Ik vind het gewoon goed, hoe restaurants zich aanpassen aan deze nieuwe realiteit. Ik ging vandaag eten halen bij het Thaise restaurant bij ons in de buurt, Silk Road.
Die had niet alleen netjes een fles hand sanitizer op een tafeltje bij de deur, maar had ook de volgende bakjes staan, voor als je je bonnetje moet tekenen. Duidelijk er echt over nagedacht hoe je zo min mogelijk dingen aan hoeft te raken, die ook door anderen zijn aangeraakt. Goed toch?!
Ik heb het eerder verteld in deze blog: Ik heb af en toe te maken met hackers die proberen in te loggen op een stel computer systemen die bij mij in de kast staan.
Wat echt heel interessant is: Sinds dat iedereen (nou ja, heel veel mensen, niet iedereen natuurlijk) thuis is gaan werken, is dat bijzonder toegenomen.
Ik hield de hackers al een tijdje in de gaten, en heb een script gemaakt dat automatisch IP adressen van de hackers verzamelt, en ook blokkeert op mijn computers, als ze proberen in te loggen (zodat ze het daarna niet nog een keer kunnen proberen). Tot voor kort, 13 maart om precies te zijn, had ik 3185 IP adressen verzameld. Dat zijn dus stuk voor stuk andere computers, hoogstwaarschijnlijk van mensen die niet eens weten dat hun computer stiekem door iemand anders wordt gebruikt, in een BotNet.
Ik vond ruim 3000 IP adressen van gehackte computers al veel. Kun je je het voorstellen?! 3000 gehakte computers die weer gebruikt worden om andere computers te proberen te hacken? Maar goed, is het nu behoorlijk opgelopen, en nu zie ik al regelmatig 13 pogingen per minuut om in te loggen, en is het aantal geblokkeerde IP adressen in een ruime 2 weken opgelopen naar:
Dus... zorg dat je je computer regelmatig update, want er zijn nare figuren bezig op het Internet.
Update van 29 april 2020:
Inmiddels is het aantal IP adressen opgelopen naar 16 duizend; en het blijft maar door gaan.
Update van 4 juli 2020:
De stand staat nu op 23911. Er komt echt geen einde aan!
Zie hier: 23911 IP adressen geblokkeerd, en oh ja, in een dag tijd zie ik 132 mislukte inlog-pogingen...
Update van 28 augustus 2020:
Ik heb nog een andere computer, een VPS server in Nederland, en daar zag ik in 45 dagen tijd, ruim 30,000 mislukte inlog-pogingen. Niet normaal meer.
Vandaag leerde ik via mijn werk van het bestaan van "FritzFrog". Dat is de naam van het BotNet dat - geheel automatisch - probeert overal in te loggen, en nog meer computers aan het BotNet probeert toe te voegen. Waarom, zou je je afvragen? Nou, dat doet men om vervolgens Crypto-Mining software op de computers te laten draaien, in de hoop er zo geld mee te kunnen verdienen. Een interessant detail van deze software is, dat men zelfs er rekening mee heeft gehouden, dat er meerdere BotNets bestaan die ook crypto-munten staan te "minen", en FritzFrog probeert concurrerende botnets uit te schakelen, door de mining software van anderen te stoppen.
Onze city, McKinney, heeft afgelopen donderedag ook een "Stay-At-Home" order afgegeven.
Het wordt er allemaal niet heel veel duidelijker op. De federale overheid, nou ja, eigenlijk Trump, zei eerst dat het rond Pasen allemaal alweer voorbij zal zijn, maar heeft zijn mening nu alweer veranderd. De state doet gewoon niks, de county zegt het ene, en de city zegt weer wat anders. Volgens de city mogen we nu echt niet meer de straat op, en moeten alle bedrijven dicht, tenzij het voor echt essentiële dingen is, en anders krijg je een boete van 1000 dollar. Maar dat is niet wat de Collin County zegt. De eerste rechtszaak tegen de city is dan ook alweer begonnen.
Het ontbreekt in de VS echt aan een duidelijke richtlijn tijdens deze pandemie, en het wordt allemaal niet echt duidelijker. Geen wonder dat de verspreiding van het virus in Amerika dan ook enorm hard gaat.
Eigenlijk slecht hoor. China werd verrast door het virus, en heeft het nu redelijk onder controle. Amerika kon het virus een paar maanden van tevoren aan zien komen, maar heeft desondanks nu toch meer gevallen dan China.
