderweg en ik ben 's avonds echt af. Is dat misschien de leeftijd!? Als we terugkomen bij het hotel, is het leuk verlicht bij de lobby en horen we schreeuwende kikkers buiten.
Vandaag gaan we naar Bearizona, een wildpark. Het eerste gedeelte is rijden en daarna kun je door het park heen lopen. We vinden het er super mooi en heel erg leuk. Ook is de mega grote giftshop prachtig en als ik zie dat ze de iconische smokey the bear hebben, dan kan ik die niet laten liggen. Smokey zie je heel vaak op borden staan in hete gebieden en hij geeft dan aan hoe brandgevaarlijk het is die dag. Dit is een zeer bekende beer in Amerika.
Ook hebben ze prachtige houtsnijwerken in de giftshop en door het park heen. Aan de giftshop zit een restaurant vast en ik ga er even snel naar de WC. Als ik zie hoe mooi het restaurant is, besluiten we er meteen koffie te drinken. Het is allemaal van steen gemaakt en het is zo mooi!!
We moeten lachen om diverse beren t-shirts in de giftshop met grappige teksten. Ook komen we de opgezette beer Clyde tegen. Die beer is ooit gered en heeft de rest van zijn leven in Bearizona mogen besteden en na zijn dood is hij opgezet en kun je hem in de giftshop nog bewonderen. Midden in de winkel zie je ook een gigantische treinbaan die gemaakt is door een man die bij de spoorwegen van de Grand Canyon heeft gewerkt. Alles is een exacte kopie van de werkelijkheid en ook de poppetjes zijn kopies van zijn collega's.
We bezoeken nog een vogelshow en zetten uil George op de foto. We pakken de wild ride bus die eigenlijk dezelfde route rijdt als we al gedaan hebben met de auto, maar toen lagen alle beren te slapen en we hopen dat ze nu iets meer wakker zijn, en dat klopt! Het is lastig foto's maken vanuit een gammele rijdende bus maar het lukt redelijk. Daarna als we weer uitstappen bekijken we nog wat kleine beertjes in het park. Er zijn ook 2 prachtige jaguars, maar door reflectie en vele kinderhandjes op het glas is het erg lastig fotograferen. Ook loopt er nog een prachtige witte pauw rond. Dan gaan we gaan weer rijden, op naar ons volgende hotel.
Vandaag richting de Grand Canyon. Het weer valt nog erg mee. Fris in de schaduw, maar best warm in de zon. Het is goed te doen. Dit wordt onze 3de keer. We zijn in 2007 en 2009 ook bij de Grand Canyon geweest. En het is erg leuk om hier weer te zijn. We speuren om ons heen voor eekhoorns, want we hebben immers noten en gedroogde fruit mee, maar we zien er niet 1!! Dat was die andere twee keer wel anders. Toen liepen ze echt overal. Wat we wel heel veel zien zijn grote vliegende mega torren. Ze zwermen echt overal om je heen. Gelukkig doen ze verder niks.
We zoeken een terrasje op en bestellen een cappuccino en een appel kruimel punt. "Zullen we delen?", vraagt Michel. Even denken, nee, ik lust er echt wel 1 zelf op. Michel was even bang dat het een mega groot stuk gebak zou zijn voor die prijs maar alles is gewoon duur bij de Grand Canyon. Maar dan nemen we een hap. Oei!! Die is zwaar & machtig. Echt een suikerbom. We leren het ook nooit, dat de dingen hier niet zoals in Nederland zijn. Deze staat bijna rechtop in je maag. Amerikanen zijn echt dol op zoet, zoeter, zoetst.
Verderop gewandeld komen we dan eindelijk wat eekhoorntjes tegen. Ze zijn erg blij met de noten en de appelschijfjes. Leuk was ook dat wildvreemde mensen zowat over mijn schoot heen hingen om ook een goede foto te maken van het beestje. . Ik voelde zelfs een camera op mijn knie.
Onderweg terug bij Tusayan nog even langs de Starbucks en even tanken in Valle. Het is er bijna verlaten en ze verkopen er ook enorme kunstwerken voor in de tuin en er staat ook nog een ouderwets tankstation voor de sier, erg leuk.
De rit terug is erg mooi en we genieten, maar we zijn ook wel af van vandaag. We eten nog een hapje bij een Thais restaurant in Flagstaff, en dan genieten van ons bed op de hotelkamer. Heerlijk even niks meer.
Douchen was even spannend. Niet vanwege de douche zelf, maar omdat ik Michel tijdens dat ik stond te douchen dit rare apparaat bij de wastafel met water zag vullen en ik meteen begreep dat hij dit op mijn kleding ging gebruiken.
Oh-oh, als dat maar goed gaat!
Men heeft hier geen strijk plank en strijkbout, maar dit leuke nog nooit eerder gezien stoomapparaatje. Hmmm. Nou, het is wonderwel redelijk gelukt. Een plank en bout doet het beter, maar we doen het er maar mee.