Kijk toch eens wat een geweldig leuke foto ik ontving van mijn ouders. Mijn kaart en de bos bloemen voor mijn vader's verjaardag zijn goed aangekomen - dat is duidelijk!
Je moet een beetje creatief worden, om bezig te blijven zo, als je geacht wordt binnen te blijven. En we hadden nog een doos Lego liggen, die we mee hadden genomen uit Denemarken.
Zo zit je dan daar als 2 volwassenen te Lego-en. En het blijft leuk!
Zo goedkoop heb ik de brandstof nog niet eerder gezien hier in Amerika. Een volle tank van zo'n 16 gallon kost nu nog maar 24 dollar. Niet dat ik er echt veel aan heb, want ik rij niet zo gek veel meer, maar goed.
President Trump's Guidelines? We twijfelen er over of het echt van hem afkomstig is, maar goed, toch wel netjes dat ze zoiets uitsturen door het hele land.
We hadden niet echt een tekort eraan, maar toch weer fijn om toiletpapier in de winkel te zien. Het is nog wel op een punt dat men de pallets maar gewoon in de winkel zet, en niet eens de moeite neemt om het in de rekken te zetten (want het was dezelfde dag al weer op). Ik heb in ieder geval een paar pakken kunnen scoren. En we hoeven dus niet voor meer dan 100 dollar op eBay toiletpapier te gaan kopen (vreemd genoeg betalen mensen dat tegenwoordig voor toiletpapier).
Onze county, Collin County, heeft vandaag opdracht gegeven aan iedereen om thuis te blijven in verband met het Corona virus.
Het is wat vaag - want ze zeggen eigenlijk alleen maar dat je thuis moet blijven, maar verder mogen alle bedrijven open blijven, en is er zo te zien geen enkele controle of boete ingesteld. Eigenlijk zeggen ze: "Als het effe kan, blijf thuis, maar als je dat niet wilt of kunt, dan mag je gewoon gaan".
Zin in Indiaas eten vanavond, en er is onlangs een nieuw (en lekker!) Indiaas restaurant geopend bij ons in de buurt (Sankalp genaamd). Ze hebben er echt een super lekkere Paneer Dosa, dus wij online het restaurant opgezocht en de bestelling geplaatst en betaald.
Net de bestelling erin, mijn schoenen aangetrokken om het eten af te gaan halen. En toen ging de telefoon.
(met een goed Indiaas accent):
"Yes, sorry, our restaurant is closed today. Tomorrow we are open. You'll get a refund."
Okee. Een ander Indiaas restaurant dan maar. Peacock Elite. Ook goed, alleen net iets verder weg. Online opgezocht, besteld, betaald, schoenen had ik nog aan, geen telefoontje dit keer, en er naar toe gereden.
Tsja. Dan sta je daar. Voor een dichte deur. Het "Open" sign was uit. Alles op slot. Dit restaurant is ook overduidelijk dicht. Dit schiet niet op. Hebben alle Indiase restaurants vandaag met elkaar afgesproken om niet te openen? En waarom laten ze je dan online wel bestellen?!
Maar even met het thuisfront ge-video-called (is dat een goed Nederlands woord tegenwoordig?) en besloten dat we dan maar geen Indiaas gaan doen, maar eten gaan halen bij de Texas Roadhouse.
Ik weer verder rijden, en daar kon ik aanschuiven in een drive-thru versie van dit restaurant. Meestal is dit een bomvol restaurant met veel lawaai, en met hier een daar een Texas Yieha! geschreeuwd door de door pinda's vergeven tent, als er weer eens iemand jarig is. Nu was het er rustig, met slechts 3 auto's op het parkeer-terrein. En al het personeel en hun kassa's stonden buiten. Ze proberen duidelijk zich aan te passen aan deze rap veranderende situatie voor restaurants die ineens niet meer klanten binnen mogen hebben vanwege het Corona virus. Maar wel zo leuk dat ze dit nu doen.
Zo kwam ik alsnog aan het eten. Toen ik thuis kwam, realiseerde ik me dat ik 2 uur bezig ben geweest om gewoon even eten te gaan halen. Dat had lang geduurd. En ik heb ook 3 keer voor eten betaald bij de verschillende restaurants.
Update van 30 maart 2020:
We hebben uiteindelijk ons Indiase eten de volgende dag ingehaald. Sankalp was weer open. En het heeft me nog een week geduurd voordat ik weer mijn geld terug kreeg van Peacock Elite. Het restaurant was telefonisch niet bereikbaar, dus ik moest via de payment provider de betaling laten annuleren - want ondanks dat ze me geen eten hadden gegeven, was het natuurlijk wel gewoon van mijn rekening afgeschreven.
Alles is nu op lock-down hier in McKinney en omgeving, niets is meer open. Vandaag nog een snel kappersbezoek gedaan voordat die straks ook sluit en mijn pony tot over mijn ogen groeit. Haar zit weer mooi, maar ja, ik ga er wel mee binnen zitten.
Volgende week wordt er een loopband bij ons thuis bezorgd, want ik merk dat ik nu best snel geïrriteerd ben en dat loop ik er straks graag uit. En ook voor mijn diabetes is het erg goed om een uur per dag te gaan lopen. Voor wie wil zeggen dat kan buiten ook, klopt, maar dit is Texas en het wordt heel rap heel heet buiten. Vandaag was het al vies klam.
Ondertussen ben ik erg bezorgd om familie in Nederland waarvan een aantal op dit moment heel slecht gaan met hun gezondheid. En om mijn oma van 97, die helemaal alleen thuis zit. Het voelt niet goed om op 8000 km afstand te zitten, maar goed om even een grapje te maken om het luchtig te houden: We houden ons in ieder geval wel aan die 2 meter afstand van onze familie en vrienden in Nederland, 8000 km moet toch genoeg zijn!
Verder hoop ik niet knetter te worden, nu de rem op alle plezier is gezet. En we hopen er maar het beste van...
Update van 30 maart 2020:
De kapperszaken zijn nu ook officieel dicht. Toch mooi op tijd ons haar laten doen.
En de loopband? Die werd op de dag van aflevering door Amazon gecanceld. We hebben inmiddels een nieuwe bestelling gedaan, maar daar moeten we nu een maand op gaan wachten.
Met het corona-virus op de loer, kreeg ik vandaag te horen van mijn werkgever dat het beter is dat ik thuis ga werken. Er is geen noodzaak om op het kantoor te gaan zijn.
Oh, en als dat betekent dat er wat spullen van het werk opgehaald moeten worden, dan moest ik dat maar gaan doen. Dus ik ben vandaag snel op en neer geweest. De snelweg was dit keer inderdaad "snel". Nog nooit zo vlot naar mijn werk gereden, want zo rustig was het op de weg. Ik heb mijn monitors ingepakt en ben er de deur mee uitgewandeld. Het was ook verdraaid rustig op het werk - er was niemand. Nou ja, behalve ik dan om mijn spullen op te halen.
En zo heb ik de boel thuis maar neergezet. Vanaf nu werk ik voorlopig thuis.
Michel stond even buiten in de voortuin, buurman komt op hem af om over zijn schutting problemen te vertellen. Het is het type buurman die neus aan neus wil staan als hij met je praat. Dat is natuurlijk niet goed nu. Michel doet steeds een stap naar achter. Oh, maar ik ben niet ziek hoor, buldert buurman. Zucht. Hij heeft nog niet van een incubatie-tijd gehoord, blijkbaar.
Dan komt er een piepklein meisje op een piepklein fietsje aan en geeft Michel een vel papier in zijn handen ... ontroerd.
Waar is toch al het toilet-papier gebleven? Hieronder een foto van de Kroger bij ons in de buurt. Het is een vreemd fenomeen, toiletpapier dat wereldwijd uitverkocht is. Gelukkig hebben we nog aardig wat rollen de voorraadkast, met dank aan Manuela die altijd voldoende op voorraad koopt.
Ik dacht vandaag "even" wat boodschappen te doen. "Ik ben zo terug". Ik ben uiteindelijk naar 4 supermarkten geweest (en hier rijd je dan van hot naar her omdat ze wat verder uit elkaar liggen) om het avondteten bij elkaar te krijgen. Mensen zijn duidelijk aan het hamsteren geslagen.
Na ruim 2 weken weg geweest te zijn, besluiten we ondanks het corona virus toch weer onze Friday Dinner and Movie Night op te pakken. We kunnen ook wel wat afleiding gebruiken!!
We hadden gehoopt dat het restaurant nu eens rustiger en dus minder lawaaierig zou zijn (de barman daar heeft een stem als een donderbus). We konden wel vooraan parkeren (meestal moeten we een straat of 2 verderop) en dat is vrij uniek. Dit is de 2de keer in ruim 6 jaar dat ons dat lukt. Maar eenmaal binnen was het druk en luid als altijd.