Vandaag na het ontbijt in het Vdara hotel eerst even in het oude gedeelte van Vegas gekeken, op de Fremont Street. Dit was ooit het begin van Las Vegas, later is het steeds groter geworden maar dan een stuk verderop. Dit ligt dus ook een eindje bij The Strip vandaan. Hier heerst een heel andere sfeer. Verkopers op straat zijn opdringerig en het barst van de zwervers en er zat zelfs een oudere stevige dame poedeltje naakt op een stoel (je kon geloof ik tegen betaling met haar op de foto, maar ik sla ff over). Ook is de mafia hier actief geweest (Italiaanse immigranten) vandaar dat er ook een Mob (mafia) Museum zit, waar we een kijkje zijn gaan nemen van hoe het leven toen was, toen de mafia de boel nog regeerde.
Dan onze flinke rit richting de Grand Canyon. En zodra je Las Vegas uitrijdt, is de droogte van de woestijn en de directe armoede ook meteen goed zichtbaar. We lunchen nog even onderweg (een donker, oud en zeer oubollig ingericht restaurant (Calico) met kordate serveerster, en klandizie, die, op ons na, zeer bejaard is). We zijn duidelijk weer weg uit de luxe van Las Vegas. We maken onderweg nog wat foto's in Seligman en rijden weer verder.
Eenmaal bij het Little America hotel in Flagstaff, gaan we daar ook in het restaurant eten. Ik neem de fish & chips en als het wordt gebracht zie ik werkelijk de Mount Everest aan grote gebakken aardappelen op mijn bord (en drie enorme stukken gefrituurde vis). Allemachtig. Hier kun je met 3 of 4 personen van eten! De porties waren in Las Vegas beschaafder. Pfff. Je zit al vol van de aanblik. En na de vis en schaaltje salade kan ik nog net wat stukken aardappel op en zit dan bomvol. De serveerster kijkt dan nog iets verbaasd en of ik het dan in een bakje mee wil. Nou nee! Niet echt zin in een grote bak koude aardappelen morgen. Sorry, maar ik ben geen houthakker en kan dit gewoon niet op en moet een vol bord laten staan. Ik had wel gegeten, maar dat zag je gewoon niet. Nu even uitbuiken in de hotelkamer.
Morgen naar de Grand Canyon. Puntje van aandacht: Wij kennen deze plek alleen met hitte en ook Las Vegas 4 uur achter ons, was in de 30 graden, maar hier is het dus koud! En ik heb alleen zomerkleding mee. Hmmm. Misschien maar ergens een leuke Arizona trui scoren dan.
Nog even over de strip gelopen en hier en daar wat foto's gemaakt.
Grappig: In de lichtstraal van het Luxor zie je honderden vleermuizen zwermen die op de insecten afkomen die weer op het licht afkomen. Ze nomen dit ook wel het bug buffet. Ook leuk, dat onder de sfinx een parkeergarage zit en het de ingang naar het hotel is, dat is nog eens een entree! Nu lekker op de kamer. Morgen nog even rustig aan doen in Las Vegas en dan een rit van 4 uur richting de Grand Canyon waar we zaterdag de dag door zullen brengen en we onze nog thuis gekochte noten en gedroogde vruchten hopen te slijten aan de gretige eekhoorns. De meeste mensen geven ze hun eigen snack (iets van pizza of chips), maar wij willen ze wat gezonders geven. Eigenlijk mag voeren niet. Maar ja. We geven ze in ieder geval geen vettigheid.
Waar zullen we eens gaan eten? De keuze valt op het hamburger restaurant van Gordon Ramsay; Je weet wel die Engelse kok die zich altijd zo enorm opwindt. Ik ben al jaren niet meer gek op hamburgers. Ze zijn erg vet en zwaar in Texas en altijd ongekruid en plakkie augurk en tomaat er op en klaar, niks bijzonders. Maar bij Gordon Ramsay heb ik sinds lange tijd weer eens genoten van een hamburger. Wat was die lekker!! En iets waar Nederland van kan leren: voldoende drinken!! Je betaalt 1 glas die ze eindeloos (mocht je dat willen) voor je bijvullen. Maar okee... 4 glazen vonden wij ook teveel van het goede.
Daarna snel door naar het optreden van illusionist Criss Angel. We moesten ons helaas door wat onvriendelijk personeel heen worstelen (de eerste keer, want verder is iedereen hier bijzonder vriendelijk en behulpzaam in Las Vegas), maar wat een show!!!! Geweldig!!!! Wat een bijzonder persoon en hier lijkt Hans klok (die we in 2007 in Las Vegas zagen) een brave jongen bij! Heel bijzonder weer. Ik voel me überhaupt heel bevoorrecht dat we in het afgelopen half jaar 7 fantastische shows hier hebben mogen zien.