Bij de bios was het een stuk rustiger, maar evengoed nog genoeg opkomst. We merken op dat er 3 type corona mensen zijn: Type 1 plundert de supermarkt en komt daarna zijn huis niet meer uit, type 2 denkt, nou ja, we blijven gewoon uit eten gaan en zo en we zien het wel, type 3 = ik ben doodgrieperig, maar ik doe net of er niks aan de hand is en blijf me lekker onder de mensen begeven.
Type 3 zijn we al tegen gekomen bij de dokter. De doktersassistente was flink grieperig. Vanmiddag moest Damian ergens heen waar hij ook een vrij zieke vrouw tegenkwam, die dus gewoon bleef werken en tegen groepen mensen moet praten. En vanavond (goddank zat er nog 1 lege stoel tussen, maar toch ..) een flink zieke jongen in de bios naast Michel (film was overigens supergoed !!!!! En heel spannend. Wel weer slecht voor je rikketikker, dat dan weer wel).
Ik begrijp die mensen niet, alles gaat dicht en wordt afgelast. Maar als sommige doodziek zich onder de mensen blijven begeven, wat heeft het dan voor zin?!
Vanmorgen een video-call gedaan met Michael in Denemarken. Hmmmm. Het gaat niet helemaal lekker daar vanwege corona. Michael werkt in een restaurant en die wil geen klanten meer binnen, alleen nog afhaal, en onze zoon is enorm afhankelijk van zijn geld om daar te kunnen leven. En nu is er beduidend minder werk. Dan moet er ook nog gegeten worden, maar hoe!!?? Michael stuurt me net 3 foto's door van de supermarkt daar.
Nou ... vanmorgen om half 10 naar de dokter. Geen idee of ik nou nuchter moest komen of niet, dus had maar 1 banaan gegeten. We melden ons bij het raampje en zien ernaast een vel papier hangen waarop staat dat als je hoest, koorts hebt, in het buitenland bent geweest, et cetera, dan moet je dat meteen melden. Dat de mevrouw waar je je moet melden achter dat open raampje zelf snot verkouden is (niezend/hoestend en flink door haar neus pratend) dat moeten we blijkbaar maar negeren of zo.
Ik word geroepen en Michel gaat dit keer mee. We moeten even wachten en dan krijg ik een soort ogen-test met 1 of ander gek apparaat. Dat 'even' wachten is een half uur en ondertussen word ik steeds lichter in mijn hoofd. 1 banaan was niet genoeg. Het wachten is ook nog eens in het donker want mijn pupillen moeten groter worden. Beetje gekkig zo.
Ik moet de test doen en dat valt niet mee. Ik moet mijn ogen best een poosje open houden zonder te knipperen. Een als iemand zegt "niet knipperen", dan wil je 3000 keer knipperen! Mijn oog ging ook tranen - zo lastig. Oog op links lukt, oog op rechts krijgen ze maar niet voor elkaar en laat men uiteindelijk dan maar zitten. Dokter komt zo, en "zo" betekent weer een half uur .... ik voel me steeds duizeliger worden.
Daar is ze dan eindelijk. Ik hoop nog vurig op een verhaal waarin ze sorry zegt en dat ze zich vergist hebben, maar nee. Ik ben diabeet, moet aan de medicijnen en ondertussen mag er een hele hoop van wat ik lekker vind en wat mijn leven stukken aangenamer maakt, niet meer of minder of goed gepland.
Ik ben niet van veel en vet, maar ik ben absoluut 100% een bourgondier en diabeet zijn zet daar voor mij een dikke ongezellige rot streep door.
Ik voel me in mijn vrijheid beperkt, een rotdag hebben en daardoor lekker een pot Ben & Jerry uit de vriezer trekken en je lepel erin zetten, kan niet meer zomaar, niks kan meer zomaar. Ik moet nu alles plannen, bijhouden, nadenken, bloedsuiker meten, enzovoort ... weg stukkie vrijheid.
Toen Bianca en Fred hier waren van de zomer, brachten ze 2 keer een flinke doos donuts mee van Dunkin' Donuts en dan lekker smullen samen. Als dat weer voorkomt, moet ik zeggen, ik mag er maar eentje! Zo niet leuk.
Ik voel me echt even een boos mokkend kind dat zijn snoepje niet krijgt.
Ik krijg nog een boekje mee met hoe en wat en dat ga ik maar eens (ergens diep van binnen met lichte tegenzin) goed lezen.
Ik heb nu zin in ijs, en pasta en croissantjes en rijst en donuts, en chips en chocola. Wat is dat toch, dat als iets niet meer mag (of minder) dat je het dan juist wilt hebbe? Net als iemand je achterlaat in een kamer vol knoppen, allemaal groen en 1 rode met de boodschap druk nooit op die rode knop, dan jeuken je vingers toch? Zoiets is het.
Ik voel me nu iets beter, ik ging zowat tegen de vlakte voor mijn gevoel en wist thuis niet hoe snel ik wat moest eten. Kop koffie erbij zonder suiker (dat is wennen) en met ongezoete kokos en amandelmelk. Op naar een ander leven waar ik vreselijk aan zal moeten wennen.
Boodschappen doen vandaag. Ik moet helaas de Deen weer inruilen voor de Target, die velen malen duurder is. Ik heb eenmaal buiten ook meteen spijt van mijn kledingkeuze. Kon ik de afgelopen 2 weken nog gezellig in een lederlook broek lopen, vandaag smolt die bijna van mijn benen af. 25 graden volle zon en windstil. Pfff! Dit gaat me weer even te hard hoor (morgen 30 graden)!
Er is een run op de allesreinigers en de natte doekjes om je interieur mee schoon te maken. Er hangt ook een briefje bij dat je maximaal 6 stuks per klant mag. Voordat we naar Denemarken gingen, merkten we nog niks, maar nu beginnen er wat dingen te veranderen (zo had vanavond onze ober in het Indiaase restaurant plastic handschoenen aan). Er is nu ook een heel gezin ziek in Frisco en dat ligt pal tegen McKinney aan!
Goed, thuis opgezocht wat een diabeet zoal mag eten en er stond dus vleeswaar op mijn lijstje, kip & kalkoen. Nou... vleeswaar kopen gaat hier altijd net even anders. Er ligt bijna niets kant en klaar en dan moet je het bij de vleeswaar balie bestellen. Ik tref altijd van die vreemde figuren daar, vandaag een klein oud en doof vrouwtje (ze kwam nauwelijks boven de balie uit) die ook nog eens geen zin had in een klant. Ik ben ook altijd de enige daar.
Ik bestel half a pound of the sriracha turkey. What!? Roept ze. Ik herhaal, zij roept weer What?! En uiteindelijk sloft ze achter de balie vandaan en moet ik het aanwijzen. Later zie ik dat ze me een pond heeft gegeven in plaats van half pond, genoeg kalkoen dus! Dan wil ik nog de kip. Ik zeg Damian, zeg jij het nu maar, want mij verstaat ze niet. Hetzelfde ritueel herhaalt zich met Damian, maar op z'n minst een half pond dit keer. Ik kies ook voor nummer 2 (zie foto), want men beweert dat dikte nummer 3 voor op de boterham is, maar daar kan je nog planken van snijden qua dikte.
En dan mis ik de wakkere mensen in de Nederlandse winkels die veel beter overkomen.
Oh ja. Weet iemand nog hoe ik een keer bij de kassa een heel bakje blauwe bessen uit mijn handen heb laten vallen (het zijn ook echt slappe rotbakjes)? Vandaag overkwam het eens een ander!! De man is er als een haas vandoor gegaan nadat het gebeurde.
Het schijnt typisch Deens te zijn en je ziet ze dan ook in alle maten, vormen en kleuren. Dit figuurtje is ooit eens bedacht door een bekende Deense meubelmaker en de man heeft er lekker aan verdiend. Rijk worden is helemaal zo moeilijk niet, gewoon iets geks en doodsimpel bedenken. Ze hadden er ook 1 van hout maar die moest een idiote 100 euro kosten!! Het is een geinig ding maar ook weer niet zo geinig. Ook bij het hotel waar we verbleven stond er 1 op de balie. Het is niks meer dan een grappig figuurtje die op en neer hopt... En toch wordt ik er vrolijk van!
Ik noem ze Tom & Pouce. Vanwege de kleuren, snap je?
Eindelijk mijn Nederlands kopje tussen alle Amerikaanse staten in.
Voor wie niet kan kiezen tussen een punt appeltaart of een stroopwafel, dan maar een stroopwafel met appeltaart smaak.
Ook Zwitsal moest weer mee, geurtje heb ik ook weer genomen. Nou schijnen de Duitsers een eau de toilette te hebben uitgebracht van Nivea, maar dat kan ik tot nu toe nog nergens vinden.
Van de Primera maar weer eens een docoratie scrable plankje meegenomen, dit keer geen letters erbij gekocht maar Hollandse plaatjes.