Terug in onze hotelkamer. Daar zien we dat alles mooi door de schoonmaakster is gesorteerd en op een papiertje is gelegd. Zelfs Michel zijn toilettas en mijn maandverbandjes. Nu even tijd voor wat lekkers & koffie op de kamer. Straks een hapje eten en dan naar Criss Angel, een illusionist show.
Na de flamingo's zijn we naar het Valley of Fire state park gereden om wat natuurschoon te gaan bewonderen.
Wat is het warm! Maar goed, we zijn wel iets gewend als je uit Texas komt. Maar het is na iedere keer uitstappen wel zo fijn weer in een auto met airco in te stappen. Er was ook een leuke loop in de hitte, schuin omhoog en door het mulle zand, nou... dat gaf ik na 5 tellen al op. Michel liep nog even verder en ik heb op een stukje rots in de schaduw op hem gewacht.
Toen we terug naar de auto liepen kwamen we andere Nederlanders tegen. Ze zeiden stikjaloers op ons te zijn, toen ze hoorden dat we in Amerika woonden, want zij wilden graag naar de VS verhuizen en deden mee aan de Green Card lottery. Ook waren ze verbaasd dat wij als man en vrouw onderling na 10 jaar nog Nederlands tegen elkaar spraken. Tsja, dat is nou eenmaal mijn eigen taal waarin ik mezelf het beste kan uitdrukken en verwoorden. En met vakanties denk je ook wat een prachtig land is dit toch, maar wonen is (voor ons) net even iets van een andere orde.
De luxe in Las Vegas is toch wel heel fijn. Dat men je stoel even naar achter trekt als je wilt gaan zitten bij het ontbijt; Dat ze je auto voor je halen en de deur openhouden, en dat je koffie aan je kamer gebracht wordt door een robot. En dat de schoonmaaksters je spullen heel netjes voor je sorteren na het schoonmaken. Ik hou er toch van.
Na ons ontbijtje zijn we even bij de flamingo's gaan kijken bij het Flamingo hotel en uiteraard in stijl: Michel met flamingo blouse en ik met flamingo rokje. Je kan daar ook een steen met leuke tekst laten neerleggen, en de tekst "Van Beek" is vast Hollands; Wij vonden het een beetje een magere tekst. De verschillende palmboom basten, die we daar zagen, vind ik ook bijzonder. Het blijft 1 van mijn favoriete bomen. Uiteraard hebben we daar nog wat flamingo magneetjes gekocht voor thuis op onze koelkast, waar eigenlijk bijna geen magneet meer bij kan.
Wat een lange, maar geweldige dag. Vanmorgen om 7 uur eruit en nu om 12 uur op bed, maar de Texaanse tijd is 2 uur vooruit, dus voor ons is het 2 uur 's nachts. We hebben heerlijk tapas gegeten in het Aria hotel, en naast de tapas zat het restaurant "Catch" die een prachtige ingang had (daar heb ik even wat foto's van gemaakt).
Daarna door naar het MGM Grand hotel voor de Cirque du Soleil show KA. Madonna scheen daar ook te zijn voor de Billboards Music Awards. Ja, wat kan ik daar van zeggen, woorden schieten eigenlijk te kort!! We hebben al zoveel Cirque shows gezien en toch valt je mond weer open en is het kippenvel. Ze maken het onmogelijke mogelijk het is echt een soort onwerkelijke droomwereld. Ik zei ook steeds tegen Michel, maar dit kan helemaal niet!! Jemig, wat een respect voor de mensen die dit weten neer te zetten. Daarna met de taxi naar het Treasure Island hotel voor de Cirque du Soleil show Mystère. Intens genieten weer, fantastisch was het!!!
En nu zitten we op bed in ons hotel, met een mooi uitzicht op de Las Vegas Strip en zijn we op uit en af, maar wat een leuke dag!
(We mochten tijdens de shows zelf helaas geen foto's maken)
We gaan er even een weekje tussenuit met z'n tweeën. Michel kan hierna direct aan het werk, wat ontzettend fijn is, weer een hele zorg minder. We beginnen in Las Vegas omdat we nog ontzettend graag KA & Mystère van Cirque du Soleil willen zien en dat zijn vaste shows hier en dus ook alleen in Las Vegas te bekijken.
Vrijdag rijden we door naar de Grand Canyon en dan nog naar Sedona (met rode rotsen) & Saguaro National Park (daar staan grote cactussen). Heerlijk even de natuur in!
We zijn ingecheckt bij 5-sterren hotel Vdara. Heerlijk, zo'n hotel in Vegas - 1 van de weinige hotels zonder casino erin. Rust en luxe, en frisse lucht; daar genieten we van. Eerst bij het hotel maar even wat eten en drinken na onze 3 uur durende vlucht.