Bijna half 2 's nachts en maar weer eens klaarwakker, nou dan maar een stukje schrijven. Onze vlucht was bij lange na niet vol en instappen ging ook razendsnel en net als je denkt dat gaat soepel ... iemand had wel zijn koffer ingecheckt, maar was zelf niet komen opdagen, dus moest de koffer weer van boord en voordat ze die te pakken hadden, hadden wij er al bijna een uur in het toestel op zitten, en de vlucht is al 10 uur !!
Na ongeveer een uur vliegen, voel ik mijn rug al en beginnen mijn benen te zeuren. En de meneer voor me gooit meteen lekker zijn stoel naar achter waardoor ik met mijn neus op het tv schermpje zit. Ik snap best dat je dat doet, als je een paar uurtjes wil slapen, maar de godgandse vlucht....?
Het eten wat we aan boord krijgen is wat zwaar en machtig. Ik had zo op iets luchtigs gehoopt een yoghurtje of fruit maar helaas.
Ik ben blij als we landen. Ik wil staan en lopen!! Goh, wat is dit toch een ander type vliegveld. Schiphol is 10x leuker!! We hebben rap onze koffers te pakken en gaan met het busje naar de car park. Daar is helaas wat aan de hand want alle apparaten daar accepteren onze passen niet en zo kunnen we niet betalen en gaat de slagboom niet open. Er komt iemand bij en nog iemand, en na heel wat gedoe lukt het dan eindelijk.
We gaan rijden. Pfff weer 4 uur bovenop de 10 uur zitten. De rit van Houston naar Dallas is 1 grote lange saaie rechte weg, waar werkelijk niets aan omgeving veranderd.
En dan zijn we eindelijk thuis. Tommie is meteen blij met ons, maar Rosa en Brownie moeten erg aan ons wennen. Het huis is hier en daar wat rommelig, Damian heeft gelukkig wel gezogen. Mijn handen jeuken om alles weer lekker aan te pakken qua schoonmaken.
Helaas is er een doos bonbons uit Denemarken niet goed meegekomen, het zat nog wel bij onze handbagage. De pyramide vormige chocolaatjes zijn voor de helft stuk en de vulling komt er uit, zo zonde. Morgen de rest maar uitpakken en kijken wat we ook alweer allemaal gekocht hadden.
Michel is bij thuiskomst al snel in gesprek met Damian over de Amerikaanse politiek, ik laat het aan me voorbij gaan, want ik ben zo moe!!! Om 9 uur val ik al in slaap en nu dus weer wakker. Ook heb ik honger op dit rare tijdstip. Ik hoop dat mijn lijf weer snel went aan de Texaanse tijden. En dan gaat deze nacht ook nog de klok een uur vooruit.
Dit keer bescherming om mijn nek geen geknoei op kleding dit keer.
Vroeg op, koffers inleveren, door het security circus, extra controle op de handbagage, alles moest er weer uit. Nog wat vragen of we in Iran of Korea waren geweest (i.v.m. het corona virus), maar dat was de enige extra controle. Dan op naar het (Schip)hol van vermaak. Jemig wat een hoop leuke winkels met leuke dingen en leuke restaurants. Wat een wereld van verschil met die saaie luchthavens van Amerika, waar geen lekker eten is (alleen veel & vet). En al helemaal geen leuke winkels. Michel moet me zowat wegtrekken van alles. We werken nog snel een broodje naar binnen en zitten daarna heel vlot en snel in het toestel (dat rijmt). Roel Geertsen gaat ons naar Houston brengen, hoor ik net.
Ik had vanmorgen ook nog een berichtje van Damian. En als hij iets stuurt, dat meer 2 zinnen bevat, dan weet je dat er wat is! Vorige keer Tommie heel ziek, van de week lekkage in de garage (rijmt ook weer) en dan nu... een boete van 200 dollar. Meneer is aangehouden door onze zeer strenge Texaanse politie. Damian reed keurig 40, maar had niet in de gaten dat er een schoolzone was. De school was in geen velden of wegen te bekennen en geen kind te zien, soms overdrijven ze het en moet je tot in kilometers omtrek in een slakkengang gaan rijden (20 mijl per uur). Damian had het niet door, omdat hij niks zag en toen kwam oom agent achter hem aan met gillende sirenes en werd hij op de bon geslingerd.
Vanmorgen bijtijds op om een huis te bekijken met een makelaar. Het huis was erg mooi, maar ook te klein helaas. Ik kan het maar niet voor me zien, hoe ik daar mijn spullen en wanddecoratie kwijt kan. We gaan nog even terug naar het Landal huisje om de boel af te ronden, want om 11 uur moeten we eruit zijn.
We lunchen eerst even bij Leuk! in Den Helder. Laatste lunch in Nederland. Toch jammer, hoor! Maar wel een erg gezellig plekje.
En dan nog even naar de Riepel voor wat bloemen voor mijn moeder. Ik kijk naar de prachtige tulpen, waarvan ik er 3 bossen uit kies, en dan komt er komt een klein jongetje zeer entousiast op me af gevlogen. Jokie!! Roept hij. Jokie?? Bedoelt hij Yoki drink?? Dan snap ik het, natuurlijk die hangt aan mijn tas, en wie hangt er naast, vraag ik. Jet, roept hij. Deze jongen kent duidelijk zijn Efteling. En sinds een uur geleden is Nijntje er ook aan toegevoegd. Wat een heerlijk volwassen vrouw ben ik toch.
We drinken heel erg gezellig koffie bij mijn ouders (dat hopen we in de toekomst vaker te kunnen doen) en dan is het tijd om te gaan. Veel van de rit merk ik niet, want ik val als een blok in slaap. Ik heb het toch maar weer mooi gepresteerd om de volle 2 weken niet 1 keer normaal door te slapen.
Als ik wakker word, zijn we er al en moet de auto ingeleverd worden. Flink gapend loop ik met Michel en de koffers de luchthaven binnen en checken in bij het Sheraton hotel.
Dan gaan we er nog even op uit - beetje rondscharrelen op de luchthaven. Ik koop nog 2 XL verrassingseieren voor Damian, en die zal in een tasje mee het vliegtuig in moeten bij mijn voeten, want er kan werkelijk geen gram meer aan gewicht er bij in onze koffers!!! Ik hoop dat ik ze heel houd. We zien een erg gezellig grand café en daar eten we nog heerlijk met ons tweetjes.
Damian zijn favoriete ei maar dan groot!
We hebben in 1 week Nederland meer sociaal contact gehad dan de afgelopen 2 jaar bij ons in Texas. We hadden gezellige praatjes met iedereen, een kassière of de mevrouw van de bakker of slager, restaurant, kledingwinkel, enzovoort, wat is dat toch weer fijn!!!
Ja ..... We gaan de rust weer in. Ik ben nog op Schiphol, maar ik mis al van alles en iedereen. Ook weer zo ver weg vliegen van Michael vind ik moeilijk. Dus we zijn met wat gemengde gevolens op Schiphol.
We waren eigenlijk net lekker op gang en zouden er wel 2 weken bij kunnen gebruiken, dan kunnen we echt wat bereiken, lastig dat we nu weer zo ver weg gaan en alles op afstand moeten doen. Huizen kijken gaat na vandaag niet meer.
Nu op tijd slapen, want we moeten morgen vroeg op.
Krijg ik een berichtje via Messenger van Michael, ik lees de eerste zin en zeg tegen Michel dat Michael erg blij is met de kaasschaaf, die we hem hebben gegeven, totdat ik verder lees en het toch iets anders zit .. ai!
Vroeger zag je wel eens iemand met een madeliefje en dan blaadje voor blaadje eruit trekken "zij/hij houdt wel van me, zij/hij houdt niet van me" en dan kijken met welke je eindigt. Mijn madeliefje is op dit moment "ik wil wel naar huis, ik wil niet naar huis" en het laatste blaadje zal dan "ik moet naar huis" worden want ik heb daar 3 harige en een gewoon kind op me wachten. Maar van die emoties die continu als ping pong ballen (of stukje klei van de Deen) alle kanten op vliegen heb ik soms wel meer dan genoeg !!
We waren laat wakker vandaag en ook zo lekker met zo'n duf en wattig hoofd, een hele dag in de buitenlucht gisteren heeft ons blijkbaar lekker moe gemaakt.
Ik ben nog even gaan knutselen met dat ene stukje groene klei van de Deen wat ik had. Toch jammer. De eerste keer hadden we er 4 kunnen hebben, maar toen had ik die hele klei actie nog niet in de gaten en heeft Michel dus nee gezegd! De 2de keer hadden we slechts 1 zakje en daarna zaten we onder de 15 euro, dus geen zakje.
Nou, ik maakte er een balletje van en vroeg me af of dit vreemde spul kon stuiteren, ja dus! Poing en weg was-ie! Wij zoeken. Michel onder de bank en ik onder de TV kast, maar dat malle ding was weg. Opeens vloog het weer op me af door de kamer. Aah, Michel heeft 'm weer!
Je gaat dan toch ineens crimineel denken: Zal ik vrijdag vlak voordat we naar schiphol gaan een graai uit die bak doen?! In mijn handtas dumpen en dan snel weg naar het buitenland (Texas). Maar ja, we willen nog normaal het land in kunnen later, dus klei stelen is waarschijnlijk geen goed idee.
Deze dag hadden we voor ons tweetjes gereserveerd, lekker de hele dag buiten. Wat is de Efteling toch een goed verzorgd park, vriendelijke medewerkers & heerlijk eten en drinken. We hebben echt een geweldige dag gehad met ons tweetjes.
De ochtend starten we eerst met een gesprek bij de makelaar, en we wandelen even langs bij een huis dat te koop staat. Deze week hebben we 2 bezichtigingen van huizen, pfff spannend. Komt het nou ineens toch onverwacht dichtbij!!?? We hadden er zelf eigenlijk niet heel veel van verwacht van onze makelaars afspraken, maar de bal begon toch ineens te rollen ... we piekeren wat af met ons tweetjes. Zaterdag maar eerst weer even vertrouwd terug naar huis naar Damian en de katten.
We nemen gezellig een ijsje - want we zien dat de Schepper open is - ook al is het er niet helemaal goed weer voor, maar goed.
Nu nog even wachten tot Damian wakker wordt. Hij had ons gisteren laten weten dat de warm-water-ketel thuis in Texas aan het lekken is, en onze huisbazin wil graag wat klusjemannen laten kijken naar de situatiem maar dan moeten we wel Damian even kunnen inlichten.
Intussen moeten Michel en ik (de deur staat open) zowat harder praten om boven het vogel geluid uit te komen. Het klinkt hier als een jungle waar wel 100 soorten vogels door elkaar heen kwetteren en doen - wat een beetje vogelvoer al niet teweeg brengt.
's Avonds bezoeken we gezellig Michel's ouders in Hippolytushoef.
Vandaag bijtijds op. Dizzy sta ik onder de douche, want ik heb er weer een onrustige nacht opzitten. En had graag nog wat langer gelegen. Maar we hebben een afspraak bij een makelaar in Alkmaar. Hierna haal ik Michel over naar Amsterdam door te rijden voor de Blond Amsterdam winkel. Het weer onderweg is saai en grijs. We maken nog een chique lunchstop bij de Shell. Wij eten zelden wat van een tankstation in Amerika, want dat is 3x niks!! Maar hier maakt een vriendelijke mevrouw een heerlijk vers broodje voor ons klaar en zitten we er best gezellig (Er zijn trouwens heel veel vriendelijke mevrouwen in winkels en dat maakt het wel zo gezellig).
Ik gris bij de kassa wat van die geur dingetjes mee voor in de auto thuis. Vorige keer had ik parfum en kauwgom gedaan en dat was best lekker voor in de auto. Michel grist nog een klein zakje lego mee, een lego tankwagen.
Dan rijden we druk, nat en treurig Amsterdam in. We willen parkeren in de buurt van de Blond Amsterdam winkel, en dat blijkt gewoon niet te doen! We rijden en we zoeken maar, enorme drempels overal, straten waar je niet in mag. Pfff. Nee, wij zijn geen stadsmensen. Uiteindelijk vinden een plekje en daar mag je maar 1 uur staan. Heen en weer lopen zal al 20 minuten kosten. Dan houden we 20 minuten over om wat uit te zoeken en 20 minuten voor een kop koffie. Nogmaals.... de stad... Pfff.
Die 10 minuten door de regen maakt ons zeiknat. Maar goed ik kan mijn gele regenjas goed gebruiken. In Texas zal die meer in de kast blijven hangen.
Ik vind er leuke dingen, maar oei, dat gewicht. Best wel zwaar!
We beginnen aan onze natte tocht terug. Eenmaal weer in Julianadorp wippen we even langs de Riepel voor wat avond eten, een erg leuk souvenir bij Primera en erg leuke Zwitsal deo van de Etos. Nou gebruik ik de laatste maanden een stick en geen spuitdeo meer, maar deze wilde ik niet laten liggen.
En nu eens heerlijk bijtijds terug in het huisje. Even niks vanavond en daar was ik best aan toe.